Categorie: Leed/Verdriet

Een zus van mij, die een paar jaar ouder was dan ik, heeft zichzelf van het leven beroofd. Ik was heel erg gek op haar en ik heb veel met haar gepraat, ook over de problemen die zij had. Zij wilde geen hulp hebben. Op de avond dat zij het gedaan heeft, belde zij mij, om te zeggen dat zij van een flat ging springen. Ik heb haar gesmeekt om het niet te doen en ben direct op de fiets gestapt om naar haar toe te gaan. Het is best nog wel een heel eind fietsen, maar toen ik er kwam was het al gebeurd.🥹

Ik ben er nog steeds heel erg verdrietig over, moet huilen en kan er ‘s nachts soms niet van slapen. Ik weet ook wel hoe er in de kerk over zelfdoding wordt gedacht, maar ik weet het gewoon echt niet, want ik was heel erg op mijn zus gesteld. Met mijn vader kan ik er niet over praten en als ik iets tegen mijn moeder zeg, kan zij alleen maar huilen.🥹

Afgelopen zondag in de kerk werd het zesde gebod behandeld en toen zei de dominee: “Mensen die zelfmoord plegen, kunnen nooit behouden worden.” Ik ben na de kerk naar mijn kamer gegaan. Ik voel hoe verschrikkelijk het moet zijn voor een mens die verloren gaat, eeuwig buiten en zonder God. Kunt u mij helpen, want ik loop helemaal vast!🥹

Indirect is dan de conclusie: dus als je geen kind van God bent en je pleegt zelfmoord bewaart God je er ook niet voor. Een kind van God pleegt geen zelfmoord, dus iemand die zelfmoord pleegt, is geen kind van God. Heftig en triest. Want dit is níet wat de Bijbel ons leert. Er zijn in de Bijbel meer mensen te noemen die zelfmoord hebben gepleegd. En als we dan naar hun leven kijken, moeten we zeggen: hun leven was uiteindelijk los van God en wie zo geleefd heeft en zo sterft, sterft Godloos – tenzij in de laatste levens seconden er nog gebeden is om redding en behoud. Brfon:refoweb.🥹

Voor hulp bezoek www.agapecoach.nl

Er zijn bij begrafenissen allerlei rituelen, die per land en streek verschillen. Veel gebruiken zijn ontleend aan het vroegere heidendom in ons land, zonder dat men dit nog weet. In Oost-Europese landen heeft men de gewoonte om op bepaalde dagen kaarsjes op het graf te branden. In ons land ziet men vaak dat men op de verjaardag van de overledene of op de datum van de begrafenis bloemen naar het graf brengt. Anderen versieren de graven met beeldhouwwerken, bloemen en planten. Bij kindergraven zien we zelfs speelgoed staan. Het zijn allerlei manieren om verdriet te verwerken.🌺  

Het maakt nog wel verschil of men een enkele lelie of een palmtak op de kist legt of deze geheel onder bloemstukken bedekt. Het is beter om bij levenden af en toe een bloemetje te brengen.🌺  

Tegenwoordig vind je zo'n mededeling nogal eens aan het slot ven een overlijdensbericht. De overledene hield van bloemen. Een directe uitnodiging om niet met lege handen naar de begrafenis of crematie te komen (...)  Het  'zeg het met bloemen' , dat op bepaalde momenten van het leven een goede manier kan zijn om uiting te geven aan gevoelens, is bij een sterven toch wel een erg hulpeloos en verhullend (!) gebaar  De overledene ziet het niet meer en de familie laat ze achter op de begraafplaats (...) Een goede en trouwe nazorg aan de familie in de weken, maanden en zelfs jaren na het overlijden lijkt mij belangrijker en effectiever.  Hoewel te vrezen valt dat ook deze ontwikkeling zich niet laat stuiten, toch moet op z'n minst gewezen worden op het gevaar dat de (tijdelijke) bloemenhulde uiteindelijk de echte aandacht voor de rouwdragende families zou kunnen verdringen of zelfs afkopen (...) Refoweb🌺