Einde

Zoo gij uwe beenen niet wilt breeken, blijft dan bij den eigen heerd !

Het klinkt ouderwets, maar dit schoot me spontaan te binnen toen ik daarnet door de sneeuw naar het dorp stapte en een paar keer molenwiekend naar mijn evenwicht moest zoeken, zo glad als het hier overal in de binnenstraten was.

Die uitspraak zou uit moemoe haar tijd kunnen komen en aan haar heb ik de laatste dagen al méér gedacht, waarom weet ik niet.

Maar ons moemoe zelf zou nooit dat soort plechtige taal gebruikt hebben, ze was een volkse vrouw en sprak plat Hobokens. Waarschuwingen, volkswijsheden en verzinsels kregen wij nochtans genoeg toegevoegd. Daar moest ik vorige vrijdag aan denken, toen ik bij 4° in mijn blootje vanuit de sauna door de tuin rende en in het ijskoude zwembad sprong…Glimlachend hoorde ik in mijn hoofd ons moemoe een van haar meest gebruikte uitspraken roepen :
“Sebiet schaarde noggen fleurus oep!!!” (Dadelijk scharrel je nog een borstvliesontsteking op)

“Ge bedaareft oew oeëge” was er ook zo een, als ik bij te weinig licht zat te lezen. Onlangs heb ik het eens aan de oogarts gevraagd en nu weet ik het dus zeker :

Er is niks van aan, Moemoe!

Madam doktoor heeft het gezegd :  Teveel licht kan de ogen schaden, maar te weinig licht of een te zwakke bril doen geen kwaad, alleen zie je er natuurlijk niet zo best mee.

...maakten de Vaganten deze Nederlandstalige versie.
Ik vind ze heel mooi en niet alleen omdat neef Chris er dwarsfluit bij speelt

Om halfacht gisterenavond hoorden we tot onze grote opluchting dat de A330 op Melsbroek geland was.

Ik stond op dat ogenblik bij de chinees aan te schuiven : anderhalf uur wachten op onze frikoo astemblieft! Heel de kempen had zijn avondeten bij onze chinees besteld geloof ik.

De vele klanten die er stonden of zaten te wachten, bleven echter zeer geduldig. Misschien dachten ze in het licht van de Haïtiaanse ellende dat het een groot geluk is als je alleen maar wat langer moet wachten op overvloedig eten.

Wij hadden die namiddag opnieuw “Yerma “gespeeld en ondervonden dat het publiek bij een matinee toch wel anders is dan dat van een avondvoorstelling : veel ouderen, die soms luidruchtig en ongepast commentaar leverden: voor de hoofdrolspelers in de gevoelige scènes was het moeilijk concentreren. Regisseur Hadewich heeft zelfs gedreigd iemand uit de zaal te laten zetten. Gelukkig hield de man zich nadien wat rustiger.

Desondanks werd het een goede opvoering. Zelf vond ik dat Judith en Pieter nu eens niet als enigen over het podium moesten rollen…Nu zit ik met een blauwe kleine teen, ontveld scheenbeen en een zere pols, na een totter tijdens de duistere scènewissel. Gelukkig kon ik direct rechtkrabbelen en doorspelen. Doordat we blootvoets spelen had ik er niet onmiddellijk last van, maar na de voorstelling voelde ik mij  Assepoesters boze stiefzuster : mijn linkerschoen was precies 3 maten te klein.

Als ondergedompeld worden in een warm bad...zo voelde het meer dan gunstig onthaal van de première “Yerma vraagt een toefeling”aan.

Tijdens de voorstelling was al duidelijk te voelen dat ons publiek “meeging”. Er is vier maanden stevig gewerkt aan dit stuk, zodanig zelfs dat er nauwelijks tijd was om naast het repeteren ook eens een losse babbel met elkaar te doen. Het gevolg was wel, dat ons spel gisteren goed vlotte, maar aan deze enthousiaste reacties van het publiek had ik mij niet verwacht.

Tot mijn grote verrassing en dankbaarheid werd een staande ovatie  ons deel en de commentaren achteraf waren unaniem positief, zelfs  vanuit conservatieve hoek. Dat laatste deed mij nog meest van al plezier, omdat dit bewijst dat, wanneer goed gespeeld, heel veel geaccepteerd kan worden. Zelfs Frans Lawijt-zie mijn blog van 15 december-  wiens vooroordelen ongewijzigd bleven, beweerde dat hij bewondering had voor de manier waarop we het brachten.

Als de toeschouwers tevreden zijn, blijven ze ook langer en talrijker in de cafetaria dan bij een minder geslaagde voorstelling. Gisteren  bleek dat het wat dat betrof dus helemaal goed zat : de gelagzaal zat gedurende vele uren vol en dat is niet slecht voor de kassa van een amateurgezelschap, dat die inkomsten goed kan gebruiken J. Onze vrienden-bloggers waren goed vertegenwoordigd en hun enthousiaste aanwezigheid deed ons hartje veel deugd!

Zondagnamiddag en de twee volgende vrij- en zaterdagen gaan wij er dus met dubbele moed en geestdrift tegenaan.

Zaaltje gereedzetten voor morgen, samen met zussen

Kerstboom-biscuit maken voor 35 man

Laatste kerstkaarten verzenden

Boom optalloren

Nog wat pakjes maken

Enkele uitgestelde telefoontjes plegen

Toneelrepetitie

Douchen !!! en wel vooraleer ik aan al het bovenstaande begin, want ik ruik vast weer naar kabouter (aldus de uitspraak van een kleintje dat ik eergisteren oppaste).

Gisterenavond toneelrepetitie.

Frans Lawijt, de klankman, zit er voor de tweede keer stilzwijgend bij. Hij noteert op aanwijzing van onze regisseur de precieze plaatsen waar er muziek moet ingelast worden.

Aan het einde van de repetitie vraagt een van de spelers :”En Frans, wat denk je ervan?”

Waarop Frans heel timide maar gedecideerd antwoordt :”Tja, ik zal niet zeggen dat er niet goed gerepeteerd wordt, maar euh… volgens mij is ’t vulgair om vulgair te zijn en anders niks.”

De jonge meid die de vraag had gesteld was er helemaal haar kluts door kwijt. Zelf kon ik het me niet aantrekken. Ik weet dat er van dat “anders niks”  niets klopt : er zit echt wel een intens verhaal in, dat om wat doordenken vraagt en die “vulgaire klap” is in sommige kringen dagelijkse realiteit.

Wat raar toch…precies omdat het ruwe maar wel zeer natuurlijke dialogen zijn, had ik me tot hiertoe niet bekommerd om de gekruide teksten, erop vertrouwend dat het publiek zich daar ook niet zou aan storen als het maar goed gespeeld werd.

Toen ik na die repetitie in bed een stuk van mijn tekst voor Herman speelde-hij had er nog niets van gehoord en dit fragment was uit zijn context gerukt- was hij bepaald geschokt. Het moet gezegd : mijn personage heeft absoluut de grofste taal van het hele gezelschap, maar de regisseur laat mij er mijn eigen gang mee gaan en de hele ploeg ligt door mijn interpretatie geregeld in een deuk van ’t lachen, dus vertrouw ik er maar op dat de vrolijkheid van die teksten het haalt op de vulgariteit.

Vanuit conservatieve hoek verwacht ik hoedanook zware kritiek, maar ik durf met de hand op het hart zeggen dat ieder die aan deze productie meewerkt dit niet doet om te shockeren, maar om zichzelf en het publiek te amuseren.

Wie wil komen kijken is alvast gewaarschuwd…

Dit zou ik nu toch wel eens écht willen weten…

Wie leest dit eigenlijk???

Soms zie ik op mijn teller dat er 3, 4 bezoekers zijn, maar zijn dit mijn vrienden, die meestal ook een reactie plaatsen en af en toe nog eens terugkomen zonder bericht achter te laten, of zijn er “geheime” lezers, die misschien vaak komen lezen, maar die voor mij onbekend blijven?

Daarom deze oproep aan iedereen die dit stukje leest :

Ik zou voor één keer eens willen weten hoeveel verschillende lezers dit berichtje hebben gezien. Wil jij, lezer, daarom gewoon op het woordje “reactie” onderaan klikken en eens laten weten dat je hier was, zelfs al schrijf je alleen maar het woord “gezien” als reactie.

Ik beloof op mijn communiezieltje dat ik met deze informatie geen rare dingen ga aanvangen of jullie ermee lastig ga vallen, ik zou nieteens weten hoe ...
Dus : doe me asjeblief dat plezier en...Heel erg bedankt!

(Deze tekst laat ik een poosje bovenaan staan, zelfs als ik ondertussen nieuwe berichten zou plaatsen.)

Worden de uren korter als een mens ouder wordt?

Ik heb er in elk geval dagelijks tekort, het lijkt wel of ik vroeger veel meer kon afwerken op een dag en dat terwijl ik toch niet echt traag ben.

Ligt het aan de computer?

Rare vraag…Een computer zou je op alle terreinen tijdswinst moeten opleveren toch?

Hoewel ik geen kenner ben, voldoet dat masjientje aan al mijn behoeften in die richting en breng ik er vele aangename uren mee door, maar langs de andere kant : ik zit er teveel tijd aan te verlummelen…Doemme toch… Zelfs mijn blog schiet erbij in, ook al is dat dan op diezelfde computer te doen. De laatste weken was ik geconcentreerd op het samenstellen van fotoalbums : een heel plezant, maar enorm tijdrovend jobke. Het ging niet enkel om het uitkiezen en schikken van foto’s, maar ook om het verbeteren, retoucheren en classeren van oude documenten. Daarbij ben ik ook mentaal een stuk in het verleden gecatapulteerd.

Het deed me goed om tussendoor enkele dagen aan zee te gaan uitwaaien. En waaien deed het! En gieten!!!!

Wij moesten toch wel de aller-aller-allernatste  dagen kiezen om aan zee te gaan fietsen en wandelen zeker? Een ding staat vast : onze motorhome is waterdicht, want zoals het die eerste week van december op ons dak heeft geroffeld, zo roffelde het nog nooit (allee…toch niet met mij erin). Toen we geen droge kleren meer overhadden, zijn we maar naar huis teruggekeerd.

Dat natte intermezzo aan zee volgde op de tweede auditieronde in Gent voor de filmrol in “Offline”. Ik had de drie korte scènes goed voorbereid, maar weet nog niet wat het resultaat van de casting gaat zijn. Twee scènes gingen zeer goed, een derde heb ik op 7(zeven!) verschillende manieren moeten doen…Moeilijk!!! Het ging om een emotionele scène, die zeer close-up werd gefilmd. Alle emotie moest in mijn stem zitten, gelaatsexpressie moest absoluut onderkoeld  worden. Dat gegeven kende ik niet op voorhand. Ik heb echt mijn best gedaan, maar het was een zwaar corvee…Probeer maar eens iets heel kwaad, heel droevig of heel blij te zeggen, zonder dat daarvan iets in je mimiek te zien is…

Ze hebben me beloofd om voor Kerstmis wat te laten weten, maar ik betwijfel of ik “Denise” word. Heb er nog een dag en nacht over lopen natobben (en in gedachten naspelen) maar nu is het weggeëbd en wacht ik maar gewoon af. Leerzaam was het in ieder geval wel.

Onze toneelrepetities draaien nu op volle toeren. “Yerma vraagt een toefeling” van Dimitri Verhulst wordt gespeeld vanaf 15 januari.

Voor wie meer wil weten volgt hierna een knipsel uit de website van Dionteater.

zomerbruin verdwijnt
spatjes op een roos palet
mijn nieuw wintervel

Dit begint inderdaad meer op een weekboek dan op een dagboek te lijken. Ik krijg de kans niet meer om dagelijks te schrijven, of beter:  ik vind dat ik niet genoeg tijd heb om dat goèd te doen, en als het niet goed kan, dan liever helemaal niks. Zo heb ik vroeger op school door enkele keren een leeg blad af te geven of door te zwijgen nul punten gekregen, omdat ik me niet belachelijk wilde maken door stommiteiten te zeggen of te schrijven. Ja, een domme ijdeltuit was/ is dit meisje. Als ik niet minstens even kan polijsten aan mijn tekst, dan schrijf ik liever helemaal niets.

Dus wordt dit weer een weekverslag. Om aan te sluiten bij vorige week : onze geparkeerde auto vond ik gemakkelijk terug en na de toneelrepetitie ging ik in het huis van mijn ouders slapen, omdat ik ’s anderendaags met zus naar Leuven wilde.

Moeke en Voke waren voor een week naar zee, dus sliep ik daar in een groot leeg huis. Van de vijf slaapkamers kregen er door de jaren heen drie een andere bestemming, dus had ik de keuze uit de logeerkamer op de 2^de verdieping of de slaapkamer van mijn ouders op het 1^ste. Die logeerkamer is kil en kaal en ik koos voor één verdieping lager, ook al omdat er in Moeke en Vokes kamer een digitale wekker staat. Dat was niet zo’n goed idee, want slapen deed ik nauwelijks, het was heel bevreemdend om in het bed van mijn bejaarde ouders te slapen…allerlei gedachten warrelden door mijn hoofd en om kwart voor vier lag ik nog steeds wakker, moest mezelf overtuigen om niet naar boven te trekken.

Desondanks was ik de volgende dag toch redelijk fit en trok met Jeske per trein naar Leuven, om er de unieke Rogier Van der Weyden tentoonstelling in het nieuwe M-museum te gaan bekijken.  Het nieuwe museum is prachtig, het herinnerde mij door de inplanting en architectuur van de verschillende gebouwen en het veelvuldig gebruik van travertijn, zelfs sterk aan het schitterende Paul Gettymuseum  in Los Angeles. De zeer druk bezochte tentoonstelling bracht werken van Van der Weyden vanuit de hele wereld tijdelijk samen. Wij hadden onze tickets online gereserveerd, die waren aan stricte toegangstijden gebonden:  voor ons was dat van 13 tot 14 uur. Gelukkig mochten wij reeds om kwart voor één binnen en stelden vast dat het kwart over drie was, toen we het museum verlieten. Jeske en ik hebben ervan gesnoept! Ik geniet altijd dubbel als ik samen met haar naar een concert, toneelstuk of museum ga, omdat zij mij wijst op dingen die ik anders zou gemist hebben en zo gaat het ook vice versa. Zo’n belevenis wordt voor ons allebei verrijkender. Soms gaan we wel wat teveel op in ons nagenieten, want nadat we uit het station van Berchem kwamen en ons op de bank van het bushokje installeerden, verstreek er bijna een half uur vooraleer we doorkregen dat het abnormaal was dat er nog geen bus was voorbijgekomen. Door werken was die halte tijdelijk verplaatst, de gele aanplakbrief hadden wij in ons enthousiast nababbelen niet zien hangen.

Het was zo goed als etenstijd toen we bij haar thuis kwamen, ik kon dus meteen mee aanschuiven voor paling in ’t groen en kreeg nog een grote zak kastanjes uit de tuin mee naar huis. Daar ben ik nadien meerdere uren mee zoet geweest : eerst de harde schillen eraf prutsen, dan blancheren en vervolgens nog eens twee uren om de fijnere vliezen eraf te halen. Maar er is al een berg lekkere kastanjekoekjes mee gebakken en de rest zit in de diepvriezer om bij wild of kalkoen te serveren.

Mijn ventje stuurde dagelijks enthousiaste sms-jes vanuit Bolzano en ik haalde thuis mijn hartje op aan poetsen en oude foto’s inscannen, waarmee ik een nieuw album wil samenstellen. Mijn blog scheen bovendien kuren te vertonen en ik heb lang zitten sukkelen en sakkeren omdat er blijkbaar iets mis was met de foto’s die ik had geplaatst, gelukkig schijnt nu alles weer in orde.

Donderdag belde zus Rikske van aan zee dat Moeke en Voke vervroegd terug naar huis kwamen omdat er gezondheidsproblemen waren…denk dat ik daardoor wakker heb gelegen in hun bed…

Na doktersbezoek en aanpassing van medicatie lijkt het allemaal weer beter te gaan, maar we maken ons zorgen. Hoelang kan dit nog goed gaan, vraag ik me af. Ik probeer voorzichtig duidelijk te maken om eens een specialist in de arm te nemen, maar een beslist :“Wij hebben alle vertrouwen in de huisdokter”, laat geen verdere discussie toe. En ja, vertrouwen is belangrijk, natuurlijk…misschien wel belangrijker nog dan een medisch perfecte begeleiding…

Mijn ouders zijn nog samen en kunnen hier zelf over beslissen (of één beslist en de ander denkt dat dat goed is), dus moet ik dat respecteren. Op die manier zijn zij al meer dan 60 jaar getrouwd en beiden 86 jaar. Leg je erbij neer, Paz.

Donderdagnacht kwam Herman terug thuis na een vruchtbare vergaderweek. Hij ziet er goed uit, vind ik. Eigenlijk hebben die enkele dagen apart ons allebei goed gedaan, ook al was ik aanvankelijk een beetje ongerust over die eerste-keer-alleen-naar-buitenland.

Vrijdag was het de halfjaarlijkse bijeenkomst met zijn oude buurjongens, zoals steeds werd het een blij weerzien, met ditmaal een boeiende en goed voorbereide historische wandeling door AntwerpenZaterdag was poetsdag en voorbereiding van het etentje ’s anderendaags. Terwijl ik in mijn rommelkeuken de scampi’s van het darmkanaaltje ontdoe –een vies prutswerkje- hoor ik Herman roepen “Zoetje, bezoek!” Niet echt op bezoek voorbereid, loop ik mijn handen afvegend aan mijn schort de living in en daar staan Sonja en haar man, met twee wijnflessen…Mijn ogen rollen er bijna uit! Da’s een dag te vroeg!! Ik durf niks zeggen, maar Herman loopt naar de keuken om op de kalender te gaan kijken, daar staat inderdaad zondag 22…

“Welja, de 22^ste, dat is toch vandaag?” zegt Sonja argeloos. Als ze de kalender bekijken, blijkt dat zij het wel degelijk mis hadden. We lachen het weg en stellen voor om toch te blijven, alleen zal het allemaal nog wat duren voor ik met het eten klaar ben, maar ze beweren dat ze hun namiddag en avond nog met andere dingen kunnen invullen en komen ’s anderendaags terug. Ik moet zeggen dat ik wel blij was met die beslissing, we hebben die zondag heel ontspannen en helemaal met alles klaar enkele aangename uren samen doorgebracht.

Wie met lezen tot hier geraakt is, vraagt zich wellicht af wat ik met het eerste deel van mijn titel bedoelde…

Honderd manieren om “nee” te zeggen, heeft vandaag nu eens niks met assertiviteit te maken zie J

Ik zit namelijk in de laatste selectie voor de bewuste filmrol, waarover ik onlangs schreef. Een week geleden kreeg ik bevestiging, dat ik, samen met nog twee anderen weerhouden ben voor de tweede selectieronde. Men heeft mij 2 scènes doorgemaild, die ik moet instuderen en volgende week in dialoog met de hoofdrolspeler moet gaan spelen in Gent. Spannend! Dus ben ik nu die tekst aan het leren en uitproberen. Daarbij stel ik vast op hoeveel verschillende manieren je “Nee” (één van de replieken die ik moet geven) kan zeggen! Wie er goesting in heeft, moet het maar eens proberen…

Vandaag ontving ik het volledige scenario en de rol van “mijn” personage is echt wel mooi. Natuurlijk moet ik er niet teveel mijn hoop op stellen, we blijven tenslotte nog met drie over, maar toch …fijn, dat ik al zover ben geraakt!

Eventjes de voorbije week overlopen om niet te vergeten hoe ons leventje er tegenwoordig uitziet :

Vorige week tijdens het weekend : oppas van ons kleinkindjes in ons kinderdag-en-nachtverblijf… Leuk, rommelig en absoluut voor herhaling vatbaar!

Die zondag de kindjes weer naar huis gebracht, nadat ik een halfuur gezocht, geprutst en gezweet heb om twee maxicosy’s in onze auto te installeren. Het voordeel van dat uitzoeken is, dat ik het een  volgende keer in 2 minuten zal kunnen J.

Diezelfde namiddag :een fijne Night of the Proms in het Sportpaleis met VIP-receptie!

Twee avonden repetities voor ons nieuw toneelstuk, grootoudersdag in Dario’s klasje en vrijdag was er het afhalen van mijn gerepareerde fiets.

Dat ik daar speciaal vermelding van maak is niet voor niets, want zoiets is telkens een eenvoudig maar mooi avontuur…

Onze fietsenmaker woont in dezelfde gemeente, maar in een ander dorp. Langs de openbare weg is dat 8 km, maar van bij ons thuis kan je tevoet los-door-het-bos.  De afstand  is via die weg slechts een vijftal km  en loopt door het bos, langs velden en weiden en tenslotte door enkele verlaten wegen en dorpsstraatjes met rustieke namen als hooidonkeinde, heiblok, medelaar, berkemei…Ik begin al te relaxen als ik die bordjes lees.

Het was heerlijk weer om te stappen : warm maar storm- en regenachtig en ik was op mijn hoede voor overhangende takken die door de storm zouden kunnen vallen. Terecht zou  later blijken, want op de terugweg lag er een omgevallen boom over hetzelfde bospad, waar ik met enige moeite mijn herstelde fiets moest over tillen. Geen dikke weliswaar, maar ik had hem toch niet graag op mijn bol gekregen.

En ik kan het niet laten : dat mooiste blad onderweg moèt ik gewoon meenemen, net zoals de twee fraaie eikengallen die als een cadeautje op mijn weg lagen, het lijken wel marspeinen vruchtjes. Ze liggen nu onder een stolp op de kast mooi te wezen, je weet maar nooit dat door de warmte in huis die wespen zouden uitkomen .

Zaterdag waren we uitgenodigd voor een geweldig lekker diner bij “Sir Anthony Van Dijck” in heel prettig gezelschap. Het eten en de bijpassende wijnen waren werkelijk overheerlijk, maar toch hadden wij beiden ’s nachts het gevoel dat er een steen op onze maag lag. Te laat gegeten? Of zijn wij door onze vetvrije en hartvriendelijke keuken niet meer gewoon om dit te verteren? Ik neem mij in ieder geval voor om ’s avonds zeker geen kazen meer als dessert te eten, want dat was m.i. de grootste boosdoener.

Na een slapeloos nachtje moesten we al vroeg in Edegem zijn, voor de gedenkmis van broer Jan, die nu 50 zou geworden zijn.  Nadien gingen we nog met de aanwezige familie naar Moeke en Voke voor bubbels en babbels.

Aiai…vooral dat eerste was er voor mij teveel aan, want die twee glaasjes hielden mij thuis toch een paar uur misselijk aan de zetel gekluisterd: 2 dagen achter elkaar zondigen was van het goede(of kwade) teveel.

Herman pakte ondertussen zelf maar zijn koffer, want die is vanmorgen om 4 uur naar Bolzano (Noord-Italië) vertrokken. Vijf dagen heb ik het kot voor mij alleen, maar ze zullen gauw gevuld en voorbij zijn…Seffens ga ik met de bus naar Antwerpen om onze auto op te pikken, die Herman daar op een parking heeft gelaten om daar op de Luchthavenpendelbus te stappen. Ik heb alweer toneelrepetitie en zal eens lekker vasten, nu ik niet hoef te koken, nèh!

Een eikengal is een rond bolletje dat net onder de oppervlakte van het blad zit. Eigenlijk is het een soort woekering van het blad omdat de eikengalwesp een larfje in het blad heeft gelegd (net onder het oppervlakte van het blad). De boom gaat als reactie op de aanwezigheid van dit larfje een bolletje om de indringer heen maken, en zo ontstaat de “houten” bol.

In de herfst zie je dan ook vaak rood-gele of bruine houten bolletjes (hout kleurig) onder een eik liggen.
Dit zijn dan de eikengal bolletjes. 


Als je het bolletje open zaagt, zie je een klein zwart gedrocht in het midden. Dit is het wespje. Die voedt zich met de stoffen die in het bolletje aanwezig zijn.

Ruim negendertig jaar hebben wij twijfels gehad omtrent Hermans exacte geboortedatum.

Toen wij als voorbereiding op ons huwelijk naar zijn parochie gingen om een doopselbewijs te halen, gaf de pastoor ons een afschrift waarop de datum van 24 oktober 1944 vermeld stond. Herman en ik schoten in de lach : “Dat is onmogelijk meneer pastoor : dan zou hij reeds twee dagen vóór zijn geboorte(26 oktober) gedoopt zijn!”

”Kom hier in het register dan maar eens kijken, zei hij:  Hier staat dat hij geboren is op 21 oktober en gedoopt op de 24^ste. Dat er één datum fout zou zijn, is mogelijk, maar twéé?”

Op zijn identiteitskaart heeft altijd 26 oktober gestaan, maar wij bleven jaren in de onzekerheid of dit nu werkelijk de juiste datum is. Herman was immers geboren onder “de vliegende bommen”. Naar verluidt hebben ze zijn ma met een stootkar naar de kraamkliniek gebracht omdat er geen andere vervoermiddelen beschikbaar waren. Zij was 46 jaar en het was haar achtste en laatste kind. Herman is vroeg wees geworden, aan zijn ouders hebben wij dus nooit kunnen vragen wat er precies gebeurd is. Ik gokte erop dat men in die chaotische tijd de aangifte van geboorte misschien te laat had gedaan en om een boete te vermijden een latere datum had doorgegeven…

Nu het raadsel weer eens zijn kop opstak –logischerwijs gebeurt dat telkens omstreeks zijn verjaardag- besloot ik om eindelijk eens uit te gaan pluizen hoe het nu werkelijk zit.

Eerstens telefoneerde ik naar zijn oude parochie, om te informeren of die doopregisters daar nog waren en of ik eventueel een foto mocht komen maken van de betreffende bladzijde. Ik kreeg een “ja” op beide verzoeken en maakte meteen een afspraak om langs te komen.

Toen nam ik contact op met een van Hermans broers, die de familiestamboom opmaakt en over veel gegevens beschikt, om te vragen of hij ook het trouwboekje van de ouders nog had. Dat was niet het geval, maar hij bezat wel een copie van de bladzijde met de geboorte van de kinderen, die mailde hij dezelfde dag nog door.

Tot onze verbazing zagen wij dat Herman niet in de kraamkliniek van de Vinkenstraat was geboren, zoals hijzelf altijd had gedacht, maar in de Sint-Vincentiuskliniek in Antwerpen! Er stond een geveegde stempel in het vakje van “doopsel”, geen datum, maar wel een leesbaar adres…Dat was een grote meevaller, want dit ziekenhuis bestaat nog steeds.

Dus mailde ik naar de nog steeds bestaande kraamkliniek, in de hoop dat men ook daar nog over die oude registers beschikte en waarom ik die zo graag wou inzien en eventueel fotograferen.

Dezelfde dag nog kreeg ik antwoord van de pastorale dienst, dat mijn echtgenoot inderdaad in dit moederhuis was geboren op…21 oktober en gedoopt op 29 oktober…en dat hij FRANCISCUS DW was!!!

Lieve hemel!!! Was ik met een wisselkind getrouwd???? Het raadsel werd steeds groter… 
                

Onmiddellijk teruggemaild dus, dat mijn echtgenoot HERMAN DW was, officiële geboortedatum 26 oktober 1944.

En toen, eindelijk! kwam de bevestiging : geboren op 26 oktober (oef!) en gedoopt op 29 oktober, op dezelfde dag als die andere kleine met dezelfde achternaam! In het register stond zelfs vermeld dat de geboorte plaatshad “rond 8 acht uur ’s avonds”.

Hoe er uiteindelijk met de overschrijving naar het parochieregister dan geknoeid is, mag Joost weten… we zijn nu in elk geval zeker dat hij geen vijf dagen ouder is dan wat altijd zijn officiële geboortedatum geweest is.

Enkele dagen later mocht ik in het ziekenhuis het document komen fotograferen en trok nadien naar de parochie, om ook dat foutief ingeschreven register te trekken.
Een pastoor is daar al lang niet meer, maar de vrouw van de diaken ontving mij op de vroegere pastorij. Ik vertelde haar dat we nu wel zeker konden zijn over de juiste data en dat ik een copie zou doormailen die ze tussen dat register kon steken, als bewijs. Waarop zij, bij het geopende register : “ O, maar dat is niet nodig, ge zijt dus zeker van 26 als geboorte en 29 voor de doop? Dan ga ik dat meteen veranderen !”

En nog voor ik haar kon tegenhouden, overschreef ze die cijfers met een moderne bic!!! Ik had mijn foto’s nog niet eens kunnen nemen... Mijn teleurstelling was immens! Ze heeft nog wel een fotocopie van het geheel genomen, die copie dan weer veranderd in de oude data en aan mij gegeven, maar inwendig kookte ik, ook omdat ze dat mooie oude document zomaar verknoeid had!