Update

Overmorgen zou het Jans 46^ste verjaardag zijn. Dus moesten wij naar Edegem. Nadien nog een koffietje bij  mijn ouders gaan drinken en terug naar huis.

Buiten nog een kleine wandeling, wat video’s bekijken en foto’s op mijn blog plaatsen, werd het een zeer kalm dagje.

Een berichtje van vriendin Tineke zette me aan het denken, zij heeft jaren geleden namelijk een jaar als verpleegkundige gewerkt in een Braziliaans tehuis voor dakloze weduwen en kinderen.

Ik was hier slechts op vakantie en besef heel goed dat ik in mijn verslagjes alleen een soort van goed-nieuws-show heb gebracht. Er is zeker een keerzijde aan de medaille : hoe paradijselijk het daar ook mag lijken, ik besef dat er bij velen armoede heerst. Iets waar ik op mijn eentje niets kan veranderen, maar wat me af en toe toch een onbehaaglijk gevoel gaf : daar als ogenschijnlijk rijke europeaan op vakantie komen...

Geen wonder dat we geregeld door bedelaars en verkopers werden aangeklampt.

Meer ervaren reizigers vertelden me dat ik het er in Afrika dan nog veel moeilijker mee zou hebben, bedelaars zijn er nog veel opdringeriger, dat kan je als enkeling niet oplossen. Maar toch bezorgt het me een soort van schuldgevoel.

Ik sus mijn geweten een beetje als ik denk aan de souvenirs die ik op de artisanale markt kocht en dat met het geld dat ik ervoor betaalde, die mensen toch wat gesteund werden.

Mijn lieve schat heeft hier thuis niet stilgezeten : de laatste ramen (we wilden ze pas in het voorjaar een nieuw kleurtje geven) zijn geschilderd, evenals een oud kastje op het terras. En de meubels van de slaapkamer staan ook terug op hun normale plaats, we hadden namelijk een vochtige muur, die nu behandeld is. Voor mijn vertrek stonden de meubels nog een meter van de wand af. Alles is nu terug in orde en dat was een zeer aangename verrassing.

Minpuntje : heb ik toch wel een verkoudheid opgedaan zeker!

Ik ga naar de supermarkt om eten te kopen voor tijdens de vlucht : bemanning en partners moeten daar namelijk zelf voor zorgen. Dus breng ik 2 lasagnes mee om in te oven te zetten en broodjes, boter, salami, smeerkaas en fruityoghurtjes mee voor Wout en mezelf. Natuurlijk koop ik cachaça (soort witte rum) en limoenen om thuis op een caipirinha te tracteren.

Wanneer ik op de terugweg van de supermarkt Brigitte en Dirk tegenkom vraagt ze of ik samen met haar en Nicole nog naar het marktje wil gaan, terwijl de piloten gaan slapen. Dat trekt me wel aan, ik dacht anders al om vier uur in de bar te gaan zitten studeren, dit is wel een aangenamer tijdverdrijf.

We doorsnuffelen alle kraampjes zeer grondig en nemen nog wat cadeautjes mee voor de thuisblijvers. Dan gaan de anderen naar hun kamer, ik trek met mijn toneelrol naar de bar, maar van studeren komt er niet veel meer, Sabrina en Francis komen er nog even bijzitten voor een babbel en nadien is er alweer zoveel te kijken...

Tegen halftien ga ik naar boven om de laatste kleinigheden in te pakken en me om te kleden : terug warmere kledij, die nauwelijks te verdragen is. Het zal varen : zo’n 30 graden kouder...

Het busje dat ons tijdig naar de luchthaven moet brengen is een half uur overtijd! De zenuwen gieren de bemanning door het lijf... het zou nogal straf zijn : een week vakantie en dan te laat op het werk...Hoewel hier alleen de busverhuurder in fout is want er was tijdig vervoer besteld. Op de koop toe is het oponthoud in de luchthaven ook niet te onderschatten, erg efficiënt schijnt er niet gewerkt te worden.

Gelukkig komen we nèt op tijd aan de gate, wanneer het toestel vanuit Chili geland is en de minister en zijn gevolg uitstappen. Het was spannend, maar het leek alsof wij daar al ruim op tijd met zijn allen stonden te wachten!

Om half één ’s nachts stijgen we op. Wout moet pas vanaf Cabo Verde vliegen en probeert nog enkele uurtjes te slapen. Languit over 4 zetels, onder een dekentje en met een “tentje” over de rugleuning, midden tussen de andere passagiers, zo gaat dat ... Ik vind het een beetje vreemd dat er voor de piloten geen echt bed op een rustiger plaatsje voorzien wordt.

Alle rijen van 4 zetels zijn nu door slapers ingenomen, ik wou dat ik ook zo’n rij had, maar degenen die al van Chili meereizen hadden natuurlijk de eerste keus. Ik probeer mij een beetje te installeren op 2 zetels, later, als Wout wakker is, troont hij me mee naar de allerlaatste rij : 3 zetels vrij : Joepie! Ik slaap een uur en voel me toch min of meer verkwikt.  Met de Chef Cabine gaat het niet zo goed, hij was al de hele tijd in Recife niet te best en nu, halfweg de reis, gaat het mis. Er is een dokter aan boord die hem een spuitje geeft, de ambulance moet klaarstaan bij het landen om hem meteen naar het ziekenhuis te brengen.

Na 11 uur reizen komen we aan, nog wat papierwerk afhandelen en dan rijden we naar Wout thuis, waar Frauke, Dario en Herman al op ons wachten.  

Thuiskomen en zo verwelkomd worden... het heeft toch ook iets.

Om negen uur vertrokken we met het gehuurde busje naar Olinda, een plaatsje, zo’n 10 km buiten Recife; door de Unesco beschermd. 

Eens we de stad met al zijn wolkenkrabbers uit zijn, rijden we langs kleine huisjes in alle mogelijke pasteltinten, winkeltjes van een voorschoot groot, met als afsluitdeur een ijzeren hek en palmbomen, palmbomen…
Ook enkele uitgesproken krotten, afgedekt met plastic zeil e.d; heel armoedig en rommelig, maar steeds met bloemen en planten rond het huisje.

Olinda ligt in de heuvels aan aan blauwe baai, Davi, onze strandbarman heeft bij dit uitstapje bemiddeld en hij begeleidt ons ook de hele dag. We worden eerst bij een souvenirwinkeltje gedropt, waar ze hangmatten, houtsnijwerk en verder alle soorten snuisterijen die je in die winkeltjes kan vinden, verkopen. Wat later komt Ricardo, I- English-guide, ons vervoegen. Er is geen touw aan zijn rondleiding te knopen…Tot Scifo en ik(degenen die spaans kennen, weliswaar geen Portugees, maar kom…) plots een woord verstaan…Bij elk gebouw begint Ricardo met “A bjoetie”, waarop telkens een jaartal volgt.
Ineens snappen we dat hij “was built” bedoelt. Geeft toe : het is niet direct voor de hand liggend. Vandaar is het maar een stap naar het vertalen van “tsjoitsj” en “tsjaaipo” naar “church en chapel”.
We willen de mens niet belachelijk maken en leveren bovenmenselijke inspanningen om toch een beetje serieus te blijven, maar geregeld verdwijnt er iemand achter een hoekje om te staan schokken en gieren van het lachen, de tranen rollen over mijn wangen.
Om het te camoufleren doe ik alsof ik het geweldig warm heb, wat niet gelogen is, hierboven is het 39°!. We bezoeken het Jezuietenseminarie en de bischoppelijke franciscanerkerk en klooster. Vanop de binnenkoer heb je een prachtig zicht over de baai.

Na de rondleiding rijden we naar Forte Orange, waar op het strand een oud Hollands fort (A bjoetie 1631) staat, daar stappen we per vijf in een speedbootje om naar een nog kleiner eilandje, Itamarca, te varen. En echt, dit is het eilandje van de vakantiefolders, dat soort eilandje waarvan je denkt dat ze het als een decor voor het paradijs hebben opgebouwd en dat eigenlijk niet bestaat.
Maar jawel hoor : wit strand, enkele rieten parasols, een houten gebouwtje dat als bar dienst doet, palmbomen en een onwaarschijnlijk blauwe lucht.
Als ik het water inga, voelt het warmer dan badwater… Ik blijf er zo’n uur in dobberen, het is een echte ontspanningskuur.
Aan de achterkant van het eilandje vind ik een baaitje waar robinson kon zijn aangespoeld. Brigitte, vrouw van piloot Dirk, installeert zich daar met mij en we blijven er gezellig liggen babbelen en zwemmen. Bij het stalletje had ik al een geperste ananas(geserveerd in de uitgeholde vrucht) gedronken, velen van de anderen eten er geroosterde kreeft met limoen, of gebakken agulhas(kleine visjes)maar ik heb geen behoefte om hier ’s middags te eten.
Tegen vijf uur varen we terug, de speedboot botst zo hard op de golven dat ieders bovenkledij terug nat is, maar het blijft warm, dus erg is dat niet, alleen krijg je natuurlijk wel witte zoutkringen op je goed.

Terug met ons busje en stikkedonker als we in Recife aankomen. Onderweg weer tranen gelachen met de imitaties van de fantastische uitspraken van onze English guide. Ik amuseer me te pletter in dit gezelschap, waarvan ik de ouderdomsdeken ben, maar waar ik me toch ongelooflijk goed en aanvaard bij voel. Het zijn allemaal warme, vriendelijke en vrolijke mensen. Wat een ongelooflijk avontuur is dit toch, ik weet nog altijd niet goed wat me overkomt… Deze avond eerst gaan aperitieven in de cal-bar, de kamer van een van de stewards, waarna we een restaurant opzoeken. We stappen weer drie kilometer over de promenade naar een steakhouse om picanha te gaan eten en komen voldaan maar met zere blarenvoeten terug tegen 0.30u in het hotel. Stewardess Brigitte (ja er zijn 2 vrouwen met die naam in de groep)had  mijn blaren nog doorprikt, maar echt comfortabel loopt het nog niet. Maar zou ik daar nu over durven klagen???
Ik heb het er graag voor over.

Als ik ’s nachts nog mijn blog wil aanvullen, floept alles weg, net voor ik het wil toevoegen. AAah!!! te laat om nog te herbeginnen, het zal iets voor morgen zijn.                                                                                             .

De dag begon met graviola. Nooit eerder zo'n sapje geproefd. Er stond een afbeelding bij van een donkergroene vrucht, leek wat op avocado qua uitzicht, de smaak was vrij neutraal; De engelse benaming is "soursop". Weer wat geleerd! Dit is werkelijk een culinaire ontdekkingstocht. Na het ontbijt niet zoals de anderen naar het strand getrokken, maar met mijn toneeltekst naar het zwembad, waar het heerlijk rustig was - en bloedheet! Het werd een leer-en-smeer-voormiddag, maar mijn tekst begint er al goed in te geraken. Ben drie keer gaan zwemmen om wat af te koelen en daarna naar het strand getrokken, waar de crew zijn vertrouwde plekje al had ingenomen. De zieke piloot is er helemaal bovenop, gelukkig. Aan het strand weer een middagmaal van uitgeholde en met pulp en sap gevulde ananas gedronken, waarmee ik tot het avondeten toekwam. We zijn een marktje met artisanale producten gaan bezoeken. Veel rondgesnuffeld en voor een appel en een ei twee zonnekleedjes gekocht. Voor morgen is er een busje besteld, waarmee we Olinda gaan bezoeken, een plaats nabij Recife die zeer mooi schijnt te zijn. De taal hier klinkt zo mooi en vriendelijk en sensueel, niet dat ik er veel van begrijp, maar ik hoor ze zo graag ! Als ik de mensen in het spaans aanspreek, begrijpen ze me, maar ik kan van hun antwoord nooit veel maken helaas. Geschreven teksten zijn me wel duidelijk, hoe ver ook van huis, ik voel me hier absoluut niet ontheemd. Vanavnd hebben we in groep zo'n 4 km gewandeld om in een uitstekend visrestaurant te gaan eten. Om niemand in de verleiding te brengen zal ik niet i n details treden, maar het was hemels en overvloedig...Ik, die normaal mijn ziel verkoop voor een dessert, zou er met de beste wil geen hap meer van door mijn keel gekregen hebben, die ene hoofdschotel was alles wat ik wenste. Morgen vroeg op voor de uitstap, Boa Noite!

De herfst is nu goed en wel in het land en de Sinterklaasbladen waaien binnen.

Herman had er een gereed gelegd voor Jade, zodat ze erin zou kunnen wegdromen.

Onze kleindochter, nu 8 ½  jaar oud, heeft lang in de goede Sint geloofd, maar hoort sinds een drietal weken bij de voorgelichte kinderen. Blijkbaar was het een natuurlijk proces en het kind heeft er beslist geen trauma aan overgehouden.

Sinterklaascadeautjes wil ze uiteraard nog wèl en ze begon dan ook dadelijk de prentjes met het speelgoed van haar keuze uit het reclameboekje te knippen.

Zes knipseltjes hangen er nu op het magneetbord, in volgorde van haar voorkeur.

“En ik heb er de prijs bij aangeknipt, Mamie, dan weet ge dat ineens hé, vroeger zou ik die niet eens zien staan hebben”.

Als we haar ’s avonds na de logeerpartij terug naar huis brengen, zegt Herman plagend dat ouders en grootouders niet verplicht zijn om cadeaus te geven, waarop Jade direct : “Jaja, Papie, maar voor-’t zelfde-geld had ik nog van niks geweten hé!”

Waarmee ze bedoelt dat, indien ze nog in de Sint had geloofd, ze sowieso haar geschenken had gekregen.