Mijn ervaring na mijn inwijding


Mijn ervaring na mijn inwijding
Mijn schoonzus en mijn broer wenste me proficiat,na mijn inwijding.
Er was een lichtje bijgekomen,en ik zou heel hard werken om te groeien,
en sterk te worden.
De eerste dagen verliep alles vlotjes,ik werkte aan mezelf,
ik ging de slaapkamer op en begon dan met reiki op mezelf.
Maar er waren minder goede dagen bij ,en dan deed ik helemaal niets.
Je moet 21dagen werken zonder ook maar iets reiki aan iemand
anders te geven,omdat je nog een beginnenling bent,
en er nog veel slecht buiten moet,zoals je emotie's,en dergelijke.
En dat had ik natuurlijk beter wel gedaan,want de laatste dag
brak bij mij een koord over, en kwam er alles in en keer uit.
En dat is helemaal niet goed.
Het moet geleidelijk aan gebeuren,of je bent een wrak.
Er waren dagen bij dat ik hoog op de tippen van mijn tenen liep,
vooral als iemand met me wou praten,maar me de kans niet gaf,
om te antwoorden,en alles beter wist en steeds het hoge woord had.
Dus de laatste dag van die 21dagen,optplofte bij mij dus de bom,
en barste ik in tranen uit.
Zo erg dat ik zelfs niet kon stoppen,en mijn vriend me moest kalmeren.
Hij begreep het wel,en zei het komt allemaal wel goed.
In die periode begon men hierboven ook een kat en muis spel met mij,
goede en slechte gedachten overmande me,en daar wist ik me geen raad mee.
Ik durfde er niet over te praten,met niemand,dit had ik nog nooit meegemaakt.
Telkens opnieuw kwamen die gedachten op,telkens weer dat slechte,waarom
moest dat nu toch,ik kon er echt niet aanuit ,ik werd er gewoon gek van.
Dit heeft enkele maanden geduurd en dan ben ik er toch maar mee naar
mijn schoonzus gestapt ,en heb het haar gezegd.
Zo kon ik echt niet meer verder,ik werd er gek van.
Maar blijkbaar was het een normale reactie, en waren ze hierboven aan het
uittesten. Want er is niet alleen het positieve,maar ook het negatieve.
En het negatieve was nu dus de bovenhand aan het nemen op mij.
Ik heb dan een armband gekregen,en ze zei me dat ik direkt als die gedachten,
weer opkwamen ik aan iets positiefs moest denken,en dan zou dat over gaan.
De eerst volgende keer als die gedachten weer opkwamen,begon ik dan in
gedachten te zingen,en ja hoor weg waren die gedachten.
Zo gingen de dagen en maanden voorbij,er gebeurde veel op korte tijd.
Ik begon minder en minder aan reiki te doen,en alles zakt weer af.
Ik leek wel een schoothondje,knikte alleen nog maar ja,een vriendin zei me,
waarom bijt jij niet meer van je af,jij lijkt in niets meer op de persoon die wij
een jaar geleden leerde kennen.
Het was me echt niet opgevallen, maar toen ze dit zei,moest ik toegeven
dat ze gelijk had,en ik begon terug aan mezelf te werken,en begon terug
met reiki ,elke avond als ik slapen ging begon ik eraan.
En ik voel me nu weer in topvorm,wat me weer goedgezind en vrolijk maakt.
Iedereen merkt het,dus dat is al weer heel positief.
Die negatieve gedachten komen nog heel veel ,maar ik kan ze overwinnen
met telkens een liedje te neurien ,zo kan ik de bovenhand erin houden.
Ik probeer om zoveel mogelijk met beide voeten op de grond te blijven
staan,en om andere te helpen,zoals mijn ouders,mijn kinderen,en eventueel
vrienden.
Ik probeer zoveel mogelijk het verleden te vergeten,dat is en ligt begraven,
soms ,heel soms, komt het nog eens een kijkje nemen,maar dan probeer
ik dat weer te verdringen,wat volgens mij het beste is.
En later ook de kleinkinderen,waar ik heel erg naar verlang.
Zo kreeg ik enkele weken geleden een opdoffer te verwerken,mijn zoon en zijn
vriendin vertelde me dat ze wisten dat ik zo graag oma werd,maar
moesten me teleurstellen ,liesje had net een miskraam gehad.
Het mocht nu nog niet zijn,dit kindje was niet levensvatbaar.
Maar eens dan komt de dag ,ik zie het al voor me
In gedachten liggen ze al in mijn armen,te slapen en te genieten van hun oma.
Daar leef ik en streef ik nu naar.
Ondertussen zijn we nu weer een hele tijd verder,en is er weer veel veranderd.
Ik ben ondertussen weer alleen, na de breuk met mijn vriend ,enkel toby mijn
hondje is er nu nog.
Ik ben ondertussen bij mijn ouders ingetrokken,dit ook door omstandigheden met
pa;(dementie)en het voor mijn ma heel moeilijk wordt.
Mijn zoon en schoondochter zijn opnieuw zwanger,waar ik heel erg gelukkig mee
ben,
In september wordt ik dus oma ,en dan nog een jonge zoals er wel meerdere oma's
zullen zijn van rond de 50
ik werk ondertussen verder aan mezelf,doe heel erg mijn best om een goed persoon
te zijn en vooral te blijven.
En ik hoop ook dat ik verder mensen kan helpen die nood hebben aan een goede
babbel(waar ik soms zelf ook al eens nood aan heb).
Maar wat zeker en vast heel belangrijk is,dat zijn vrienden ,echte goede
vrienden,die er zijn als je ze nodig hebt,en nu kan ik dan ook zeggen dat die
er zijn die lieve dierbare vrienden .











