De viering in het rusthuis was echt heel mooi en de residenten waren vol lof over ons Meeswijker mannenkoor! We komen zeker terug!
Morgen is er weer een begrafenisdienst ... en overmorgen... maar ik werd geweldig getroffen tijdens één van de 2 diensten gisteren: het was het afscheid van onze dorpsgenote
"Toke" Brouns... Tijdens de dienst werden een aantal gedichten voorgelezen die zij geschreven had. Mij sprak het volgende gedicht enorm aan: ze kijkt er terug op haar leven en vermeldt ook het impact van de
Multiple Sclerose die bij haar vastgesteld werd toen ze 60 jaar was ...
Aanvaarding
(geschreven door Toke Brouns in 1999)
Als ik in stil gedroom mijn kindertijd weer zie
In ’t wilde spel, kwetste mijn knie.
Moeder nam me toen op haar schoot
Ze zei dat ik haar kindje was
En ook al een beetje groot.
Ze streelde mijn wang,
Gaf een klopje op mijn rug,
Vergeten was de pijn
En ik, speelde weer heel vlug.
Snel ging de tijd, eindelijk groot,
Trouwde, kreeg ook kinderen in de schoot,
Maar soms, onverwacht, mijn knie!
Ik knikte er helemaal door.
‘k Lag op de vloer,
Het opstaan was een helse toer.
Maar een kind streelde mijn wang,
Gaf een klopje op mijn rug.
Dat was een fijn gevoel,
‘k dacht aan vroeger terug.
Maar dat struikelen en vallen,
Mijn waggelende gang maakte me boos.
Onderzoek wees uit, Multiple Sclerose.
Had ik dat wel goed verstaan?
Moest ik zo slepend in mijn leven verdergaan?
Niemand streelde toen mijn wang,
‘k kreeg geen klopje op mijn rug.
‘k Voelde wel een hand, hoorde een stem
Die zei:”ik zie je nog terug.”
Verdwaasd zijn we naar huis gegaan,
In gedachten zag ik de rolstoel staan.
Nu ben ik mijn echtgenoot al jaren tot last
Maar ’t leven geeft niet altijd wat ons past.
Mijn tranen zijn lang opgedroogd,
Aanvaarden, aanvaarden is nu het woord.
Maar mijn man, is nu mijn steun,
Mijn tweede kruk.
Soms streel ik zijn wang,
Geef een klopje op zijn rug,
En ik, ik krijg een glimlach t’rug.
Schitterend !!!! Om te lezen en te herlezen... Toke werd bijna 90 jaar ...
Helpen ...
