Kleinzoon op bezoek

Het was een bezige week…

Dinsdagvoormiddag kwam ook zus Jes met dochter Inge nog op bezoek.

Het feestlied voor de 60^ste huwelijksverjaardag van onze ouders moest samen eens doorgenomen en op punt gesteld worden.

Inge is singer-songwriter en heeft een leuk gelegenheidslied gecomponeerd, maar aan de tekst moest nog wat gesleuteld worden.

Zij had haar gitaar bij en Herman haalde zijn accordeon en we zongen het al enkele keren door.

Het is de bedoeling dat we dat eind augustus op de viering met ons veertigen gaan zingen.

Voor de rest van de feestelijkheden moet er ook nog heel wat voorbereid worden. We hielden trouwens al twee vergaderingen met de broers en zussen om te brainstormen.

Moeke en Voke verwachten dat van ons en zelf zien ze het allemaal heel groots : op zaterdag ontvangst op het gemeentehuis en een straatfeest waar ze gevierd worden, op zondag een speciale misviering (moeten wij ineensteken) met nadien receptie voor de uitgebreide vrienden- en familiekring (ludiek intermezzo wordt van ons verwacht), maandag volgt een receptie in hun tuin voor de hele straat,  waarop wij mogen tappen en serveren en als afsluiting van de feestelijkheden is er de volgende zaterdag een feest met alleen kinderen, schoon- en klein- en achterkleinkinderen. Wij hebben carte blanche en een budget gekregen om die laatste dag voor te bereiden. Wat het wordt moet een verrassing blijven voor de jubilarissen, maar die plannen zijn wel al helemaal rond.

Eerlijk gezegd : ik krijg het benauwd van zo’n druk program, maar die twee piepkuikens van 85 jaar zien dat helemaal zitten!

Vandaag feesten we hier thuis voor twee jarigen : Frauke die op de 4^de jarig was en Jade die de 10de april tien jaar werd.

Om halftien is de familie hier hopelijk voltallig om samen feestelijk te brunchen.

De meeste voorbereidingen zijn gisteren al gebeurd, het zal hier seffens weer een gekwetter van jewelste worden…

Blij dat ik mijn schaapjes weer eens allen bijeen heb!

Tussen de tuinwerkzaamheden door kregen we vorig weekend nog een onverwachte en ons onbekende logee.

Dries had een sms ontvangen van kennissen uit Oostenrijk die op doortocht waren naar Nederland : of wij één van hen onderdak konden bieden.

Het gebeurt regelmatig dat wij logees krijgen, maar nu werd het echt behelpen : de mansarde/logeerkamer stond helemaal op zijn kop, want we waren vorige week begonnen met spullen uit de kleine zolder te halen om te sorteren en –liefst- weg te gooien.

De mansarde zag eruit als een rommelmarkt op het moment dat het buiten droger werd en wij beslisten om eerst in de tuin te werken nu het zonneke scheen.

Die rommel stond ons niet in de weg en niemand zou er iets van merken.

Tot die Oostenrijker belde welteverstaan.

Dus gauw-gauw alles wat bijeen en opzij geschoven, het bed leeg en opgemaakt en klaar was kees.

De jongen heeft geslapen als een blok, want hij had het luik naar de garage laten openstaan en is zelfs niet wakker geworden van het hels lawaai dat onze verwarmingsketel vroeg in de morgen maakte.

Er was een zekering uitgevallen en de chauffage rammelde, schraapte en gilde om een dode tot leven te wekken, maar géén 21-jarige Oostenrijker.

Na het ontbijt trok Dries met hem en de anderen naar de dierentuin.
Tot ’s avonds zag ik hen niet meer terug.

Toen trokken ze alweer verder naar Nederland, waar Mario, onze logee, een vliegtuig naar Noorwegen moest nemen : hij had een contract op zak om zes maanden op een cruise-schip te gaan werken.

’t Is raar : onze zoon trekt bijna vier maanden naar Oostenrijk en

de Oostenrijker gaat dan weer naar Noorwegen… Zijn reisgenoot was Gus, een jonge Schot die skileraar was in Oostenrijk, daar een Zweeds meisje leerde kennen en nu samen met haar in Nederland ging wonen !

Een zicht op de zware tuinklus die achter ons ligt.

We zijn er drie dagen mee bezig geweest.

Vier feitelijk, als je de zaterdag meetelt, toen we de 40 meter pvc-buis gingen halen in de doe-het-zelf-zaak.

We zouden een wandeling gaan maken en meteen eens in de Selfmade kijken welke soorten buizen er dienstig konden zijn voor ons jobke.

Naar de Selfmade kan je van bij ons thuis helemaal door het bos, het is een wandeling van 3 kilometer.

We vonden ons gerief : 10 buizen van 4 meter lengte.

Herman wou die met de auto komen oppikken, maar ik dacht dat het makkelijker zou zijn om ze gewoon te voet naar huis te dragen “Dat weegt immers niks, zoeteke. We plakken daar tape rond en nemen dat pak gewoon zó mee!”

Zo gezegd, zo gedaan : aan elke kant één buis er een stukje uitgetrokken om een handvat te hebben en daar gingen we.

Drie kilometer terug naar huis…en we ontdekten dat iets wat “niks weegt” behoorlijk zwaar kan worden.
Het pak buizen veranderde van linker- naar  rechterhand, en van hand naar wisselende schouders.

Op een schouder zit (te)weinig vet om lange tijd harde buizen te dragen, die dan ook nog eens doorbuigen en terugwippen bij elke stap en dat begon zeer te doen.

Er kruisten ons één fietser en twee wandelaars, die een glimlach(leedvermaak?) niet konden onderdrukken.

We waren blij dat we ons vrachtje thuis konden laten zakken.

’s Anderendaags begon het grote werk pas echt: een gracht graven, waarin die buizen het overtollige water uit het achterste deel van de tuin moesten wegvoeren naar de zinkput.

Al vijftien jaar krijgen wij bij aanhoudend zware regenval een ongewilde vijver en daar hebben we nu eindelijk iets aan gedaan.

Dankzij het voorbeeld en de uitleg van buurman Natoken durfden we het aan.

Het is verbazend hoeveel kruiwagens zand er uit zo'n smal grachtje moeten geschept worden! Stak bij de bron de buis nèt onder het gazon,  aan de monding moest er tot 55 cm diep gegraven worden om een licht verval te krijgen, dat wil zeggen dat wij bijna op onze buik moesten gaan liggen om de gracht diep genoeg te kunnen uitscheppen.

Eigenaardig genoeg ging al dat zand er nadien ook weer in; een mens zou denken dat het volume van die buizen minstens 2 kruiwagens zand overschot zou genereren, maar niks daarvan !

Alle graszoden lagen er dinsdagavond weer netjes in en wij waren lichtelijk geradbraakt maar zeer content.

Nu zitten wij te wachten op een hevige regenval die bewijst dat ons werk niet voor niets is geweest.

Nee, deze titel slaat niet op onze bloggersbijeenkomst, tenzij je natuurlijk ons gesprek meetelt over de oorzaken van een  chronische stijve nek vanaf de babyleeftijd…

Jaja, er worden daar zware thema’s aangesneden op onze eerste vrijdagen ! J

Of er nog veel ander leerzaams werd besproken, kan ik niet zeggen, want ik moest de vergadering vroeger verlaten om te gaan babysitten.

Frauke was jarig en daar hoorde een romantisch etentje met Wout bij. Met twee baby’s in huis kan het deugd doen om er eens even helemaal tussenuit te zijn, zeker wanneer die kindjes pas windpokken hebben gehad.

Dario is er al bovenop, maar kleine Maura staat nog vol, zelfs op haar oogleden zitten blaasjes.

Ik was maar al te gelukkig dat ik enkele uren voor de kleintjes mocht zorgen en heb me geweldig geamuseerd.

Het was bijna etenstijd toen ik aankwam.

Er was vanalles eetbaars in huis en Wout had gezegd dat er brood genoeg was.

Voor Dario en mezelf was er soep. Ik ging op zoek naar brood om erbij te geven, doorzocht alle keukenkasten minstens driemaal, ging zelfs in de garage kijken maar vond niets.

Ten einde raad vroeg ik aan  19 maanden oude Dario tegen beter weten in waar het brood was….

Hij reageerde niet. Ondertussen liep ik te mompelen Hoe kan dat nu…waar zitten nu toch die boterhammen?

Zegt ineens die kleine kadee: Botejam! en wijst naar de oven.

En ja : in de (koude) oven lag volop brood en sandwiches.

Het manneke heeft al een vrij grote woordenschat, maar soms was het toch wel even nadenken wat hij bedoelde. Jade noemt hij Tati en Danku wordt Tatu, wat tot verwarring leidde toen hij naar mijn soepkom wees en Tatu zei.

Ik dacht dat hij bedoelde dat dit de kom van Jade was, maar na nog enkele dwingende Tatu’s begreep ik dat hij daarmee eigenlijk “Danku, Mamie, ik zou graag uit uw kom eten” wilde zeggen, hoewel hij juist dezelfde soep in eenzelfde soort kom had, alleen met een kleinere lepel.

Hij is dol op liedjes en probeerde direct mijn zelfgemaakte muziekjes mee te zingen, ondertussen al even gekke dansbewegingen makend als Mamie.

Alleen kleinkinderen die het nog niet kunnen navertellen krijgen mijn wild ge-shake op onnozele zelfgemaakte liedjes te zien. Maar die vinden dat dan ook geweldig!

Iets over zeven lag hij in zijn bedje en afgezien van een hoestje nu en dan, heeft hij zich niet meer laten horen.

Al vanaf het moment dat haar ouders de deur uit waren, was Maura wakker en dat liet ze ook horen : ik liep constant van de keuken naar haar bedje in de living. Zodra ze me zag stopte ze met huilen en tracteerde me telkens op een brede glimlach en gefrazel, maar elke keer dat ik haar tutje gaf en me omdraaide herbegon het wenen. Later hoorde ik van Frauke dat zij haar in zo’n geval in het relaxzeteltje in de keuken bijzet. Ik dacht dat ze eigenlijk nog verder hoorde te slapen tot het weer etenstijd voor haar was, bovendien had ze ook last van die pokjes : jeuk denk ik, want toen ik er wat druppels voor gegeven had, viel ze even later toch in slaap, om pas voor haar eten weer wakker te worden.

Ondanks de kinderziekte is het een blij en gemakkelijk kind. De afgekolfde melk drinkt ze even gretig uit het flesje als rechtstreeks van de borst.

Toen brak het moment aan, waarop ik voor de eerste keer haar luier mocht verschonen. En het moet gezegd : ik heb er eer van gehaald! Het is toch altijd verdienstelijker als de kwantiteit de moeite is om er een nieuwe pamper aan te besteden.

Toen al die plooien schoongemaakt waren en ik met de linkerhand haar voetjes optilde,  met op de rechterwijsvinger een dot zalf om het gebied in te smeren, vloog de zalf bijna weg door een geweldige wind uit dat klein poepke, als een reuzenzucht! Ik schoot in de lach en dat klein ding van pas drie maanden schàterde gewoon !

Ons Maura is een rubensengeltje : als je naar haar dikke billekens kijkt dan zou je zweren dat haar mama pure room produceert.

Wij hebben nog een stuk van de avond gezellig gebabbeld. Zij zei Prrrrrrrr , ghaghagha, ghoeghoe  en chchchchrrr. En ik kon dat alleen maar bevestigen en er werd heel wat gelachen.

Wij verstaan elkaar prima, mijn kleindochter en ik.

Toen haar ouders heel ontspannen terug thuiskwamen lagen allebei de kleintjes rustig in hun bedje te slapen. Niks dan peis en vree in huis.

Eigenaardig…. Deze keer weet ik echt niet goed hoe ik aan dit stukje moet beginnen.

Gewoon maar vertellen dan :

Dat ik zoals voor iedere voorstelling behoorlijk zenuwachtig was,

Dat er nu die extra spanning bijkwam om mijn oud-lief na 40 jaar voor het eerst terug te zien,

Dat ik toch wat ongerust was over hoe hij het zou opnemen, vermits het een complete verrassing voor hem zou zijn…

Zijn broer had gelukkig alles goed voorbereid en stelde mij voortdurend gerust, hoewel ik zelfs bij hem de spanning kon voelen : hij was tenslotte de initiatiefnemer.

Er werd nog verscheidene keren over-en-weer gebeld en stipt op het afgesproken uur reden wij de oprijlaan over.

Broer en dochter van de jarige stonden ons daar al op te wachten.

Ongewild speurde ik bliksemsnel naar zijn trekken in het gezicht van die prachtige jonge vrouw.

Even later stond ik met bonzend hart naast Herman in de bijkeuken te wachten tot Broer een gelegenheidsgedicht had voorgedragen, waarin hij ons in bedekte termen aankondigde. En toen verschenen wij.
Ik moest niet zoeken om de jarige te ontdekken tussen de aanwezigen, want hij was echt niet veel veranderd. Natuurlijk hebben de jaren ook bij hem sporen nagelaten o.a. in de vorm van wat extra kilo’s, maar zijn haar was zoals vroeger zeer dik en donker, met nauwelijks een zilveren draadje erdoorheen en zijn ogen nog even groot en zwart.

Voor zover ik ondanks mijn eigen spanning kon vaststellen rolden er een heel scala van emoties over hem. Ik zag verwarring, ontroering, blijdschap en hoorde een weggemoffeld vloekje Verdomme, ‘t is niet waar hé?

Ik kondigde de reden van ons bezoek aan, feliciteerde hem en gelukkig kwam hij toen dadelijk op ons af om ons te begroeten.

Herman en ik mochten nog even mee aan tafel schuiven voor een bord Portugese hapjes, de jarige en zijn vrouw zouden drie dagen later naar Portugal op vakantie gaan, vandaar dus…

Terwijl wij daar aan het eind van die lange tafel zaten, vlak naast de trap, kwam de jarige op de onderste trede naast mij zitten en heel even was daar een magisch moment, alsof rondom ons alles in mistsluiers wegzweefde; daar zat een twintigjarige jongen tegen een meisje van achttien te praten, veertig jaar waren plots verdwenen.
omdat ik (nog) geen foto's van het feest heb, deze schets die ik in 1968 van de jarige maakte, teruggevonden in mijn oude dagboeken.

 De geluiden en de aanwezigheid van de anderen drongen gauw genoeg terug tot me door en toen moest ik me gaan voorbereiden op de voorstelling. Een krachttoer van anderhalf uur hersenwerk waarvoor ik beslist nuchter moest zijn.

Broer en Herman waren perfecte assistenten voor licht, geluid, decor en morele ondersteuning en mede dankzij hen werd het een goede voorstelling, ik zou zelfs durven zeggen : een van mijn beste.

Na afloop kreeg ik nog een mooie orchidee en Herman een fles wijn.

Het geheel werd ook gefilmd, omdat een van de zussen in het ziekenhuis lag en men heeft beloofd om mij een copie te bezorgen.

Het allerbelangrijkste was natuurlijk dat de jarige van het stuk had genoten en dat heeft hij duidelijk laten merken, dus : missie geslaagd!

Na het toneelstuk was het tijd voor taart en napraten en hebben we samen nog enkele familiefilms bekeken. Wij mochten deel uitmaken van die warmte en werden op-en-top in de watten gelegd.

Toen we rond middernacht terug naar huis reden, warrelden dikke sneeuwvlokken als wattenwolken rond de auto.

Pasen ligt al enkele dagen achter ons, maar ondertussen was het weer zo druk, dat er voor bloggen geen tijd overschoot. En de keren dat ik erin wou vliegen, had Herman de PC nodig.

Over de gebeurtenissen van Paasdag zelf volgt later verslag, misschien dat ik er dan ook een foto kan bijzetten, daar wacht ik nog even op.

Maandag kwamen mijn ouders en P-Jan met zijn Lief eten.

Dinsdag was het vaste wandeldag met Mia, heb ik wat achterstallige werkjes ingehaald en Dries zijn thuiskomst voorbereid.

Zijn kamer moest nog vrijgemaakt worden : zolang hij in het buitenland zit, doe ik daar naai- en strijkwerk en laat de zware elektrische strijkplank daar staan, zodat die niet telkens dichtgevouwen en opgeborgen hoeft te worden.

Maar nu moest ze dus ook weer de draaitrap af en naar haar oude plekje.

Gisteren om kwart voor zes ’s avonds was onze jongste terug uit Oostenrijk, gebruind en hongerig naar moeders keuken, na meer dan drie maanden vrijgezellenpot eten.

Hij geeft me een hartelijke knuffel en zegt: “Amai, wat een mager moederke”. Ik giechel, want ik weet dat hij dat zegt omdat hij er me een plezier wil mee doen “Zag je dat dan direct, dat ik slanker was?”

“Ik VOEL het kweetnie-hoe-goe” antwoordt hij, met zijn armen nog rond mij, zó overtuigend, dat ik me bijna een klein vogeltje voel.

Papa zal hij pas morgenvroeg terugzien, want die was al eerder vertrokken naar weer een Europeade-vergadering in Maldegem (Oost-? of West-Vlaanderen?)

De droogmolen onder de koepel hangt nu vol skikledij en in de garage liggen nog 4 hopen wasgoed, enkele snowboards en allerlei andere grote stukken, o.a. 2 reistassen van één van zijn maten.

De jaarlijkse overrompeling heeft weer plaatsgevonden.

Hoedanook : we zijn héél blij dat Dries gezond en gelukkig terug thuis is.

Een oprecht dankjewel aan ieder die gelukwensen stuurde voor onze huwelijksverjaardag!

Op de scheurkalender lees ik dat het vandaag behalve Stille Zaterdag ook Wereldwaterdag is.

Hewel, we zijn hem hier volop aan ’t vieren zie :

De helft van onze tuin is weer een vijver na al dat nat van de afgelopen dagen, je geraakt zonder laarzen niet meer bij het kippenhok.

Herman heeft een dompelpomp op het diepste punt gezet en er zijn al vele liters weg, maar het blijft nog wel een poos soppen.

Volgende week gaan we echt werk maken van een degelijk afwateringssysteem.

Onze buurman, “half-bedde” van Natoken, heeft ons voor de winter

duidelijk uitgelegd hoe we het moeten aanpakken.

Hij is niet voor niks ingenieur en heeft in hun eigen huis en tuin heel wat simpele en toch vernuftige uitvindingen toegepast.

Seffens naar Wilrijk voor een bijeenkomst met Hermans broers, zussen en de kinderen van zijn overleden broer en schoonzus.

Het is ondertussen drie jaar geleden dat ze allebei met enkele maanden verschil aan dezelfde ziekte stierven.

Hun kinderen nodigen nu de ooms en tantes uit om ter nagedachtenis samen te komen en het onderling contact te bewaren. We doen dat in een gezellige taverne bij het park.

Alles voor de voorstelling van morgen is gecontroleerd. Decorstukken, rekwisieten, kleding, licht, muziek : het staat allemaal klaar, ik moet alleen nog een kurk voor mijn wijnfles hebben, die krijg ik wel in de taverne, straks.

Onze Wout, Frauke en de drie kindjes zijn vannacht naar Tirol vertrokken. Ze denken rond 4 uur in de namiddag aan te zullen komen.

En nu ga ik douchen, want er moet ook nog wat geboodschapt worden voor we naar de familiebijeenkomst gaan.

Gisteren hebben we ons hart nog eens kunnen ophalen aan de tuin.

Het vlaagje fijne hagel kon ons niet naar binnen jagen en dus stonden we ’s avonds moe maar tevreden onze werkzaamheden te bewonderen.

Daags tevoren hadden we een volle aanhangwagen naar het containerpark gebracht met oud, verrot tuinhout dat al jaren naast het tuinhuis lag, voor jeweetnooitwanneerheteensvanpaskomt.

Toen de kar leeg was, lieten we ze in Brecht vullen met zwarte grond, vermengd met compost, om enkele verzonken delen in het gazon op te hogen. Het mengsel moest eerst worden overgeschupt in kruiwagens. Het ruikt naar oude-boer-met-sigaar.

Herman lacht als ik dat zeg, maar even later moet hij toegeven dat die omschrijving precies bij het geurtje past.

We hebben zowat 4 m2 graszoden losgestoken, er vijf kruiwagens oude-boer-met-sigaar onder gegooid, de zoden er weer over gelegd en de kasseiborders gelijk gemaakt : zwaar werk, want zo’n kassei weegt algauw drie tot vijf kilo. Maar het ziet er nu stukken beter uit en daar kunnen we dan echt minutenlang genietend naar staan kijken.

Mijn nek protesteerde ’s avonds wel een beetje, maar dat was niet waarom ik naar de dokter ging : mijn bloeddruk moest nog eens gecontroleerd worden, want die was een half jaar geleden te hoog.

Ik gruwel van het idee om dagelijks medicijnen te moeten innemen, maar toen was het toch echt wel nodig. De dosis werd geleidelijk verlaagd en Joepie! Vanaf vandaag mag ik het pilletje helemaal laten.

Volgende maand nog eens op controle om te zien of de druk normaal blijft, maar daar reken ik op. Ik ben zeker dat het ook met mijn gewichtsverlies te maken heeft. Een reden temeer om de weegschaal goed in de gaten te houden.

In het radionieuws deze voormiddag : 2 snowboarders van rond de dertig, afkomstig uit de kempen, dodelijk verongelukt in Tirol.

Veel meer informatie was er niet, tenzij dat de families reeds op de hoogte waren gebracht.

Toch schrik ik hevig : het bericht zou op onze Dries en zijn makkers kunnen van toepassing zijn. We kwamen net thuis van boodschappen, stel je voor dat men ons nog niet had kunnen bereiken! Ik bel hem dadelijk op en kan gelukkig meteen gerustgesteld ademhalen. Hij had er zelf nog niets van gehoord en met zijn maten is alles OK.

Waarschijnlijk komt hij volgende week naar huis : terug aan het werk in dit vlakke land na ruim drie maanden in de bergen.

Onbeschrijfelijk opgelucht ben ik, dat hij en ook zijn vrienden ongedeerd zijn, maar tegelijk gaat mijn hart uit naar die twee andere families wiens wereld ingestort is.

In enkele van de reacties herken ik mijn eigen dromen van een jaar geleden : met je eigen huisje overal naartoe kunnen; kunnen slapen waar je maar wilt en dan nog wel in het eigen bed; niet tegen de klok moeten rijden om tijdig in je hotel aan tafel te kunnen zitten; geen kamers of zelfs geen camping hoeven te reserveren, gewoon stoppen waar je het mooi of interessant vindt…kortom : de ultieme vrijheid!

Zo dacht ik er een jaar geleden ook over en daar is niets aan veranderd, behalve dan de slotsom.

Lieve lezers, mijn optelling klopt niet.

Jawel, ik reis nog steeds zeer graag en vind dat ik tamelijk avontuurlijk en ondernemend ben, zelfs minder bang dan de meeste van mijn familieleden en bekenden.

Toen we in mei de Marlin aankochten en hem lieten verzekeren, verwonderde onze vriend/verzekeringsagent zich erover dat wij geen ervaring hadden met deze manier van reizen en toch meteen tot aankoop waren overgegaan. Laaiend enthousiast maakte ik hem duidelijk dat dit een droom van tientallen jaren was en wist voor mezelf heel zeker dat zijn voorzichtige twijfels niet de minste grond hadden.

Het is nu tien maanden, verscheidene mooie, meerdaagse uitstappen en één grote reis later.

Het is nu ook een inbraak met diefstal, een dom maar kostelijk blikschadeongeval en veel slapeloze nachten later.

Ook zonder genetisch onderzoek, weet ik nu wel zeker dat ik het zwerfgen niet bezit.

Ik ben een bange wezel : IN, MET en DOOR de camper.

Ik wil me wassen in een badkamertje waarin ik niet zeeziek word,

Niet bang hoeven te zijn dat de wc vol zit, vooraleer ik de kans heb gehad om het ergens deftig te ledigen en te spoelen.

Ik wil vanaf de eerste nacht op vakantie goed slapen,

Niet bij het minste buitengeluidje door het venstertje willen piepen, uit schrik voor overvallers of inbrekers.

Ik wil ook niet als een paria bekeken worden omdat ik met eigen huis en eten arriveer en enkel de dorpsfontein gebruik ipv de lokale economie een steuntje te geven.

We hebben in die tien maanden, oprecht waar, heerlijke momenten beleefd met de zwerfwagen, maar wat ik hierboven vernoem, weegt zoveel zwaarder; zodanig dat denken aan de Marlin mij al onrustig maakt.

Herman vindt het erg. Ik beloofde hem dat we het jaar zouden volmaken, vooraleer we zouden beslissen om de Marlin te houden of te verkopen, maar hij weet hoe slecht ik me erbij voel.

Gisteren zei hij dat we hem in mei zullen te koop stellen. Ik wou dat ik het anders kon bekijken, want Herman zelf had hem graag gehouden,  maar ik kan me alleen maar héél, heel opgelucht voelen bij die beslissing.

We zullen zeker nog enkele uitstappen in eigen land maken, o.a. de ontdekking van de Westhoek met onze Nederlandse vrienden, maar daarna hoop ik dat we onze Marlin snel voor een redelijke prijs kunnen verkopen.

Een uurtje geleden kreeg ik bericht van Herman, dat hij veilig in Genève is geland.

Alles voor acht uur ’s ochtends heet bij ons “voor dag en dauw”.

Voor dag en dauw dus, bracht ik hem al naar Wijnegem, waar hij met zijn 2 medereizigers had afgesproken om verder naar de luchthaven te rijden.

Over die luttele 14 kilometer van thuis tot Wijnegem deden wij in de ochtendspits 40 minuten.

We prezen onszelf eens te meer zalig met ons pre-pensioen, nu we aan de ratrace niet meer moeten deelnemen.

Helemaal in mijn eentje, snik-snik, was ik op een kwartiertje al terug thuis en ondervond dat “voor dag en dauw” toch ook enkele voordelen heeft : tegen de tijd dat je normaal opstaat heb je het huis al aan kant, beddegoed is verschoond en de post(van gisteren) is nagezien.

Helaas heb je dan ook uren vroeger honger.

Mijn “tussendoortje” moest er al zeer vroeg in de ochtend aan geloven en om kwart voor twaalf was ik niet meer te houden : soep en bokes! Soep en bokes, of ik scheur!!!

Tot zondag ben ik mijn eigen baas.

Ik mis mijn lief al, maar toch is het even een luxe : alleen maar aan mezelf moeten denken.

Morgen naar een gezellig verjaardagsfeest : dat zal wel lukken, ik ben er op uit, zèlfs in mijn eentje want natuurlijk ben ik daar niet alleen.

En zondag komt hij al terug.

‘k Moet er van profiteren! Toch waar zeker?

Ook vandaag is Herman het huis uit en ik doe zoals onze poes : gauw binnenglippen waar de deur op een kier staat en van de situatie profiteren.

In mijn geval is dat : de computer inpalmen nu die niet door hem in gebruik is.

Zodat ik nu al twee dagen na elkaar een blogstukje geschreven krijg !

Eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat zijn werk belangrijker is dan wat ik hier zit te doen. Mijn bloggen is immers niet meer dan een prettig tijdverdrijf en nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik erkennen dat er af en toe wel eens gelegenheden geweest zijn waarin ik had kunnen schrijven, maar liever aan een spelletje bleef hangen. En toch... het waren er zeer weinig.

Er is afgelopen weken behoorlijk in de tuin gewerkt en we maakten een paar trips met de motorhome naar Nederland en West-Vlaanderen.

Weken geleden schreef vriendin Tineke : Wat heb ik soms een zin om een bakje leut te komen halen, maar daar is het nou nèt iets te ver voor.

Precies toen had ik datzelfde gevoel : hoe leuk het wel zou zijn om zomaar eens bij elkaar binnen te kunnen lopen, zomaar, voor een kop koffie en een babbeltje.

En toen kwam dat idee om ze te gaan verrassen met een “koffieklets”.

Mijn ventje was direct enthousiast en zodra we enkele dagen zonder verplichtingen waren, trokken we eropuit.

We haalden verse Geraardbergse mattentaartjes (nieuw erkend streekproduct, jawel)en reden met de motorhome naar de kop van Noord-Holland.

We parkeerden in een zijstraat, trokken onze kappen ver over ons hoofd en wandelden voorbij Adam en Tinekes huis om zeker te zijn dat ze er waren, vooraleer we in de Marlin koffie zouden gaan zetten.

En ja hoor : hun auto stond voor de deur en we zagen beweging. Dus : terug naar de Marlin, koffie gezet en getelefoneerd...

Adam nam op, vertelde dat hij ramen aan ’t lappen was en Tineke gaan boodschappen, die zou dadelijk thuis gaan komen.

Ik vroeg “Hebben jullie geen goesting om een taske koffie te komen drinken?”

Adam : “Bedoel je : dit weekend ofzo?”

Ik : “Nee, nu, de koffie staat klaar !”

Toen was het eventjes stil. Ocharme Adam, hij moet gedacht hebben dat ik een slag van de molen had gekregen, we wonen zowat 220 kilometer vaneen.

Maar heel gauw ging er een licht op : “Jullie staat hier toch niet om de hoek ofzo???”

Weinige seconden later wipte hij enthousiast als altijd de Marlin binnen.

Grote hilariteit!

Maar zijn voordeur stond nog open en Tineke zou dadelijk via het strand naar huis komen, dus ging hij gauw nog even terug en ik trok mijn jas aan om haar tegemoet te lopen.

Toen ik voorbij hun huis liep, wenkte Adam me zwijgend binnen : Tineke was al in de keuken, hij had haar gezegd dat nieuwe buren hen voor koffie hadden gevraagd. Vanuit de living riep ik “Pie-iep!”. Daar verscheen Tineke en keek mij een halve seconde aan vooraleer de herkenning in haar gezicht doorbrak.

Verrassing perfect geslaagd!

De koffie met mattentaartjes vielen in de smaak en onze vrienden waren enthousiast over onze “camper” alsook over het voorstel om binnenkort een paar dagen samen de Westhoek –het stukje Vlaanderen tussen de Franse grens en de IJzer- te gaan verkennen .

Omdat ons bezoek onaangekondigd was, wilden we hen niet te lang lastigvallen temeer omdat Tineke twee dagen later voor een ingreep naar het ziekenhuis moest. Maar we hadden natuurlijk ons eigen huisje bij en konden op die manier toch samen meerdere gezellige uren doorbrengen, zonder teveel overlast te bezorgen of plannen in de war te sturen. Die avond reden we met zijn vieren in de Marlin op verjaarsvisite naar vrienden van hen.

’s Anderendaags naar de markt en museumbezoek in Schagen, terwijl Tineke daar op ballet was en in de namiddag maakten  we een stevige wandeling door het 600ha groot natuurgebied Zwanenwater, waar Adam als vrijwilliger werkt.

Die avond bereidde hij ons nog een heerlijke ovenschotel met kip.

Nog wat nababbelen,  afscheid nemen en om tien uur naar bed, want Tineke moest de volgende dag al vroeg naar het ziekenhuis en wij konden de slaap ook gebruiken na een dag wind en frisse zeelucht.

Allevier hebben we blijkbaar genoten van het onverwachte weerzien en de geslaagde verrassing.

Tineke was een dag later alweer thuis en het gaat haar goed. Gelukkig!