Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Okee, ik weet het...niemand wil nog ergens over de kerstshoppingstress lezen.

Maar ik kan het toch niet laten : de hele dag winkels afgerotst, 50% gevonden van wat we wilden vinden, van Zoersel naar Deurne, over Wijnegem naar Oostmalle en weer terug...

En druk mensen, druk!!!

In de Makro liet ik een winkelkar met omvangrijke pakken in de non-food afdeling achter en ben dan in het “food”gedeelte karloos binnengelopen, wat een goed idee bleek : zonder kar was er nog haast niet door te komen.

Op de kruispunten van de gangen zat het verkeer muurvast.

Ik ben er tussendoor geglipt, heb de voedingswaren vanop mijn buik tot onder mijn kin klemmend naar de non-food versast en dat alles zonder iets te laten vallen!

Gelukkig kan je tegenwoordig alles in de beide afdelingen afrekenen.

Herman was ondertussen op een korte vergadering, maar die moest zich nadien in het autoverkeer wagen, wat ook al geen sinecure was.

We dachten dat een deel van onze zoektocht vruchteloos zou zijn, maar na nog wat heen en weer getelefoneer hebben we voor ieder toch een geschikt kerstcadeau gevonden. Driewerf hoera !

Ondanks de drukte moet ik zeggen dat het al bij al met de stress wel meeviel. Ik was vast besloten om ten allen prijze geduldig en vriendelijk te blijven, hoeveel stompen  of voorkruipers-aan-de kassa ik ook zou krijgen.

Hewel : het voornemen alleen schijnt al bijzonder goed te helpen, er waren precies alleen maar vriendelijke mensen onderweg.

Nog eventjes (!) in Wijnegem shopping binnengewipt samen met Herman, die deze kerst-winkel-drukte eigenlijk wel kan genieten, veel meer dan ik alleszins.

Waar ik me uiteindelijk thuis toch even over zat te ergeren : de website van Leonidas-pralines gaat slakkentraaaaaag...ik had enkele wedstrijdnummers door te geven, want zo’n weekendje in Toscane zegt me wel wat.

Ja, dàg Jan! Nergens vond ik een deelnemingsformulier op hun site, heb dan maar een mail gestuurd met de vraag waar je je “unieke deelnamenummers” kan ingeven.

Heerlijke pralines hebben ze, maar met hun website zit het nog lang niet goed.

Dankzij mijn liefste vriendin Bojako, wier blog ik al een poos volgde én dankzij haar aansporingen, ben ik er ook aan begonnen.

In het begin was ik een beetje bang...de schrik om de eerste keer jouw eigen schrijfsels te zien verschijnen waar iedereen die maar wil ze kan lezen, weet je wel...

Dan die andere schrik : is er wel iemand die ze leest ?

Het wachten tot Bojako me zou vinden en herkennen, was heel spannend, elke dag verwachtte ik een reactie van haar. Ik had haar niet verwittigd dat ik er eveneens aan begonnen was. Ik moet zeggen dat het een poosje geduurd heeft voor ze me ontdekte. ‘k Heb haar tenslotte zelf een zetje moeten geven. Ze zei nog iets van :“Wie begint er nu in deze drukke periode aan een blog, geen wonder dat ik het niet had opgemerkt, terwijl ik toch altijd de nieuwkomers eens bekijk”.

Allez, ik moet toegeven : zo cru heeft ze het niet gesteld, maar dat was ongeveer wat ze bedoelde.

En stilaan werd het blogschrijven een plezier, een passie bijna : het schrijven, het nalezen, beetje oppolijsten, vol verwachting uitkijken naar reacties en daar zéér veel deugd van hebben.

Ik leerde hier mensen leren kennen, die ik anders nooit had gekend, een vaste kern van mensen die, hoe verschillend ook, één gemeenschappelijke eigenschap hebben : het zijn mensen van goede wil.

Dat ik via het internet vrienden zou krijgen had ik nooit durven denken of hopen, maar toch is dat gebeurd. Criticasters zullen misschien zeggen dat die vriendschap oppervlakkig is en nooit op de proef wordt gesteld.

‘t Is mogelijk, maar toch denk ik dat de kern van mensen die elkaars blog over en weer blijven bezoeken elkaar vrij goed kennen, misschien zelfs beter dan iemand die al jaren op een andere manier een kennis is.

Ik wil er niet over piekeren en stort mij met plezier verder in het bloggen en alle deugddoende contacten die het met zich meebrengt.

Op dus, naar een tweede jaargang!

Misschien moest ik er op deze verjaardag wat meer aandacht aan besteden, maar ‘t zal voor later zijn.

Er is namelijk zoveel gebeurd dit weekeinde, dat daar toch eerst nog een woordje aan gewijd mag worden.

Na bijna 3 maanden voorbereiding was het vrijdagavond zover : de allereerste keer dat ik met een monoloog op de planken stond.

Het was ontzettend spannend, ik heb de laatste weken niet echt goed meer geslapen, want telkens ik even ontwaakte sprong de tekst van Shirley Valentijn in mijn gedachten en ging ik zitten memoriseren tot ik weer in slaap viel.

Eerlijk : de laatste twee weken is er dag noch nacht een uur geweest waarin ik niet met het stuk bezig was.

Ik was héél bang dat ondanks mijn grote liefde voor Shirley Valentijn, ik er toch niet zou in slagen om het te laten aanslaan bij het publiek. Goed dat mijn ventje zo in mij geloofde.

Maar ik ben ongelooflijk blij dat ik het heb mogen spelen en dat de reacties overweldigend positief waren.

De staande ovatie op vrijdag en zaterdag hebben mij onnoemelijk gelukkig, ontroerd en beroesd gemaakt.

Dat er vrienden, familie en bekenden op mijn aankondiging speciaal uit alle hoeken van het land en zelfs uit het buitenland zijn afgekomen, dat is iets.... om oneindig dankbaar voor te zijn.

Dus nogmaals : héél veel dank, iedereen! Dat ik nadien niet bij ieder even lang kon blijven praten vind ik jammer, maar ik hoop dat daar begrip voor is, het hele publiek van zowel vrijdag als zaterdag bestond uit mensen die ik persoonlijk ken, en hoe fantastisch het ook is dat al die vele mensen er zijn, ik had echt graag wat meer tijd aan ieder persoonlijk besteed.

Zaterdagochtend om 5 uur is onze jongste voor het derde jaar op rij naar Oostenrijk vertrokken om snowboardlessen te gaan geven. Dit jaar ging hij met zijn eigen wagen en we waren heel blij toen om 3 uur in de namiddag al het verlossende telefoontje kwam dat hij goed is aangekomen. Veel sneeuw ligt er nog niet in het dal, ik ga vanaf nu weer dagelijks op de website van Sankt Johann in Tirol kijken : er is een webcam aangebracht, zo kunnen we zien of het voorlopig dunne witte laagje begint te groeien.

Tussen 12 en 2 op zaterdagmiddag zouden onze Nederlandse vrienden arriveren, maar door wegenwerken en files werd het ocharme half vier, voor ze hier waren.

Het weerzien was zoals steeds heel hartelijk, het was alweer een half jaar geleden sedert we elkaar zagen. Nu kwamen ze speciaal voor mijn toneel en zouden we er nog een dagje gezamenlijke vakantie aan toevoegen.

Kort voordat we naar Wilrijk vertrekken krijg ik telefoon van nichtje Judith : ze vraagt hoe de voorstelling gisteren ging en vertelt dat ik er vandaag een stukje mag aanbreien en zeggen dat ze vanmorgen -een week eerder dan verwacht- een flinke dochter heeft gekregen. Judith speelt namelijk ook bij Dionteater.
Groot nieuws natuurlijk en ik ben zeer vereerd dat ze het mij zelf doorbelt.  Van harte proficiat ook via deze weg, Juditheke!

We hebben zondag fijn uitgeslapen (voor het eerst in weken zonder nachtelijk ontwaken!), uitgebreid gebruncht met Tineke en Adam en toen gingen we “te gatjeszoenen*” bij onze kleine Dario, die er hartveroverend uitziet.

Het was fijn om ook Wout nog op de valreep even te zien, want die moest dadelijk naar Washington vliegen. Frauke en Jade namen de honneurs waar en Jade toonde zich een perfecte gids bij de rondleiding in het nieuwe huis, geen plekje mocht er overgeslagen worden (of vergat ze dan toch de WC beneden?)

Nadien staken we de Schelde over met de veerboot en maakten een wandeling naar Bazel, gingen warme chocolade drinken in de gezellige Duiventoren en weer terug.

Terwijl ik het avondeten bereidde, kwam er telefoon.

Je gelooft het niet : ze vragen me om de monoloog in januari in een wijnbar in Antwerpen te komen spelen, voor een gesloten gezelschap!

De details moeten nog besproken worden, maar ik ben er heel blij en fier om, zo kan ik het toch nog eens doen!

Maandag na laat en uitgebreid ontbijt zijn we met Adam en Tineke naar Roosendaal gereden, het nieuwe outlet centrum gaan bezoeken. Behalve een sjaal hebben wijzelf niets gekocht, het was vooral vrijetijdskledij. Maar de koffie mèt, smaakte wel en om streeks halfvier namen we afscheid van onze vrienden die verder naar Noord-Holland reden.

Wij keerden terug naar het Antwerpse en hebben daar tot ons groot plezier verscheidene leuke kledingstukken zowel voor Herman als voor mij aangeschaft.  

Mijn lief heeft zich echt eens niet ingehouden. Ik geloof dat het de eerste keer is dat hij : één broek, 3 hemden en 4 pulls tegelijk heeft gekocht. En ze zijn allemaal om ter mooist!

Eerlijk gezegd werd het hoog tijd dat hij nog eens wat nieuws had.

Ik was al met 2 bloesjes content, maar ik moet zeggen dat het een héél fijn gevoel gaf om met zo’n stapel nieuwe kledingstukken thuis te komen.

 * te gatjeszoenen gaan = west-fries voor op kraamvisite gaan

 Wanneer zussen, die nauwelijks een jaar in leeftijd verschillen en hun eerste levensjaren zo goed als altijd samen waren, zelfs samen het bed deelden, elkaar als volwassenen ontmoeten, worden er steevast herinneringen opgehaald.

De volgende gemeenschappelijke herinnering wil ik hier vertellen, omdat mijn zus en ik ons afvragen of iemand dit verhaal herkent en het kan bevestigen.

In de vijftiger jaren waren onze ouders geabonneerd op de boeken van de Reinaartreeks. Verscheidene keren per jaar werd er een nieuw boek aan hun collectie toegevoegd.

Jes en ik vermoeden dat bij het abonneren een welkomstcadeau hoorde. In elk geval kregen moeke en voke op een bepaald moment een zogenaamde “liseuse” van de Reinaartreeks cadeau.

Een liseuse is een beschermkaft waaraan een lint vastgemaakt is, dat als bladwijzer dienst doet. De bewuste liseuse van de Reinaartreeks was van zwaar zwart kunststof, met zwarte binnenflappen en lint en aan de binnenzijde felrood, eveneens een soort plastic.

Het geheel was uitermate stevig ineengeperst en zag er aan de buitenkant uiterst fijn gewafeld uit, met in de rechteronderhoek het embleem van de club in reliëf : een vossenkop met een opengeslagen boek.

Hoewel dat kaftje jarenlang dienst heeft gedaan, zouden wij er wellicht nooit over gesproken hebben, als het niet zo verschrikkelijk hard had gestonken!

En dan hebben we het niet over zomaar een kunststofgeurtje, bijlange niet!

De liseuse rook doordringend naar....vos!

Hoe ze dat gelapt hebben, we raden er nog steeds naar.

Schoonbroer Pol was er zondag nog de draak mee aan ’t steken : dat ze daar bij de Reinaartclub een stapel van die kaftjes legden, er een vos voorzetten en die maar lieten sproeien...

De heiden! Hij weet er natuurlijk niets van hoe dat ding rook. Voor hem was het spot, maar misschien is’t wel écht zo gebeurd, weten wij veel!

Als je een kwartier gelezen had met die kaft rond je Reinaartreeks-boek, dan kon je maar beter je handen gaan wassen, voor je je weer onder ander gezelschap ging mengen.

Jes meent dat ons moeke het ding zelfs eens in de wasmachine heeft gestoken, om van die geur af te geraken. Het heeft niet geholpen.

Nu moeten wij toch allebei toegeven dat die geur, hoewel zeer sterk, ons op een of andere manier ook altijd had aangetrokken.

Hoe de liseuse tenslotte verloren geraakt is, weten we niet...Heel af en toe denk ik dat ik ze hier in het bos ga terugvinden, telkens wanneer er een vleugje vossengeur op me af komt.

De voorbije weken was Herman zeer druk doende met de voorbereidingen van een concert, dat vrijdagavond plaatsvond in Edegem.

Studentenliederen van de universiteit van Salamanca, gezongen door Tuna-oorspronkelijk rondtrekkende universiteitsstudenten- wisselden af met gedichten van Anton Van Wilderode.

Het was een ietwat vreemde combinatie : de felle, vrolijke mannenliederen met de ingetogen, melancholische gedichten, maar de stemmige Sint-Antoniuskerk was volgelopen met toehoorders en de organisatoren mogen op een geslaagd concert terugblikken.

We hadden besloten om ’s anderendaags eindelijk zus haar gerenoveerde appartement in Oostduinkerke te gaan bekijken, maar voor we konden vertrekken moest er nog een oplossing gevonden worden voor een Spaanse broek. De zangers hadden hun optreden in 16^de eeuwse kledij uitgevoerd en één van hen was zijn hedendaagse broek(waarin ook zijn portefeuille stak) bij het verkleden in de sacristie vergeten. Die mannen waren ondertussen naar Gent gereisd, voor een volgend concert. Zaterdagochtend werd Herman dus als redder in nood opgebeld

Enfin, na enkele telefoontjes heeft hij alles nog kunnen regelen en konden we eindelijk vertrekken. Ik moet toegeven dat het even duurde voor ik mijn goed humeur terug had, ik was boos omdat hij na alle gedane werk en moeite, toch weer een aantal kastanjes uit het vuur moest halen, terwijl hij eigenlijk zeer moe was. Ik had zó op een volledig ontspannen dag voor hem gerekend, er eens helemaal tussenuit... En natuurlijk kon ik mijn boosheid niet verbergen. Ocharme de sukkelaar : degene die het het minst verdiende kreeg van mij de volle laag. Ikke dikke spijt van mijn uitval, want daar hielp ik  hem niet mee. ‘k Weet het, ik moest blij zijn met zo’n dienstbare man, het was gewoon mijn instinct om hem te beschermen dat me zo liet reageren.

Eens we goed en wel onderweg waren, geraakten de rimpels evenwel gauw gladgestreken en hebben we echt van ons dagje aan zee genoten. Mijn zus en schoonbroer wachten op ons in Nieuwpoort. We vonden hun auto bij de pier geparkeerd en henzelf in Nieuwpoort-stad, dus kregen we al meteen een fikse wandeling : de pier op en af, vervolgens de mooie promenade langsheen de Ijzer, en dan tot op de markt, waar we al een aperitiefje dronken. We aten de heerlijkste paling in ’t Palingkot, kochten tongscharretjes voor morgen en vatten toen de terugtocht naar de auto’s aan.

Het was zeer kalm aan zee, ondanks het mooie herfstweer. De kerstdrukte zal volgende week wel komen.

Voor Herman was het de eerste keer dat hij het appartement in het nieuwe kleedje zag en er werd terecht bewonderd.

Zalig toch, zo’n eigen plek aan zee waar je altijd naartoe kan. Zeker als het zo mooi ingericht is en een schitterende ligging heeft. Zusje, haar man, kinderen en kleinkinderen genieten er dan ook heel intens van. Ze vertelden ons van alle leuke, soms heel simpele dingen, waarvan ze daar letterlijk en figuurlijk snoepen. Het doet ons dromen...

We worden vergast op champagne en zeevruchten. Feesten, feesten!

Herman en ik maken nog een kleine wandeling in Oostduinkerke en we babbelen nog tot laat na bij de koffietafel.

Op weg naar huis rijden we nog even langs Westende, even kijken naar het appartement dat wij daar hadden. We stellen verrast vast dat de voorgevel totaal gerenoveerd is, het gebouw is van 1966, maar nu lijkt het wel nieuwbouw. Zeven jaar geleden hebben we het verkocht, eigenlijk was het op mijn aandringen...dom-dom-dom, dat besef ik nu. We moesten het verhuren om uit de kosten te geraken, konden er zelf ook wel van genieten, maar de terugkerende beschadigingen door huurders aan meubilair en inrichting vond ik zo frustrerend : als wij erheen gingen moest er altijd wel iets hersteld worden en het was moeilijk om alles op te volgen omdat we in die periode ook elke zaterdag de dagbladhandel van onze middelste zoon openhielden. Herman wilde het appartement zelfs in die condities aanhouden, maar ik vond het te ingewikkeld om op die manier te beheren en dus werd het verkocht. Inmiddels zijn de prijzen voor vastgoed de pan uitgerezen, ons appartement, dat op de zeedijk lag, zou vandaag al bijna driemaal meer waard zijn. Maar gedane zaken nemen geen keer.
Het zou mooi geweest zijn, mochten we er nu nog naartoe kunnen, maar de verkoop ervan heeft ons toch een hoop praktische beslommeringen en kopzorgen bespaard op het moment dat die dingen het belangrijkst waren.

Begeleid door Tuna-muziek in de cd-speler komen we na een heerlijke dag pas na middernacht in de stille kempen thuis.

Shirley Valentijn zit onder mijn vel en ik mag ze niet laten ontsnappen.

Zelfs wanneer ik ’s nachts wakker word, springen de flarden tekst onmiddellijk naar voren.

Op mijn -zo goed als dagelijkse- wandeling repeteer ik haar woorden...het hele stuk, anderhalf uur.

Dat doe ik luidop en ga over in gedachten wanneer ik een andere wandelaar bespeur.

Het gebeurt soms dat er toch onverwacht iemand om een hoek komt en ik te laat overschakel, de mensen bekijken me dan wat vreemd, ze veronderstellen waarschijnlijk dat ik iemand uit de psychiatrische inrichting in onze buurt ben...

Gisteren is Herman mee gaan wandelen, als alibi, de schat! Hij, heel de tijd stilzwijgend, ik : voortdurend pratend en gesticulerend. Passanten moeten medelijden met hem hebben gehad, maar het zal er toch minder raar hebben uitgezien dan een vrouw die de hele tijd in haar eentje loopt te praten.

Buiten het huishouden en familiale bezigheden schiet er dus geen tijd over om te bloggen...’t is van : vlug-vlug mijn e-mails nazien en soms een vluchtige blik op de andere blogs en een tikje schuldgevoel omdat ik er niet langer kan blijven hangen en wat commentaar geven.

Nog 10 dagen...

Als je slechts tweemaal per dag je tekst wilt herhalen ben je daar al drie uur mee bezig.

Nooit gedacht dat het zoveel meer verantwoordelijkheid zou vragen dan dialogen.

In een toneelstuk met grote bezetting is de tegenspeler jouw aangever en vice versa, wat soms onzekerheid kan opleveren, maar er is een wisselwerking.

Nu kan ik enkel en alleen op mezelf vertrouwen en uiteraard gaat het qua hoeveelheid ook om méér geheugenwerk dan  in een ander stuk.

Maar ik hou van Shirley, dat maakt het  gemakkelijker.

Langs de andere kant ... ik hou er zoveel van, dat ik het absoluut niet wil verknoeien, wat extra druk meebrengt.

En ja, ze zal onvermijdelijk ook een Paz-kantje krijgen.

Ik heb één vurige hoop  : dat wie komt kijken een “échte” Shirley Valentijn ziet, ook al is ze verschillend van eerdere versies.

Spannend....want er zijn onovertrefbare vertolkingen bij. Dat maakt het allemaal nogal pretentieus om het zelf te willen spelen, ik ben me daar zeer van bewust.

En tóch doen hé...koppig ding...

Gisterenavond met Herman mee tot aan het Metropolis-complex, waar hij vergadering had en ik de bus naar Wilrijk nam voor de toneelrepetitie.

Het was de eerste keer dat ik deze buslijn gebruikte, buiten de chauffeur en mezelf zaten er nog twee mannen in.

Zeelieden, dacht ik. Ze hadden elk een reistas naast zich staan, zagen er op een of andere manier “onbelgisch” uit en vermits deze bus vanuit het havengebied kwam, leek me dat een redelijke veronderstelling.

En plots moest ik aan Ingridje denken...

1958... We verhuisden van Moretusburg naar een nieuwbouwwijk in Edegem.

Er was nauwelijks een huis in deze nieuwe buurt waar geen jonge kinderen woonden.

Omdat ons gezin de meeste kinderen telde, was dat de grote aantrekkingspool van de straat.

Veel enige kinderen uit de andere huizen hebben in onze tuin mee tenten gebouwd, in de zandbak en op de schommel gezeten, ze vonden bij ons altijd wel een leeftijdsgenoot en speelkameraadje. Het waren meestal meisjes die kwamen spelen, omdat de drie oudsten bij ons ook meisjes waren, vermoed ik.

De jongetjes kwamen later pas.

Soms speelden we zelfgemaakte toneelstukjes, korte dingetjes waarvoor ik meestal het simpele scenario leverde. Enkelen speelden toneel en natuurlijk waren er ook steeds wel één of meer toeschouwers.

Ingridje, overbuur en enig kind van een 1^ste stuurman, was “te jong” om mee te spelen, maar zat steevast in ons publiek.

In onze ogen was Ingridje een rijk kind, ze had een eigen kamer, helemaal voor haar alleen! In die kamer hingen vaantjes van alle plaatsen waar haar papa met zijn schip was geweest, zij had allerlei buitenlandse spulletjes en popjes en snufjes die ons fantastisch leken.

Van de zichtkaarten die hij haar van overal ter wereld stuurde, deelde ze gul een deel aan ons uit. Vanuit  Amerika waren er soms heel speciale vormen bij en grote, en extra lange panoramische....die deden mij altijd wegdromen om ooit die plaatsen te kunnen bezoeken.

Ik moet een jaar of tien, elf geweest zijn toen we weer een van onze toneelopvoeringen deden tussen de oude draperieën aan de waslijn. Ingridje, zes jaar, was ons publiek.  Ze zat op het grondzeil(ook een oude draperie) van ons theater.

Ik had een “prachtige afscheidsscène” in ons stuk ingelast, compleet met wuivende witte zakdoeken.

Het stuk was afgelopen en Ingridje applaudisseerde hartstochtelijk terwijl ze luid snikte en de tranen over haar wangen rolden. Wij dachten dat wij buitengewoon toneel speelden!

Natuurlijk vonden wij Ingridje toch ook wel een beetje een rare, met die heftige reactie.

Het intrigeerde ons... en bij onze eerstvolgende toneelproducties zorgde ik er steevast voor dat er minstens één scène met wuivende zakdoeken bij zat.

Het was pure nieuwsgierigheid van onze kant, maar het werkte elke keer : onze zakdoeken kwamen nauwelijks tevoorschijn, of Ingridje sloeg aan het huilen.

Veel later begreep ik pas, dat Ingridje waarschijnlijk bij elk vertrek van haar papa lang met haar zakdoekje vanaf de kade heeft staan zwaaien.

Zij bleef naar onze toneeltjes terugkomen, waarin wij met onze zwaai-scènes, ongewild wreed, haar verdriet telkens opnieuw hebben opgeroepen.

Als ik haar ooit terugzie, zeg ik dat het me onnoemelijk spijt.

Twaalf jaar geleden kochten wij een jonge tweedehands Mercedes, waarmee we tot onze grote voldoening en weinig kosten zo’n 300.000 kilometer hebben afgerotst.

Met het oog op Hermans pensioen vervingen we die robuuste maar oudere wagen vorig jaar door een praktische Ford Focus, die –zalig comfort!- ook over airco beschikt. Ons oud groen juweel, dat bijlange nog niet versleten is, mag zoon Jan sedertdien het zijne noemen.

De Mercedes-garagist die onze wagen destijds leverde en onderhield, heeft zijn garage inmiddels verkocht, maar daarvan waren wij nog niet op de hoogte.

Tot op een vroege ochtend enkele weken geleden de telefoon ging, die ik slaapdronken opnam. Half versuft hoorde ik onze vroegere garagist vragen of ik wel mevrouw D. van de groene mercedes was, de rest ontging mij een beetje, maar ik maakte al direct de logische veronderstelling dat de mens zich vergist had en dat hij waarschijnlijk de andere D(naamgenoot maar geen familie) uit onze gemeente moest hebben die bij hem eenzelfde wagen in onderhoud had.

Na wat over-en-weer gepraat, geraakte ik uiteindelijk toch goed wakker en bleek dat hij inderdaad bij ons moest zijn en nee, het ging niet om de auto.

Sedert de verkoop van zijn zaak had hij zich hartstochtelijk gestort op één van zijn hobby’s : het filmen. Hij vroeg me of ik een rol in een kortfilmpje wou spelen, voor een collega uit zijn filmclub, wat ondertussen zo’n maand geleden gebeurd is.
Tijdens die opnames kwam de vraag of ik de commentaar wou inspreken voor een natuurfilm die hijzelf aan het maken was.

Gisteren is hij hier thuis de dvd komen tonen en het is wondermooi!

Eerlijk : ik zag zelden zulke betoverende natuurbeelden, de meeste dan nog wel uit zijn eigen tuin : beelden van planten, insecten, vogels,  waarvoor hij uren geduld heeft moeten oefenen, bovendien magnifiek in beeld gebracht...Daar moet hij vast en zeker prijzen mee winnen! Onze gewezen garagist is een kunstenaar.

En daar mag ik dan mijn stem voor lenen, ik voel me vereerd.

Zondagmorgen zijn de opnames, ik moet nog oefenen op de timing van tekst bij de beelden.

Het worden drukke tijden voor mijn stem, ik zal ze maar goed verzorgen.

Mijn Brazilaans avontuur is helaas achter de rug, maar ik kan het niet laten om het toch nog wat te rekken.

Het geplande etentje van gisteren kreeg daarom een Braziliaanse toets : voor aperitief tot dessert heb ik nieuwe recepten gezocht, die samen een heerlijk geslaagd menu hebben gevormd.

Traditioneel vergeet ik ergens toch altijd een kleinigheid, onze etentjes thuis bestaan niet zonder deze vergetelheidjes!

En deze keer dacht ik nog wel dat mijn planning perfect was....Zoals gewoonlijk had ik de lijst van ‘dingen te doen’, op het witbord in de keuken geschreven. Ik wis dan af wat er al gebeurd is.

Het huis was tiptop.

De tafel was origineel gedekt.

De “mise-en place”in de keuken was onberispelijk, al zeg ik het zelf ; er kón dus  eigenlijk niets misgaan. Dat deed het ook niet...alleen : voor de versiering van het dessert had ik aan het eind van het aanrecht nog een kommetje met enkele framboosjes staan en de laatste bruikbare citroenmelisseblaadjes uit de tuin,  puur voor het kleurige gezicht en die ontdekte ik pas toen we de opruim van de feestelijkheden deden.

Ik begin er nu echt van overtuigd te geraken dat een etentje ten onzent pas echt geslaagd kan genoemd worden als die éne voorwaarde vervuld is :

Dat ik er zeker van ben dat alles in orde is, maar dat achteraf toch steeds weer blijkt dat ik dat ene detail vergat.

En jawel : we hadden een zeer genoeglijke avond met onze vrienden. Niemand heeft iets gemist.

Een mirakels ventje heb ik toch....

Niet te geloven : hij heeft het gedrocht gerepareerd.

Majoor Kenwood heeft dus zijn vaste plaats op ons aanrecht weer ingenomen.

En ik die dacht om daar zo’n Senseo-apparaat te plaatsen, zal mijn plan moeten opgeven.

Maar ja, ik kan nu wel opnieuw mixen, kloppen, kneden... en permanente oorbeschadiging oplopen, want dat ding heeft alzeleven een ondraaglijk gedreun ten gehore gegeven.

Al-met-al toch weer goeie punten voor Herman!

Mocht er nog iemand wakker liggen over wat er nu eigenlijk met dat badkamermeubel gebeurd is  : op e-bay werd er tot meer dan het dubbele van de inzetprijs geboden en daar zijn we dus wèl mooi vanaf geraakt.

De opbrengst werd gedeeld met zus Greet, die eveneens heel content was.

Het menu voor zaterdag a.s. werd goedgekeurd door de proefkonijnen, dat zit dus ook al snor.

Gisterenavond eerste repetitie voor Shirley Valentijn gehad en het begint weer ongelooflijk fijn te kriebelen.

Jongens toch, wat doe ik dit graag! Dat de samenwerking met regisseur Wim goed zal lopen, is duidelijk.

Mijn norm voor een goed regisseur is :

dat hij of zij mij mijn personage op een andere manier kan laten benaderen dan wat ik er alleen zou uitgehaald hebben. Wim beschikt over dat talent en ik voel dat het klopt, wanneer ik door hem andere invalshoeken, andere motiveringen moet gebruiken om mijn personage waar te maken.
Ik wil hier niet al te technisch gaan doen, alleen nog maar even zeggen hoezeer ik geniet van dit soort werk, het gepeuter, het analyseren, het zoeken naar de innerlijke monoloog en dan voelen dat het ineens klikt...dat is fantastisch.
Lieve Heerken, laat mij spelen!

Vandaag met het gehuurde busje en de onvermijdelijke Davi naar het noorden, Porto de Galinhas, een uur rijden vanuit Recife. De plaatsnaam betekent Haven van de kippen. Volgens Davi kwamen hier de negerslaven aan per schip en die werden “kippen” genoemd. Overal in het dorp zie je dan ook afbeeldingen van kippen. Her en der staan houten beschilderde beelden  van grote grappige kippen in felle kleuren, stuk voor stuk heel verschillend. Porto de Galinhas is een dorpje aan een mooie baai met een zeer breed strand. Er liggen nogal wat vissersboten. We installeren ons onder de parasols en onmiddellijk schieten de verkopers op ons toe met vis, kreeft, noten, zonnebrillen en hoeden, bikini’s, hotdogs, ijs, tatoeërders…., ze vormen werkelijk een kring rond onze groep met hun karretjes, maar zijn gelukkig niet echt opdringerig als je laat blijken dat je niet geinteresseerd bent. Wout en ik wandelen een heel eind langsheen het water, nadien ga ik een uurtje zwemmen. De stroming is hier veel minder sterk dan bij Recife of Forte Orange en al zwemmend repeteer ik mijn toneeltekst. De helft zit nu goed in mijn hoofd, de rest slechts met stukken en brokken, die nog aan elkaar moeten gebreid worden. Sommigen eten kreeft op het strand, maar Wout en ik verkiezen het restaurantje om wat comfortabeler te kunnen eten dan in de lage strandzetels. Er wordt een grote rode vis voor ons gegrild, die opgediend wordt met rauwkost, friet en gekruide rijst. We wandelen het dorpje in om nog een souvenir op de kop te tikken; dit is echt een heel schilderachtig plaatsje, allemaal kleine huisjes, houten balkons, muzikanten op een terras…Tegen vijf uur, de zon begint snel te zakken, gaan we er nog ene drinken op het terras van ons restaurant, waar de rest van de groep ook naartoe komt. Het brede strand is ondertussen zogoed als helemaal door de golven overspoeld.  Een tankwagen stopt voor het restaurant om drinkwater te brengen, mensen komen met jerrycans en grote vaten toegelopen. Ik schik me rot wanneer  ik 2 kleine jongetjes van hoogstens acht jaar oud, tussen de wielen van de tankwagen zie hurken. De wagen vertrekt, waarop die kleintjes in een wip wegspringen vantussen die reusachtige wielen. Ze hollen achter de tankwagen aan en ik ben er zo goed als zeker van dat ze dit levensgevaarlijke spelletje bij de volgende stopplaats zullen herhalen. We blijven nog een hele poos babbelen en lachen met de fratsen van Scifo, die weer bijzonder goed in vorm is. Terug naar het hotel dan, waar ik mijn plakkerig zeewater-haar nog maar eens was en er een halve fles conditioner overgooi, want het is door zeewater en hevige zon zo droog en stroef, dat ik het vanmorgen zelfs niet kon doorborstelen. Op de kamer krijgen we telefoon van Dirk, dat er toch nog cal-bar vanavond is, maar ik zit al in badjas en met mijn natte haren los, ik zal  de collega’s onderling maar laten feesten., kan ik nog even mails checken en dit blog aanvullen. Morgenavond om kwart over tien verlaten we het hotel, het vertrek naar België zou rond kwart voor twaalf zijn en als alles meezit komen we vrijdag omstreeks drie uur ’s namiddags aan. Ik maakte een heleboel foto’s vandaag, maar kan ze nog niet plaatsen, dat wordt iets voor thuis. Ik hoor dat ze in de cal-bar (is in de kamer vlak boven de onze) nog duchtig aan het vieren zijn. Morgen overdag zal de crew moeten rusten, want de volgende nacht wordt het werken voor hen.

Alles is nu gepakt en voorbereid.

Morgenvroeg om 10 voor 6 brengt Herman mij naar Wouts huis. Da’s veilig want je weet  nooit of je in een file geraakt. Daarom rijd ik samen met onze zoon verder naar Melsbroek : zonder de piloot kunnen ze natuurlijk niet weg, hèhè.

Wanneer ik Herman vraag of er iets speciaals is, waarvan hij graag zou hebben dat ik het meebreng, antwoordt hij zonder aarzelen : “Een Braziliaanse schone”.  Precies het antwoord dat ik al verwachtte... !Ik vraag hem of het goed is, dat ik zelf heelhuids terugkom en daar is de schat ook tevreden mee.

Ik telefoneer nog even om dag te zeggen aan moeke en voke en ook naar onze 2^de zoon. Ik vraag hem wat hij graag zou hebben dat ik voor hem meebreng.

Waarop Jan : “....Euuuh...een schoon Braziliaanse?”

“Verdorie, jongske, uw vader zei net hetzelfde.” We schieten beiden in de lach.

Een uur later komt Dries thuis van zijn werk :“Alles klaar voor morgen, mama? Hoe laat vertrekt ge?”

Ik vertel het hem en stel de vraag over wat hij graag zou krijgen als souvenirtje.

Dries fluistert :”Una Latina...”

Herman zal nooit een DNA-test nodig hebben om zijn vaderschap te bewijzen.

Of antwoorden alle gezonde mannen hetzelfde op die vraag ?

Voor wie zich afvraagt wat de titel met dit stukje te maken heeft : lichaamsbeharing schijnt een van de laatste taboes te zijn. Onderstaande tekst heeft daarmee te maken. Als ik daar iemand mee zou shockeren : niet verder lezen!

Het is algemeen geweten : in Brazilië, meer dan waar-dan-ook ter wereld, regeert het schoonheidsideaal. En dat ideaal is Jong, Mooi en Slank. Nergens schijnt meer plastische chirurgie te worden toegepast dan daar.

Ik verwacht ginds niets anders dan perfecte lichamen te zien.

En daarheen trek ik dus met mijn onvolmaakte lichaam!

Schoonheidsinstituten hebben aan mij nooit geld kunnen verdienen, omdat er geen  tijd en centen voor zo’n overbodige luxe waren.

Dat neemt niet weg, dat ik er graag goed en verzorgd uitzie, dus probeer ik daar met berperkte middelen zelf voor te zorgen.

Omdat voor mij onverwachts terug de badpakkentijd is aangebroken, wordt alles nu in gereedheid gebracht om dit lijveken een zomerbeurt te geven.

En er zijn zo van die rariteiten aan mijn carrosserie, zoals : gezegend zijn met een hoofd dat een massa zeer donkerbruin haar draagt –of beter “droeg” want dat is tegenwoordig grijsblond- terwijl er op de rest van mijn lichaam slechts schaarse, veelal blonde haartjes groeien.

Zo van die dichte eksternesten op de warmste plekjes? ... ze zijn mij slechts bekend van afbeeldingen, die ik met de grootste verwondering en ongeloof bekijk. Volgens een van mijn zussen zouden het zelfs valse pruiken zijn en dat lijkt mij een redelijke verklaring.

Ondanks mijn schamele lichaamsbeharing, willen er nét bij de bikinilijn toch wel enkele onverlaten naast de uitsnijding van mijn broekje komen uitkrawietelen zeker!

Dus zet ik voor de 2^de keer deze zomer alle marteltuigen op de lavabo : Epilady, stinkende Veet, scheermesje, schuim en iets nieuws : koude wasstrips!

Ik begin met die laatste, in de hoop dat ze mijn gevoelig vel minder schade toebrengen dan die andere. Mijn huid reageert namelijk nogal heftig op elke aanraking : een kus van iemand met stoppelbaard is al genoeg voor enkele minuten huidirritatie.

Vaststelling : die wasstrips doen slechts gedeeltelijk werk en laten waar ze eventjes hebben gezeten, mijn huid zeer plakkerig en met een rode rechthoek achter, ondanks de bijgeleverde verzachtende doekjes.

De overblijvende haartjes dan maar ineens met een scheermesje verwijderd, want het ziet nu toch al rood. Voor die drie-en-een-halve haar op mijn onderbenen kan de Epilady nog wel dienst doen. De stink-veet laten we deze keer ongebruikt.

Alles afgewassen en rijkelijk met bodylotion ingesmeerd en nu maar hopen dat het bijtijds een normale huidskleur krijgt.

Morgenvroeg om halftien : Take off!!!! Joepiejeeee! (en ook een beetje kriebel-kriebel)

Studeren is de boodschap!

Shirley Valentijn drukt haar stempel op mijn dagen en mijn nachten...

Ik ben geen blokbeest, nooit geweest trouwens.

Toneelteksten heb ik tot nu toe vrijwel moeiteloos geleerd.

Ik lees de toneelbrochure verscheidene keren en op een of andere manier geraakt het in mijn kop, hoe het precies in zijn werk gaat, weet ik niet, ik absorbeer het blijkbaar ongemerkt.

Maar nu –en ik koos zelf voor dit stuk- gaat het om een monoloog van 1,5 uur.

Ik moet dus niet repliceren in een dialoog, waar de tekst van de tegenspeler jouw geheugensteun kan zijn. Alles moet uit het eigen bolleke komen.

En het is een hele boterham.

Gelukkig ben ik zó verliefd op dit stuk en zijn de teksten zo levensecht, grappig, ontroerend en herkenbaar, dat ik het ondanks de korte repetitietijd helemaal zie zitten.

Maandag laatstleden had ik voor de eerste keer een gesprek met mijn regisseur en lezing.

De voorstellingen van “Shirley Valentijn” zijn al op 15 en 16 december.

Regisseur Wim Loots zegt nu dat ik de tekst zodanig moet van buiten leren, dat ik hem kan afraffelen terwijl ik een kruiswoordraadsel invul. De “innerlijke monoloog” komt later wel.

Het is weer eens wat anders...Geen instuderen met inleving, maar pure droge tekst van buiten leren. Ik vraag me af of ik dat ga kunnen. Mijn tekstbrochure is nooit méér dan vijf meter uit mijn buurt. Ze mag (moet) zelfs mee naar Brazilië, als mijn reis doorgaat.

En of het doorgaat wordt elke dag wat waarschijnlijker, vandaag pak ik in ieder geval mijn koffer!

Tot slot van het feestweekend – na het huwelijksjubileum van zaterdagavond nodigden moeke en voke ons op zondagmiddag ook nog uit voor een heerlijk dineetje in De Pelgrim- passeerden we nog even bij onze oudste om daar het schoonste boeleke ter wereld te bewonderen en om kleindochter Jade op te pikken.

Het is herfstvakantie en  terwijl haar papa voor 2 dagen naar Tadjikistan vliegt (vraag me niet waar het precies ligt, maar het bestààt!) komt Jade bij ons logeren.

Ze ziet er een beetje anders uit, met haar blokjesbrug -roze, wat dacht je!- en lipbumper, maar over enkele maanden zouden die al niet meer nodig zijn en ze klaagt er ook niet over.

Na het avondeten horen we in de verte de blikken versie van The Bridge on the River Kwai, beter bekend als Sjarel ik heb oe gat gezien.

Jade heeft wel zin in een ijsje, Herman is al dat feesteten nog aan het verteren, maar als wij naar de ijskar willen, vraagt hij toch één bolleke chocoladeijs. Die ijsventer komt nooit door onze straat, maar we horen dat hij niet veraf kan zijn en ik wil er met Jade even op de fiets naartoe, smijt mijn portemonnee in een fietstas, wil de garagepoort openen, maar die is op slot...we horen het muziekje al wat verdergaan en Jades lip begint een beetje te trillen, wat een hele prestatie is en een nogal merkwaardig zicht met die bumper. Snel-snel een sleutel zoeken, die je natuurlijk op zo’n moment niet dadelijk vindt, het kind op de bagagedrager gewipt en foei...zonder licht de straat op, want  dat neemt allemaal  teveel tijd!

Jade heeft haar voeten aan weerszijden in de fietstassen gestoken...Boenke-boenke-boenk doen mijn arme overladen fietsbanden over de teervoegen van ons betonnen straatje.

We rijden de eerste parallelstraat in omdat het geluid van daar leek te komen. Er is geen kat op straat, maar in de verte zien we een lichtje, dat mogelijk van de ijskar is. Als we het bijna hebben gehaald, horen we Sjarel  nog veel verder dan eerst.... Onder aansporingen van mijn kleindochter keren we om en rijden in een rotvaart de dreef op, naar de volgende zijstraat, die gelukkig glad geasfalteerd is en bij de volgende hoek, komt Het Blazoentje, want zo blijkt de ijskar te heten, ons tegemoet.

Jade krijgt haar ijshoren in de hand en voor mij en Herman wordt een kartonnen doosje opengeknipt om de ijsjes te kunnen meenemen. Omdat ik de fietstassen niet kan gebruiken, moet ik het halve doosje met één hand in evenwicht houden en de fiets steigert al, wanneer Jade terug op de bagagedrager wipt, één arm rond mijn middel slaat en van haar dessertje begint te genieten. Tevoet  naast de fiets terugkeren is geen optie, want dan drijft mijn bananen- en Herman zijn chocoladeijs uit de doos vooraleer we thuis zijn, dus wordt het voorzichtig doch snel terugfietsen, in de hoop dat Jade’s aardbeienijs seffens niet tegen mijn rug plakt.

Het stoppen en afstappen is nog eventjes spannend maar uiteindelijk arriveert de

hele zending : fietsers, fiets, ijsjes, in perfecte staat.

Het was héél lekker ijs !

Straks gaan we naar het feest voor een gouden huwelijksjubileum.

Er moet nog een tekstje geschreven worden, voor bij het cadeau.

Wanneer een wenskaart, een deelnemingsbetuiging of dergelijke moet geschreven worden, vraag ik telkens aan Herman of hij dat graag zou doen, zeker in gevallen waar hij de bestemmeling beter of langer kent dan ik.

Het wordt na al die jaren een spelletje... Ik vraag of hij het liefst zou schrijven, (zeer wel wetend dat hij die taak maar al te graag aan mij overlaat) waarop hij elke keer opnieuw heel galant vindt dat ik het best doe “want gij kùnt dat zo goed, zoeteke”.

En dan ik weer “Maar ik schud het ook niet zomaar uit mijn mouw, hoor!”

Ik zit daar echt op te denken, wat en vooral hoe de wensen of condoléances moeten geuit worden. Ik wil graag iets zinnigs schrijven, niet zomaar wat mooie woorden neerpennen, niets zeemzoet, maar in de eerste plaats oprecht en gemeend.

In mijn hart ben ik er diep van overtuigd dat enkel op die manier je woorden het beoogde doel bereiken : dat je de mens voor wie ze bestemd zijn écht iets gegeven hebt.

Dat kost meer moeite dan mijn schat kan vermoeden, wanneer hij de afgewerkte tekst ziet. Toch heb ik na gedane taak-hoe klein die ook mag lijken- altijd het gevoel dat ik iets goeds gedaan heb, beter zelfs dan het gekochte geschenk dat erbij hoort, maar dat vaak zoveel gemakkelijker verkregen is.

Dus schrijf ik vandaag mijn persoonlijkste gelukwensen voor Mia en Staf in naam van ons beiden en ik hoop dat ze er een warm stukske van mijn ziel in vinden.

Het klinkt bijna als een horoscoop-voorspelling, maar toch :

Er staat mij een fantastische buitenkans te wachten, tegen het einde van volgende week.

Als er geen wijzigingen in de ministeriële plannen komen, mag ik een weekje met onze Wout meevliegen naar....Recife,  Brazilië!!!

Terwijl de minister verdervliegt naar Chili, moet Wout voor crewrest in Brazilië blijven en na 5 dagen terugvliegen.

Af en toe, bij een langdurige zending zoals deze, mag de partner van de piloot meereizen. Omdat onze kersverse kleinzoon nog zijn mama’s melk krijgt, zijn die twee onafscheidelijk. Helaas mocht de baby niet mee en moet Frauke tot haar grote spijt deze kans laten voorbijgaan.  Maar...nu was de keuze aan Herman of mij om deze reis mee te maken!

Dan kwam de vraag : wie van ons twee gaat mee?

Ik wilde strootje trekken, maar Herman vond dat ik deze keer mee moest. Ooit komt er wellicht nog een gelegenheid, waarbij hij zelf mee kan, maar vermits ik nu niet in een reeks toneelvoorstellingen zit en we niet weten hoe dat bij een volgende gelegenheid zal zijn, vond hij het beter dat ik deze kans nu grijp.

En daar moest hij niet veel op aandringen.

Hoewel er nog steeds geen 100 % zekerheid is dat de missie doorgaat, heb ik alvast een reispas aangevraagd, die is ondertussen al klaar.

En ik heb na jaren .....een bikini gekocht!

Een heel flashy-kleuren ding, voor Brazilië mag dat, vond ik. Mijn schat wou me eerst nog een discreet donkerblauw-grijs ding aantrekken, nee dus : ’t is een fluo oranje-roos-rode geworden.

Nu maar hopen dat ik mijn witte-wolk-buikje echt ga durven vertonen op de Braziliaanse stranden. Ik zal toch nog maar een braaf ééndelig badpak in mijn koffer stoppen ook.

Ik heb zojuist gekeken op het internet : het is daar nu en volgende week tussen de 27 en de 32°.

Dat ik de kamer met mijn zoon moet delen is ook een poosje geleden, zo’n 34 jaar namelijk!

En nu maar afwachten, het zal spannend blijven tot de 3^de november, ik ben pas zeker van de reis, als ik in het vliegtuig zit.

We vieren vandaag Hermans verjaardag.

Op 26 oktober 1944 was hij er zéker.

Of hij ook werkelijk op die dag geboren werd, is minder duidelijk...

Toen wij in 1970 de voorbereidingen voor ons huwelijk troffen, moesten we om een kerkelijk huwelijk te sluiten, allebei een doopbewijs leveren.

We trokken samen naar Hermans parochie om zijn uittreksel te halen.

Toen de pastoor in het doopregister de gegevens opzocht onder de maand oktober van het jaar 1944, vernamen we dat Hermans doopsel erin stond op datum van 22 oktober, dus vier dagen vóór zijn geboorte!

Herman en ik schoten in de lach, toen we dat hoorden en zeiden dat het niet anders kon zijn dan een schrijffout in de datum, omdat hij pas op 26 oktober pas geboren was en alle officiële documenten die datum vermeldden.

“Onmogelijk” zei de pastoor “Kom hier maar eens kijken!”

Tot onze verbazing toonde hij ons dat er nog twee dopelingen na 22 oktober en voor de 26^ste waren ingeschreven. Het  inschrijven van een doopsel gebeurde, net als bij een huwelijk, onmiddellijk na de plechtigheid.

Herman stond er dus al in, na hem werden er nog twee kindjes ingeschreven, nog voor zijn eigenlijke geboortedatum. Hij zou dus minstens vier dagen ouder zijn dan hij altijd had gedacht.

Het raadsel is tot hiertoe niet opgelost.

Herman was de jongste in een gezin met acht kinderen en zijn ouders stierven toen hij nog klein was. De oudere broers en zusters weten niet beter of hij is op zijn “officiële” datum geboren.

Ik heb zo mijn eigen theorietje...

Herman werd geboren aan het einde van de tweede wereldoorlog, tijdens de periode van de vliegende bommen.

In zijn familie gaat het verhaal, dat men zijn moeder met een stootkar naar de kraamkliniek in de Vinkenstraat te Antwerpen heeft gebracht, waar hij werd geboren.

Waar toen de materniteit was, is nu een bejaardentehuis.

Ik neem aan dat daar geen gegevens meer over bewaard zijn.

Ik vermoed nu, dat omwille van de chaotische toestanden toen, men te laat aangifte van de geboorte heeft gedaan.

Destijds moest een boreling (dacht ik) binnen de 24 uren worden aangegeven, in elk geval moest het gauw gebeuren.

Hebben zijn ouders, om straf te ontlopen, wellicht een latere geboortedatum voor hun jongste spruit opgegeven?

Al jaren denk ik : dat moet ik toch eens verder trachten uit te pluizen...

En bij deze verjaardag denk ik het weer : ooit komt het er nog van!

Denken we.

Of dat nu werkelijk zijn verjaardag is, weten we niet zeker, mogelijk is hij een week ouder, maar 26 oktober is wel de uiterste datum, later meer uitleg daarover.

In het licht van die feestelijkheden begon ik vanmorgen aan de onvermijdelijke biscuit.

De “klaar-in-een-wip” mengeling van de boerenbond ging de mixerkom in, 5 eitjes en wat water erbij en kloppen maar!

Ondertussen is Dries met de taxi net terug van Dusseldorf en smijt een lapje spek en een ei in de pan, ik draai me van de mixer weg en begin een klapke met hem. De geur van spek vult de keuken, maar plots komt daar een een ander reukje bij...ik  keer me naar de mixer en lieve hemel! Er kringelt rook uit en het begint geweldig te stinken. Snel de knop omgedraaid en de stekker uitgetrokken. Bwaaaah! Het ding moet dadelijk naar buiten en de keuken verlucht.

Mijn ouwe trouwe robuuste Kenwood Major, die minstens 25 jaar mijn compagnon bij kneden, kloppen, mixen en hels lawaai maken is geweest, heeft de geest gegeven.

Of hij in vrede zal mogen rusten, valt danig te betwijfelen.

Ik ken mijn ventje : die moet dat ouwe hart van de Majoor eerst nog eens openprutsen om te zien of er nu écht niks meer aan te doen is. Dus heb ik mijn keukenmakker voorlopig onder de pergola gezet.

Toegegeven : af en toe gebeurt het wel dat een toestel dat door mij naar het afval werd verwezen toch nog nieuw leven wordt ingeblazen door mijn liefste, maar deze keer vrees ik het ergste.

Er is nu een grote leegte op ons aanrecht...

Ik vind dat niet slecht.

We hebben nog twee handmixers, waarmee ik behalve zwaar kneedwerk alles kan doen wat de Kenwood deed en er is meer ruimte nu.

De taart is goed gelukt, we aten er vanmiddag al van : moeke en voke kwamen op de koffie. Voor één keer wordt de rest ingevroren, we krijgen de kinderen niet bijeen morgen, maar eigenlijk hadden we Hermans verjaardag 2 weken geleden al gevierd, samen met die van onze Dries. Het wordt soms heel moeilijk om exact op de feestdag te vieren met een taxichauffeur, een cafébaas en een piloot.

Morgen meer over de raadselachtige verjaardatum van mijn ventje.

Het rode leger heeft een offensief op ons huis geopend.

Bij nader toezien zijn er tussen de manschappen enkele die niet in het bekende rode uniform-met-zwarte-knopen getooid zijn, maar in geel of oranje.

Hier en daar zit er zelfs een zwarte met 2 rode knopen tussen. Zouden dat diegenen zijn die de orders uitdelen, vraag ik me af...?

Hun gedrag is nochtans -voor een leek zoals ik- niet verschillend van dat van het rode voet(en vleugel)volk.

De zonnige namiddaghemel is vervuld van wolken lieveheersbeestjes!

Wij zijn de ramen aan het schilderen, die moesten dus een poos blijven openstaan.
Precies aan de zuidwestgevel, waar de meeste vensters zitten, komen ze in massa aanvliegen en installeren zich op de warme buitengevel of vliegen de kamers binnen.

Van zodra de ramen dicht mogen echter, begint mijn tegenoffensief!

Gewapend met de stofzuiger tel ik 162 lieveheersbeestjes die tegen wil en dank de slurf worden in gezogen.

Ook vorig jaar zaten we op een zonnige herfstdag met eenzelfde plaag en wel in die mate dat het hele venster van Dries zijn kamer omkaderd was met een dikke laag van die kevertjes.

Hoe schattig ééntje er ook mag uitzien : in die hoeveelheden is het gewoon griezelig.

Het was dus een kwestie van dadelijk ingrijpen...

Ik weet het wel : ze zijn erg nuttig tegen de bladluizen, maar hier in huis zouden ze alleszins verhongeren.

Sommigen beschouwen ze ook als geluksbrengertjes, maar ik weet dat hetgeen ze zèker meebrengen een walgelijk-zoetige geur is, dus : gauw weg ermee!

Voor één ding is hun komst toch welkom geweest : ze hebben me terug aan het schrijven gezet.

Rijmpje voor gisteren

Ik dacht ik doe iets cultureel

want inspiratie had ik niet zoveel.

't Gedicht in mijn mailbox leek mij perfect:

Het is goed gemaakt en met respect,

Geen mens bij wie het onrust wekt.

Maar oei! Ik merkte al direct

Dat door het werk van Moeyaert Bart

Ons Mus geraakt werd in haar hart.

En lieve Lulu trok van leer

Tegen de kiesplicht en veel meer...

Naar Anonimiteit verlangt ze zeer

En zo’n stadsdichter hoeft ook niet weer.

Bij haar kent “Kies” dus geen succes.

Ik trek daaruit de wijze les

Dat ik  mijn eigen tekst voortaan

Op mijn blog moet laten staan.

Karamellenverzen zullen ’t wezen,

Zal iemand ze nog willen lezen?

Maar liever dat, dan in de ban

Van mijn geliefde bloggersclan.

Afgrijselijk lelijk soms, maar ook betoverend mooi, zo vond ik onze hoofdstad gisteren. En daartussen lagen ook nog eens alle mogelijke gradaties.

We waren er al om 10 uur ’s morgens en dat is ideaal op zo’n zomerse zondag als gisteren. Verkeer was er de hele voormiddag nauwelijks, we betrapten ons erop dat we vaak midden op straat liepen.

Door ons ontdekt – het is te zeggen : het is er al bijna 250 jaar, maar wij waren er nooit eerder geweest-  : het Martelaarsplein, met de zetel van de Vlaamse minister-president aan één korte zijde van dit groot rechthoekig plein, de andere zijden alle bebouwd met witte classicistische gebouwen en 3 gedenktekens op het stille, gekasseide plein. De gebouwen hebben jaren staan verkommeren, maar het grootste gedeelte is nu gerestaureerd en ademt een indrukwekkende sfeer.

Verdere bijzondere ontdekkingen waren :

-Op de binnenkoer van een restaurant het enige stukje dat er bovengronds nog van de Zenne in Brussel te zien is en veel leven stroomde er precies niet meer door, maar ’t was wel uniek, natuurlijk.

-Het museum van het beeldverhaal, gehuisvest in een voormalig warenhuis, ontworpen door Horta. We bezochten het museum zelf niet, maar konden toch een kijkje in de prachtige hal nemen.

-Het 360° panorama over de stad, vanop de dakverdieping van Parking 58.

Tegen twee uur hadden we tien kilometer in de benen en een gebraden kiekske in onze buik. Toen werd het tijd om naar Anderlecht af te zakken voor het “Dansjuweel” een wedstrijd waar de ambassadeurs van Vlaamse folklore uitgekozen worden.

Voor Herman was dit een aangename verplichting en ik ging met plezier mee kijken.

En het was de moeite waard! De tijd dat Vlaamse volksdans “handje-klap en voetje-stap” was, lag voor de aanwezige groepen in een zeer ver verleden. Wij kregen van elke groep een spektakel van 25 minuten te zien, een suite van goed uitgevoerde dansen meestal met een live orkestje erbij, soms doorspekt met zang en vaak goed “geacteerd”.

De Wilrijkse groep “De Kegelaar”, waarvoor wij gingen supporteren, werd héél verdiend een van de drie ambassadeurs en och, misschien ben ik wel een beetje chauvinistisch, maar ik vond ze écht de beste, lang voordat de jury haar uitspraak had gedaan.

Tot mijn groot plezier kregen we tot slot een gastoptreden van de Nederlandse groep “Piet Hein”, die ik twee jaar geleden in Letland enkele keren had zien dansen. Dé perfecte mix van volksdans, moderne dans en theater, begeleid door uitstekende folk-muzikanten.

Als we na afloop in de inkomhal nog met iemand staan te praten, zien we 2 dansers van de Piet Hein-groep verscheidene keren met pak en zak heen en weer lopen. Als ik vraag of ze nog veel moeten inladen, zeggen ze dat ze niet meer weten waar hun auto geparkeerd staat : aan de voor-of achteringang van het centrum, vandaar al dat over en weer geloop...

Herman neemt de jongeman mee in onze auto om in de omliggende straten te gaan zoeken, terwijl ik bij Claudia en de pakken blijf wachten. Ondertussen is het helemaal donker en het stel moet nog naar Nijmegen! Alle andere Nederlandse dansers zijn al vertrokken.

De mannen blijven lang weg en het loopt al naar negen uur als Claudia er ineens aan denkt, dat iemand van de groep weet waar zij geparkeerd stonden, gelukkig heeft ze diens telefoonnummer in haar GSM zitten en oef! ...de man kan een juiste beschrijving geven van waar hun auto staat : niet zo ver van de achterkant van het theater natuurlijk!

Dus bel ik Herman op, dat ze mogen stoppen met zoeken en terugkeren.

De dansers zien nogal op tegen de terugweg, omdat ze ‘s morgens al erg verkeerd hadden gereden, dus stellen we voor dat ze ons zullen volgen : over Antwerpen moeten we immers allebei. Snel-snel wordt alles ingeladen, in de vlucht bedankt en dan wèg! want het is laat en ze hebben nog een heel eind rijden voor de boeg.

We geraken Anderlecht goed uit en ook op de ring rond Brussel zie ik hen voortdurend achter ons hangen en dezelfde manoeuvers uitvoeren. Maar hier is het ondanks de zondag en het late uur toch erg druk en als we de afrit voor Antwerpen nemen komt er ineens een bus tussen, we zijn ze kwijt!

O, wat erg! Ik hoop maar dat ze nog gezien hebben dat we afsloegen...verderop zijn de aanduidingen gemakkelijk te volgen.

Ik blijf naar hen uitkijken tot we thuis zijn en lig er de hele nacht van te woelen...

Alleen de voornaam van het meisje had ik toevallig gehoord,  we konden onderweg dus ook niet bellen om te vragen waar ze zich bevonden.

Vanmorgen heb ik de website van de groep opgezocht en er een berichtje opgezet met de vraag of ze veilig zijn aangekomen.

Een half jaar geleden, toen Herman nog niet op brugpensioen was, was het onderhoud van de tuin zo goed als helemaal voor mijn rekening, uitgezonderd de hele zware taken dan, zoals grote dode bomen omzagen en de wortels rooien.

Sinds kort delen wij het tuinonderhoud en Herman doet zijn part met grote toewijding.

Helaas kent de lieverd zeer weinig van planten en bloemen, dus word ik van tijd tot tijd met de gevolgen van zijn goede wil, maar gebrekkige botanische kennis geconfronteerd.

Daarnet  - hij heeft wellicht al een hele poos zitten wachten tot ik er zelf over begon – vraagt hij “Zoetje, hebt ge gezien hoe goed ik gewied heb? Er is daar al een hele plek onkruidvrij.” Wieden is niet direct mijn favoriete tuinklus en als ik me blij verrast naar de aangewezen plek draai, zakt het enthousiasme direct in mijn schoenen.

“Oh neen!!! Dat waren daar allemaal vergeet-mij-nietjes”. Middenin de plek van waar elk voorjaar een wolk lichtbauwe bloempjes staat is er netjes een vierkante meter zaailingetjes tussenuit gehaald. “Ik dacht dat het jonge schapenzuring was” zegt mijn schuldbewuste tuinman. Schapenzuring is een onkruid dat bij ons welig tiert.

Gefrusteerd, omdat hij het zo goed bedoelde en inwendig foeterend omdat hij niet op een andere plek de echte schapenzuring heeft uitgetrokken en omdat de veergeet-me-nietjes-wolk volgend jaar een grote kale plek zal vertonen, stort ik me op de koekjesdoos.  

Fout Paz! De kilo’s komen er sneller aan dan de vergeet-me-nietjes kunnen groeien.

We moesten deze voormiddag voor een begrafenis in Antwerpen zijn.

Na afloop trachtten we nog een en ander te regelen dat in de buurt moest gebeuren.

Helaas waren de zaken waar we naartoe wilden tijdens het middaguur gesloten.

“Wat doen we nu?” vroeg mijn liefste.

“Kunnen we niet efkens langs Bojako, we zijn er toch vlakbij ?”

“Efkens?! Zoeteke, dat weet ge toch : dat het nooit “efkens” kan zijn, bovendien zitten de mensen vast aan tafel”

Daar had ik –eerlijk!- nog niet aan gedacht, maar ik weet zeker dat er direct een paar borden zouden bijgeschoven zijn, als we er effectief waren langsgegaan.

Dat mijn “efkens” in het gezelschap van Bojako een wel zeer rekbaar begrip is, moet ik toegeven en omdat er nog heel wat op ons programma staat rijden we verder naar het stadscentrum.

Een valies vol studieboeken Marketing van onze Dries  naar de Slegte gaan brengen...veel te laat natuurlijk, op één exemplaar na zijn ze allemaal verouderd. We laten de -op het oog- splinternieuwe boeken allemaal daar, dat wordt recyclage zegt men ons. Voor dat ene nog teruggenomen boek krijgen we drie euro. We kunnen er nog net onze parking mee betalen.

De stad ziet er vriendelijk, warm en zonnig uit en er lopen veel studenten rond.

En ineens begint het me op te vallen : het is 25 graden, iedereen loopt in luchtige kleding rond, de vrouwen en meisjes in niemendalletjes om nog zoveel mogelijk van deze heerlijke nazomerzon te profiteren. Maar wanneer je hun onderste 50 cm bekijkt : laarzen – laarzen – laarzen ! Iedereen die er iet of wat modieus wil bijlopen draagt ze.

Het kan me niet bommen of ik er als een boerentrien bijloop, bij 25 graden wil ik met mijn teentjes bloot, joepiejeee!!!

Dries doet vreemd...

Woensdag, wij zitten nog op het terras van de avondzon te genieten, zegt hij in het buitengaan :

-Ik ga een toertje met de fiets maken.

-Goed idee, jongen! Neem je daarom je gitaar mee ? Waar ga je spelen?

-Weet niet, ik zie nog wel!

En weg is hij.

Donderdag, wij weer op het terras, zien hem uit het tuinhuis aan komen wandelen met ...de vishengel, die hij voor zijn 14^de verjaardag van zijn meter kreeg. Die hengel wordt volgende week zelf 14 jaar en is nog maar zelden uit het tuinhuis tevoorschijn gekomen.

-Ha, krijgen we morgen een maaltje vis, Dries? Waar ga je hengelen?

-Weet niet, ik zie nog wel...

Vrijdag staat er geen vis op tafel.

Die avond, wij zitten eens te meer op het terras...
Dries komt vragen :

-Papa, mag ik die goeie eau-de-toilette van u eens gebruiken?

We nemen aan dat hij niet gaat vissen vanavond.
Als hij vertrokken is geuren badkamer, hall en living nog een hele poos naar Eau d’Isseye for men.

Zaterdagochtend, we drinken nog een laatste kop koffie na ons ontbijt en zitten van het ochtendzonnetje te genieten op het terras.

Dries komt langs het tuinpad het terras opgelopen en heeft in elke hand een bakkerszakje met verschillende pistolékes.

-Ooh, hebben jullie al ontbeten, en ik wou eens trakteren!

Zijn oogjes zien er wat lodderig uit want hij komt recht van de Stadswaag en heeft nog niet geslapen, hij zet zich bij aan tafel en wij eten toch ieder nog een half kraakvers pistoléke mee.

Daarna trekt hij naar bed en slaapt tot het weer avond is.

Zou hij een lief hebben?

Toen ik eindelijk terug op straat stond overviel me een gevoel van grote opluchting, letterlijk : van  bevrijding. Ik zag nog hoe een vrachtwagen onder de ramen van de kantine, aan de zijkant van het gebouw geparkeerd stond, waarop mensen sprongen om zo op de begane grond te geraken.

Met trillende benen stapte ik naar huis, me vaag bewust van de buurtbewoners die naar de reusachtige zwarte rookkolom stonden te kijken.

Ik hoorde de brandweerwagens aankomen toen ik onderweg was. De nachtmerrie had voor mij slechts een kwartier geduurd, maar zou nog heel lang blijven naspoken.

Bij het pleintje dichtbij ons huis gekomen, neemt een vriendelijke mevrouw me bij de arm, zegt dat ik even moet gaan zitten en wat drinken. Ik voel me niet goed, beef en heb een smerige, vettige smaak in mijn mond en keel, maar ik wil eerst ons moeke gaan geruststellen. Maar de dame in kwestie – achteraf hoor ik dat het de vrouw van Majoor T. is – staat erop dat ik even met haar binnenga, ik meen ook dat ze ons moeke opgebeld heeft, die kwam me tegemoet en bijna tegelijkertijd komt voke aangereden in zijn blauwe Taunus. Hij werkt op Cockerill Yards in Hoboken, maar is tevens burgemeester en dus als hoofd van politie en brandweer opgeroepen. Ik ben blij dat hij meteen ziet dat ik ongedeerd ben.

Het allesoverheersend gevoel is er een van grote opluchting en ik voel de nood om aan iedereen die het maar wil weten, te laten zien dat ik leef. Op dat ogenblik heb ik nog geen weet van de dodelijke slachtoffers en fiets kort na de middag naar moemoe, die in het rusthuis, enkele kilometers verder woont. Vanuit haar kamer zie ik nog steeds de dikke rookkolom en ik hoop -  het is zeer kortzichtig en egoïstisch, besef ik nu- dat de hele boel opbrandt zodat ik er nooit meer terug naartoe moet.

Hoezeer ik normaal ook op persoonlijke hygiëne gesteld ben, het komt nu niet bij me op om direct te gaan douchen en van kleren te wisselen. Ik droeg die dag een wit katoenen bloesje en ben met dezelfde kleren nog naar mijn oude school gefietst om mijn diploma te gaan ophalen bij het secretariaat.

Pas bij het naar bed gaan realiseer ik me dat het witte bloesje nu grijs ziet.

De volgende twee dagen blijf ik roet snuiten en het plakkerig gevoel in mond en keel duurt ook nog even.

De werknemers van GB wordt gevraagd om de volgende dag te komen helpen opruimen.

Het idee alleen al om daar terug naartoe te gaan schrikt me af. Bovendien komt Daniel met de auto van zijn vader naar België.

De volgende maanden waren een verschrikking, er was in die tijd geen slachtofferhulp voor wie geen zichtbare schade had opgelopen.

De eerste weken gebeurde er op het werk elke dag wel iets, waardoor mijn collega’s en ikzelf van onze stoel rechtsprongen en ik was de hele tijd gereed om de benen te nemen.

Met man en macht werd er gewerkt om het gebouw zo snel mogelijk terug bruikbaar te maken. Zo werd er een noodmuur opgetrokken in de zaal waar ik werkte, parallel aan een oude binnenmuur, die gescheurd was door de hitte.  Een meter voor deze muur in oprichting stond een rij bureau’s waaraan bedienden aan het werk waren. Op zeker ogenblik valt een van die grote snelbouwstenen naar beneden, op de schouder en hand van een vrouw....Steeds is er lawaai en getimmer van de werklieden, het getril en gebeuk is vaak zo hard, dat er een lange neonlamp uit de fitting schiet en op de bureaus uiteenspat.

Vaak ook drijft er ineens een brandlucht naar binnen...en elke keer slaat de angst toe.

Als ik in april tenslotte van job en omgeving kan veranderen ben ik de koning te rijk.

Niet alleen wordt mijn salaris verdubbeld, maar ik krijg interessanter werk op de personeelsdienst van de elektriciteitsmaatschappij. Mijn collega’s zijn vier mannen die stuk voor stuk mijn vader zouden kunnen zijn en zich ook zo gedragen. Ik ben secretaresse voor allevier en bedien hen op hun wenken. De schatten dragen mij op handen en sporen me aan om trager te werken, het contrast met mijn vorige betrekking is hemelhoog : ik vind dat ik te weinig werk heb.

Eén nadeel was, dat ons kantoor op de 5^de verdieping lag. Iedereen vond me een beetje raar omdat ik daar altijd de trappen nam in plaats van de lift.

Als er brandoefening was, werd dat op voorhand aangekondigd; ik zorgde altijd dat ik voor de eigenlijke oefening al beneden was.

Een warenhuis,  bioscoop, theater, durfde ik in het begin niet binnengaan, later zorgde ik waar mogelijk om aan het eind van een rij te zitten en de nooduitgangen zijn ook altijd direct ingeprent.

Mensenmassa’s mijd ik na al die jaren nog steeds en in bepaalde situaties paniekeer ik inwendig “ik moet hier wèg-ik moet hier wèg!”, wat ik dan ook onmiddellijk doe.

Herman heeft altijd begrip gehad voor mijn soms bizarre gedrag op dit vlak.

Als ik het nuchter bekijk, dan besef ik hoe overdreven dit lijkt, maar wanneer het me weer eens overspoelt, dan is er geen redeneren aan en och, er valt mee te leven.

PS  De gebouwen van de GB-kantoren in Edegem zijn vorig jaar met de grond gelijk gemaakt. Ze stonden al jaren leeg. Het terrein is nu bouwrijp gemaakt en zal een heel nieuwe woonwijk worden.