Archief

Tja, ik zal eens een keertje niet in de trein of op een station verblijven. Dit keer is het dus een opname op het treinperron.  Het is een typische opname die ik zonder klapschermpje niet had kunnen nemen met de kleine telelens. Een alternatief zou de grotere tele zijn, maar dan wordt het standpunt heel anders. Veel meer op gelijke hoogte en daardoor mogelijk minder boeiend.

Hier staan we dus dicht bij elkaar. Het is overduidelijk dat de aankomende trein nauwlettend in de gaten gehouden wordt. De foto zou m.i. veel minder aantrekkelijk zijn wanneer de man in de lens gekeken had. Nu is de blik echt gefocust op iets in de verte. Ondanks de gebruikte lensopening van f/2 is helaas toch de rand van het dak duidelijk te zien in de achtergrond. Het contrast met de lucht is te groot om dat te vermijden. Wel is uiteraard belichtingscorrectie toegepast om geen silhouet te krijgen. Pet en kraag omkaderen netjes het gezicht. Dat ik het zelf (maart) ook koud had, kunt u gelukkig niet zien.

Op een warme zomerse dag gaat dit niet lukken, maar een bontkraag kan een goed attribuut zijn ter verfraaiing van een foto. Het is een verborgen opname, zoals heel vaak bij straatfotografie. Gewoon een charmant plaatje van een aantrekkelijk uitziende jonge dame. En u weet: oude bokken lusten wel een groen blaadje, al blijft het bij fotografie.

Bij terugkijken dacht ik aanvankelijk dat de foto gemaakt was met de 300mm, maar kijkend naar de exifs, blijkt het de 85mm te zijn. Ik stond dus behoorlijk dichtbij, maar het is wel ‘veiliger’ om bij dit soort foto’s te beginnen met een steviger tele. Een 200mm is al zeer bruikbaar. Zelf vind ik een waziger achtergrond een voordeel, omdat op deze manier alle aksent valt op het hoofdonderwerp. De gebruikte lensopening was hier f/3.3 en daar is prima mee te werken, omdat op deze manier nog net iets van het straatbeeld erachter te zien is. Overigens is een natuurlijke wazige achtergrond zelden goed te vervangen door het achteraf blurren van de achtergrond. Dat laatste is een noodgreep die over het algemeen beter vermeden kan worden.

Waarom maak ik nu een foto als deze? Enerzijds omdat ik ervan houd om mensen zo naturel mogelijk te fotograferen, anderszijds omdat dit in vroeger jaren wellicht ook mijn vader had kunnen zijn en ik blij zou zijn met zo een foto van hem.

Ik verblijf op de eerste etage van een bekende goedkope eetgelegenheid in het centrum van Gent. Goede waar behoeft geen krans dus namen zal ik niet noemen.

Genietend van een kopje koffie met een lekker stukje gebak kijk ik wat om me heen. Deze man, een tafeltje of 3-4 verderop, boeit me met zijn gezicht. Maar ik krijg hem niet in beeld met de 85mm en de 300mm te voorschijn halen vond ik op dit moment al te opvallend vanwege de dame aan mijn tafeltje (zie volgende aflevering). Iedere keer lopen er mensen door het beeld of beweegt iemand aan het volgende tafeltje telkens even met zijn hoofd. U kent het wel van de bioscoop waar je blijft zoeken naar het “gaatje” waar het hele scherm te zien is omdat de mensen voor je telkens heen en weer schuiven. Daarom geduldig, ach wat heet geduld als je met een heerlijk kopje koffie voor je een half uur doet over een foto, een moment afgewacht om de knop in te drukken. Uiteindelijk is dit het eindresultaat geworden.

Of ze bij bij aan het tafeltje mocht komen zitten? Natuurlijk mocht dat en ik schoof netjes mijn camera een beetje opzij. Veel belangstelling voor mijn spullen had ze niet, maar we hebben wel gezellig wat zitten babbelen. Oorspronkelijk was ze vanuit Duitsland in Gent terecht gekomen en haar aksent was dat nog steeds een klein beetje te horen.

Inmiddels was het u al lang opgevallen dat dit niet goed mogelijk is met een 85mm op deze korte afstand. De gemaakte opname betreft dan ook niet mijn Duitstalige tafeldame, maar een wat oudere schoonheid een tafeltje of wat verderop. De foto van mijn tafeldame heb ik ook, maar om er geen eeuwigdurende blog van te maken, zal ik u deze hier besparen. Die andere foto komt gewoon een keer terug als plaat van de straat. “Genoeg is genoeg”, zoals de slogan luidde op een verkiezingsposter van een Nederlandse politieke partij bij de provinciale verkiezingen van maart 2015 die drie dagen voor het maken van deze foto gehouden werden.

Laatst kreeg ik van iemand de vraag: "Kijk jij op straat soms naar links, rechts, boven en onder?" Het antwoord is eigenlijk een volmondig ja. Wel speelt natuurlijk de lens die op dat moment op de camera zit, een grote rol, want ik heb niet veel zin om ieder kwartier van lens te wisselen, zeker niet als het weer een beetje ongunstig is en van negatieve invloed kan zijn op bijv. de sensor. Bij de 300mm tele bijvoorbeeld kijk ik vaak vele meters vooruit om goed voorbereid te zijn als er iets interessants aankomt. Bij een groothoek heeft dat uiteraard weinig zin,maar dan let ik veel meer op alternatieve standpunten.

Hier was er iets te zien op straat. Niet zelden richt ik dan mijn bik niet op die aktiviteit, maar juist op de omstanders. De blik gaat dan inderdaad bliksemsnel van links naar rechts, van beneden naar boven. Zo kwam ik terecht bij de dame die op de trap stond te kijken. Uit haar blik spreekt niet bijzonder veel belangstelling, eerder bijna bijna een beetje afwezig. Ook de hand onder haar hoofd versterkt die indruk van geringe betrokkenheid. Of is dit alles deel van het spel? Als je niet zelf de foto gemaakt hebt, ben je daar nooit zeker van, want een beeld kan totaal verschillende geïnterpreteerd worden.

Hoe dan ook, ik vond de pose boeiend genoeg. Ik heb matig ingezoomd, omdat ik  graag de schuine lijn van de trap prominent in beeld wilde hebben.
Technisch valt er nog wel wat op te merken aan de foto. Zo is de sluitersnelheid van 1/4000ste seconde echt niet nodig. Ook de ISO had lager gekund van de gebruikte 450. De toegepaste belichtingscorrectie is ok, gezien de heldere lucht als achtergrond, maar diezelfde lucht maakte een bijna volledige lensopening weer niet echt nodig, omdat de achtergrond toch vaag zou zijn. Maar ach, wie kan dat allemaal wat schelen. De dame in ieder geval niet, zo te zien.

Het is heel ongepast om dit van je eigen werk te zeggen, maar dit is een foto die me op de een of andere manier blijft boeien.

Een man gestoken in een keurig krijtpak die eenzaam een sigaretje staat te roken bij een gesloten deur. Maar de wijze waarop hij de sigaret tussen de lippen geklemd houdt, is niet de manier waarop een directeur van een bedrijf zijn rokertje hanteert. Bovendien is de direkteur gewoonlijk in gezelschap van een compagnon of een afdelings-chef, danwel een bevallige secretaresse. De man in kwestie heeft de ene hand in de broekzak, de andere hand gestoken achter de revers. Zou het soms koud zijn? De deur ziet er nu niet bepaald uit als de voordeur van een chique woonhuis. Er zit zelfs geen klink op om deze open te maken. Ziet een gevangenispoortje er zo niet uit?

Het is wel eens leuk om de gedachten de vrije loop te laten bij een foto, ook al weet ik dat het hier de chauffeur van de trouwauto betreft die voor de bordesopgang van het stadhuis verkleumd staat te wachten tot het bruidspaar elkaar binnen eeuwige trouw beloofd heeft, maar die eeuwigheid duurt lang als je buiten in de kou staat te wachten.

De foto's van de vorige aflevering zijn na de nodige aarzeling en met omzichtigheid gemaakt. Dit in grote tegenstelling tot de lachebek van dit keer.

Als iemand op straat wat vreemd staat te doen, moet je niet verbaasd zijn dat ik er een foto van neem. Dat is gebeurd voor je het weet: richten en knop indrukken kost minder dan een halve seconde. De rest doet de camera voor je, mits de instellingen goed afgesteld waren uiteraard. Zelfs met een lensopening van f/2.4 kom je er gewoon haarscherp op te staan. Althans met een moderne reflex camera, want er zijn natuurlijk ook camera's die gewoon te traag reageren. Maar dat worden er steeds minder met de moderne technologie. Fotograferen is nog nooit zo leuk geweest.

Vrijwel de hele reeks van deze blog is tijdens een drietal weken vakantie gemaakt. Zo ook de foto van dit jongetje dat temidden van alle drukte langs de Graslei rustig en geconcentreerd bezig was met zijn tekening.

Een foto als deze heeft duidelijk zijn beperkingen. Zo kunt u bijvoorbeeld niets zien van de drukte om hem heen. Dan had ik gebruik moeten maken van een groothoek in plaats van de telelens. Maar wel met het risico dat ik hem gestoord zou hebben en dus geen foto had kunnen nemen.
Om dezelfde reden kunt u niet zien wat hij precies aan het tekenen is. Dan had ik een hoger standpunt moeten innemen, maar het nadeel daarvan is dat het gezicht waarschijnlijk minder goed te zien zou zijn.
Als fotograaf word je soms geplaatst voor Cruijffiaanse dilemma's.

Voor mij was dit een een lastige opname. Vanaf de overkant van de brede straat merkte ik dat een oudere dame moeite had om de straat over te steken. Rasechte Sinjoren kennen de situatie wel. Gelukkig werd zij te hulp geschoten, nou ja geschoten is een eufemistische bewoording voor het tempo waarmee de niet veel minder oudere heer haar kwam helpen.

Gelukkig zat de groothoek op de camera, want daardoor kon ik het gehele straatbeeld meenemen, precies datgene wat ik niet in beeld kon brengen bij het jongetje langs de Graslei.
Beter was nog geweest als ik min of meer naast haar gestaan had, maar even snel de straat oversteken was ook voor mij teveel van het goede. Om nog maar niet te spreken van de zeer onbeleefde indruk wanneer een fotograaf niet naar je toekomt om je te helpen, maar om je lichamelijke ongemak eens extra goed in beeld te brengen. Dergelijke onbeschaamde figuren verdienen niet beter dan om met camera en al in de Brabofontein gesmeten te worden.