Zondag 13 augustus 2006
De zee

't Is telkens weer verstomd aanschouwen,wanneer ik zeewaarts keer.
Ginds achter die witte hoge appartementsgebouwen,
zie ik haar weer.
Dan ren ik als een gek naar de top,
door't mulle duinenpad.
Ligt ze er nog, het ruime sop,
of zie ik daar geen kat.
En boven gekomen, adem kwijt,
ouderdom begint bijna met een zeven.
Heb ik zeker geen spijt,
ik zit nu op mijn twee knieen in het zand te beven.
Het wonder,brult, machtig, schuim en bruis,
als nooit tevoren.
Sla in verwondering een kruis,
"zeetje, dank, ik ben u niet verloren."
Blues ( aan het zeetje )
Geschreven door blues om 00:00
Reageer op dit bericht




















