Ik voel me niet meer OK, en bij het prille ontwaken was het nog erger. Opnieuw helt de twijfel over naar de 'ja'-kant waar het om een behandeling gaat. Er is immers nog geen stevigheid, eerder een bijna angstvallig 'verdoofd houden'. Toen ik de badkamer verliet, kwam onverwacht een scherpe angst opzetten... ik weet niet hoe ik die moet omschrijven... dat je met je wezen voelt hoe wanneer er nog iets bijkomt je zal begeven... gaat schreeuwen als gek... of neerstort. Nu dat leek me niet echt een teken van beterschap...
Ik weet het werkelijk niet meer... en hoop door de gesprekken met mijn psychiater de week die komt meer klaarheid te kunnen scheppen. Gisteren stond ik zowat op het punt om de afspraak voor het intakegesprek af te zeggen, ik meende gisteren immers dat ik op de goede weg was... met deze lichtere dag...
Als ik eerlijk ben dan weet ik dat ik niet op een goede weg zit... maar op een weg van ijlheid... Ik werd een ander wezen... al zie ik af en toe een glimp van mijn eigenschappen verschijnen, er is iets dat ontbreekt... en dat hangt samen met het ondraaglijke verlies dat ik op deze manier draaglijk maak... niet eens bewust... maar intuïtief. Daardoor voel ik me niet meer aanwezig... al vang ik glimpen van de oude aanwezigheid op... Beter kan ik het niet verwoorden... nu toch niet.
Kou hebben is niet OK... door de koude geraak ik helemaal verkrampt en gaat het van binnen huilen en schreeuwen. Daarom de verwarming toch weer wat hoger;.. tot de zon het hier in de woonkamer ook op temperatuur krijgt... of tot wanneer het buiten zo warm is dat ik het raam open kan zetten en de warmte van buiten naar binnen kan. Muziek op mijn oren... en nog even een stuk verder schrijven... tot ik opnieuw minder verscheurd voel en verwarmd ben... dan kan ik in de tuin het wasgoed te drogen hangen. De rest de droogkast in. Blij dat iemand van de apotheker op haar manier ook bijdroeg om mijn dochter gerust te stellen wat betreft de komende indrukwekkende belevenis. Ik ga straks ook naar buiten... voor het eerst sinds maandag... ga ik verder dan onze eigen straatje. Dat is het gevaar van vakantie... en van het neerhalende, zuigende effect van een depressie... overal en altijd duwen... en trekken. Voornemen dus dat ik vandaag écht verder ga dan ons straatje. Het zal me goed doen. Bovendien moet ik mijn dochter het geleende geld terugbetalen. Als ik denk aan volgende week... aan al wat te gebeuren staat, dan schreeuwt het van binnen... dus niet meer aan denken.
Ik voel me opmerkelijk goed al weet ik dat dit gevoel net zo vlug opnieuw kan verdwijnen. Daar wil ik niet aan denken. Ik wil genieten van dit goede gevoel. Ik sliep goed en de spanning van wat komen gaat, is wat weggeëbd. Misschien omdat ik voel en zie hoe mijn jongste stilaan naar het evenement toeleeft... dat stelt me blijkbaar gerust. Ik gun haar een hele mooie tijd daar... en dat de overige onbekende zaken ook geen angst meer geven. Ze is beter voorbereid nu... dat scheelt. Het hielp wellicht om het onbekende wat minder onbekend te maken? Ik zocht allerlei op... er stonden plots een achttal snelkoppelingen meer op onze computer... En dat ze daar ook meer praktische richtlijnen vond, zal zeker meegeholpen hebben. Ik vind het eigenlijk vrij onverantwoord dat degene die dit alles in gang staken zo weinig info gaven. Bovendien nog verkeerde ook. Gelukkig bleef ik alert en ontdekte de fout. Het was niet van de minste. Mijn jongste heeft nog anderen van de fout op de hoogte gebracht... zo hebben wij tenminste enkele kleine drama's kunnen vermijden...
Er staat nog een extra wasmachine op... straks buiten laten drogen. En ik ruik de heerlijke espresso koffie tot hier die ik een minuutje geleden opzette.
Ik ontving gisteren ook nieuws van mijn vrienden en ben alweer op verschillende vlakken gerustgesteld.
Zou het kunnen dat alleen de idee dat er ergens een mogelijkheid is als ik nog dieper zak, een deel van de ballast wegneemt, minder druk geeft? Ik voel me nu alsof ik de therapeutische dagbehandeling niet eens hoef... Maar uiteraard ga ik wel naar het intakegesprek. Ik weet immers dat me nog meer verdriet te wachten staat. En dat de stemming ook opnieuw geheel kan omslaan. Ik geloof ook dat er dieper moet gewerkt worden... dat het oppervlakkige goed voelen... geen synoniem is van een grotere draagkracht. Ik weet het in feite niet... ik durf nog steeds niet verder denken dan deze ene minuut. Als ik het toch doe, voel ik de angst groeien.
Een enorme schok... en zoveel leed... de tranen kwamen in mijn ogen... toen ik het geweld zag... van de natuur. Dan relativeer je toch de dagelijkse ergernissen en het leed hier dat bij dat leed in het niet valt. Volledig.
Mensen die het leven laten... huizen die instorten... brand en water... vloedgolven water. Angst... verdriet...
Ik werd er stil van.. en wacht tot we kunnen helpen.
Vandaag mijn hoeveelheid geschreven. (ik schrijf een boek... een werk van lange duur... zeven jaar... Ik ben ook perfectioniste op dat gebied... vandaar. Bovendien ben ik lange tijd over bepaalde gebeurtenissen vaag gebleven om bepaalde creaturen te beschermen. Ik koos daarom om alles anoniemer te maken dan anoniem zodat ik de vaagheid kon achterwege laten. Vanaf toen KON ik ook schrijven OVER. Over mijn leven als hooggevoelige en borderline-persoonlijkheids-gestoorde... al lach ik ermee... net omdat ik die stoornis net zo goed onder controle had... alle voorbije jaren... tot mijn bloedeigen drie oudste kindertjes me overboord gooiden... omdat ik niet meer sprong bij hun zweepslagen... Juist... Ik leed ook heel vaak aan depressies maar daar wist mijn omgeving niets van... ook mijn kinderen niet. Net omdat ik mezelf en al die pijn zo goed onder controle hield.Tot... juist ze me één na één vergooiden... en welke redenen ze daarvoor hadden? Dàt wil je niet weten... ik overigens ook niet meer. Mijn jongste heeft de wijsheid van ze drie tesamen geloof ik... want zij deed niet mee (al hadden ze dat o zo graag gewild)
Na het schrijven, zoals steeds ook even rust genomen... en toen een uitgebreide schoonmaakbeurt... dat wil zeggen 'douchen met ook daar inbegrepen het haren wassen'. Dat laatste kalmeert me. Daarna heb ik mijn plan mijn slaapkamer een grondige beurt te geven ook kunnen waarmaken.
Ik kon natuurlijk ook naar buiten gaan, de zon in, maar ik voelde weerstand om de mensheid onder ogen te komen en bovendien ergerde het stof me... daar op mijn slaapkamer. Ik heb er twee uur aan gewerkt... lakens ververst inbegrepen. De vensterbanken en de kasten ontstoft... gedweild... en opgeruimd... ondertussen mooie muziek uit mijn installatie.
Ik kreeg tandvleespijn en die ging niet over. Daarom nam ik een biertje en nu ben ik aan mijn tweede toe. De tandvleespijnen zijn over. Ooit vertelde ik mijn arts dat telkens ik mijn hoofdhuid van de stress openhaal ik nadien tandvleespijn heb. Hij lachte. Belachelijk dat hij lachte... want het is wel zo dat telkens ik wondjes heb op bepaalde plaatsen op mijn hoofd ook die tandvleespijn komt opzetten. Zelfs dokters weten niet alles... en als je wat meer info geeft... waar ze hun verstand mee kunnen vervolledigen... lachen ze je uit. Wie is er hier onnozel, denk ik dan.
Ik voel me beter nu... mijn kamer zo fris... en ook weer wat gezelliger gemaakt. Ik heb geen dagbehandeling meer nodig... als ik dit volhou. Ik huiver er hoe langer hoe erger van... van de idee. Maar ik zal op intakegesprek gaan... je weet maar nooit. Het is ook belangrijk dat ik kan inschatten en aanvoelen. Dat gesprek biedt me tenminste de mogelijkheid mijn voelhorens wat dat betreft uit te proberen. En nu ga ik kaaskroketjes bakken voor mijn jongste en voor mezelf een pompoenburger. Beiden bio, wat dacht je dan? Ik hou van puur... onvergiftigd... leven... en voeding... zoveel als maar mogelijk.
Goed dat ik nog bedenktijd heb. Zelfs na het intakegesprek... De twijfel blijft en ik wil me niet in iets storten waar ik niet voor tenminste tachtig procent achter sta. Of toch ergens een zekerheid voel dat het me zal helpen... Is het toeval of niet dat ik onlangs een vrouw zag die ik al lange tijd niet meer ontmoette maar die destijds in de jaren tachtig ook in de psychiatrie belandde, wellicht later ook in een dagprogramma want ik zag haar ooit in groep wandelen met andere psychiatrische patiënten... Toen ik haar enkele dagen geleden zag, vond ik er haar nog steeds gebroken uitzien... een breekbaar en althans niet zichtbaar gelukkiger wezen. Dan vraag ik me natuurlijk af of ik er wel goed aan doe het risico te lopen dat ik er mogelijk nog verhakkelder uitkom dan dat ik erin ga. Het hoeft niet aan het centrum te liggen... maar evenmin aan mij... het kan door een veelheid van factoren liggen... want ik weet dat geen mens alles weet... en het ook erg gemakkelijk is... wanneer een therapie faalt het als vanzelfsprekend bij de patiënt te leggen... ik heb daar en heus niet onterecht een heel ander idee over... ! Ik ben op mijn hoede... en of ze dat graag 'ziekelijk wantrouwen' noemen... daar dekken ze zichzelf dan ook mooi mee in. Kunnen ze hun boekjes ongestoord te buiten gaan... sommige creaturen... en reken maar dat die bestaan...!
Nog steeds voel ik me van de wereld... maar het conflictje met mijn jongste is toch al uitgeklaard. Ach, ik begrijp het wel hoor... het is toch normaal dat ze niet de moeilijkste weg kiest, ik zou beter een voorbeeld aan haar nemen. Neen... nu alle gekheid op een stokje... ze begreep het, wat ik voor klachten had... en was weer meteen vol goede wil hoe ze me dan wel kon helpen. Ook wat de dure studentenkamers betrof, was ze niet alleen inschikkelijk maar ook erg redelijk... en beaamde mijn bezwaren... Dankbaar hoor... met tenminste een kind dat toch een dosis gezond verstand en logica schijnt te beschikken en toch op zijn minst luistert... naar mijn bedenkingen... en niet de tiran uithangt... of een waar despotisme uitstalt bij de minste tegenwind van mij uit... maar waar nodig op een redelijk niveau argumenteert of beaamt. Zin in een dessertje, ik heb rijstpap opstaan... met valse Saffraandraden... meen ik. Toch maar weer naar de Aziaten om échte Saffraan. De wereld zit vol bedrog... en ook dààr word ik moe van.
Helemaal leeg... en moedeloos. Plots merken dat je ondanks dat je meent dat je grenzen trekt, dat nog lang niet doet... niet afdoend. Je zou helemaal in de armoede verzeild geraken om je kind haar wensen in te willigen? Op studentenkamer terwijl je dat niet kan betalen en ze gemakkelijk naar huis kan komen? Ondertussen zet je de ene wasmachine na de andere op... omdat je kind niet tijdig de vuile was binnenbracht? En heb je uren op internet informatie bij elkaar gezocht omdat zij het er toch maar van neemt? Mama lost het wel op... En wat als ik dat dit keer NIET kan oplossen? Helemaal down dus... omdat ik dankzij die wasmachines niet buiten kon... voor de vierde dag op rij. Het is broodnodig... dat ik mijn eigen leven léér leiden... en als dat moet in behandeling in een therapeutisch dagcentrum, dan moet dat maar. Want wat deed zij ondertussen? Leuk lachen en kletsen met haar vriendin, de dringende brief vergeten te posten... wat wil zeggen dat ik nog een week langer op de terugbetaling zal moeten wachten? Wie is hier gek? Ik ben moe... van het leven en van al die mensen die beroep op me deden en nog doen... en eenmaal ik even niet meer kan... me laten vallen als een baksteen. Sommigen doen er nog een schepje bovenop en gaan me demoniseren, uitsluiten, minachten, beschuldigen, veroordelen. Mooi leven... wie maalt daar nog om? Ik alvast niet meer. Moe. Heel erg moe.
Dat gevoel dat je het op een gillen zou willen zetten. Het lijkt wel of ik op een molen zit die veel te snel draait. Al die zaken die wij niet kennen en die we zelf maar moet uitzoeken omdat niet iedereen zo'n belabberd inkomen heeft als wij en dus met zulke problemen niet of een pak minder geconfronteerd wordt... Voor misschien heel wat mensen is een vliegreis jaarlijkse kost... voor mij is dit meer dan dertig jaar geleden en mijn jongste heeft nog nooit eerder gevlogen. Ik pijnigde mijn hersenen wie ik om raad kon vragen maar vond niemand... Ik zou willen huilen om niet meer op te houden. Maar huilen kan ik al lang niet meer. Uitgezonderd heel soms enkele tranen in mijn ogen. Dan zwijg ik nog van alle andere angsten en doemscenario's... Erg ook dat degene die deze reis verplichtten, zo weinig informatie met ze meegaven... en bovendien ook nog een verkeerd uur schreven op de povere info dié ze gaven. Nonchalance viert daar hoogtij... ze vergissen zich in nog méér belangrijke zaken... zo was onze ervaring... en natuurlijk moeten niet zij maar wij het steeds weer opgelost krijgen. Dus ja... ik ben overstuur... en het kost nogal wat energie om dat aan mijn jongste zo min mogelijk te laten blijken... want zonder dat is ze al nerveus genoeg om te vertrekken met mensen die in feite weinig verantwoordelijkheid aan de dag schijnen te willen leggen in nochthans datgene waartoe zij anderen verplichten deel te nemen.
Natuurlijk geeft het een spanning, de beslissing die ik nam... al weet ik nog niet of ik in aanmerking kom. En alsof die spanning nog niet volstaat staat er nog een vrij ingrijpend evenement te gebeuren. Soms ben ik op het randje van overstuur. Temeer daar de onbezorgdheid van mijn dochter de zorgen mijn kant uitschuift... omdat ik bang ben voor nog méér problemen... door haar onbezorgdheid... Immers wanneer er een kink in die kabel komt... komt haar ontreddering als vanzelf ook mijn kant uit. Ik weet dat ze het zelf moet ervaren en de gevolgen dragen van haar nonchalance maar ik kan die angst erbij niet aan.. nu niet. Ik kan haar dààr niet uit de penarie redden... en dus moet ik zorgen dat ze die raad van mij krijgt die voorkomt dat ze daar 'gered moet worden'... Beter voorkomen dan genezen. Uiteraard wijs ik haar erop dat ze eenmaal op studentenkamer dàt toch zal moeten leren en ernstig nemen... want ook dan ben ik niet meer 'binnen' bereik om 'mee de problemen op te lossen' die veroorzaakt werden door een net iets te nonchalant omspringen met... In die zin maakte mijn oudste dochter het me een pak gemakkelijker op dat gebied tenminste, zo verantwoordelijk die met al die zaken omging... Maar verder... was het net geen nachtmerrie met haar voortdurende veroordelen van mij van onder tot boven en van links naar rechts... nu én toen.
Anders