Haïkoe

Na maanden zou ik haar terug ontmoeten,
ik heb nog steeds haar rondingen in mijn kop.
Wie jou verloochend zou moeten boeten,
plus nog extra lijfstraffen er bovenop.

Wie gaat  niet door de knieën op rotsen,
 of in't in't mulle zand,
Ik heb ooit mannen voor je schoonheid weten kotsen,
toen liep het pas goed uit de hand.

Van verre zal je mij weer verwonderd zien staan,
sluit de ogen tot je heel dicht bij mij bent.
nu is er geen weg meer om terug tegaan,
ik ben nieuwsgierig of jij mij nog kent.

Ik heb je al woester aanschouwd,
zo kan ik je niet  beminnen.
Ik wil dat je dat opstandige voor jezelf houd,
anders moet alles weer van 't begin beginnen.

Wie gaf ooit, lang geleden je naam, ben je zo'n vergeter
Luna, Laura , Marie Jo of Lia Lee,
waarom klonk hij niet wat chiker niet wat beter,
dan gewoon maar, ZEE.

Blues (in verwondering )

Het ouderlijk huis, al jaren verkocht
       getooid door klimop en blauwe regen,
niet veel veranderd, wat vervallen
       de ramen hadden houten luiken gekregen.

De deurbel, stuk, was een klokje aan een draad,
        hong schots en scheef maar nooit vervangen,
zelfs de door moeder gehaakte  gordijntjes,
        nu grijs,versleten, met gaten erin, had men laten hangen

Toen voelde ik een arm,
      juist beneden mijn lenden,
 een lichte drang
      of iemand mij wilde zenden.

het  was  geen muziek
      't leek op het ruisen van het koren,
wanneer je goed luisterde
       kon je zelfs verre zachte stemmen horen.

Ik liet me gaan volgde 
      de gids zonder dralen,
altijd maar door
      zonder te verdwalen.

Waar ik liep bogen de takken opzij
        de bloemen braken open
Achter mij geen spoor
        alsof er nooit was gelopen

"Moeder"riep ik"ben jij dat"
          ze had beloofd om terugtekomen.
Maar al wat ik hoorde 
          was een lange zucht, de wind door de bomen.

En even snel zoals het was begonnen,
          werd alles weer gewoon, kreeg alles weer dezelfde kleur
Stond ik waar ik was vertrokken,
          voor het ouderlijk huis, voor die zo bekende deur.

Maar er was iets veranderd,
          het klokje hong weer recht,  het blonk in de avondzon,
de gehaakte gordijntjes waren versteld,
          Zoals alleen mijn moeders hand dat kon.

Vrienden wat mis ik haar, 
          vooral in minder goede tijden,
waarom moest, die avond, mijn wandelpad
          langs mijn moeders huis leiden.

Blues.







        

        

Wanneer ik het hongeren en lijden zie op aard
in weekblad, krant of op de buis
wanneer ik in die onschuldige donkere  ogen kijk
zittend, liggend, stervend zonder have of huis

Dan knapt er telkens iets van binnen
ik voel me leeg en rot
Dan helpt bij mij geen schouderklop
slaat alles met een klap kapot

Armoede, gelukkig heb ik nooit ontmoet
op mijn lange levenspad
Ik kwam toe, met eten
heb altijd een goede gezondheid gehad

En dan stel ik mij toch de vraag
als er toch beschermengelen daar boven staan
Waarom laten zij dan,
die miserie hier begaan.

Blues ( voor Yoko, Sylvester en Hamida )

Wist je dat, handen kunnen spreken,
geen volzinnen, of in vreemde talen,
geen voordrachten of preken,
geen gedichten of sterke verhalen.

Handen, gevouwen als een kom 
meestal donker bijna zwart,
vragen, smeken u,  waarom,
hier moet jij spreken  met je hart.

Handen,  gestrekt op de naad,
links rechts, in 't gelid,
mannen van de daad,
waar meestal niets goed achter zit.

De dirigent doet het verhaal,
bedwingt met zijn handen het orkest,
de trompetten en symbaal,
de noten doen de rest.

Handen nagelden Jezus aan't kruis,
zonder te beven,
handen zalfden, maken een huis
kunnen zelfs een kruisken geven.

Handen helpen baren,
het wonder is weer geschied,
vernielen graven en altaren,
vergeef het hun, ze weten het niet.

Mijn handenlijnenspel,
heb ik van vader verworven,
ik wist het vast en zeker wel
ik zit echter zonder bewijs, 
                                  hij is al zo lang gestorven. 

Blues (had even de blues)