Nog meer singer-songwriters

The Beatles, The Rolling Stones, Jeff Beck en Paul Simon fan van René Magritte !

René Magritte was een Belgisch surrealistisch schilder (1898-1967) die bekend stond om zijn “Ceci n’est pas une pipe” schilderij, waarmee hij eigenlijk wou zeggen dat het geen echte pijp was maar slechts een schilderij.

Paul McCartney zei ooit in een interview uit 1966 dat hij en zijn kompanen hielden van het oeuvre van Magritte omwille van de humor, het absurde en het grappige. The Beatles stonden ook bekend om hun absurde humor (à la Marx Brothers en Monty Python).

Veel later gaf McCartney ook toe dat het logo van hun platenfirma Apple (opgericht in 1968) gebaseerd was op een werk van Magritte. Ze gebruikten de bekende groene appel voor de A-kant van een plaat en op de B-kant werd hij afgebeeld als een halve doormidden gesneden appel.

Ook Jeff Beck hield van het werk van Magritte want op zijn LP uit 1969 (Beck-Ola) staat een enorme groene appel afgebeeld.

The Rolling Stones gebruikten ook een tijdlang een afbeelding geïnspireerd op een werk van Magritte uit 1934 voor hun tournees alvorens de uitgestoken tong te gebruiken.

Paul Simon, tenslotte, brengt hommage aan René Magritte in zijn song “René and Georgette Magritte with their dog after the war” die op zijn LP “Hearts and Bones” staat, uitgebracht in 1983.

Anthony "Tony" Burrows (°14 april 1942 in Exeter, Devon, Engeland) is een Brits sessiezanger. Hij zong lead op meer hitsingles en voor meer groepen dan elke andere artiest, zowel in de "UK Singles Charts" als in de "US Billboard Hot 100".

In de vroege jaren '60 was hij lid van The Kestrels, waarin ook Roger Greenaway en Roger Cook zaten (later zouden zij een bekend componistenduo worden). Vervolgens werd hij lid van The Ivy League (jammer genoeg na hun hitperiode). Hij was er nog altijd bij wanneer de groep zich omtoverde tot The Flower Pot Men. Deze ééndagsvlieg kende succes met "Let's Go to San Francisco", wat toch goed was voor een nummer vier in de UK Singles Charts in de herfst van 1967. Twee stichtende leden van Deep Purple, Jon Lord en Nick Simper, maakten ook deel uit van de band.

Later zong Burrows lead vocals op verscheidene hits onder verschillende groepsnamen zoals Edison Lighthouse en hun nr. 1 "Love Grows (Where My Rosemary Goes)" (april 1970); White Plains "My Baby Loves Lovin'" (juli 1970); The Pipkins "Gimme Dat Ding" (juli 1970); en The First Class "Beach Baby" (oktober 1974). Met deze vier hits, was hij de meest vruchtbare ééndagsvlieg ("one-hit wonder"). Hij zong ook lead vocals op "United We Stand" van Brotherhood of Man dat niet in de UK charts geraakte maar toch nummer 13 bereikte in de Amerikaanse hitparade.

In februari 1970, werd hij de eerste (en nog altijd enige) die verscheen op de BBC (Top Of The Pops) met drie verschillende acts in één programma: Edison Lighthouse (die nummer één stonden die week), White Plains en Brotherhood of Man. Naderhand werd hem verteld dat hij onofficieel op de zwarte lijst van het programma zou worden gezet omdat luisteraars en kijkers zouden denken dat er met de hitparade was geknoeid omdat hij zo vaak optrad. Niettemin keerde hij een paar weken later terug als lid van The Pipkins, een duo (het ander lid was zijn ex-compaan bij The Kestrels Roger Greenaway).

Het succes keerde zich evenwel tegen hem, want hij nam verscheidene singles op onder zijn eigen naam die werden verbannen van de radio, o.m. "Melanie Makes Me Smile", "The Humming Song", en "Hand Me Down Man".

Hij was eveneens sessiezanger bij Elton John, Cliff Richard en James Last.

Hier volgt een eerste lading (in alfabetische volgorde):


De broers Wauters hier nog met Bob Savenberg.


Digno Garcia uit Paraguay maakte deel uit van het Trio Los Paraguayos. Solo bleef hij in België hangen waar hij met een Vlaamse trouwde. Boezemvriend van Will Tura. Hij schreef samen met hem "La Luna de Asunción" ofte "Hemelsblauw".


Hier nog met zangeres Geike Arnaert.


Irish Coffee (met hun single "Masterpiece") met zanger William Souffreau (in het midden) en Willy Busschops (tweede van rechts). Een single met internationale allure ! Foto genomen op het dak van de Agora Galerij, Brussel in 1970.


De broers Antonio and Fernando Lameirinhas (alias Tony & Wando Lam). In hun J.J.Band zaten ook Francis Goya (Nostalgia), Scott Bradford (die trouwde met Anneke Soetaert) en Bruno Castellucci, wereldbekende jazzdrummer. Tevens backing group van Jimmy Frey op "Zo mooi, zo blond en zo alleen" en "Goodbye my love".


The Jokers (instrumentale gitaarrock à la Shadows, Tornados, enz.).


Kate's Kennel (met Jean Blaute, Canzonissima 1968, de nachtmerrie van Jo Leemans, jurylid).


Bekendere hit is "Dies Irae, dies Ira".



Miek en Roel toen nog met Roland van Campenhout.

                                                          Studiomuzikanten

Jimmy Page, geboren als James Patrick Page op 9 januari 1944 in Heston (Middlesex), Engeland, is een sessiemuzikant.
Hij werd eerst bekend als gitarist bij The Yardbirds. Toen deze band uiteenviel in 1968 ging hij verder met Robert Plant, John Paul Jones en John Bonham als The New Yardbirds die hun naam snel veranderden in Led Zeppelin (naar een opmerking van Keith Moon, drummer van The Who, na een minder geslaagd optreden: "goin' down like a lead zeppelin").
Hij speelde gitaar bij Neil Christian and The Crusaders, in 1962;
als student jamde hij vaak mee in The Marqueeclub met bands als Cyril Davies' All Stars, Alexis Korner's Blues Incorporated en met gitaristen zoals Jeff Beck en Eric Clapton.
Hij speelde gitaar op "The Worrying Kind" van The Silhouettes en ook op "Diamonds", een instrumentale hit van Jet Harris & Tony Meehan (ex-Shadows), een nummer 1 hit in het begin van 1963.
Vervolgens speelde hij met Big Jim Sullivan en noemde men hem Little Jim, zo kon er geen misverstand zijn.
Verder speelde hij op "I can't explain" van The Who, het debuutalbum van The Kinks uit 1964, "As Tears Go By" van Marianne Faithfull, "Tobacco Road" van The Nashville Teens, "Heart of Stone" van The Rolling Stones (gereleased op Metamorphosis), "Baby Please Don't Go" en "Here Comes The Night" van Them, Dave Berry's "The Crying Game" en "My Baby Left Me", "Is It True" van Brenda Lee, "Bald Headed Woman" een b-kantje van The Kinks, "La Poupée Qui Fait Non" van Michel Polnareff en "A Tout Casser" van Johnny Hallyday.

Vanaf 1965 werd hij ingehuurd door het platenlabel Immediate Records, waardoor hij ofwel meespeelde met, of  tracks producete van John Mayall, Nico, Chris Farlowe, Twice as Much en Eric Clapton.
In 1968 speelde hij de gitaarsolo van "With A Little Help From My Friends" van Joe Cocker alsook op 5 tracks van diens debuutalbum met dezelfde naam.
In 1969 speelde hij ook op het album "Love Chronicles" van Al Stewart uit 1969.

De zeldzaamste samenwerking is een jam tussen hem en Keith Richards, gitarist van The Rolling Stones, met een cover van "Little Queen of Spades" van Robert Johnson, enkel op bootleg verkrijgbaar.





Zoals hier te zien, is "Gloria" slechts een b-kant van de single die flopte in 1964 maar dank zij de Piratenzenders een dikke hit werd in de zomer van 1967, toen Van Morrison de groep al lang had verlaten !






Single uit de Soundtrack van de gelijknamige film (de gitaarpartij van Jimmy Page lijkt hier enigszins op Purple Haze van Jimi Hendrix !)






The Yardbirds (tweede van links met uiterst links Jeff Beck)


Led Zeppelin

Belga-Vox Concert - zondag 17 mei 2009 - Heizel Brussel Atomium

De weergoden waren ons gunstig gestemd, ondanks de weersvoorspellingen! Geen druppeltje regen, maar veel zonneschijn en af en toe een wolkje.

Megaconcert voor meer solidariteit in België met méér dan 60 artiesten, live aan het het Atomium in Brussel.

Met o.m. Arno, Adamo, Daan, Rocco Granata, Axelle Red, Will Tura, Koen Buyse (Zornik), Stijn Meuris, Sioen, Julos Beaucarne, The Scabs, Paul Michiels, Telex, Frank Vander Linden (De Mens), Gabriel Rios, Jef Neve, Lou Deprijck, Stash, Sttellla, Luna Twist (African Time), A Brand (Hammerhead), Flip Kowlier, Laura Lynn, Yevgueni, Joost Zwegers (Novastar), Kate Ryan, De Laatste Showband (met Patrick Riguelle, Jan Hautekiet en Chris Peeters).

Toch enkele minpuntjes:

-         sommige laatkomers denken dat zij het recht hebben om vóór de anderen, die op tijd waren, te gaan staan en die de mond vol hebben van solidariteit (van egoïsme gesproken !);

-         een slecht georganiseerde bewakingsgroep;

-         enkele politici die menen van de gelegenheid gebruik te mogen maken om hun verkiezingsfolders uit te delen.

Opkomst volgens de federale politie: 35.000 man. De echte cijfers zullen wellicht iets hoger liggen !

Al bij al een geslaagd initiatief met enkele verrassende acts zoals:

een duet tussen Stijn Meuris en Axelle Red (Ik hou van u);
Daan en Telex (zonder de betreurde Marc Moulin, welteverstaan) met een geslaagde versie van Moskow Discow;
Kate Ryan met Voyage, Voyage;
Paul Michiels en Adamo vermomd als The Everly Brothers (Bye Bye Love);
Frank Vander Linden (De Mens) met een lied van Brel (Een vriend zien huilen kan ik niet);
Gabriel Rios en Jef Neve met een prachtige versie van Voodoo Child van Jimi Hendrix.
Een pluim voor Lou Deprijck (Kingston, Kingston), Rocco Granata (Marina, net 50 jaar oud!) en Adamo (Les filles du bord de mer), die ambiance in de massa wisten te brengen.

Het gratis concert werd gepresenteerd door Bart Peeters en Armelle Gysen.

Bart Peeters en Salvatore Adamo


Hier ben ik in de metro onderweg naar het concert


Vader en zoon samen naar het concert
(met dank aan de mama voor de prachtige foto's)








Paul Michiels en Adamo brengen Bye Bye Love van The Everly Brothers