Archief

Algoneurodystrofie of Syndroom van Sudeck.

 

Dit is toch wel een uitzonderlijk geval dat moet doen nadenken, ook voor non believers.

Ik had niet de kans dit uit te proberen op meer dan een paar patiënten, toch zou het de moeite lonen dit systeem op grotere schaal uit te testen.

Indien dit positief zou uitvallen voor de patiënt dan zeker ook voor de mutualiteit..

 

In Oktober 2003 komt er een dame op de raadpleging met beginnende menopauze klachten.

Ze vraagt mij of ik haar kan helpen tegen die opvliegers en of ze hormonen moet nemen?

Terwijl ik even nadenk, vraagt ze mij of ik haar niet herken? Neen zeg ik, maar ik heb de indruk dat ik U toch al eens ontmoet heb.

Ja zegt ze, ik ben hier vijf jaar geleden al eens geweest en U hebt toen mijn rechter arm gered.

Ik zoek dus haar dossier op en ziehier wat er toen gebeurde.

 

In Februari van het bewust jaar, liep ze een dubbele ingewikkelde fractuur van de rechte onderarm op waarvoor de chirurg een osteosynthese moest uitvoeren en een bijkomend stabiliserend gips, dit laatste was waarschijnlijk  te sterk spannend waardoor  mogelijk de verwikkelingen optraden. ( Zie google: osteosynthese onderarm.)

 

Na vier maanden was er nog altijd geen begin van kalk vorming, het bot groeide niet aan elkaar. Daarnaast was er nog iets erger opgetreden, haar pols en hand was volledig gevoelloos  en ze kon helemaal niets bewegen, nog haar pols, nog haar vingers, alles leek dood en pijnlijk.

Dat noemt men algoneurodystrofie of ook syndroom van Sudeck. ( Zie google.)

Ondanks sterke medicatie en dagelijkse kinesitherapie veranderde er niets, en toen kwam ze eindelijk op de raadpleging, gestuurd door een kennis van haar.

 

Bij onderzoek vond ik opnieuw, zoals zo vaak, dat de arm op de plaats van de breuk, getroffen werd door de 7,6 Decumanus en de 8,2 zuid west vector, alsook door een watervoerende breuklijn.

Ik raadde haar aan meteen haar woning te laten biosaneren, hetgeen ze ook deed.

Ik plaatste twee magneten op de voorarm en zei haar dat ze moest afwachten, want blijkbaar voelde ze geen onmiddellijke verandering.

Achteraf heb ik ondervonden dat dit ook niet kan, bij een Sudeck syndroom, de doorbloeding start wel direct na het aanbrengen van de magneten, maar vooraleer alles zich begint te herstellen moet men even geduld hebben, dat wist ik toen nog niet.

Ik stuurde haar naar huis en vroeg haar me iets te laten weten indien er verandering optrad.

Ik hoorde niets meer van haar tot nu vijf jaar later en ik dacht dat de magneten niet hadden geholpen. 

 

Zo is het niet verlopen vertelde ze mij.

“I k kwam bij U in de voormiddag, zei ze. De eerste uren gebeurde er niets. Tegen de avond voelde ik plots leven in mijn hand stromen en begon ik mijn middenvinger te bewegen, nadien volgden de andere vingers en de duim.’s Anderendaags kon ik mes en potlood vastnemen. Binnen de acht dagen was mijn rechte hand en voorarm hersteld en nu begon ook de kalkvorming rond de fractuur.

Twee maanden later werd het gips en al het materiaal weggenomen.

De chirurg begreep er niets van.

Ze toonde mij haar twee handen en polsen, ze waren allebei in heel goede staat.

 

Denkt U dat de chirurg het de moeite vond om te weten hoe ik algodystrofie op acht dagen kan genezen, waar hij minstens enkele maanden voor nodig heeft?

Schouderprobleem. Deel 3 en slot.

 

Hij dus naar de professor die hem met zij assistent ontving en zei: “ we gaan nog eens kijken en dan regelen we alles voor de operatie”.

Ja maar professor zei de patiënt, is dat wel nog nodig, kijk, ik kan met mijn arm alle bewegingen maken en zonder pijn.

Verbouwereerd stonden ze te kijken en zeiden, “ dat kan niet, laat ons uw schouder eens zien”.

Ik kleedde me uit en toen zagen ze twee kleine pleisters op mijn schouder.

 “ Ha, nu begrijpen we het,  ge hebt daar twee injecties in uw gewricht gekregen en daardoor is het beter “.

Neen zei ik, dat zijn twee magneetjes die daar opgekleefd zijn.

Ze keken me onbegrijpend aan, dat kenden ze niet en ze konden niet geloven dat alles daarmee zou genezen, een operatie zou toch beter zijn.

Toen vroeg ik hen: “ bent U zeker dat ik mijn arm na de operatie even goed en even hoog en zonder pijn zal kunnen bewegen als nu?”

De Prof sprak: “ eerst zult ge een hele tijd niet mogen bewegen, daarna komt een lange revalidatie en tot op 90 graden zult ge uw arm zeker in abductie kunnen brengen, hoger kan ik niet garanderen.”

En nu heb ik geen pijn meer, zei ik, en kan ik veel hoger, nee bedankt professor ik ga toch nog even wachten en indien er problemen zijn kom ik zeker terug.

 

Hij ging niet terug, ik zag hem nog een paar keer op de raadpleging, telkens kon hij langer zonder de magneten blijven en uiteindelijk helemaal zonder.

Vijf jaar later zag ik hem nog eens terug,  hij kon elke beweging maken en had nergens pijn.

 

Toen hij later naar Afrika terug ging, ontmoette hij opnieuw de dokter die hem eerst had onderzocht. Toen hij vertelde wat er gebeurd was zei de dokter:” Had U mij gezegd dat U naar Lourdes waart geweest, zou ik U geloven, maar dat van die magneten kan ik niet geloven”.

 

Trek het U niet aan collega,  U bent niet de enige, de professors hier in België en al die geleerde mensen met hun commentaar in Skepp, die reageren ook negatief op mijn stelling dat magneten  soms wonderen doen.

Schouderprobleem. Deel 2.

 

Een paar minuten na het plaatsen van de magneten, vraag ik aan de patiënt of hij nog zoveel pijn voelt? Neen zegt hij, de pijn verminderd. Dat was toch al een klein succes, maar kon hij ook bewegen?

Langzaam probeerde hij, en met succes, zijn hand te bewegen en daarna heel langzaam zijn pols en uiteindelijk ook zijn onderarm.

Dat leek mij nog altijd aanneembaar, want hij had zijn bovenarm nog niet bewogen.

De magneten hadden zijn pijn verminderd en dus kon hij wat meer bewegen.

 

Wanneer ik hem vroeg eens langzaam en behoedzaam te proberen om ook zijn boven arm te bewegen en dus zijn schouder gewricht, maakte hij een grimas en bewoog hij een klein beetje, maar onvoldoende om een operatie uit te stellen.

We spraken af, dat hij zou wachten tot ‘s anderendaags en dan beslissen, opereren of niet.

Indien er geen belangrijke winst meer in zat zou het een operatie worden.

Bij mezelf dacht ik, dat er toch niet anders opzat, hoe zouden een paar magneten een dubbele ruptuur herstellen en dan nog op enkele uren tijd.

 

’s Anderendaags morgens telefoon van onze patiënt.

Wat ik dacht dat hij moest doen? Ik vroeg hem wat er gebeurd was?

Wel zij hij, toen ik bij U aankwam werd de auto gestuurd door iemand anders, toen ik terug naar huis reed heb ik gestuurd.

Ja zei ik, dat kan nog wel, maar uw schouder dan?

 

Diezelfde avond zei hij, zat ik met mijn vrouw aan tafel en zonder het zelf te beseffen, al discussiërend met haar zei mijn echtgenote plots: “ kijk eens hoe ge daar zit?” Toen pas besefte ik, dat ik achterover leunend  op mijn stoel zat, met mijn twee handen boven op mijn hoofd en ik voelde geen pijn. Met schrik deed ik mijn rechterarm terug naar beneden, zonder pijn. Ik kon alle bewegingen maken.

Ongelooflijk maar waar, wat moet ik nu doen, vroeg hij me?

 

Heel eenvoudig, zei ik: “U laten zien aan de professor en U zeker niet laten opereren.”

(Volgende keer, het slot.)

Schouderprobleem. Deel 1.

 

Het was nog voor de eeuwwisseling, toen ik voor een dramatisch ongeval werd geraadpleegd.

De man was net de 60 voorbij en had een lelijke val gedaan tijdens zijn verblijf in het noorden van Afrika. De dokters die hem daar onderzochten raadden hem aan onmiddellijk naar België terug te keren want de diagnose was zo ernstig dat alleen een operatie hulp kon bieden.

 

Toen hij in België in een academisch ziekenhuis  onderzocht werd luidde de diagnose inderdaad, ik schrijf het in het Frans, zoals het op de bijgevoegde commentaar  van de onderzoeken te lezen stond; ‘ Rupture transfixiante du tendon conjoint sus et sous épineux, épanchement articulaire gléno-huméral et dans la bourse sous acromio-deltoïdienne.’

Alleen een operatie kon hier hulp bieden en zo werd afgesproken dat de patiënt

’s anderendaags zou opgenomen worden voor een operatie.

 

Toen de patiënt thuis kwam met zo’n verdict raakte hij enigszins in paniek en omdat ik hem vroeger had geholpen wou hij mijn advies nog diezelfde avond, want ’s anderendaags werd hij opgenomen.

 

Toen hij binnen kwam, droeg hij zijn arm zoals iemand dat doet wanneer de arm gebroken is.

Alleen zijn vingers kon hij bewegen, zijn pols of arm helemaal niet.

Zo erg had ik het ook nog niet meegemaakt en dus verwittigde ik hem, met de woorden:

’Ik weet niet of ik daar kan iets aan doen, maar we gaan proberen, indien er morgen geen verandering is moet ge U laten opereren, indien het beter is, kunt ge nog een paar dagen wachten en daarna kunt ge nog zien, helpt het onvoldoende dan rest alleen nog de operatie’.

 

Ik plaatste een paar magneten ter hoogte van de ruptuur en een op de pols en wachtte af.

Wordt vervolgd.

 

Super germs. Deel 4.

 

Voeding. Hoe kan voeding uw gezondheid verbeteren?

 

Eet niets waar U een afkeer van heeft.

Neem zo veel mogelijk biologische voeding.

Gebruik zo weinig mogelijk de magnetron.

Verander niet alles in een keer, ga geleidelijk te werk.

 

 

1. Voor niet zieke of weinig zieke mensen. 

Om uw gezondheid te vrijwaren kunt U een aantal voorzorgsmaatregelen treffen.

• Voldoende bewegen.
• Dieet. Daar bestaan veel verschillende ideeën over. Dit zijn er een paar.

Te vermijden of tot een minimum te beperken.

Dierlijke vetten, vooral van viervoetige dieren,

(cholesterol, onverzadigde dierlijke vetzuren)

Alcohol: slechts een weinig wijn of bier.

Tabak.

Suiker.

Koffie

Neem vooral vette vis: sardine, makreel, paling, tarbot, wat zalm…. (EPA+DHA).

Weinig melk, eerder wat karnemelk, en rechts draaiende producten, vb: sanuvis,

Dus ook niet te veel kaas, zeker niet te vet,

Oppassen met margarine, liever een weinig goede boter.

Geen geraffineerde suiker, eerder ahornsiroop, stevia, appelsap..

Geen wit brood, beter zeven granen, geroosterd? voor gluten gevoelige mensen helemaal geen brood, zuur desem voor wie het aan kan of een Budwig papje.

 

 Voldoende water drinken, minstens 1 liter per dag, groene thee, drie jaren thee.     ..

 Lichte drainage middelen voor lever, nieren en darmen, in thee of water.

 Volgens het seizoen aan te passen. Vb. in de lente vooral voor de lever.

 Voldoende vers fruit, liefst inlands, wanneer er hier rijp fruit is.

 Plantaardige eiwitten zijn nodig. Tofu, peilvruchten, granen, indien U ze verteert.

 Verse groenten liefst rauw en lang gekauwd, indien het kan, zo niet stoven..

 Brocolli, kool, rode biet, witloof, radijsjes, wortelen, sla.

 Koud geperste olie van olijf, lijnzaad, zonnebloem, teunisbloem, boragie.

 

• Bijkomende natuur producten.

 

Vb. Actieve darmflora  producten: lactobacillus en bifidus producten, eventueel aangevuld        met plantextracten tegen obstipatie. Zorgen voor afwisseling.

 

• Voor gepensioneerden: de darmflora neemt onvoldoende essentiële bestanddelen op uit de voeding, dus aanvullen met een poly - vitaminen preparaat, (laag gedoseerd), en mineralen en oligo elementen.

 

2.  Voor chronische zieken is dat onvoldoende, de immuniteit is ontoereikend.

Men zal dus ook geneesmiddelen moeten toedienen.

 

Vanaf hier moet elk product op elke patiënt uitgetest worden, alleen de producten die een positief signaal geven worden voorgeschreven.

 

 Immuun versterkende middelen.

            We beschikken over zeer goede producten.

1.      Paardenmelk, kan zeer geschikt zijn voor M.S. en C.V.S: maar eerst testen.

2.      Colostrum, is soms aangewezen. Dit is de eerste melk van de pas gekalfde koe.

Daarna komen de Duitse producten van Sanum-Kelbeck.

Hier moet men een onderscheid maken tussen de isopathische en de immunologische.

Dat zijn de producten van Dr. Enderlein en diens opvolgers.

Het zijn er heel wat en er bestaan voorbeeld lijsten van hoe men ze kan innemen.

Het beste is van ze uit te testen en alleen die te nemen die positief reageren op de test, dan riskeert U ook de minste nevenwerkingen.

 

Wie er meer wil over weten kan  terecht op internet  Sanum-Kelbeck en ook  nog o.a. naar Nederland en Scripties van leden van de naav-acupunctuur on the web.

 

Vergeet dus vooral niet, ik herhaal het nogmaals, dat de beste manier om te kiezen tussen al deze medicatie bestaat in het uittesten van elk product op elke patiënt en met regelmatige controles en liefst door een arts die vertrouwd is met deze behandeling wijze.

Na zes weken is de toestand trouwens al veranderd en moet opnieuw getest worden, meestal zijn het dan andere producten die aan de beurt zijn..

 

Bijkomende nota.

Er bestaan tal van voedingsadviezen, ze hebben allemaal plus punten maar zijn niet altijd even smakelijk en even eenvoudig om op te volgen.

Ziehier nog een advies van Walter Kunnen, de leermeester van Archibo- Biologica en de Lecherantenne, met verwijzing naar Jan Dries en Dr. Shelton.

 

1. Ontbijt beginnen met voornamelijk fruitsla, geen citrus vruchten.

Even later thee of yoghurt, (met tarwekiemolie?), ahornsiroop.

2. Middagmaal.

Eventueel beginnen met vruchtensla, dan even wachten, want vruchten verlaten de maag snel, indien U fruit mengt met andere ingrediënten, zullen de vruchten gaan gisten in de maag, hetgeen nefast is voor de gezondheid.

Dus fruit onmiddellijk na een zware maaltijd is ook af te raden.

Gevarieerde rauwkost, met wat gebakken of gekookte aardappelen al dan niet met schil,

rijst of pasta kan ook. + 1 glas rode Bordeauxwijn.

3. Avondmaal.

Gekookte of gestoomde groenten, of groenten soep.

Na soep, even wachten.

Eventueel groenten + pasta.

Geroosterd brood.

        ---------------------

Eet matig, rustig, goed kauwen.

Weinig zout, dan Atlantisch oceaanzout, toevoegen bij op dienen.

Meid de microgolfoven, ook diepgevroren eten, bewaarmiddelen.

Zie zo smakelijk.

Super germs. Deel 3.0

 

Na de oorlog veranderde alles zeer snel, sommige Duitse dokters waren betrokken bij mens onwaardige proeven en de Duitse geneeskunde kende toen een geweldige stagnatie.

Ondertussen was de antibiotica aan een sterke en onweerstaanbare doorbraak bezig en de antibiotica veroverde de wereld en met rede het was een fantastische uitvinding.

Zoals het vaak het geval is, was alleen de overwinnaar goed en al wat de verliezer kende voorbij gestreefd.

Toch waren er toen reeds vooraanstaande vooral Duitse dokters die bacteriën gebruikten om de mens sterker te maken tegen over ziekte.

Had men toen dat onderzoek op even grote schaal verder gezet en niet alleen geld gestoken in het zoeken naar steeds sterkere antibiotica dan had de wereld er zeker anders uit gezien en zouden wij nu niet moeten werken als alternatief arts om deze methode opnieuw leven in te blazen.

 

Wat is er ondertussen gebeurd?

U herinnert zich dat ik het had over de Duitse Professor G. Enderlein.

Hij zocht verder in de richting van milieu verbetering.

Op deze wijze klasseerde hij de bacteriën en schimmels in verschillende categorieën.

Voor meer details hierover verwijs ik U naar Internet: Google. Sanum-Kehlbech.

 

Ondertussen creëerde hij verschillende behandelingsmodellen op basis van die bestaande soorten pathogene kiemen en schimmels, alsook van gelijkaardige niet pathogene kiemen, telkens in laag gedoseerde homeopathische verdunningen van d3 tot d6.  Door toedienen ervan vooral langs orale weg, ontstond er in de darmen een symbiose van pathogene en nieuwe toegediende kiemen.

Op deze wijze bracht hij geleidelijk in het lichaam een nieuw en gezonder evenwicht tot stand, met meer symbiotische niet pathogene kiemen en verhoogde hij de immuniteit van de patiënt.

U moet weten dat het immuun stelsel voornamelijk onderhouden wordt langs de mucosa van de dikdarm.

Alle chronische patiënten hebben een immuun stelsel dat ontoereikend is, dat betekent dat elke chronische patiënt zeker minstens deze behandelingsmethode zou moeten ondergaan.

Pas daarna of te gelijkertijd kan men ook actief op de andere ziekmakende factoren inspelen.

Daarvoor hebben we ons immuun stelsel, en dat moet eerst verzorgd worden.

 

Hoe komt het dat ons innerlijk milieu zo gevoelig is aan dat soort stoornissen?

Het inwendig milieu of het extracellulair milieu, of beter genaamd, grond regulatiesysteem van Pischinger, zorgt voor onze homeostase.

Daarmee bedoelt men dat het lichaam niet te zuur en ook niet te alkalisch mag worden.

Onze actuele manier van leven en onze voeding drijven ons meer en meer naar de acid house.

De afvalstoffen en de vrije radicalen, alsook resten van bacteriën en virussen, giftige stoffen, resten van antibiotica en allerlei toxische medicamenten stapelen zich op in dat extra cellulair milieu en geraken niet meer tijdig afgevoerd langs lever, nieren en darmen.

Klassieke dokters proberen het fenomeen acidosis op te sporen door bloedanalyse en dan moet bij een gezonde mens de  P.H. schommelen rond 7.

Dat is nochtans niet onze ware p.h. die zou men moeten meten in de weefsels en niet in het bloed.

Want wat gebeurt er? Om de p.h. in het bloed, dat te zuur wordt te neutraliseren gaat ons lichaam meer basale componenten uit onze weefsels halen om dit te compenseren.

Zo trekt b.v. calcium uit onze beenderen en ontstaat soms osteoporose, dit is maar een mogelijkheid, zo zijn er meerdere.

Alternatief kan men wel de intoxicatie van dat milieu meten, b.v. door het E.A.. Voll apparaat.

Het probleem is dat bacillen virulenter worden in een milieu dat zuurder wordt en pathogene agenten zo de saprofyten gaan verdringen.

Het volstaat dus niet van goede bacillen toe te dienen, men zal ook, indien nodig, het zuur-basis evenwicht moeten herstellen. Dat kan medicamenteus maar ook de voeding speelt een rol.

Dat is voor volgende keer.

 

Super germs. Deel 2.

 

Laat ons even terug gaan in de tijd.

 

In de tijd van Louis Pasteur (1881-1955), ontstond er een hevige strijd tussen twee op het eerste zicht onverzoenbare theorieën omtrent het ontstaan van ziekte, nochtans zijn zij alle twee de moeite waard.

Enerzijds was er de theorie die o.a. verdedigd werd door Pasteur (1822-1895) en Koch (1843-1910), genoemd: monomorphisme.

Anderzijds de theorie verkondigd door A. Bechamp een andere Fransman en Dr. Günther Enderlein, (1872-1968), opnieuw een Duitser: het  polymorphisme.

De tweestrijd werd kort samengevat door A Bechamps beroemde zin: “ Le microbe n’est rien, le milieu, est tout “. Kwatongen beweren dat Pasteur dat op zijn sterfbed zou herhaald hebben.

 

Volgens de eerste theorie was de oorzaak van een infectieziekte altijd één ‘micro-organisme’.

Elke infectie ziekte werd veroorzaakt door één pathogeen agent.

Toen de eerste successen met vaccinaties ontstonden, (cholera bacil 1883), leek de strijd gestreden. Dood aan de microben.

Toen dan A. Fleming in 1940 de eerste penicilline ontdekte en in 1944 op het einde van de oorlog Amerika de penicilline naar hier bracht leek het lot van de andere groep bezegeld, het monomorphisme triomfeerde.

 

Nochtans niet helemaal, want wat zien we? De microben en virussen passen zich aan en muteren dat het een lust is, de wetenschap loopt altijd een paar stappen achter.

Zodat men zich begint vragen te stellen.

Hoe zou dat komen?

Laat ons eens terugkeren naar de andere tendens: het milieu is alles.

 

Voor en tijdens de oorlog was Prof. G. Enderlein een vooraanstaand Duits onderzoeker, die vooral aandacht had voor het milieu waarin bacteriën zich ontwikkelen.

Hij beweerde dat alle levende organismen, hoe klein ze ook waren, ontstonden uit een heel kleine partikel ‘ protide ‘ genaamd.

Zolang het milieu waarin het zich ontwikkelt gezond is ontstaan er alleen wat hij noemt symprotiden, (samengestelde protiden) en chondriten.  Daaruit ontstaan alleen wat wij noemen saprophyten of goedaardige symbionten, dus voor het leven gunstige bacillen, zoals we ze normaal met miljarden moeten terug vinden in de darm, bij een gezond individu.

Dat noemt hij de apathogene fase.

 

Wanneer het milieu ongunstig wordt voor onze gezondheid muteren deze onschuldige  bacillen geleidelijk naar meer schadelijke vormen, zoals b.v. de collibacillen plots zeer schadelijk kunnen worden in de darm. Dat noemt hij de pathogene fase. Hier begint de cyclus van de bacteriën en de schimmels.

 

Door onderzoek en experimenteren was hij er in geslaagd culturen te creëren van zowel schadelijke als onschadelijke stammen van bacillen.

Door preparaten te maken van zowel, goede als minder  goede bacillen en cultuur preparaten van de inhoud ervan kon hij producten maken die in staat waren bij inname, de pathogene kiemen, de andere weg op te sturen, door ze te laten copuleren met de toegediende minder schadelijke  en ze op die manier geleidelijk minder actief of schadelijk te maken, dus of opnieuw saprofyt.

Het resultaat was een geweldige stimulans van de weerstand of immuniteit van de zieke patiënt.

 Wordt vervolgd.

Super germs. Deel 1.

 

Enkele dagen geleden volgde ik een interessante documentaire op National geographic channel, omtrent super germs. Een van de interessantste zinnen die ik las was de volgende:

’ germs zijn laatste verdediging tegen ziekte’. En wij maar antibiotica voorschrijven dacht ik als wetenschappelijk gevormde arts. Gelukkig ben ik meer alternatief geworden.

 

Eerst een woordje uitleg over de betekenis van germs.

 

Germs kan betekenen: germen, dan heeft men het voornamelijk over plantkunde.

Germs kan betekenen: bacillen, daar zullen wij het ook over hebben.

Germs kan betekenen: bacteriën, virussen, micro organismen, ook dat is interessant.

 

Ik zou daar nu echt werk willen van maken en eens in ’t lang en in ’t breed uit leggen hoe ik te werk ga wanneer ik een patiënt behandel. Ik ontken niet dat antibiotica soms noodzakelijk zijn, maar we gebruiken het veel te vaak en wanneer het niet nodig is.

Ik heb het reeds eerder geschreven en zal het blijven herhalen: het belangrijkste bij ieder mens is zijn weerstand tegen over ziekte of ziekmakende factoren, al dan niet bacteriën of virussen. Daarvoor hebben we ons immuun stelsel, en dat moet eerst verzorgd worden.

Daar denkt de klassieke arts nauwelijks aan, hij dood de microben, hij voert oorlog.

We verzorgen, versterken het individu en bewaren de vrede, in ons lichaam.

 

Om te leven hebben we miljarden bacillen en bacteriën nodig, van aan elke opening in ons lichaam verdedigen die mee onze integriteit, ook op onze huid zit het vol bacteriën.

In onze darmen zijn miljarden bacteriën ononderbroken aan het werk om onze immuniteit op te bouwen.

In de reportage op TV was o. m te zien hoe men in India uit koemest alle soorten huid verzorging middelen  en huidbeschermers maakt.

Op het platte land, waar armoede heerst, strijken ze de koemest zo op het lichaam om huidziekten te verzorgen. Ik raad dat U niet aan, wij zijn er trouwens niet meer tegen bestand.

In China gebruikt men nu gelijksoortige bacteriën om allerlei gebruik middelen en zepen te produceren en 10 miljoen mensen gebruiken deze afvalstoffen van mens en dier om biogaz te produceren, en zo energie te produceren. Er word nog heel wat anders mee gedaan om onze planeet te helpen zuiveren van al de pollutie..

U ziet dat de bacteriën terug van weg geweest is. Hopelijk nu definitief.

 

Wat is er gebeurd in de geneeskunde, dat deze mogelijkheden gedurende meer dan 50 jaar nauwelijks werden gebruikt?

Daarvoor moet men terug naar Duitsland, rond de periode voor en tijdens in de oorlogsperiode van 40-45.

 

Zoals U weet was Duitsland toen ver vooruit op gebied van wetenschap en technologie, vooral als het er op aan kwam oorlogstuigen te ontwikkelen.

De Amerikanen en ook de Russen hebben daar nadien hun profijt uit gehaald.

Maar dat was ook zo op gebied van de geneeskunde.

Om onbegrijpelijke wijze werd daar geen gebruik van gemaakt, misschien omdat te veel geleerde dokters en professoren gruwelijke praktijken hadden bedacht en mensen als proef konijnen hadden gebruikt.

( Wordt vervolgd.)

Knie pijn.

 

Een tijdje geleden kreeg ik nog eens het bezoek van een dame  die de 85 voorbij was.

Acht jaar voordien had ik haar van haar linker kniepijn afgeholpen door eenvoudig drie magneetjes op de knie te plakken.

Enkele jaren nadien was hetzelfde gebeurd voor haar linker schouder ontsteking.

 

Nu kwam ze omdat ze sinds enkele weken hevige kniepijn had, maar nu aan de rechter knie.

Omdat ik al lang geen huisarts praktijk meer had was ze eerst bij haar huisarts geweest.

Ik had haar vroeger gezegd geen cortisone injecties te laten doen in haar knie en dat had ze onthouden. Ze kreeg dus een 10 tal ampullen feldene i.m. in gespoten zonder enig resultaat.

Ze kon niet meer slapen van de pijn en stappen deed al even veel pijn.

Nu wou ze opnieuw die magneten, ze had ze trouwens nog bij.

 

Ik plaatste 3 magneten op haar knie en na een paar minuten stapte ze rond, de pijn was reeds bijna helemaal weg.

Wanneer gaan de dokters leren magneten te plaatsen?

Maar ja, die zogenaamde kwakzalvers dokters gebruiken een antenne, de Lecherantenne, en zonder dat instrument kunt ge onmogelijk weten waar ge de magneet heel precies moet plaatsen om een onmiddellijk en goed resultaat te bekomen, en de klassieke geneeskunde aanvaardt dat instrument niet.

Men schrijft liever tonnen ongezonde medicatie voor dan iets heel eenvoudig aan te leren.

 

Behandelen.

 

Met magneten werken is een fantastische werkmethode.

Ofwel werkt het en dan hebt ge onmiddellijk resultaat ofwel werkt het niet of minder goed.

Dat betekent dat de patiënt  beterschap moet voelen, dus minder pijn en beter moet  bewegen, voor dat hij de consultatie ruimte verlaat. Hij heeft meteen vertrouwen in uw behandeling.

Dit geldt natuurlijk uitsluitend voor het probleem pijn, er moet meestal nog wel meer gebeuren.

Ik ben altijd bereid dit in de praktijk te bewijzen. Wie daagt mij uit?

 

Na het noodzakelijk vragenlijstje en het overlopen van de technische onderzoeken die meestal al gebeurd zijn, en de controle van de hoop medicamenten die de patiënt mee brengt start het onderzoek met het scannen van het lichaam met de Lecherantenne, naar mogelijke impressies van exogene pathogene vectoren. Telkens weer valt het op dat bij de meeste chronische of recidiverende klachten de plaats van de kwaal op het lichaam overeen stemt met de plaats waar de meeste en gevaarlijkste vectoren van de pathogene stralen elkaar op het lichaam kruisen, duizenden keren heb ik het meegemaakt, ik ken geen uitzondering.

Dat alleen al sterkt mijn overtuiging dat we het bij het rechte eind hebben en geen kwakzalvers zijn.

 

Eens dat onderzoek gedaan kan men elke vector afzonderlijk gaan bestuderen en nagaan of hij drager is van frequenties die sterk negatief geladen zijn en overeenstemmen met de frequenties van het aangetaste orgaan, alleen als daar overeenkomst bestaat kan men er van uitgaan dat de vector (mee)verantwoordelijk is voor de ziekte.

Daarna komt de volgende fase van het onderzoek.

 

Men gaat nu op de hand van de patiënt alle frequenties opmeten die verband houden met een orgaan of belangrijke functie van het lichaam en dit noteren. Dan pas is de diagnose gesteld.

 

Nu kan het onderzoek naar medicatie beginnen.

Eerst worden de mee gebrachte medicamenten getest. De meeste zijn overbodig en werken niet of niet meer, meestal omdat men ze reeds te lang inneemt, die worden dan geleidelijk aan afgeschaft.

Het allerbelangrijkste is nu het immuun stelsel.

Bij alle chronische ziekten is dit altijd aangetast en insufficiënt.

Geen enkele klassiek geschoolde arts houdt daar rekening mee, omdat hij over geen methode beschikt die hem toelaat dit energetisch te meten.

 

Zonder goed werkend immuun stelsel geen genezing, zoveel is duidelijk.

Er bestaan een aantal goed werkende medicamenten, niet gebruikt in onze geneeskunde.

In de eerste plaats de endobionten, die komen uit Duitsland.

Daarnaast o.a. paardenmelk en colostrum, de eerste melk van koeien die gekalfd hebben.

Vandaar ook het belang van moedermelk bij de pasgeborene, geen fles kan dat evenaren.

Het probleem is dat men die allemaal moet testen met de antenne, er is voor elke patiënt meestal maar een product dat tijdelijk aangewezen is, bij de volgende raadpleging is de toestand van het immuun stelsel normaal al beter, men moet opnieuw alles testen, het is dan uitzonderlijk dat opnieuw hetzelfde product moet toegediend worden. Zo ziet U dat behandelen niet zo eenvoudig is en zeer precies.

 

Daarna moet men opnieuw gaan testen om de juiste medicatie te vinden voor de klachten van de patiënt.

Is dat b.v. een lever probleem dan worden alle mogelijke plantenextracten of homeopathische producten getest die in aanmerking kunnen komen. De patiënt komt dan meestal nog een paar keren terug, om de 6 weken,  telkens weer wordt alles opnieuw opgemeten, de opgemeten cijfers moeten dan beter zijn, zoniet faalt de behandeling. Men kan dan ook nagaan of de exogene stralen verdwenen zijn.

Zo kan men de toestand van de meeste chronische patiënten merkelijk verbeteren.

 

Noteer dat het beter is eerst al die onderzoeken te doen en pas nadien de magneten te plaatsen, anders vervalst U de meting.