Sir Tom Jones, geboren op 7 juni 1940 als Thomas Jones Woodward (Pontypridd (Wales), is een popzanger. Hij begon zijn carrière onder het pseudoniem Tommy Scott.

Vooral in de jaren zestig en zeventig was Tom Jones een wereldster en een sekssymbool. Hij scoorde vanaf 1965 verschillende hits zoals o.m.: "What's New Pussycat", "It's not unusual", "Delilah" (een cover van een Italiaans nummer), "The Green Green Grass of Home" (een country standard) en "She's a Lady" (een compositie van Paul Anka). Eind jaren 90 kende hij een revival met het album "Reload". Daarop staat onder andere de hit Sex Bomb. Op 29 maart 2006 werd Jones geridderd door de Britse koningin Elizabeth II.

(copyright Wikipedia)

Enkele hits op een rijtje:

http://www.youtube.com/watch?v=sI5LWwC-cE8 ("Delilah", een cover van een Italiaans nummer)

http://www.youtube.com/watch?v=6KUJE2xs-RE ("Sex Bomb", een duet met Mousse T)

http://www.youtube.com/watch?v=oIfxBthfFkg&feature=related ("She’s A Lady", een nummer van Paul Anka)

http://www.youtube.com/watch?v=VBdSqk78nHw&feature=fvw ("What’s New Pussycat" uit de gelijknamige film)

http://www.youtube.com/watch?v=Iw3so6ClU9I&feature=related ("Kiss", een cover van een nummer van Prince, in duet met The Art Of Noise)

http://www.youtube.com/watch?v=5bZlya8KiYI ("Thunderball" - Soundtrack James Bond)

http://www.youtube.com/watch?v=_FoNtkqS0cg ("I'll Never Fall in Love Again")

http://www.youtube.com/watch?v=GuPNhnBioqc ("Sixteen Tons", bekend van Merle Travis en Tennessee Ernie Ford)

http://www.youtube.com/watch?v=VjxY7xmhJ6o ("Green Green Grass of Home", alombekende countrystandard)

http://www.youtube.com/watch?v=Sr8DVTQWcy8 ("It's Not Unusual" uit 1965 met, geloof het of niet, Jimmy Page op gitaar !)

Voor meer biografie en discografie, klik op:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tom_Jones_(zanger)

http://en.wikipedia.org/wiki/Tom_Jones_(singer)


In zijn beginjaren.


In zijn Las Vegas periode.




Met zijn idool, Elvis Presley. De bewondering was wederzijds. De twee zangers werden bevriend.


Tom Jones hing altijd graag de stoere bink uit.


Keurig in het pak.


Het sekssymbool.


Vroeger en later.


Zoals hij er vorig jaar uitzag.

Liefdesliedjes...

Onlangs kreeg ik in mijn mailbox een Top 100 Lovesongs. Het is altijd zeer moeilijk een Top 100 of zelfs Top 20 samen te stellen van beste liefdesliedjes of beste rocksongs of beste soulkrakers. Dat hangt bij mij af van mijn humeur van de dag, maar bij de allerbeste liefdesliedjes, die ook iets te betekenen hebben voor mijn echtgenote, zijn de volgende songs :

"Oh! Darling", "Don't Let Me Down", "And I Love Her", "Something", "Here, There And Everywhere", "When I'm Sixty-Four" en "Yesterday" van The Beatles, "Without You" van Nilsson, "A Whiter Shade Of Pale" van Procol Harum, "Your Song" van Elton John, "Only You" van The Platters, "Je t'aime... moi non plus" van Serge Gainsbourg & Jane Birkin, "Nights In White Satin" van de Moody Blues, "Unchained Melody" van The Righteous Brothers, "Love Is All Around" van The Troggs, "Love Hurts" van Nazareth, "When A Man Loves A Woman" van Percy Sledge, "Love Me Tender" van Elvis Presley, "Still Loving You" van The Scorpions, "Pastorale" van Ramses Shaffy & Liesbeth List, "I'm Sorry" van Brenda Lee, "Are You Lonesome Tonight" van Elvis Presley, "A Thing Called Love" van Johnny Cash, "Du" van Peter Maffay, "Moon Over Naples" van Bert Kaempfert aka "Spanish Eyes" van Al Martino, "That's Amore" van Dean Martin en "I'm Not In Love" van 10cc.
Deze lijst is niet limitatief en varieert van dag tot dag, naargelang mijn humeur.

Hieronder de eerste helft van de Top-100 : dit is door de lezers van De Standaard Online uitgeroepen tot dé ultieme lovesong. Uiterst rechts staat een link om het nummer te beluisteren. 

Liefdesliedjes (deel 2)

Hier volgt dan de tweede helft van de Top 100 Lovesongs die de lezers van een krant hebben samengesteld. Uiterst rechts naast titel en uitvoerder(s) staat een audiolink :

Louis Neefs nam tweemaal deel aan het Eurovisiesongfestival. In 1967 met "Ik heb zorgen" en in 1969 met "Jennifer Jennings". Hij eindigde tweemaal zevende !


In 1975 nam Ann Christy deel met "Gelukkig zijn/Could It Be Happiness"


In 1977 was het de beurt aan Dream Express om in het (steenkolen)Engels te zingen:
"A Million in 1, 2, 3"


In 1987 verdedigde Liliane Saint-Pierre de Belgische kleuren in Brussel omdat Sandra Kim het jaar voordien gewonnen had.

Volgens Rolling Stone, het toonaangevend muziektijdschrift, zijn de 100 allerbeste gitaristen de volgende:

http://www.rollingstone.com/news/story/5937559/the_100_greatest_guitarists_of_all_time/1

Graag had ik George Harrison, Paul McCartney, John Lennon, Jeff Beck, Carlos Santana, Peter Green, John Fogerty, Jerry Reed, Hank Marvin, Link Wray, Duane Eddy, Pete Townshend, Django Reinhardt, Chet Atkins, Scotty Moore, James Burton, Mark Knopfler, Philippe Cathérine, Jan Akkerman, Eelco Gelling, Les Paul, Steve Cropper, Manitas de Plata, Stephen Stills, Big Jim Sullivan, Buddy Holly, Lowell Fulson, Buddy Guy, John Lee Hooker, Andy Fairweather-Low, J.J. Cale, Steve Miller, Gary Moore, Ted Nugent, George Benson, Dave Mason, Glen Campbell, Larry Carlton, Dennis Coffey, Dave Edmunds, Ike Turner, Frank Zappa, Neil Young, Dr. John, John Mayall, Brian Setzer, John McLaughlin, Mike Oldfield, Carl Perkins, Nile Rodgers, Brinsley Schwarz, Taj Mahal, Peter Frampton, Bo Diddley, Alvin Lee, Robert Cray, John Hiatt, Tony Joe White, Ritchie Blackmore, Bryan Adams, Bruce Springsteen en Leadbelly hoger in de Top-100 gezien, maar met de keuze van nummer 1 kan ik best leven.
Terloops, bovenstaande opsomming is willekeurig en geenszins een rangschikking van beste gitaristen. Ze staan wel in mijn persoonlijke Top-60.

Hier volgt de Top-10 van de allerbeste gitaristen volgens het Amerikaans vakblad Rolling Stone:

De absolute nummer 1 aller tijden: Jimi Hendrix

Nummer 2: Duane Allman

Nummer 3: B.B. King

Nummer 4: Eric Clapton

Nummer 5: Robert Johnson

Nummer 9: Jimmy Page

Nummer 10: Keith Richards


De overige 90 gitaristen zijn te vinden op bovenstaande link. Ben je het niet eens met die rangschikking ? Laat het me dan weten en stuur mij je persoonlijke Top-10 op !

The lovely Linda

Sinds 1975 ben ik fan van Linda Ronstadt en sinds 1976 ben ik haar albums beginnen kopen, 7 op vinyl en 4 op cd, dus 11 in totaal.

In 1967 zong ze bij een obscuur folkgroepje The Stone Poneys. In de V.S.A. hadden zij een hitje met "Different Drum", een nummer geschreven door Michael Nesmith van The Monkees. Het jaar nadien ging Linda solo en in 1969 bracht ze het album "Hand Sown ... Home Grown" uit dat onopgemerkt bleef. Het bevatte nochtans o.a. covers van Bob Dylan ("Baby You've Been On My Mind" en "I'll Be Your Baby Tonight"), Randy Newman ("Bet No One Ever Hurt This Bad"), John D. Loudermilk ("Break My Mind") en Fred Neil ("The Dolphins").

In 1970 kwam het album "Silk Purse" uit met de controversiële hoesfoto van Linda in een varkensstal. Het album flopte. Parels voor de zwijnen ? Het bevatte o.m. een cover van Goffin/King ("Will You Love Me Tomorrow ?"), het alombekende "I'm Leavin' It All Up To You" en een compositie van Gene Clark/Bernie Leadon ("He Darked The Sun").

In 1972 bracht de platenmaatschappij het album "Linda Ronstadt" uit met een nummer van Jackson Browne ("Rock Me On The Water"), een compositie van Roy Cash Jr./Johnny Cash ("I Still Miss Someone"), een cover van Woodie Guthrie/John Lomax/Huddie Ledbetter ("Ramblin' 'Round") en een nummer van Neil Young ("Birds"). De plaat ging onopgemerkt voorbij.

In 1974 verscheen het album "Heart Like A Wheel" met de single "You're No Good" (Clint Ballard Jr.) die de bal aan het rollen bracht. Verder stonden er op deze LP o.m. "It Doesn't Matter Anymore" (geschreven door Paul Anka en de postume hit voor Buddy Holly), "Heart Is Like A Wheel" (compositie van McGarrigle), "When Will I Be Loved" (Phil Everly), "Willing" (George Lowell), "I Can't Help It (If I'm Still In Love With You)" van Hank Williams en "You Can Close Your Eyes" van James Taylor.
Deze LP betekende de doorbraak voor Linda Ronstadt. Terloops, haar begeleidingsgroepje zou later evolueren tot The Eagles, niet de Eagles die Jean Blaute begeleidden in de jaren '60, maar THE EAGLES, die van "Hotel California" !

In 1975 en 1976 was er geen houden meer aan en verkochten haar albums als broodjes. Zij bracht met goede smaak covers van artiesten als Dylan, Buddy Holly, Roy Orbison, Elvis Costello, The Rolling Stones, Chuck Berry en Warren Zevon (spreek uit: Zievon en niet Zevven).

Klik hier voor audio- en videolinks:
http://www.youtube.com/watch?v=KPvqFkCtAqw&feature=related (Different Drum)
http://www.youtube.com/watch?v=Us26qEQyTPk&feature=related (It Doesn't Matter Anymore)
http://www.youtube.com/watch?v=hr9vKWLgZzo&feature=related (You're No Good)
http://www.youtube.com/watch?v=kcJPX3LE63A (It's So Easy)
http://www.youtube.com/watch?v=M3O7Kic7gm0 (Blue Bayou)

Hieronder enkele knappe foto's van "The Lovely Linda" en mooie covers van haar albums.
                                                              Meer info bij :

http://nl.wikipedia.org/wiki/Linda_Ronstadt
http://en.wikipedia.org/wiki/Linda_Ronstadt


The Stone Poneys - Evergreen Vol. 2 (1967)


Hand Sown ... Home Grown (1969)


Silk Purse (1970)


Linda Ronstadt (1972)


Heart Like A Wheel (1974)


Prisoner In Disguise (1975)


Hasten Down The Wind (1977)


Simple Dreams (1978)


Living In The USA (1979)


Achterflap van de LP "Living In The USA"


Mooie compilatie op dubbel CD van haar eerste vier LP's met interessante bonus tracks.


Mooie verzameling van haar hitsingles.


De hoes van haar single "Blue Bayou/Poor Poor Pitiful Me" (twee tracks uit de LP "Simple Dreams")


The Very Best Of Linda Ronstadt


Greatest Hits I & II


Een affiche van haar optreden uit 1974 toen ze begon door te breken in Amerika.


Linda Ronstadt tijdens een optreden.


Linda met de tamboerijn.


"Down so low" is track uit het album "Hasten Down The Wind" (1977)


Haar laatste album tot hiertoe: Hummin' To Myself (2004)


Een prachtige foto van Linda op een nachtelijk strand, waarschijnlijk bij volle maan.

Creedence Clearwater Revival

Creedence Clearwater Revival was een Amerikaanse rockband, die zijn hoogtijdagen kende in de periode 1968-1972.

De bezetting bestond uit John Fogerty (1945; zang/gitaar), zijn broer Tom Fogerty (1941-1990; gitaar), Stu Cook (1945; bas) en Doug Clifford (1945; drums).

De groep kent een karakteristieke swamp blues (moeras-blues), een mix van country, blues en rock 'n' roll.


Biografie

De geschiedenis van Creedence Clearwater Revival (ook bekend als Creedence en voor het gemak vaak afgekort tot CCR) begint eind jaren ’50, wanneer de broers Fogerty de formatie Tommy Fogerty and the Blue Velvets oprichten. Ze treden voornamelijk op in het San Francisco Bay Area en vergaren zo enige regionale bekendheid. In 1964 krijgt de groep een contract bij platenlabel Fantasy Records, op voorwaarde dat zij haar naam wijzigt in The Golliwogs. Er worden enkele singles opgenomen, maar die hebben weinig impact. De single “Fight Fire” zal evenwel een belletje doen rinkelen (zie link onderaan dit artikel !). In 1967 wordt nogmaals besloten tot een naamswijziging en gaat de groep voortaan door het leven als Creedence Clearwater Revival.

Rond deze tijd is het muzikale klimaat aan het veranderen en hier zal de herdoopte groep snel van gaan profiteren. Ze nemen hun titelloze debuutplaat op en brengen twee singles op hetzelfde moment uit. Het zijn covers van nummers uit de jaren ’50: I Put A Spell On You en Suzie Q. Beide nummers halen de Amerikaanse hitparade. "Suzie Q" is het eerste singletje dat ik van CCR koop en ik vind het fantastisch. Alleen jammer dat de platenfirma besloten had de song in twee stukken te knippen (A-kant en B-kant). Dit doet mij besluiten de LP aan te kopen. Begin 1969 verschijnt het tweede album Bayou Country en met de bijbehorende single Proud Mary breekt de band definitief door. Creedence groeit binnen de kortste keren uit tot een van de succesrijkste groepen ter wereld en produceert hits aan de lopende band: Bad Moon Rising, Commotion, Down On The Corner, Who’ll Stop The Rain, Up Around The Bend en Long As I Can See The Light zijn slechts een paar van de vele hits die CCR in een korte periode, ook in België en Nederland, scoort. Ook de albums Green River, Willy & The Poor Boys en Cosmo’s Factory kennen veel bijval.

John Fogerty ontpopt zich tot een hitschrijver van formaat. Hij is als zanger en tekstschrijver ook de allesbepalende figuur van CCR en dat zal uiteindelijk tot de nodige spanningen binnen de groep leiden. Na het zesde album Pendulum verlaat de experimenteel ingestelde Tom Fogerty de groep. Vervolgens eisen bassist Cook en drummer Clifford meer inspraak in het werk en de muzikale koers van de groep. Dit gaat welgeteld één album (Mardi Gras) lang goed, waarna de groep in 1972 definitief uit elkaar valt. In de Benelux worden enkele oudere songs opnieuw uitgebracht om nog een laatste graantje van het succes mee te pikken. Zo belanden de nummers I Heard It Through The Grapevine, Born On The Bayou en met name het uit 1968 stammende I Put A Spell On You nog hoog in de Belgische Top-30 en de Nederlandse Top 40.

De leden starten alle vier een solocarrière, maar alleen die van John Fogerty is het vermelden waard. Zo schrijft hij in de jaren na CCR onder andere Rockin’ All Over The World, een nummer waarmee Status Quo later met de pluimen aan de haal gaat. Zijn eerste soloalbums worden redelijk ontvangen, zij het slechts door de critici. Commercieel gezien floppen ze genadeloos en Fogerty trekt zich langere tijd terug. Pas in 1985 en 1986 verschijnen er weer twee albums, waarna hij opnieuw een aantal jaren uit de schijnwerpers verdwijnt. Hij worstelt die periode ook behoorlijk met het feit dat de rechten van zijn Creedence-songs in handen zijn van zijn vroegere platenmaatschappij. Er gaan verschillende rechtszaken overheen en het conflict is nog altijd niet de wereld uit. Het maakt Fogerty er niet gelukkiger op. Ook niet echt gelukkig is hij met Creedence Clearwater Revisited, een CCR-replica waarmee Cook en Clifford sinds midden jaren ‘90 het Gouwe-Ouwen-Circuit afstruinen. Een reünie van het oorspronkelijke CCR zit er dan al niet meer in wegens het overlijden van Tom Fogerty in 1990. Zijn broer John heeft zich de laatste tijd enigszins over zijn problemen weten heen te zetten en treedt weer regelmatig op.

De bandnaam is een combinatie van de woorden "Creedence", een gemeenschappelijke kennis van de gebroeders Fogerty, "Clearwater" was een organisatie die zorg droeg voor de waterkwaliteit van de Francisco Area, met name het Clear Lake. "Revival" staat voor de revival van Rock-'n-Roll die ten tijde van de oprichting van de band gaande was. In 1968 stond Bill Haley inderdaad terug in de hitlijsten met een heruitgave van “Rock Around The Clock”, hadden The Beatles een nummer 1 met “Lady Madonna” een ode aan Fats Domino en oogstte Sha-Na-Na veel succes met een act uitgewerkt zoals de rock ‘n’ roll en doo-wop groepen van de jaren ’50.

De LP “Pendulum” heb ik in Londen gekocht tijdens mijn verblijf aldaar in een Engelse familie in 1971. De LP "Cosmo's Factory" wordt in de zomer van dat jaar grijsgedraaid in Italië, tijdens mijn zomervakantie. Vooral het lange nummer "I Heard It Throught The Grapevine" heeft enorm veel succes aan het Gardameer. Het jaar nadien heb ik CCR zien optreden in het Antwerps Sportpaleis. Het was een promotietournee bij het uitbrengen van hun laatste LP “Mardi Gras” en de single “Sweet Hitch-Hiker”. In het voorprogramma speelde toen een relatief onbekende Tony Joe White, ook een vertegenwoordiger van de swamp-blues. Onnodig te vertellen dat het concert van 1972 formidabel was. Ik denk er nog regelmatig aan terug ! Sinds 1968 ben ik dus onvoorwaardelijk fan geworden van CCR en heb ik al hun officiële albums op vinyl én op cd aangevuld met talrijke compilatie-albums. De sound van John Fogerty en zijn companen is uniek !

Discografie

1968: “Creedence Clearwater Revival” met o.m. I Put A Spell On You (Screaming Jay Hawkins), Suzie Q (Dale Hawkins), Ninety-Nine And A Half (Steve Cropper/Wilson Pickett), Get Down Woman en Walk On The Water.

1968: “Bayou Country” met o.m. Born On The Bayou, Bootleg, Good Golly Miss Molly (Little Richard), Proud Mary en Keep On Chooglin’.

1969: “Green River” met o.m. Green River, Commotion, Tombstone Shadow, Bad Moon Rising, Lodi, The Night Time Is The Right Time.

1969: “Willy And The Poor Boys” met o.m. Down On The Corner, It Came Out Of The Sky, Cotton Fields, Fortunate Son, The Midnight Special en Effigy.

1970: “Cosmo’s Factory” met o.m. Ramble Tamble, Before You Accuse Me, Travelin’ Band, Ooby Dooby (Roy Orbison), Lookin’ Out My Back Door, Run Through The Jungle, Up Around The Bend, My Baby Left Me (Arthur Crudup), Who’ll Stop The Rain (ode aan Woodstock), I Heard It Through The Grapevine (Norman Whitfield/Barrett Strong – Ode aan Motown) en Long As I Can See The Light.

1971: “Pendulum” met o.m. Have You Ever Seen The Rain ?, Born To Move, Hey Tonight en Molina.

1972: “Mardi Gras” met o.m. Someday Never Comes, Hello Mary Lou (geschreven door Gene Pitney en bekend van Ricky Nelson), Door To Door en Sweet Hitch-Hiker.

Kortom een discografie om U tegen te zeggen. In die korte tijdspanne is John Fogerty er met zijn companen in geslaagd 7 studio-albums uit te brengen (1968-1972) en een 15-tal prachtige singles met meestal een dubbele A-kant !!!

John Fogerty is er ook als enige in geslaagd ooit een proces voor plagiaat betekend te krijgen door zijn oude platenfirma voor twee songs die door hemzelf werden gecomponeerd. Inderdaad, toen John overgestapt was naar een ander platenlabel en “The Old Man Down The Road” uitbracht kreeg hij prompt een proces aan zijn been wegens plagiaat met het nummer “Run Through The Jungle”, uitgebracht met CCR op het vroegere platenlabel. Na lange tijd wees de rechter die eis af. Luiter naar beide nummers en er is natuurlijk een zekere gelijkenis maar een componist kan zichzelf moeilijk plagiëren ! 
Klik op: http://www.youtube.com/watch?v=VtTNK5HZ84A (The Old Man Down The Road)

Met dank aan Wikipedia : http://nl.wikipedia.org/wiki/Creedence_Clearwater_Revival

Een greep uit hun belangrijkste singles. Hier volgen de audiolinks :

http://www.youtube.com/watch?v=YJe5sMBpnNY&feature=related (Suzie Q - long version)
http://www.youtube.com/watch?v=4R6nmKjcSeU (I Put A Spell On You)
http://www.youtube.com/watch?v=wIjUY3pjN8E&feature=related (Born On The Bayou)
http://www.youtube.com/watch?v=FcieR6C6190 (Bootleg)
http://www.youtube.com/watch?v=XfyEpmQM7bw (Proud Mary)
http://www.youtube.com/watch?v=1XcxFNONz64&feature=related (Green River)
http://www.youtube.com/watch?v=5BmEGm-mraE (Bad Moon Rising)
http://www.youtube.com/watch?v=clJb4zx0o1o (Down On The Corner)
http://www.youtube.com/watch?v=dS4OxoebcSQ (Cotton Fields)
http://www.youtube.com/watch?v=ec0XKhAHR5I (Fortunate Son)
http://www.youtube.com/watch?v=SjMMz6osU4U (Travelin' Band)
http://www.youtube.com/watch?v=EbI0cMyyw_Mc (Run Through The Jungle)
http://www.youtube.com/watch?v=BnRsaHXHznQ (Up Around The Bend)
http://www.youtube.com/watch?v=lIPan-rEQJA (Who'll Stop The Rain)
http://www.youtube.com/watch?v=93S_l0qZrXA&feature=related (I Heard It Through The Grapevine - long version)
http://www.youtube.com/watch?v=xDGuyGPJ_JE (Have You Ever Seen The Rain ?)
http://www.youtube.com/watch?v=i1PpTXtlnb0 (Hey Tonight)
http://www.youtube.com/watch?v=qW18CzVzts4 (Sweet Hitch-Hiker)

Hieronder volgen de 7 hoezen van de prachtige albums van CCR :


Creedence Clearwater Revival - 1968


Bayou Country - 1968


Green River - 1969


Willy And The Poor Boys - 1969


Cosmo's Factory - 1970


Pendulum - 1970


Mardi Gras - 1972

En als toemaatje The Golliwogs uit 1966 met "Fight Fire": http://www.youtube.com/watch?v=VTjMIEPrFmw

1° Wil je weten welk liedje op Nr. 1 stond op je
    geboortedag ? Klik dan op onderstaande link:

Klik ook eens verder op 'Click here' ...
en je zal bij de verjaardagen elk nummer zien !

2 ° Klik op onderstaande link en je krijgt een
     echte jukebox:

http://www.bobforrest.com/JukeBox.htm


3° Voor wie van Elvis houdt, een leuke site
     met zijn mooiste liedjes:

72 LIEDJES MET TEKST EN UITLEG
OVER DE GROOTSTE PERFORMER
ALLER TIJDEN

ELVIS PRESLEY

Klank en lichtspel

Internet maakt het ons, muziekliefhebbers, toch gemakkelijk dezer dagen ! Ik voeg hieronder een link toe en als je daarop klikt kan je een keuze maken onder duizenden videoclips en de teksten staan er zelfs bij afgedrukt !

http://www.lyricstube.net/ 

Veel plezier !




Cat Stevens


Pink Floyd






Jane Birkin




Joni Mitchell
 

                                                                                                                              Mariah Carey

Top-30 van mijn favoriete songs van The Beatles

Een van mijn muziekvrienden publiceerde onlangs een Top-20 van zijn favoriete Beatlenummers. Een gedurfde onderneming voor een Beatlefan maar wel een schitterend idee. Dus probeerde ik hetzelfde maar ik kon mij niet beperken tot een Top-20 en het liefst van al had ik er een Top-100 van gemaakt. Het werd uiteindelijk een Top-30. Hieronder druk ik hem af.

TOP-30 VAN MIJN FAVORIETE SONGS VAN THE BEATLES

30. Can’t Buy Me Love

29. Helter Skelter

28. Twist And Shout

27. Back In The U.S.S.R.

26. Get Back

25. Here Comes The Sun

24. Norwegian Wood (This Bird Has Flown)

23. Something

22. I’m Down

21. The Ballad Of John & Yoko

20. Penny Lane

19. All My Loving

18. Don’t Let Me Down

17. She Loves You (Yeah! Yeah! Yeah!)

16. And I Love Her

15. Girl

14. Help!

13. She’s Leaving Home

12. Eight Days A Week

11. Michelle

10. You’ve Got To Hide Your Love Away

09. Oh! Darling

08. The Fool On The Hill

07. Hey Jude

06. Revolution

05. A Day In The Life

04. Yesterday

03. Eleanor Rigby

02. Strawberry Fields Forever

01. I Am The Walrus

Wie was de vijfde Beatle ?

Die vraag houdt menigeen bezig sinds ongeveer 45 jaar. Wie kan er allemaal aanspraak maken op die flatterende titel ? Laat ons even samen een lijstje overlopen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/De_vijfde_Beatle

 
Stu(art) Sutcliffe was hun eerste basgitarist. Hij was niet zozeer muzikaal aangelegd doch wel artistiek en was een goede vriend van John. In Hamburg leerde Stu Astrid Kirchherr kennen die kapster was en het Beatlekapsel uitvond. Daarvoor droegen alle jongens vetkuiven zoals hun idolen in de jaren vijftig. Stu verliet de band in 1962 en stierf kort daarop aan de gevolgen van een hersenbloeding.


De immer droef kijkende Pete Best.


Groot nieuws in de muziekwereld.
Bij de opname van hun eerste officiële single "Love Me Do" in 1962 was George Martin, producer niet tevreden met het drumspel van Pete Best en verving hij hem door studiodrummer Andy White. Op de eerste LP "Please Please Me" verschijnt "Love Me Do" met Pete Best als drummer en Ringo op de tamboerijn. Er bestaat ook een versie van "Love Me Do" met Ringo als drummer en die is te horen op de Anthology CD. Er zijn dus 3 versies van die song in omloop.


http://en.wikipedia.org/wiki/Andy_White_(drummer)
Dit is de studiomuzikant Andy White op latere leeftijd.

 
Sommigen menen dat ook de vroegere leden van de Quarrymen aanspraak kunnen maken op de titel "Vijfde Beatle". De kandidaten zijn Pete Shotton, Colin Hanton, Len Gary, Eric Griffiths en Rod Davis. 


Dit zijn de Quarrymen met in de achtergrond een zeer jonge George Harrison die zich vasthoudt aan een statief van een microfoon maar nog geen deel uitmaakt van de groep. Hij was een goede vriend van Paul en woonde bijna al hun optredens bij.


Soms werd een beroep gedaan op een tijdelijke drummer, zoals hier Tommy Moore.


http://nl.wikipedia.org/wiki/George_Martin_(producer)
Hun producer zorgde ervoor dat hun aanvankelijk onverzorgd voorkomen gepolijst werd en dat hun muzikale horizonten uitgebreid werden. Hij was het die de geniale beslissing nam om het aftellen van Paul aan de intro van "I Saw Her Standing There" (One, two, three, FAH !) op de single te laten. Later zei een muziekjournalist dat die openingszin even belangrijk was als Elvis' "Well it's a-one for the money, two for the show, three to get ready, now go cat go" (uit "Blue Suede Shoes"). Hij schitterde ook in zijn productie van "Eleanor Rigby" en speelde ook piano op "In My Life". Hij had ook het idee om een baroktrompet toe te voegen aan "Penny Lane". Toch nam hij in 1967 een verkeerde beslissing door "Penny Lane"/"Strawberry Fields Forever" als single uit te brengen en niet op de LP "Sgt. Pepper" te plaatsen. Maar dat was de schuld eigenlijk van hun manager, Brian Epstein, die ongeduldig werd.


Uiterst links is Billy Preston te zien aan de klavieren. Hij is de enige muzikant die gecrediteerd werd op de hoezen. Op de single "Get Back"/"Don't Let Me Down" speelde hij op de toetsen en op het hoesje stond te lezen: The Beatles with Billy Preston. Ook op sommige songs van de LP "Let It Be" speelde hij mee. Om verwarring te vermijden spraken sommigen van de "Zwarte Beatle".


Tijdens hun tournee door Nederland en Zuid-Oost Azië in 1964 moesten The Beatles het een tijdje stellen zonder Ringo die aan zijn amandelen werd geopereerd. Hij werd vervangen door ene Jimmy Nicol die gretig gebruik maakte van de publiciteit en persconferenties gaf en zowaar meteen een fanclub had. George was de boezemvriend van Ringo en duidelijk niet opgezet met het gedrag van Jimmy, wat hier zeer goed te zien is op de foto. Uiteindelijk werd Jimmy terug vervangen door Ringo, tot groot jolijt van zijn aanhangers maar dit leidde ook tot boze reacties vanwege de aanhangers van Nicol.


Brian Epstein, hun manager die hen een afgeborsteld imago gaf en hun ruige imago van rockers deed afwerpen. Zijn aandacht werd getrokken door hun singletje "My Bonnie"/"The Saints" samen met Tony Sheridan. Naar verluidt zou hij honderden exemplaren zelf aangekocht hebben om zo de hitparadecijfers te beïnvloeden. Hij pleegde zelfmoord in 1967 (overdosis barbituraten).


Hun roadie, Neil Aspinall, wordt ook vaak getipt als Vijfde Beatle.


Neil Aspinall hier samen met Paul McCartney.


Een andere roadie en chauffeur, Alf Bicknell, schreef een boek over The Beatles.


Alf Bicknell hield er een dagboek op na dat hem geen windeieren legde.


Hier staat Alf op latere leeftijd en je ziet duidelijk dat het gezelschap van de Fab Four zijn uitzicht hipper hebben gemaakt. Vergelijk met de foto hierboven !


Mal Evans was nog een roadie die vooral te zien is bij de opname van "Strawberry Fields Forever". Hij is het die de zogenaamde metronoom bedient in het nummer "A Day In The Life" en in "Octopus's Garden" bespeelt hij een aambeeld ! Zijn leven eindigt in een tragedie: de politie schiet hem dood omdat hij zogezegd een poging deed om een revolver te trekken, die er niet was !


In 1968 werden de fans met verstomming geslagen toen bleek dat op het nummer "While My Guitar Gently Weeps", een compositie van George Harrison, Eric Clapton een prachtige gitaarsolo ten beste gaf.


De kunstenaar van dit meesterwerkje is een boezemvriend van The Beatles, m.n. Klaus Voormann, die ze hadden leren kennen in hun Hamburgperiode. Later zou Klaus deel uitmaken van Manfred Mann en de Plastic Ono Band. Hij zou ook meespelen met George op het Concert voor Bangla Desh.


Links zien we Klaus Voormann naast George Harrison.


Halfweg jaren negentig mocht Klaus nog eens zijn talenten zien voor de drie hoezen van de Anthology CD's. Hij zou er meer dan 1.000 tekenuren aan gespendeerd hebben !


Klaus Voormann zoals hij eruit zag in 2007.


Het demootje "Free As A Bird" opgenomen door John op een cassetterecorder eind jaren zeventig werd vrijgegeven door zijn weduwe, Yoko Ono, en de overige drie Beatles herwerkten dit nummer samen met Jeff Lynne (ex-Move, ex-Traveling Wilburys en ex-ELO).


Mag Tony Sheridan (uiterst links) aanspraak maken op de titel 5de Beatle ? Dan klopt het plaatje niet helemaal want John, Paul, George en Tony, dat zijn er maar vier !


Sommigen gaan zelfs zover te beweren dat Yoko Ono de vijfde Beatle zou zijn ! Terwijl de meningen vrijwel unaniem zijn om te zeggen dat zij zoniet de schuldige dan toch de aanleiding was tot de split. Vanaf 1968 was zij constant aanwezig bij elke opname tot grote ergernis van de drie overige Beatles.


John en Yoko hielden natuurlijk zielsveel van elkaar, niettegenstaande zij acht jaar ouder was.


Paul had al een tijdje geleden een punt gezet achter zijn relatie met Jane Asher en had Linda Eastman leren kennen, een fotografe die zich gespecialiseerd had in het nemen van foto's van rocklegendes (zoals Jim Morrison van The Doors). Zij was geen familie van het Eastman-Kodak bedrijf. Later zou ze een prominente rol vertolken in de groep Wings, die Paul oprichtte na de split van The Beatles. Ook zij kan, volgens mij, het epitheton ornans "5de Beatle" niet op haar conto schrijven.


Was het dan Pete Bennett, hun manager na Epstein ? Hij was erbij toen de allereerste single van het Apple-label "Hey Jude" werd gelanceerd in 1968. Ook bij viif LP's: "Magical Mystery Tour", "The White Album", "Yellow Submarine", "Abbey Road" en "Let It Be". Na de split zorgde hij voor de fanclub en werd hij manager van alle vier Beatles afzonderlijk !


Pete Bennett (links) met Phil Spector en George Harrison aan de knoppen bij "Let It Be". Mag Phil Spector zich de vijfde Beatle noemen ? Momenteel zit hij een lange gevangenisstraf uit voor moord.


En de immer sympathieke acteur Victor Spinetti die in drie films van The Beatles meespeelde ? Hij was te zien in "A Hard Day's Night", "Help!" en "Magical Mystery Tour".

http://www.youtube.com/watch?v=fq6yNinI5zo

(Peter Sellers – She Loves You – Dr. Strangelove)
Peter Sellers was al langer bevriend met de vier Beatles, in het bijzonder met Ringo. Hier zien we hem in een scene van "The Magic Christian".

http://www.youtube.com/watch?v=zLEMncv140s&feature=related

(Peter Sellers – A Hard Day’s Night – als Laurence Olivier)
Peter Sellers was niet alleen acteur maar ook zanger. Zo nam hij verscheidene songs van The Beatles op, zoals "She Loves You", "A Hard Day's Night" en "Help!".

http://www.youtube.com/watch?v=w3iY6rpHjfA&feature=related

(Peter Sellers – She Loves You  - German version)
Ringo en Peter Sellers zijn hier geflankeerd door een toen (1970) relatief onbekende John Cleese.

http://www.youtube.com/watch?v=kAnb1fS1bF0&feature=related

(Peter Sellers – Help!)
Dit is de LP van Peter Sellers met parodieën van Beatlesongs. Zelfs de hoes is een parodie op de hoes van "A Hard Day's Night" van de Fab Four.


The Beatles in Hamburg met Pete Best op de drums en uiterst rechts Stu Sutcliffe. Hamburgperiode 1960-1961. Toen waren ze met vijf.


John, George, Paul en Pete. Toen waren ze nog met vier. 1962.


Ringo heeft Pete Best vervangen in 1962. LP uitgebracht alleen in de V.S.A. begin 1963.


De Fab Four in 1964.


De typische humor à la Marx Brothers is hier al te zien. 1965.


De vier kameraden in 1966. Het haar begint al flink te groeien !


In 1967 komt er meer stijl in de haren en groeien de snorren welig.


The Beatles in 1968. De eerste breuken waren al te bespeuren.


Het einde nadert. Hier poseren ze in 1969.


Laatste fotosessie voor "Let It Be", begin 1970. Het is verbazend hoe sterk de vier jongens veranderd zijn op amper 10 jaar tijd ! In die periode zijn de vier jongens mannen geworden.


Wie is dan die vijfde Beatle ? Is het de immer sympathieke Billy Preston ?


Voor mij is er maar één iemand die met recht en reden kan worden uitgeroepen tot VIJFDE BEATLE en dat is niemand minder dan hun geniale producer George Martin !

Alexander, de grote ...

Niet de Macedonische legeraanvoerder die de Gordiaanse knoop doorhakte en aan een simpele griep overleed, maar Arthur Alexander was een grote ... in de country- en soulmuziek. Hij is er nochtans niet rijk van geworden. Relatief onbekend tot opeens The Beatles op hun allereerste album "Please Please Me" en ook op de Vee-Jay LP "Introducing The Beatles" (oorspronkelijk enkel uitgebracht in de V.S.A.) een nummer van Arthur Alexander coverden, m.n. "Anna (Go To Him)". Wie was die componist ? Chuck Berry was veel bekender. Enkele jaren later coverden The Rolling Stones een ander nummer van Alexander, nl. "You Better Move On". En dat ging zo maar door. De covers volgden regelmatig: The Hollies en George Jones & Johnny Paycheck brachten ook een versie van "You Better Move On", net zoals Willy DeVille. Na The Beatles coverden de mannen van Humble Pie ook "Anna (Go To Him)". "Everyday I Have To Cry (Some)" werd in onze contreien bekend door een Franse popgroep genaamd Mardi Gras maar was in het begin van de jaren zestig (omstreeks 1964, in de Australische periode dus) al gecoverd door The Bee Gees. Dit nummer werd in de hitparades gezongen door Steve Alaimo in 1963 en door de Gentrys in 1966. "Go Home Girl" een compositie uit 1963 werd gecoverd door Ry Cooder op zijn album "Bop 'Til You Drop" uit 1979. Zelfs Bob Dylan waagde zich aan een cover van "Sally Sue Brown" in 1988. The Beatles brachten live-versies van "Soldier Of Love", "A Shot Of Rhythm & Blues" en "Where Have You Been" in 1962 in volle Hamburgperiode (Star-Club). Dave Edmunds bracht ook een knappe versie van "(Need) A Shot Of Rhythm & Blues" in 1975. "Solder Of Love" werd gecoverd door Marshall Crenshaw en door Pearl Jam. Tenslotte coverden Esther Phillips en Joe Tex het nummer "Set Me Free". En er zijn misschien nog meer covers op de ene of de andere LP of CD te vinden van deze grote artiest ! Alleen al voor het feit dat zowel The Beatles, The Rolling Stones als Bob Dylan een nummer van hem gecoverd hebben, verdient een plaats in de annalen van de muziekgeschiedenis !
Dit is het laatste stukje dat ik dit jaar schrijf op mijn blog, vandaar mijn wensen bovenaan links.

Meer info op http://en.wikipedia.org/wiki/Arthur_Alexander
http://www.youtube.com/watch?v=HSB5zdj76mM Zijn eerste single werd uitgebracht onder de naam June Alexander ! Het betreft "Sally Sue Brown".


Arthur Alexander met de microfoon uit de jaren '50/'60, zoals ook vaak James Brown werd afgebeeld. http://www.youtube.com/watch?v=ihsfVEFvrxA ("Anna - Go To Him")


Arthur Alexander componeerde niet alleen, maar bracht ook nummers van andere artiesten, zoals blijkt uit bovenstaande hoesje. http://www.youtube.com/watch?v=AOT7OwcbK-k ("You Better Move On")


John Lennon was naar verluidt enorm beïnvloed door de zangstijl van Arthur Alexander.
http://www.youtube.com/watch?v=DVJwwLcV3KY


Een verzamelalbum van Arthur Alexander met op het eerste gezicht enkel eigen composities. Titel: "Lonely Just Like Me".


Ook een interessante compilatie-cd met artiesten die een eerbetoon brengen aan Alexander.


Ook The Rolling Stones coverden "You Better Move On", wellicht Alexander's bekendste hit. http://www.youtube.com/watch?v=AG9p0Zd41cA


"Solder Of Love" van Arthur Alexander, uitgebracht op het Dot Label. http://www.youtube.com/watch?v=exDBFQuDlC8


Alexander 'The Greatest'. Verzamelalbum met de grootste hits.


De single van Mink DeVille: "You Better Move On".
http://www.youtube.com/watch?v=Wn-IeiNuzEk&feature=PlayList&p=2FBB4A9B9C9E9C88&playnext=1&playnext_from=PL&index=17


Een prachtig statige foto van de artiest.


Een foto uit de latere jaren van zijn leven, met waarschijnlijk een fan.


Ook Ry Cooder had het talent van Arthur Alexander onderkend. http://www.youtube.com/watch?v=717-YSSOLUo


Het grootste deel van zijn leven werkte Alexander als chauffeur. Van zijn composities is hij niet rijk geworden.


Ook een interessant album: "The Ultimate" van Arthur Alexander.

Kruisbestuiving

Kan film muziek beïnvloeden en omgekeerd ? Jazeker ! Getuige hiervan is de Amerikaanse zanger, Buddy Holly.

In  1957 bracht hij een single uit met als titel "That'll Be The Day", een zinnetje dat herhaalde malen werd uitgesproken door John Wayne in de western "The Searchers" van regisseur John Ford uit 1956. Een jonge Paul McCartney was zodanig wild van dit nummer dat hij het meteen kon meezingen (woord voor woord) en ook noot voor noot kon naspelen. Hij stelde dit nummer voor aan zijn nieuw maatje, John Lennon en vroeg hem het lied op hun repertoire te plaatsen. Die groep heette The Quarrymen en al vlug veranderde die naam in Johnny & The Moondogs, The Rainbows, The Silver Beetles en uiteindelijk in The Beatles. Er bestaat een opname hiervan uit 1958 die verscheen op de Anthology 1 cd.
http://www.youtube.com/watch?v=ltvM3Kwfc44

Toen Buddy Holly, niettegenstaande een schitterend repertoire, geen echte hits kon scoren werd zijn contract bij de platenfirma niet verlengd en richtte hij een groepje op genaamd "The Crickets". Die naam  (de krekels) zou ook de jonge kerels uit Liverpool beïnvloeden om hun definitieve naam te kiezen: de kevers (The Beetles maar dan met ea om de beat te accentueren). Het echte succes van Buddy Holly kwam pas na zijn overlijden en in Groot-Brittannië was hij populairder dan in zijn geboorteland. Zoals het gezegde luidt: "nooit Sant in eigen land".

De western van John Ford beïnvloedde ook de keuze van de groepsnaam van de Britse beatgroep "The Searchers", bekend van o.a. "Needles and Pins".

In 1971 bracht ene Don McLean een nummer uit genaamd "American Pie" waarin hij het heeft over "the day the music died". Die song alludeerde natuurlijk op de vliegtuigcrash van 3 februari 1959 waarin Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper het leven lieten. Jaren later werd "American Pie" ook gecoverd door Madonna zodat een jongere generatie ook het lied en de tragische gebeurtenis kende.

In 1973 kwam een film uit met als titel "That'll Be The Day" met in de hoofdrollen David Essex en Ringo Starr, de latere drummer van The Beatles. Zo zijn we weer aan het begin van ons verhaaltje gekomen en is de cirkel rond. Kruisbestuiving bestaat dus wel degelijk.

http://www.imdb.com/title/tt0049730/

The Searchers, western van John Ford met John Wayne uit 1956

film met David Essex & Ringo Starr uit 1973 met een formidabele soundtrack

Uit deze western komt de magische zin "That'll Be The Day".


Dit is de single die veel invloed had op een jonge Paul McCartney, waardoor hij een levenslange fan bleef van Buddy Holly. http://www.youtube.com/watch?v=sO_wJEGmfQE


Bovenstaande affiche kondigde het optreden aan van Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper, waar zij helaas nooit zouden geraken door de sneeuwstorm.


Don McLean vertelt over de tragische gebeurtenis van 3 februari 1959 in zijn "American Pie". http://www.youtube.com/watch?v=uAsV5-Hv-7U


Deze gebeurtenis wordt beschreven als "the day, the music died".


Deze beatgroep uit Engeland koos voor hun groepsnaam dezelfde als de titel van de western uit 1956.


Deze film uit 1973 draagt dezelfde naam als de single van Buddy Holly, maar heeft er verder niets mee te maken. Er is wel een schitterende soundtrack aan verbonden (zie bovenstaande link) !

De Britse zanger Mike Berry bracht ook een huldebetoon aan Buddy Holly. http://www.youtube.com/watch?v=YZjaCjEeVTQ (aangevuld met "Listen To Me" van Buddy Holly)
http://www.youtube.com/watch?v=xTlcDRB2gbA&feature=related (1961)
http://www.youtube.com/watch?v=onHO31pYXZ8&feature=related (1974)