Dinsdag 8 maart 2011
Zalf op de wonde
Gisteren stapte ik pas laat de voordeur uit. Ondertussen heb ik het kennismakingsgesprek met het ene dagcentrum geannuleerd en wacht ik nog even met een gesprek bij het andere, waar ik voor zou kiezen omdat het gemakkelijker te bereiken is. Ik wil echter eerst mijn twijfels met mijn psychiater bespreken, ook wat meer informatie vragen...
Ik was bijna onze straat uit toen ik iemand zag die ik nu absoluut even niet meer wou zien... dus koos ik voor een andere richting.
Daar liep net iemand die ik ken... de babbel die we deden, gaf me al een blij gevoel en opgetogen trok ik verder. Ik had ook voor het eerst sinds héél lang mijn fototoestelletje weer bij me. Eindelijk... voelde ik weer zin om foto's te maken... en ik voegde de daad bij het woord... ik weet niet meer hoeveel foto's ik nam maar ik weet wel dat ik ervan genoot...!
Ik was van plan opnieuw taartjes te kopen voor mijn dochter en mezelf maar die goede bakker was gesloten... Op weg daar naartoe kwam ik een oude vriendin van mijn moeder tegen... ook met haar had ik een fijne babbel... alweer zalf op de wonde... want die oude angst dat ze me allemaal veroordelen omdat ik met haar brak, dook ook nu op. Echter als je ziet hoe de mensen reageren, denk ik nu eerder dat zij OOK weten wie en hoe mijn moeder was en nog steeds is (heb ik vernomen). Tjsa, 't verwondert me niet helemaal...
Ik genoot van de wandeling gisteren... van de stilte ook want de meeste mensen zaten wellicht aan het avondmaal... en de mensen die ik toch nog ontmoette... daar was het fijn praten mee. Het heelt niet weinig wondes, immers wanneer die je lief zijn zo hun best hebben gedaan de laatste jaren om me te laten geloven hoé waardeloos en sàài ik wel ben, of hoe vermoeiend een bezoek van mij wel was...(?!) dan zijn al deze mensen die me laten voelen dat ze me wél een fijn en boeiend iemand vinden... heel der potten zalf op hele diepe wondes.
Ik zat wel aan mijn grens toen ik thuiskwam... donkere wallen onder mijn ogen van vermoeidheid... en te misselijk om te eten. Normaal kom ik met het openbaar vervoer terug naar huis... maar omdat ik geen zin had om te wachten aan de haltes zonder bankje, probeerde ik toch te voet te gaan, met de gevolgen van dien.
Het geeft niets... blij met de 'zin' die ik opnieuw voelde... zoooo lang geleden.
Ik was bijna onze straat uit toen ik iemand zag die ik nu absoluut even niet meer wou zien... dus koos ik voor een andere richting.
Daar liep net iemand die ik ken... de babbel die we deden, gaf me al een blij gevoel en opgetogen trok ik verder. Ik had ook voor het eerst sinds héél lang mijn fototoestelletje weer bij me. Eindelijk... voelde ik weer zin om foto's te maken... en ik voegde de daad bij het woord... ik weet niet meer hoeveel foto's ik nam maar ik weet wel dat ik ervan genoot...!
Ik was van plan opnieuw taartjes te kopen voor mijn dochter en mezelf maar die goede bakker was gesloten... Op weg daar naartoe kwam ik een oude vriendin van mijn moeder tegen... ook met haar had ik een fijne babbel... alweer zalf op de wonde... want die oude angst dat ze me allemaal veroordelen omdat ik met haar brak, dook ook nu op. Echter als je ziet hoe de mensen reageren, denk ik nu eerder dat zij OOK weten wie en hoe mijn moeder was en nog steeds is (heb ik vernomen). Tjsa, 't verwondert me niet helemaal...
Ik genoot van de wandeling gisteren... van de stilte ook want de meeste mensen zaten wellicht aan het avondmaal... en de mensen die ik toch nog ontmoette... daar was het fijn praten mee. Het heelt niet weinig wondes, immers wanneer die je lief zijn zo hun best hebben gedaan de laatste jaren om me te laten geloven hoé waardeloos en sàài ik wel ben, of hoe vermoeiend een bezoek van mij wel was...(?!) dan zijn al deze mensen die me laten voelen dat ze me wél een fijn en boeiend iemand vinden... heel der potten zalf op hele diepe wondes.
Ik zat wel aan mijn grens toen ik thuiskwam... donkere wallen onder mijn ogen van vermoeidheid... en te misselijk om te eten. Normaal kom ik met het openbaar vervoer terug naar huis... maar omdat ik geen zin had om te wachten aan de haltes zonder bankje, probeerde ik toch te voet te gaan, met de gevolgen van dien.
Het geeft niets... blij met de 'zin' die ik opnieuw voelde... zoooo lang geleden.
Geschreven door Lieselot om 12:29
Reageer op dit bericht