Berichten van 4 januari 2021 tot 10 januari 2021

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werden een aantal soldaten gefusilleerd , soms als "voorbeeld". Dit is de dramatische afscheidsbrief van een soldaat in Frankrijk die samen met enkele kameraden werd gefusilleerd als voorbeeld: 4 december 1914... Je kunt hier een vertaling lezen die ik maakte van zijn afscheidsbrief... Enkele jaren na de oorlog werden ze "in ere hersteld" (gerehabiliteerd) en kregen ze een monument (5 april 1925 !) op de plek van de executie... Hier word je heel stil van...

 Foto : de gefusilleerde Floch. 

Mijn teergeliefde Lucie,

Wanneer deze brief bij jou zal toekomen, zal ik gefusilleerd zijn.

Ziehier waarom: op 27 november, rond 5 uur ’s avonds, na een hevig bombardement van 2 uur, in een loopgracht in de 1^ste linie, en juist wanneer we gedaan hadden met onze soep te drinken, zijn Duitsers onze loopgraven binnengedrongen en hebben mij, samen met 2 andere kameraden, gevangen genomen. Van een moment van verwarring heb ik gebruik gemaakt om te ontsnappen uit handen van de Duitsers. Ik heb mijn vrienden gevolgd, en vervolgens, werd ik beschuldigd mijn post te hebben verlaten in tegenwoordigheid van de vijand.

Gisterenavond zijn wij met 24 moeten verschijnen voor de Krijgsraad. 6 werden ter dood veroordeeld, waaronder ik. Ik ben niet schuldiger dan de anderen, maar er was een voorbeeld nodig.

Mijn brieventas, met wat erin zit, zal je bezorgd worden. Met tranen in de ogen en met een geweldig pijn in mijn hart neem ik haastig afscheid van je. Op mijn beide knieën vraag ik je heel deemoedig vergiffenis voor al de pijn die ik je zal aandoen en de moeilijkheden waarin ik je zal doen terechtkomen.

Mijn kleine, lieve Lucie, nogmaals vergiffenis.

Ik zal nu mijn biecht spreken en ik hoop je in een betere wereld mogen terugzien.

Ik sterf onschuldig voor de misdaad die mij ten laste wordt gelegd, namelijk als zou ik mijn post in tegenwoordigheid van de vijand verlaten hebben.

Het is het noodlot !

Mijn laatste gedachten gaan naar u tot het einde.

Henry Floch

Voor mijn volgende lezing over Oorlog en Vrede in onze Regio heb ik een afspraak in Lanaken... wanneer de coronamaatregelen het mogelijk zullen maken... Dus blijf ik "naarstig" speuren naar documenten, foto's, verhalen, enz... 

KLIK op de FOTO : zo ontdekte ik dit document waar gesproken wordt over  personen die over de grens heen met elkaar "converseren". Dat wordt ten strengste verboden in dit document ! België is bezet , Nederland niet...

Zo werd er bijv. in Stokkem door een familie afgesproken om op vrijdagavond aan de Maas te verschijnen en dan met elkaar te praten (schreeuwend) want een gedeelte van die familie bevond zich op Nederlands grondgebied.

Geschiedenis "bijhouden" betekent niet alleen op zoektocht gaan in het verleden maar ook de actuele situatie volgen en gedocumenteerd "opslaan" ! Het zijn tegenwoordig geen met de ganzenveer geschreven documenten maar teksten in word of digitale foto's ! In ons item "Uit de geschiedenis van ons dorp 164 - dd. 03 11 2020 - toonde ik de afbraakwerken van de wijk "Slakken".

KLIK op de foto : eigen foto 05 01 2021 : je ziet een bijna vlak terrein... het doet me denken aan de tijd dat ik af en toe gidste in Parijs en mensen wilden kijken naar de "verdwenen" Bastille... Daar had je alleen nog de lijnen in het wegdek... 

Nu is de ganse wijk weg (wat een alliteratie) en wordt de laatste "hand" ( - kraan -) gelegd aan de nivellering van het terrein. Weer verdwijnt zo een stuk "dorpsgeschiedenis" . Het was een wijk waar verschillende nationaliteiten naast elkaar woonden , maar vooral een hechte buurtgemeenschap vormden...

Een schilderij (KLIK op de FOTO) , gemaakt door onze buurman-schilder René Simons. Zijn werkkamer grensde aan onze slaapkamer en wanneer hij in oostelijke richting keek , naar het dorpscentrum rondom de "oude" kerk, zag hij juist hetzelfde als wij zagen : een uniek beeld dus !

Het schilderij kon ik redden uit de container waarin men huisraad aan het werpen was toen het huis waarin René woonde leeggemaakt werd : het schilderij was beschadigd maar Theo Leenders heeft het mooi gerestaureerd.

René Simons werd geboren te Gent in 1909 en overleed te Lanklaar in 1973. Hij liep school te Hasselt (Sint-Jozefscollege) , studeerde enkele jaren Klassieke Filologie te Leuven en volgde schilder-en tekenles. Ondanks een lichamelijke handicap (zijn rechterarm was vanaf zijn geboorte verlamd) was hij een veelzijdige schilder !!!

Hij kon ook al eens "grommelen" : ik herinner me dat hij op een nacht rond half 4 (in zijn kamer die slechts door een bakstenen muur van de onze gescheiden was) aan een kader begon te timmeren. Ik werd wakker en riep terwijl ik op de muur klopte : "René , laot miech slaope , iech höb examen Wiskunde vandaag!" René stopte maar toen ik hem 's avonds zag zei hij: "Van diech maak iech noets e sjilderij". En zo geschiedde !!!