De weg terug.

Er komt een dag dat we terug moeten naar Shanghai.

Heel vroeg in de morgen vertrekken we opnieuw met de jeeps.

We kwamen goed op tijd aan en stonden voor een gesloten deur. De toegang tot het vliegveld was nog niet open, dan maar kamperen buiten en wachten.

Als afscheid kregen we een bol melk. Het was Jakkenmelk.

Ze zag er eerder bruin uit en rook niet zeer aangenaam, ik alleen dronk er van, ik wou dat proeven? Het leek wat zoet, maar niet slecht, echt aangenaam om drinken was het niet, ik drink nochtans graag melk, dit was anders.

De rest van het gezelschap deed alsof en dronk niet, de begeleiders wel.

Eindelijk konden we binnen en mochten vrij snel buiten in afwachting van plaats te nemen in het vliegtuig.

De Amerikanen kwamen er ook aan met een bus. Ze mochten niet mee er was geen plaats genoeg want er was een belangrijke delegatie die voor rang kreeg.

Het was reeds de derde ochtend dat ze er waren, telkens terug naar de stad…

Terwijl we wachtten, kwam de delegatie aan, ze kregen een witte sjaal als eerbetoog. Dat deed me terug denken aan ons afscheidsmaal, we hadden er ook een gekregen. Dan mochten wij ook instappen.

Na een lange aanloop kon het vliegtuig nog juist op tijd opstijgen om scheerlings over de bergtoppen scheren op weg naar Shanghai.

Maar eerst opnieuw een lange tussen stop waar we geduldig moesten wachten.

Terug op aarde.

 

In het hotel gebeurden er rare dingen.

Wanneer het tijd werd om te gaan eten verzamelde iedereen in een grote eetzaal. Er was daar een groep Amerikanen, die er blijkbaar in geslaagd was naar Tibet te komen.

Op verschillende plaatsen aan tafel stonden drie stoelen bij elkaar geschoven en lagen er ‘patiënten’ die dezelfde problemen kregen als wij, af en toe viel er nog eentje flauw, het was een eigenaardig schouwspel, en ik als dokter kon niets doen Ik wist niet wat ik kon doen en had er ook de kracht niet voor.

Toen vroegen we of er geen dokter in huis was? Ja, er woonde er een.

Wij dus op consult.

 

Het was een gewezen chirurg, die meer verdiende door in het hotel te verblijven en te leven van de giften van de bezoekers.

Hij kwam het zaaltje binnen, zijn consultatiebureau, in versleten kleren en op zeer versleten schoenen. Hij onderzocht mij en vond niets bijzonders, “ het is de hoogte ziekte,” zei hij.

Toen ging hij naar zijn schamel apothekerskastje, zie foto, en nam er enkele zelf gedraaide pillen uit.

Mijn echtgenote, die zelf apotheker is, kon haar ogen niet geloven, dit was
alles dat er was. Ik nam dus, bij tussen posen, een viertal verschillende pillen
in en werd inderdaad beter, wat er in zat weet ik ook niet, maar het hielp.

De Jockhan Tempel.

 

Niet ver van daar staat de eeuwen oude tempel, waar de pelgrims om geven. Bij hun aankomst doen sommigen de laatste hectometers op hun knieën en kruipen zo rond de tempel. In de buurt krioelt het van het volk en natuurlijk van de kraampjes waar je zowat alles kunt kopen, van voedingswaren tot beeldjes en kaarsen.

Zie foto’s, op de tweede foto ziet U rechts hoe een monnik gekleed is, in bruin, donker rood gewaad..

Het bezichtigen van de tempel gebeurde onder de begeleiding van een van de weinige monniken die er nog rondlopen.  Boven op het gedeeltelijk plat dak heeft men een prachtig uitzicht op de omgeving.

Op  die plaats beleefden mijn echtgenote en ik een uitzonderlijk moment in ons leven.  Die ijle lucht en de aanwezigheid van sterke diagonale aardnetten, gaven ons de indruk als zouden we opstijgen in de lucht, alleen maar samen op deze wereld.

Het was alsof de ijle wereld rondom ons niet bestond.

We voelden ons één met de oneindigheid en begrepen dat het volk dat hier woont niet gemaakt is om te vechten maar om één te worden met de natuur en het boven natuurlijke. We begrepen waarom hier vroeger zoveel monniken waren.

Binnen in de tempel zijn er prachtige beelden te bewonderen, zie foto’s.

 

Uiteindelijk mochten we ook in een bescheiden ruimte, helemaal bovenaan, een kopje thee gaan drinken. Daar zaten een paar vooraanstaande chinezen, waarschijnlijk de hoge pieten van de streek. Ze bekeken ons nauwkeurig maar de begeleiders stelden hun gerust.

Daar lagen nog twee exemplaren van een mooi boek over de Tibetaanse geneeskunde. Ik kon er een van kopen.

Misschien schrijf ik daar nog iets over, later.

U ziet ze liggen op het tafeltje, foto.

 

 

De Potala Palace.

 

Dit was de vroegere verblijfplaats van de Dalai Lama.

Een zeer imposant en oud gebouw waar vroeger honderden moniken woonden, thans zijn er nog enkele waarvan een onze gids zou worden.

Er wordt gewerkt aan de restauratie van het gebouw, toch zijn er nog mooie schilderwerken te zien, sommigen gedeeltelijk verbeekt of verwatert door insijpeling.  Het was dringend tijd om te restaureren. We mochten geen foto’s nemen in het gebouw, wel buiten. Foto’s.

 

 

Lhasa.

 

Van bij de aankomst ziet men dat China hier de baas is, een kleine uitkijkpost bemand met enkele gewapende soldaten.

Zie foto’s van de wachtpost en van het embleem van de stad: de jakken.

 

Aankomst in het enig hotel, Holiday Inn, in de stad.

De derde foto toont ons aan de ingang waar we opgewacht werden door de delegatie, de mevrouw in klederdracht was de chef.

 

Tijdens het middagmaal werden we allemaal ziek, behalve mijn echtgenote.

Zonder haar zou ik niets gezien hebben, ik voelde mij wel 100 jaar oud, kon niet nadenken, zou gewoon blijven zitten waar ik zat, niets interesseerde mij nog. De hoogte en de verminderde zuurstof eisten hun tol.

Voor het eerst in mijn leven voelde ik hoe het moet zijn wanneer je echt oud en versleten bent, ik ben er nadien dankbaar voor geweest.

Ik kon mij eindelijk voorstellen hoe mijn oude vader zich voelde, wanneer hij me soms zei: ” wacht tot als ge zelf oud zult zijn, dan zult ge het wel weten” nu wist ik het. Mijn schoonzus en haar twee kinderen hadden het ook, zij waren ook ziek en nochtans veel jonger dan ik.

 

Mijn vrouw wist hoe erg ik gesteld was om alles te zien daar in Lhasa, ik had er zo veel van verwacht en dus trok ze me overal mee.

Met de Jeep en gewapend met twee bussen zuurstof, voor in geval van nood, trokken we er op uit.

 

Het zomerpaleis van de Dalai Lama bezichtigen was interessant, omdat het aantoonde dat hij interesse had voor de moderne techniek. Een oude radio, een paar andere spullen  en waarschijnlijk de enige badkamer van Thibet in die tijd, waren de bezienswaardigheden. Ook het mooie gebouw en de mooie tuin waren de moeite waard. Zie de foto: de ingang van het zomerpaleis.

Thibet en Lhasa.

 

Landen op een vliegveld op meer dan 4000 m hoogte tussen al die hoge bergtoppen is niet eenvoudig, er opnieuw opstijgen is nog andere koek, niet alle vliegtuigen kunnen dat, we namen dus een ander vliegtuig.

Het terrein waar we op landen is niet zeer groot en men moet over allerlei obstakels heen stappen vooraleer men in een grote hall, eerder en loods naar buiten kan stappen.

Daar worden we opgewacht door onze begeleiders die ons in twee jeeps meenemen, de rit naar de hoofdstad Lhasa duurde ongeveer twee uren.

 

Een eerste stop aan een soort boerderij waar de oudste tempel staat van hun vroegere godsdienst, in een soort stal nabij de dieren.

Daar gebeurde het eerste incident.

 

Wanneer je met de trein naar die hoogte rijdt krijgt het lichaam de tijd zich aan te passen, met het vliegtuig hebt ge dat niet.

Terwijl we in die nogal besloten ruimte stonden te kijken voelde mijn schoonzus zich plots onwel.

Vooraleer ze buiten was zeeg ze lijkbleek in elkaar: bewusteloos.

We droegen haar naar buiten en ze werd beademd. Weet U hoe?

Ze namen een soort luchtmatras, bliezen er zelf met hun mond lucht in en lieten dan die lucht los in het aangezicht van de bewusteloze. Omdat wij ze ondertussen in open lucht hadden neergelegd met de benen iets hoger kwam ze weer bij, of was het de luchtmatras?

 

Wij verder richting Lhasa en ondertussen reden we langs adembenemende plaatsen, zie twee foto’s.

Op de eerste foto ziet U een groepje mensen die aan hun ochtend maal bezig zijn, langs het water van een van de vele meertjes tussen de bergen.

In die periode komen veel bedevaarders uit de bergen naar Lhasa, we zullen ze daar ook zien. Ze wassen zich zelden, behalve in die periode en in het water dat daar rijkelijk aanwezig is.

Op de tweede foto ziet U  een Boeddha beeld uitgekapt in de rotsen. 

Op weg naar Thibet.

 

We hadden het uitzonderlijk geluk van uit Shanghai naar Thibet te kunnen vliegen. In die tijd was het extreem moeilijk om er binnen te geraken.

De chinezen sloten alles zo veel mogelijk af.

Mijn schoonbroer moest de opening van een nieuwe telefoon centrale gaan inhuldigen, die ze daar hadden gebouwd, de Belgen samen met China.

Precies op de dag die voorzien was moest hij naar Peking naar een minister, dat mocht hij niet weigeren en dus ging hij niet naar Thibet.

Hij kon het regelen dat zijn echtgenote en kinderen en mijn echtgenote en ik zelf in zijn plaats mochten gaan. Dat was even boffen.

 

Vertrekken was al een huzaren stukje.

Zonder onze gids waren we nooit weggeraakt.

Bij de Chinezen scheen een drang te zijn om naar Thibet te gaan, was het op bedevaart of uit curiositeit, of om werk te zoeken? We weten het niet.

In elk geval stonden er dikke rijen te drummen aan het loket om plaats te vinden in het vliegtuig.

Onze gids nam zijn aanloop en sprong op en over schouders en hoofden van de opeen gedrongen massa tot aan het loket.

Met onze officiële uitnodiging mochten we mee.

 

Op het oude vliegtuig kregen we de laatste bank, naast de keuken alwaar heel wat geuren onze eetlust niet te fel aanwakkerde, we zijn die geuren niet gewoon en aten ook niet veel op het vliegtuig tijdens de vlucht.

We vlogen dus richting Thibet maar maakten eerst een tussen stop in

 

Chengdu.

We kregen toelating de vlieghaven te verlaten en de rest van de dag en nacht in Chengdu te verblijven.

Gelegen in het zuid westen van China, hoofdstad van de provincie Sichuan.

De streek wordt ook genoemd, land van overvloed wegens zijn mild klimaat dat voor de landbouw gunstig is, veel groenten en fruit voort brengt en wegens zijn belangrijke grond stoffen.

Kenmerkend voor de stad zijn de vele eeuwen oude hibiscusbomen.

De stad wordt trouwens ook genoemd: de hibiscus stad of de Brocaat stad.

 

We bezochten er het Manjuri Monastery, reeds gekend in de zevende eeuw en heropgebouwd in originele stijl  rond 1700. het noemt actueel het Wensu Monastery.

Als dat zo oud is, is dit centrum misschien gebouwd op aardnetten? Inderdaad de tempel is gebouwd op belangrijke kruisingen van de beide aardnetten, orthogonaal en diagonaal net. Het zijn echte brede zones.

In het monasterie worden veel antieke, historische gegevens verzameld.

Er zijn zeker 300 boeddha beelden in allerlei materialen en formaat. 

 

We gingen ook een kijkje nemen in het Nanjiao Park, ook zeer oud en heel mooi aangelegd met groene parkjes, water en bomen en talrijke beelden en kleine tempels, de actuele naam is: Tempel of Marquis Wu.

Zie  de twee foto’s: ingang en park.

 

Dit park is beroemd wegens de dichter die er begraven ligt: Zu Fu

.

Hij leefde tijdens de Tang dynastie, rond 700, in een periode waar poëzie belangrijk was. Hij schreef meer dan 1450 gedichten.

Ziehier de engelse vertaling van een van zijn gedichten, die hij schreef als gevangene en ver van zijn geliefde echtgenote.

 

Moonligt Night.

.

Tonight the moon in a distant sky

Arrests the eye of my loving wife

  alone,

For the poor little ones are to the

  feeling of loss yet unknown.

The mist is moist and fragrant on

  your cloud-like hair.

The light lucid and cool on your

  jade-like arms.

When shall we stand together by the

  soft curtains

And let it shine on us ‑‑ us without

  a trace of tears?

 

 

We logeerden in een mooi hotel, hoe kan het anders, buitenlanders logeren altijd in door het westen gebouwde hotels.

Mijn echtgenote en mijn schoonzuster gingen er naar de kapper en beleefden er een waar avontuur.

Zonder iets te vragen begonnen Chinese meisjes niet alleen hun hoofd en schouders te masseren, ook hun voeten en ledematen en ze klopten zelfs op hun abdomen, allemaal in de prijs begrepen.

 

Na een rustige nacht op weg naar Thibet.

China 4.

 

De verboden stad of het winterpaleis.

 

Het is niet gemakkelijk een globaal overzicht te geven van de verboden stad.

U vindt dat trouwens in heel wat boeken. Het is een stad in de stad, helemaal ommuurd

U weet wellicht dat de keizer daar vertoefde met heel zijn gevolg, zijn echtgenotes en concubines en vele honderden eunuchen, alsook met de geleerden en andere vertegenwoordigers van de macht.

 

Vanop het groot ‘hemel’plein stapt men binnen langs  de poort in het zuiden.

Verschillende grote en kleinere gebouwen staan in meerdere rijen gerangschikt van zuid naar noord. Over het deel dat wij konden opmeten, bevonden we opnieuw de aardmagnetische netten, zoals we die al vaak hadden opgemeten in Egypte en dus nu ook in China.

De meeste daken waren zadeldaken, we vonden slechts twee tenten type daken met een gouden bol op de spits en daar gebeurde opnieuw iets merkwaardigs.

Deze twee kleinere gebouwen, waarvan U er een ziet op de foto’s, trokken  onze aandacht, misschien omdat zij die bijzondere dakvorm hadden met een gouden bol erboven op.

Wanneer we met onze Lecherantenne rond die twee gebouwen lopen, vinden we daar een zone van drie slagen van zowel het orthogonaal net als het diagonaal net, dus een veel sterkere aardmagnetische invloed dan elders.

Voor al de andere gebouwen die we daar hebben opgemeten vinden we slechts één slag.

Dat moeten belangrijke plaatsen zijn geweest.

 

Bij nader toezicht blijkt het volgende.

Op de eerste plaats vergaderde de keizer met de allerhoogste verantwoordelijken van zijn rijk om de belangrijkste beslissingen te nemen.

Daar stond een mooie gouden troon precies op de het kruispunt van beide netten.

 

De andere plaats was even belangrijk.

Daar moest de keizerin verblijven de laatste dagen voor de bevalling van de keizers zoon.

Toen we daar even binnen keken, stond daar ook een troon met twee Chinese karakter tekens geschilderd op een doek achteraan.

Toen ik aan onze gids vroeg wat dit betekende had hij het moeilijk om de tekens te vertalen, hij begreep ze niet.

Ik weet het niet meer heel precies, ik heb het ergens genoteerd maar vind het niet terug.

Het betekende ongeveer het volgende.

 

“ Er was niets en toen kwam hij en er was overvloed.”

 

De chinezen begrepen het opnieuw niet meer.

Er gaat daar zienderogen een eeuwen oude mooie traditie verloren, en dan heb ik het niet over de keizer en het leven vroeger, maar over de rijke traditie uit het verleden.

 

Het was de moeite waard al dat moois te bekijken, maar de tijd ontbreekt altijd om alles diepgaande  te bestuderen, er is daar zo veel te zien.

Het is een beetje zoals het museum naast het Sint Pieters plein in Rome, men geraakt er niet doorheen, het is te veel op een te korte tijd.

Dat doet me eraan denken dat ik ook over Rome moet schrijven, maar dat komt later.

 

Volgende keer Thibet.