Boek
Hier heb ik een boek gevonden over een dolfijnenkind,heb er een klein stukje van gelezen,
maar wil hier wel de tekst graag zetten.Ik hoop dat jullie ervan genieten.
Wat er vooraf gebeurde:
Marijn gaat met zijn klas op schoolreis naar een dolfinarium.
Al jaren verlangt hij ernaar om dolfijnen te zien.
Want hij voelt dat er een band tussen hem en deze dieren bestaat, ondanks het feit dat
zijn moeder nooit over dolfijnen wil praten.
Maar vandaag wordt het dan toch de grote dag.
"Eindelijk weerklonk het applaus en de zeeleeuw gleed terug in zijn vertrouwde bassin.
Vanaf dat moment hield Marijn zijn blik voortdurend gericht op het kleine zijkanaaltje
van waaruit de eerste dolfijnen zouden komen aanzwemmen.
Maar wat kon die presentator toch kletsen.
Zo lang dat de minuten wel uren leken! Maar toen gebeurde het toch.
Een assistent schoof een luik naar boven en daar kwamen de dolfijnen tevoorschijn.
De kinderen juichten.
Maar een rilling ging door het lichaam van Marijn.
Vooral toen hij door de doorzichtige wand de ranke dieren door het water zag glijden.
Hoe meer de dolfijnen zich met hun krachtige slagen door het water bewogen,
hoe meer rillingen zich van hem meester maakten.
Het was alsof hij zijn lichaam niet meer onder controle kreeg.
Op den duur trilde hij helemaal.
Binnen in hem was het of er een zware motor op volle toeren aan het draaien was.
En wat hij nog het meest eigenaardig vond, was dat hij die trillingen als het ware hoorde.
Hij was net een radiozender geworden.
Marijn wist zelf niet wat hem overkwam.
Er waren ineens vreemde krachten in hem losgebroken.
Het lawaai om hem heen hoorde hij allang niet meer.
Zijn ogen bleven star gericht op de heen en weer zwemmende dieren.
Opeens begon er een dolfijn te aarzelen.
Het was of hij verstrooid werd.
In plaats van mee te zwemmen met de andere, bleef hij traag in zijn eentje aan
de oppervlakte ronddobberen.
Zijn snoet veranderde telkens van richting, net zoals een speurhond dat zou doen
als die een geur gewaarwordt, maar nog niet goed weet van welke kant die komt.
Toen kwam er beweging in de dolfijn.
Hij zwom tot vlak bij de rand van het bassin en keek door de doorzichtige wand recht naar Marijn.
Alsof hij een bekende herkend had, begon hij onophoudelijk te piepen.
Terzelfdertijd hielden de andere dolfijnen op met de kunstjes waarmee ze bezig waren en
volgden het voorbeeld van de eerste dolfijn.
De twee trainers bliezen op hun fluitjes en probeerden de aandacht van de dieren met vis terug te winnen.
Zelfs de presentator, die tot nu toe onophoudelijk was blijven doorpraten,
wist ineens niet meer wat hij zeggen moest.
Alleen de muziek op de band bleef onverstoorbaar doorspelen.
Het publiek, dat nog niets doorhad, dacht dat het om een grapje ging en lachte om de situatie.
Op dat ogenblik stond Marijn ineens op.
Hij wist niet hoe het kwam, maar het was net alsof de dolfijnen hem riepen.
Hij kon niets anders doen dan gehoorzamen.
Stap voor stap begon hij de trap af te dalen, kaarsrecht en met zijn blik strak
gericht op de dieren die hem aankeken.
Meteen stond hij in het centrum van de belangstelling.
Door de microfoon riep de presentator dat hij naar zijn plaats moest terugkeren.
Maar Marijn reageerde niet en liep langzaam verder naar beneden.
De meeste kinderen dachten nog steeds dat het om een grapje ging en begonnen nog harder te lachen.
Alleen de klasgenoten van Marijn lachten niet meer.
Ze begrepen niet wat er gebeurde.
Vragend keken ze naar meneer Poels, die ondertussen was opgestaan en over
de benen heen naar het andere uiteinde van de rij probeerde te komen.
Op dat ogenblik had Marijn de rand van het bekken bereikt.
De dolfijnen waren vlak bij hem en werden nu uiterst geestdriftig.
Marijn nam een sprong en trok zich op tot aan de bovenkant van de doorzichtige wand.
Net op tijd zwaaiden zijn benen naar boven, zodat zijn voeten buiten het bereik
kwamen van meneer Poels, die net aankwam.
Alle kinderen gierden nu van het lachen.
Ondertussen bleef de presentator maar dreigen en herhalen dat Marijn moest ophouden.
Maar het was net alsof Marijn niets hoorde, meer zelfs, alsof hij er zich niet
van bewust was dat hij alles in de war stuurde.
En toen gebeurde het: met een plons kwam hij in het water terecht, te midden van de dolfijnen.
De meesten van zijn klasgenoten hielden nu hun hart vast en vreesden het ergste.
Marijn, die niet kon zwemmen was in dat diepe water terechtgekomen.
Maar hun schrik maakte vlug plaats voor grote verbazing.
De ene dolfijn na de andere werd door Marijn gestreeld, alsof ze oude bekenden waren.
En daarna kon niemand van de klas zijn ogen nog geloven.
Zelfs meneer Poels dacht dat hij begon te dromen.
Terwijl Marijn zich met één hand vasthield aan de rugvin van een dolfijn,
verdween hij onder water, begeleid door de andere dieren.
Dwars door de glazen wand konden alle kinderen het volgen.
Ze zagen hoe Marijn met de dolfijnen de vijf meter diepe bodem bereikte en meer
dan een minuut door het blauwe water zwom.
Toen hij uiteindelijk boven kwam, applaudisseerde de hele zaal dolenthousiast.
En opnieuw verdween Marijn onder water, nagestaard door de trainers en de presentator.
Ze hadden alle controle over de dieren verloren.
Radeloos stonden ze erbij.
Ze wilden ingrijpen, maar wisten niet hoe.
Opnieuw applaudisseerde het publiek, want nu zat Marijn op de rug van een
dolfijn en verdween voor de zoveelste keer onder water.
Van zo'n show had geen enkel kind durven dromen.
En als het water in het bassin nog wat warmer geweest was, dan had deze show nog veel langer geduurd.
Maar Marijn begon het koud te krijgen en begaf zich met de dieren langzaam naar de rand van het bassin.
Daar werd hij opeens ruw bij de kraag gevat en uit het water getrokken.
Meteen was de betovering verbroken en begon hij te beseffen wat hij had ontketend."
Dit boek ga ik me zeker aanschaffen











