Archief

Oorproblemen.

We zouden hier heel wat verschillende rubrieken kunnen openen, gaande van doofheid,  over pijn, naar evenwichtstoornissen. We zullen beginnen met een eenvoudig maar interessant onderwerp.

Later zien we dan wel.

Een dame die ik twee jaar niet meer had gezien kwam terug op de raadpleging.

Ze vertelde mij dat ze een auto ongeval had gehad en door de slag en, misschien door het hevig

geluid van air bags die openklapten, had ze een aantal problemen.

Ze had ernstige evenwichtstoornissen waardoor ze lange tijd zelf niet meer durfde rijden met de auto. Ze had veel hoofdpijn ook pijn in de hals, haar reuk en smaakzin waren verdwenen en gans haar rechter aangezicht was voos en voelde anders aan.

Toen ze nu, na vele maanden, bij mij kwam was de toestand veel verbeterd.

Ze had alleen soms nog wat hoofdpijn maar die voosheid in haar aangezicht was er nog steeds.

Ik onderzocht  dat gevoel op haar aangezicht en ze bevestigde dat gans de rechter helft anders aanvoelde dan de linkerzijde.

Dit stemde overeen met de drie takken van de trigeminus, de zenuw was waarschijnlijk beschadigd door het ongeval.

Ik plaatste drie magneten: een voor het oor, een achter het oor en een in de hals streek, allemaal aan de rechter zijde.

Na enkele seconden deed ik de gevoelstest opnieuw en wat bleek?

De patiënte zei dat ze onmiddellijk iets had voelen veranderen in haar aangezicht en dat het gevoel nu rechts hersteld was, na één minuut.

Hoeveel mensen lopen en niet rond in België, een paar duizend of meer, die zouden kunnen geholpen worden door zo een pijnloze en eenvoudige behandeling.

Maar geen enkele dienst of specialist is daar in geïnteresseerd.

Zelfs Skepp niet, die de mond vol heeft over charlatanisme, en bij wie ik een officiële aanvraag heb ingediend om de werking van de magneten te bewijzen.

Waar hebben ze toch allemaal zo een schrik van? Ik bijt niet hoor.

Als slot moet ik  bekennen dat niet alle gevallen even snel en gemakkelijk op te lossen zijn, maar meestal slagen we er toch in de patiënten duidelijk en snel te verbeteren.

Aids, Tbc en Immuniteit.  Deel 2.

Wat is nu het verband tussen aids, tuberculose en immuun deficiëntie?

Dat heeft men ontdekt o.a in de Verenigde Staten waar plots een ganse groep welstellende  mensen stierven aan een vorm van resistente tuberculose.

Hoe kwam dat?

Een rijke vrouw volgde samen me enkele andere gegoede burgers een twee wekelijkse cursus van Yoga onder de leiding van een goeroe, die zijn opleiding had gekregen in India.

Daar werd hij besmet met de bacil van Tuberculose en nam een paar maanden medicatie.

Beter zijnde stopte hij te vroeg zijn behandeling en begon les te geven in Amerika, denkend dat hij genezen was, zou kweekt men resistente bacillen.

Gedurende twee maal per week, in een kleine ruimte hoestte hij gans te ruimte vol resistente bacillen. De meeste  van de aanwezigen stierven aan TBC enige tijd later.

De man van een van de dames die er ook aan leed, was reeds jaren drager van het H.I.V virus maar had er hoegenaamd geen last van, hij was kineast en werkte zich te pletter, nam onvoldoende rust, daarbij nog onregelmatig eten en veel drinken, dit alles  ondermijnde zijn immuniteit en plots sloeg ook de tuberculose toe, hij stierf kort daarna.

Ten gevolge van dit allemaal werd er onderzoek verricht naar het verband tussen aids en tuberculose en ziehier wat de conclusie was.

De meeste mensen komen tijdens hun jeugd in aanraking met tuberculose, vandaar de huid testen, die we op school kregen en die nu telkens weer gedaan worden wanneer er in de buurt een geval van tuberculose is.

Wanneer de test positief is worden er ook röntgen foto’s gemaakt van de longen, om na te gaan of de ziekte actief is of niet.

Wat gebeurt er in de long?

We ademen de T.B.C bacil in en die zet zich op de long cellen.

Wanneer de weerstand van het individu groot genoeg is worden die bacillen geneutraliseerd ter plaatse door immuun cellen van het organisme, er wordt een kapsel rond gelegd, dat kan men soms ziet als witte melkvlekjes op de long bij een radiografisch onderzoek.

Wanneer zo iemand, die drager is van de bacil, nu aangetast wordt door het HIV.virus, dan vernietigt deze virus elke weerstand van de immuun cellen door ze te vernietigen en ze zelf te gebruiken.

Wat gebeurt er dan? De tuberculose bacillen die nog steeds aanwezig zijn op de longen, worden weer actief, ze bevrijden zich van hun kapsels van dode immuun cellen, en vernietigen het lichaam, geen behandeling kan dan nog helpen.

De bacil heeft dus hulp gekregen van het virus.

Uiteindelijk is het omdat de immuniteit van de patiënt heeft gefaald dat de patiënt sterft.

Relatie tussen die ziekten en huidige ernstige en bepaalde chronische ziekten.

Op een voorlopig lager niveau, en daarmee bedoel ik minder snel dodelijk, speelt zich in de westerse wereld een soortgelijk drama af, en dit wordt helemaal niet erkend in onze Academische Medische Wereld.

Wat zie ik telkens weer bij patiënten die lijden aan kanker, leukemie of andere ernstige ziekten zoals chronisch vermoeidheid syndroom, multiple sclerose of ernstige virale infecties?

De immuniteit is helemaal verstoord en blijft even lang deficiënt als de ziekte duurt.

Van daar mijn succes in het behandelen van dergelijke ziekten, door hoofdzakelijk op het immuun systeem te werken. Dit heb ik al meermaals aangetoond in mijn vorige bijdragen.

Telkens weer valt het verband op tussen de instorting van het immuun stelsel en de aanwezigheid van pathogene exogene factoren zoals de Decumanus en de zuid west alsook de aanwezigheid van talrijke gepollueerde watervoerende  breuklijnen.

De pollutie van het milieu zou dus wel een van de belangrijkste oorzaken kunnen zijn van de opflakkering van heel wat chronische en vaak ongeneeslijke ziekten.

Maar ja wat baten kaars en bril…

Chronisch vermoeid. Slot.

Ik zal hier voor één keer nog alle gegevens chronologisch vermelden, met de cijfers erbij.

Datum                13 02 03            27 03 03                25 04 03                  30 05 03

Polariteit          li          re            li            re            li            re            li          re

Immuniteit       60        60            30         30           12            19            19        12

Centr Zenuw    12        19            19           19            19            12            19        12

Perif. Z.S.        19        12            19           12            19            12            19        12

Onthoudt dat   60 = 1,66% energie.

                        30 = 3,3 %

                        19 = 5 %

                        12 = 8 %= normaal.

Het is misschien wat ingewikkeld, maar stel U het volgende voor.

Normaal heeft men op de linker polariteit 19 slagen dat komt overeen met +- 5 % energie en op de rechter polariteit l2 slagen, dus +- 8 %  energie, ons lichaam springt  dus rustig om met zijn energie.

Zie nu eens waar dat meisje energetisch staat bij de eerste raadpleging: op  –60/+60; dat is minder dan een vierde van hetgeen een normale persoon heeft, is het dan verwonderlijk dat ze extreem  moe is?

Er bestaat geen enkele wetenschappelijke test die dat kan uitzoeken of vertalen in cijfers..

Met de Lecherantenne kan dat in één enkele minuut.

Kijk nu hoe ik er in korte tijd ben in geslaagd deze slechte cijfers te verbeteren, zie ook dat het centraal zenuwstelsel wel is aangetast maar daar ligt de oorzaak van haar probleem niet.

Het perifeer zenuwstelsel geeft normale cijfers, hetgeen een M.S. zeker uitsluit.

Men moet ook daar aan denken want ze is jong en heeft veel moeite in de benen, ook in Gent werd er trouwens in die richting niet gewezen. Wat wel zeker: ze is geen karottentrekker, en lijdt niet aan een ingebeelde depressie maar er is wel duidelijk een instorting van het immuun stelsel.

Op 30 05 03, dus minder dan drie maanden later is de toestand reeds sterk verbeterd, ze eet en slaapt goed, herbegint te studeren en is veel minder moe.

Ze kreeg ondertussen  immuun versterkende middelen o.a. van Sanum-Kehlbeck, ook een tijd lang colostrum en nadien tijdelijk paardenmelk, ook soms homeopathische middelen en ook nog een tijd lang Bach Bloesems om het allemaal beter te verwerken.

Ze werd ook tijdelijk bewerkt met enkele magneten.

Vanuit Gent werd ze ook nog gevolgd, maar de moeder zei niets in Gent over mijn behandeling, dat is meestal zo, ze kreeg daar isoprinosine 2x 500mg per dag, om haar immuniteit te stimuleren? Na twee jaar was dat weinig of niets veranderd.

Telkens moeder en dochter naar Gent moesten om de bloedcontrole te laten verrichten, was het telkens weer bang afwachten naar de uitslag. Kort na dat ik haar begon te verzorgen wees de bloed analyse op verbetering.

Omdat ik overtuigd was dat niet hun maar mijn behandeling werkte verminderde ik eerst de isoprinosine van twee naar een kapsel per dag en nadien stopte ze er helemaal mee.

Ik zei ook aan de moeder dat ze zou moeten kiezen, want ze werd er zelf angstig en depressief van, telkens dat bang afwachten op de uitslag van dat bloed onderzoek..

Ik zei haar dat haar dochter nu gered was en dat ik straks meer werk zou hebben aan de moeder dan aan de dochter. Ze bleven dan eindelijk weg uit Gent.

De toestand verbeterde gestadig. Haar grootste probleem bleef een tijd lang dat ze nog gevoelig was aan lichte neus en keel ontsteking. Dan was er telkens paniek, vooral bij de moeder. Met een  isopatische, homeopathische behandeling ging het telkens vlug beter.

Zodra de immuniteit hoog genoeg was, verdwenen ook die laatste klachten. Op het einde van het schooljaar deed het meisje met succes haar examens, zei het in meer gespreide orde om haar niet te sterk te vermoeien.

Het volgende jaar eindigde ze met succes haar humaniora.

Ondertussen was haar immuniteit volledig genormaliseerd.

Dan pas was het moment gekomen om ook de testen uit te voeren in verband met nog mogelijke resten van virussen. Voordien heeft dat niet veel zin, het immuun stelsel is onvoldoende hersteld om op de test te reageren.

De test bleek hier dus negatief, zoals te verwachten, en dit  zonder enige specifieke behandeling. Waarom, zoals te verwachten?

Indien de virussen nog een rol hadden gespeeld, zou de immuniteit wel sterk stijgen maar nooit helemaal normaliseren en zelfs, na enige tijd, opnieuw gaan dalen.

Alleen een homeopathische, isopathische behandeling zou dan redding brengen.

Hier was dat dus niet meer nodig.

Het meisje ging opnieuw mee op kamp, wandelde opnieuw zoals vroeger.

De moeder was ondertussen ook gerust gesteld.

We zijn nu in 2006 en alles gaat goed, ze neemt nog af en toe wat vitaminen, meer niet. Wanneer gaat men deze methode ernstig onderzoeken?

Maar ja, als de uil niet kijken wil…

Chronisch Vermoeid, deel twee.

Een tijdje geleden schreef ik een eerste deel over dit syndroom en gaf wat meer theoretische uitleg over dit ernstig probleem, alsook over de manier waarop het kan aangepakt worden met behulp van de Lecherantenne. Het zou misschien interessant zijn dat eerste deel nog eens door te nemen alvorens verder te lezen, U zult dan zien hoe theorie en praktijk overeen stemmen.

Zie op datum van 02 01 06.

Vandaag gaan we eens een geval praktisch uitpluizen

Een tijd geleden zag ik nog een programma op T.V. waar men de lijdensweg van zo’n paar patiënten liet zien, er was daar niet veel hoopvols te zien.

U kunt zich inbeelden in welke toestand moeder en dochter zich voelden, toen ze bij mij voor het eerst op consult kwamen in Februari 2003.

Deze studente geboren in 1987, was in behandeling bij een vermaarde professor aan de Universiteit van Gent. Hij had de diagnose van C.V.S. gesteld en behandelde haar reeds twee jaar met wisselend succes.

Om de zo veel weken bloedanalyse: men had reeds ontdekt dat ze aangetast werd door virussen: cytomegalie en epstein bahr. Dat ze aangetast werd door supervirussen is geen probleem, de vraag is echter wie was er eerst de vermoeidheid of de virussen. Om hierop een antwoord te vinden zullen bloedanalyses niet helpen. Wat wel belangrijk is en hier wordt wel gezocht maar niets gevonden in het hospitaal is het antwoord op volgende vraag.

Waarom is het immuun systeem zo sterk gedaald en sinds wanneer en is dat misschien de rede waarom virussen ervan profiteren om dat meisje nog zieker te maken?

Dat kan wel onderzocht worden met behulp van de Lecherantenne, maar dan zou dat meisje veel eerder op consult moeten komen. Nu is het altijd hetzelfde.

Wanneer men niet meer weet waarheen komt men bij mij terecht.

Maar geen nood, om haar te genezen hoef ik niet te weten wie er eerst was, het virus of de immuun instorting, alhoewel ik wel een vermoeden heb.

Ze kwam voor het eerst op de raadpleging in Februari 2003.

Ze was zeer moe, wou haar studies opgeven, ze zat in haar voorlaatste jaar humaniora, ze was vroeger sportief en hield van lange wandelingen, maar had het allemaal opgegeven, ze was ten einde raad, zo moe in haar benen en helemaal zonder krachten.

Dit kan men toch geen succes noemen, na twee jaar zoeken en behandelen in de Universiteit.

Haar woning was zopas gebiosaneerd en het was die persoon die ze naar mij stuurde. Hij wist wel dat biosaneren hier noodzakelijk was maar dat er daarenboven een sterke energetische behandeling nodig zou zijn om dit meisje er weer bovenop te krijgen.

Tijdens mijn eerste onderzoek, constateerde ik dat de biosanering niet helemaal gelukt was, ik voelde op het lichaam van de patiënte nog de aanwezigheid van de 7,6 decumanus en een watervoerende breuklijn. Ik schreef dus een briefje met de nodige inlichtingen ter attentie van de biosaneerder en gaf dit mee aan de patiënte.

Bij een volgend consult zal blijken dat de biosaneerder de correcties goed heeft uitgevoerd en nu alle stoorsporen van exogene pathogene vectoren verdwenen zijn.

Dit toont nogmaals aan hoe belangrijk een controle van de biosanering wel is,  en hoe belangrijk dat deze door een derde onafhankelijk persoon en liefst een geneesheer gebeurd.

Stel nu dat ik dit niet kan controleren, dan gaat iedereen ervan uit dat de biosanering goed is, maar met nog een decumanus en een watervoerende breuklijn kan het niet goed gaan en dan zegt men terecht, dit is allemaal  larie en helpt helemaal niet,  U bent inderdaad alleen uw geld kwijt. Vandaar de eeuwige steriele discussies tussen voor en tegenstanders.

Wordt vervolgd.

M.S. Deel 2.

Steeds jonger worden de patiënten die lijden aan M.S., hoe dat komt weet men nog niet.

Persoonlijk meen ik dat de elektromagnetische pollutie daar voor iets tussen zit.

Ik heb daar nogal wat ervaring mee, o.a. met een paar jonge patiënten, toch zal ik daar nu niet speciaal de aandacht op trekken, er zijn nog wel heel wat andere factoren dan het milieu die hierin een rol spelen, zoals de genetica  b.v.

Maar laten we meteen opnieuw in de praktijk stappen, niets gaat daarboven.

Een jonge vrouw geboren in 1977 komt voor het eerst op consult in 2000.

Ze is onlangs gehuwd en verhuisd, enige tijd nadien begonnen de problemen.

Ze was een sportieve jonge vrouw die graag met haar man ging fietsen en vooral mountain bike was haar geliefde bezigheid, wat toch enige kracht vergt in de benen.

Geleidelijk aan ondervond ze dat ze niet meer meekon, uiteindelijk kon ze nog met moeite de trappers rond krijgen en stopte met fietsen. Ondertussen kwam er ook die ongevoeligheid in haar benen, geleidelijk opstijgend tot aan het midden rif, later ook in het aangezicht.

Niets scheen dat proces te kunnen stoppen, ondertussen stopte ze ook met werken.

In de kliniek in Aalst werden een hele reeks noodzakelijke onderzoeken gedaan en kwam men tot de conclusie dat ze M.S. had en wou men beginnen met een interferron  behandeling.

Eerste opmerking.

In heel wat gelijkaardige gevallen waar de eerste symptomen opduiken na het huwelijk, gaan  heel wat mensen denken, “er is daar zeker iets niet pluis in dat huwelijk”, dit is hier zeker niet het geval.

Tweede opmerking.

Hoe komt het dat patiënte nu pas de symptomen krijgt?

Voor mij is dat een teken. Haar ouders huis werd door ons eerder gebiosaneerd, nu ze verhuisd is woont ze in een woning die niet gebiosaneerd is, ligt daar misschien de oorzaak?

Ja, zoals verder zal blijken.

Haar vader vertrouwt de zaak niet, kent ons goed en weet dat we al wat succes hebben gehad bij het behandelen van M.S. patiënten en stuurt zijn dochter op consult.

Eerste consult in Augustus 2000.

Bij het stoorspoor onderzoek vind ik de decumanus, (7,6 uit het westen) precies ter hoogte van het diafragma, ze slaapt met het hoofd naar het zuiden.

Praktisch op hetzelfde niveau maar meer op het hart loopt parallel een watervoerende breuklijn en kruisend op dit alles een 8,2 zuid westen pathogene vector. Curieus precies tot daar is er op de huid gevoel vermindering, opstijgend van aan de voeten, alsof de energie daar geblokkeerd wordt, hoelang nog voor dat ook haar thorax aangetast word?

Ik plaats enkele magneten die de polariteit ompoling te niet doen en wat zegt ze na enkele minuten?Ze voelde warmte in haar koud aanvoelende benen stromen, alsof het leven er terug kwam.

Voordien had ik ook al haar functies en organen opgemeten en wat bleek?

Het  immuun stelsel alsook het centraal en perifeer zenuwstelsel zowel links als rechts waren aangetast en hadden een energie verlies van meer dan vijftig procent.

Ik schreef haar immuun en zenuw versterkende middelen voor, haar woning werd onmiddellijk gebiosaneerd en we wachten een paar weken af, indien er geen verbetering optreedt zal ze opnieuw naar de kliniek gaan en starten met de voorgestelde behandeling.

Het immuun versterkend middel was hier paardenmelk kapsels.

Geleidelijk aan verbetert haar toestand, de krachten komen langzaam terug, de gevoeligheid in de onderste ledematen is snel helemaal terug, als ook in het aangezicht, alleen op het abdomen is er nog een gevoelsprobleem

Na lang zoeken vind in de oorzaak, er blijft een 7,8 linkse vector aanwezig in de woning en die treft haar precies daar. Na het verwijderen van deze vector in de woning verdwijnt ook dat probleem.

Na enige maanden ging ze terug aan ’t werk, zij het half time, om haar niet te veel te belasten.

Ze werd zwanger en beviel normaal van een eerste kind, later volgde nog een tweede.

Ze is in 2006 nog altijd in goede gezondheid en neemt nog altijd haar paardenmelk kapsels,

2 x 750 mg, om haar immuun stelsel op pijl te houden.

Telkens ze probeert te stoppen, zakt haar immuniteit en loopt ze gevaar  te hervallen, nu stopt ze niet meer.

Een tijdje later behandelde ik ook met succes een nog jonger meisje. Maar dat wordt te eentonig, om dat opnieuw allemaal te beschrijven, indien U niet overtuigd bent zal dat toch niet helpen, want wat baten kaars en bril …

M.S.  Deel 1.

Voor meer technische details over de ziekte ga eens naar google.

Het dossier begint 15 jaar geleden, is dat lang genoeg?

Patiënt is al vijf jaar ziek wanneer de onderzoeken in 1995  in het Universitair ziekenhuis van Luik duidelijk aantonen dat het om een geval van langzaam progressief evoluerende M.S. gaat. Ook de magnetische resonantie bevestigt dat.

In het verslag leest men de toestand zoals de patiënt is in Februari 1990.

‘Sinds vijf jaar beginnende symptomatologie: zwakte in onderste ledematen, evenwichtstoornissen staande en al gaande, soort zat gevoel, beven in bovenste ledematen waardoor soms schrijf en eetproblemen…

Conclusie: bilateraal cerebello-pyramidaal syndroom, predominerend links, en discreet links onder achter cordonaal syndroom, evolutie langzaam progressief.

Magnetische resonantie onderzoek: veel ronde formaties, hyperintens en ponderaal T 2. periventriculair: demyeliniserende ziekte.

Eerst wordt synacthen depot toegediend met relatieve verbetering, een tweede toediening wordt gestopt omdat de toestand eerder verslechtert.

Men stelt hem voor te beginnen met orale cortico therapie, we zijn ondertussen in augustus 1990, hij haakt af, daar wilt hij niet van weten.

Hij gaat op zoek in de alternatieve geneeskunde.

Zijn kinesist, is ondertussen in opleiding geweest bij Walter Kunnen en stelt hem voor zijn woning te biosaneren en stuurt hem naar mij.

Eerste onderzoek in Augustus 1991.

Patiënt loopt als iemand die dronken is, moet altijd steun zoeken om niet te vallen, sleept beide voeten, verplaatst zich moeilijk ondersteund door twee krukken en zijn echtgenote.

De spraak is moeilijk verstaanbaar en zijn handen beven.

Het stoorspoor onderzoek toont aan dat er reeds een aantal zenders zijn ontstoord maar niet allemaal even goed, de kinesist zal dat moeten verbeteren en doet het inderdaad ook zoals zal blijken bij later onderzoek.

De immuniteit is sterk gedaald, het zenuwstelsel zeer zwak aan beide zijden en cerebraal, de blaas en prostaat waarden vertonen ook zwakke cijfers en ook de tanden geven en slechte indruk bij het meten met de Lecherantenne, het amalgaaam dat toxisch is voor het zenuwstelsel moet verwijderd worden.

De verdere behandeling is voornamelijk immuun stimulerend en zenuw versterkend.

Opnieuw tonen de producten van Sanum-Kelbeck hun groote waarde.

Er worden ook een aantal magneten geplaatst, die zullen gedurende enkele maanden regelmatig geplaatst worden.

Een maand later: de controle toont een lichte verbetering.

Een drietal maanden later, nieuwe controle.

De biosanering is nu correct uitgevoerd.

Belangrijk detail: de patiënt neemt geen enkel klassiek medicament en zal dat de komende 15 jaar ook niet meer doen.

Hij voelt zich beter, spreekt vlotter, kan gaan zonder dat gevoel van draaierigheid, moet zich nergens meer aan vastklampen, hij gaat buiten naar de auto zonder steun van zijn vrouw, zijn rechter been functioneert quasi normaal, zijn linker been trekt nog, hij heeft nog één kruk.

Gedurende de volgende jaren, gedurende 15 jaar, komt hij een drietal keren per jaar op controle.

Hij neemt alleen de medicatie die ik hem voorschrijf, dat zijn immuun versterkende middelen en soms een vitamine complex, verder niets.

Patiënt is blijven werken, alhoewel hij gehandicapt bleef, hij kon moeilijk schrijven maar op de computer intikken ging nog wel, natuurlijk minder snel.

Hij kan zich nog altijd verplaatsen zij het met één kruk en verstaanbaar spreken, vertigo heeft hij praktisch niet meer.

Een paar belangrijke opmerkingen.

1. Patiënt vertelde mij dat hij af en toe naar vergaderingen ging van M.S. patiënten, in de Franstalige afdeling. Hij merkte op dat de meeste patiënten die hij kende heel wat medicatie innamen en hij niet en dat de meeste achteruitgingen in hun gezondheid en hij niet.

Wanneer hij tijdens die vergaderingen durfde spreken over ‘aardstralen’ en biosaneren, reageerde er niemand; curieus toch hoe al die chronische zieken geprogrammeerd zijn door de klassieke geneeskunde.

Ik herinner mij dat ik enkele jaren geleden en brief stuurde naar de Nederlandse vereniging voor M.S. patiënten en er nooit een antwoord op kreeg.

2. Toen hij de laatste keer bij mij kwam vertelde hij mij het volgende.

Toen hij in aanmerking kwam voor zijn pensioen, moest hij terug naar de Universiteit bij diezelfde professor in Luik, die hij 15 jaar eerder verlaten had, omdat hij zich administratief in regel moest stellen.

Toen de professor hem zag, verschoot hij danig, hoe was het mogelijk dat hij nog leefde en nog altijd dezelfde scheen?

Toen hij hem vertelde wat hij gedaan had, zweeg de Professor, maakte zijn papieren klaar en zei alleen nog:‘au revoir”.

Wat baten kaars en bril als niemand kijken wil?

Vaccinaties.

Gisteren avond was er een debat  op T.V. over het probleem van de vaccinaties.

Voor en tegen stonden over elkaar.

Alhoewel beide partijen punten schoorden, is het voor een leek vaak onmogelijk om met kennis van zaken een beslissing te nemen.

Laat ik nu mijn kinderen vaccineren of niet?

Ik heb over het probleem van vaccinaties reeds geschreven, keer eens terug naar mijn vroeger blog en zoek in de archieven op “ vaccinaties bij kinderen”. U zult daar misschien een antwoord vinden op uw vragen.

Indien dit niet voldoende blijkt, vraag maar, ik antwoord wel.

Het probleem van de vaccinaties is zo complex, het werd in de discussie veel te nauw aangepakt, men zou er een ganse avond moeten aan besteden.

Ieder kind is anders en voor ieder kind zou men eerst een grondige studie moeten maken, met de vraag, is het hier verantwoord om te vaccineren?

Het strand.

Ik droom dat ik opnieuw aan het strand zit, in de zon, maar koning winter heeft er anders over beslist, het wordt nog even wachten.

Op het strand van Oostende, of liever nog aan het uiteinde van de golfbreker, zittend en wachtend op de eerste vis, heeft een mens tijd zat.

Mijmerend en zwalpend van het ene onderwerp naar het andere zoals de golven die mij omringen, komt het hele levensverhaal als een film voorbij gerold.

Dokter zijn was mijn hele leven.

Toen ik pas een klein jongetje was kwam onze huisdokter eens op bezoek bij mijn ouders, misschien was mijn moeder opnieuw zwanger. Ik stond op de brug aan de watermolen van mijn vader en grootvader, de dokter kwam ook wat genieten van die rust en  terwijl hij over mijn klein kopje wreef zei hij:”Dit wordt een dokter”. Ik vergat dat nooit meer.

Nu en heel leven later, heb ik opnieuw die rust terug gevonden, die mij toen in mijn jeugd vergezelde, ook daar kon ik uren rustig zitten wachten op de eerste beet.

Maar ouder worden heeft ook zijn nadelen, men moet zijn verstand in ere houden en dus zal ik ook nog af en toe aan de schrijftafel zitten, bijgestaan en omringd door mijn lieftallige vrouw, en kunt U even mee lezen indien U dat wenst.

M.S. of Multiple Sclerose is een van die ziekten waar ik nogal eens succes mee had.

Natuurlijk moet men rekening houden met het feit dat er een viertal gradaties bestaan van die ziekte en het eerste wat een klassiek geschoold dokter dan antwoordt op uw zogenaamde goede resultaten bij de behandeling van M.S. patiënten, is het volgende: “ja, natuurlijk er zijn veel gevallen die spontaan verbeteren meestal maar tijdelijk maar toch, dit zijn geen wetenschappelijke bewijzen.”.

Ik zal me dus moeten beperken in mijn verhalen en alleen gevallen bespreken waar ik zeker ben van de ernstige graad van de snel verergerde evolutie en waar ik de patiënten gedurende meerdere jaren gevolgd heb.

Meer kan ik niet doen, maar wat baten kaars en bril wanneer de mens niet kijken wil?

Tot  heel binnen kort.

Psycho-somatisch. Deel 2.

Wanneer ze aan de arm van haar man traag binnen stapt valt iets eigenaardig op. Ze staat en gaat met haar benen wijd open, een beetje zoals een gans maar dan veel erger.

Ik meet 37 cm binnenzijde tussen beide enkels.

Als ik haar vraag waarom ze zo stapt, zegt ze dat ze geen vast gevoel meer heeft in haar benen en dit de enige manier is om niet te vallen, zelfs als ze stil staat moet ze zo blijven staan.

Veel pijn heeft ze niet, wel nog wat lage rugpijn en zware, koude, ietwat gezwollen benen.

Ze komt vooral voor die onzekerheid, ze kan nergens heen zonder haar vast te houden en dit blijft maar duren, de laatste maanden zit er geen vooruitgang meer in.

Bij het stoorspoor onderzoek vinden we de ware schuldigen, ze woont daar nu 13 jaar en na een paar jaar zijn de gezondheidsproblemen al begonnen.

Precies op de plaats waar de problemen zich situeren, ter hoogte van de lumbale wervelzuil, wordt ze getroffen door de  pathogene zuidwest lijn en door de wester lijn die de nachtelijke energievoering zou moeten verzorgen maar hier pathogeen is en dit niet doet. Daarenboven kruist op dezelfde plaats nog een watervoerende breuklijn.

Langdurig slapen op deze plaats geeft altijd gezondheidsproblemen wat men ook mag beweren.

De hysterectomie is daar trouwens ook een gevolg van.

Nogmaals blijkt hoe spijtig het is dat klassieke artsen niets weten van energetische geneeskunde, dit is en typisch geval van invloed van nefaste exogene vectoren.

Zes magneten worden geplaatst en ik vraag haar of ze iets voelt veranderen? Veel pijn had ze niet en ze voelt niet onmiddellijk iets bijzonders. Denk eraan, een Sudec heeft wat tijd nodig om te reageren.

Wanneer ik haar vraag een paar passen te doen en dan stil te staan, meet ik opnieuw tussen haar enkels: nu nog 27 cm, dus 10 cm winst, dat is toch al beter en bemoedigend.

Naar huis dus en afwachten.

Zes weken later. Een koppel gelukkige mensen komt binnen.

Op het eerste gezicht is alles normaal. De dame stapt zoals U en ik.

Ik doe haar rechtstaan met de voeten tegen elkaar gedrukt. Ze doet dit zonder problemen.

Ze hebben het bed verplaatst, ze gaan biosaneren.

Ze vertelt:” Daags nadat ik hier kwam, ben ik opgestaan en voelde alleen nog wat lome benen, ik stapte reeds veel beter en zonder steun, mijn evenwicht was volledig hersteld.

Nog een dag later, stapte ik volledig normaal en kon met beide voeten naast elkaar blijven staan zonder enig probleem.

Dat noemt men energetische geneeskunde en de kracht van goed geplaatste magneten.

Zouden deze enkele patiënten gevallen die ik beschreven heb, niet moeten volstaan om ernstige wetenschappers aan het denken te zetten en mij de kans te geven deze methode nader toe te lichten? Voorlopig ga ik er even mee stoppen.

Ik dank het paar honderd mensen die de tijd namen mijn bevindingen te lezen, ik kom zeker nog wel terug. Indien U vragen heeft, stel ze maar, ik antwoord wel.

De lente komt er aan, de zee wenkt…

Het zal mijn gezondheid ten goede komen: zon, wandelen, fietsen, vissen en schilderen.

Dat is nog al wat anders dan aan de schrijftafel te zitten.

Psycho-somatisch. Deel 1.

Dit is een eigenaardig geval, misschien is het ook wel een Sudec, maar zeker is het niet.

Ziehier het verhaal van een dame, geboren in 1972 en reeds een hele tijd ziek.

Tien jaar geleden was het, toen ze voor het eerst ernstige problemen kreeg.

Ze werd uiteindelijk geopereerd in Keulen, van een dubbele hernia in de lumbale streek.

Voor de operatie leed ze hevige onhoudbare pijn, nadien kon ze opnieuw werken. Ze had wel af en toe nog een opstoot van iscialgie die verholpen werd door ontstekingsremmers en rust, het leven was draagbaar, men had wel nog een kleine nieuwe hernia vastgesteld maar onvoldoende erg om opnieuw te opereren.

Een paar jaar later onderging ze nog een totale hysterectomie.

Toen gebeurde er iets merkwaardig.

Nu negen maanden geleden werd ze ’s morgens wakker en haar beide onderste ledematen waren volledig verlamd.

In paniek werd ze dringend opgenomen in een Universitaire instelling in Brussel, waar alle mogelijke onderzoeken werden uitgevoerd. Er werd geen mogelijk oorzakelijk verband gevonden om haar blijvende verlamming uit te leggen.

Dus, zei de professor is het psychisch, gij moet uw problemen thuis oplossen en in afwachting sturen we U naar de psychiatrie.

Probleem opgelost voor de specialist.

Maar voor die vrouw en haar echtgenoot?

Die hadden helemaal geen problemen thuis, ze was niet depressief maar werd het wel meteen, wie zou haar nog geloven, Gelukkig steunde haar man haar nog.

Ze verbleef enige tijd in de psychiatrie, nam veel medicatie, antidepressiva, kalmeermiddelen.

Na enige tijd mocht ze naar huis, ze verliet de kliniek in een rolstoel.

Na maanden intensieve kinesitherapie verbeterde ze geleidelijk en uiteindelijk kon ze ook beginnen stappen. We zijn ondertussen negen maanden verder, ze is natuurlijk haar werk kwijt, haar man gelukkig niet en komt dan voor het eerst op consult.

Wordt vervolgd.