Motorhome

Een uurtje geleden kreeg ik bericht van Herman, dat hij veilig in Genève is geland.

Alles voor acht uur ’s ochtends heet bij ons “voor dag en dauw”.

Voor dag en dauw dus, bracht ik hem al naar Wijnegem, waar hij met zijn 2 medereizigers had afgesproken om verder naar de luchthaven te rijden.

Over die luttele 14 kilometer van thuis tot Wijnegem deden wij in de ochtendspits 40 minuten.

We prezen onszelf eens te meer zalig met ons pre-pensioen, nu we aan de ratrace niet meer moeten deelnemen.

Helemaal in mijn eentje, snik-snik, was ik op een kwartiertje al terug thuis en ondervond dat “voor dag en dauw” toch ook enkele voordelen heeft : tegen de tijd dat je normaal opstaat heb je het huis al aan kant, beddegoed is verschoond en de post(van gisteren) is nagezien.

Helaas heb je dan ook uren vroeger honger.

Mijn “tussendoortje” moest er al zeer vroeg in de ochtend aan geloven en om kwart voor twaalf was ik niet meer te houden : soep en bokes! Soep en bokes, of ik scheur!!!

Tot zondag ben ik mijn eigen baas.

Ik mis mijn lief al, maar toch is het even een luxe : alleen maar aan mezelf moeten denken.

Morgen naar een gezellig verjaardagsfeest : dat zal wel lukken, ik ben er op uit, zèlfs in mijn eentje want natuurlijk ben ik daar niet alleen.

En zondag komt hij al terug.

‘k Moet er van profiteren! Toch waar zeker?

Ook vandaag is Herman het huis uit en ik doe zoals onze poes : gauw binnenglippen waar de deur op een kier staat en van de situatie profiteren.

In mijn geval is dat : de computer inpalmen nu die niet door hem in gebruik is.

Zodat ik nu al twee dagen na elkaar een blogstukje geschreven krijg !

Eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat zijn werk belangrijker is dan wat ik hier zit te doen. Mijn bloggen is immers niet meer dan een prettig tijdverdrijf en nu ik toch aan het opbiechten ben, moet ik erkennen dat er af en toe wel eens gelegenheden geweest zijn waarin ik had kunnen schrijven, maar liever aan een spelletje bleef hangen. En toch... het waren er zeer weinig.

Er is afgelopen weken behoorlijk in de tuin gewerkt en we maakten een paar trips met de motorhome naar Nederland en West-Vlaanderen.

Weken geleden schreef vriendin Tineke : Wat heb ik soms een zin om een bakje leut te komen halen, maar daar is het nou nèt iets te ver voor.

Precies toen had ik datzelfde gevoel : hoe leuk het wel zou zijn om zomaar eens bij elkaar binnen te kunnen lopen, zomaar, voor een kop koffie en een babbeltje.

En toen kwam dat idee om ze te gaan verrassen met een “koffieklets”.

Mijn ventje was direct enthousiast en zodra we enkele dagen zonder verplichtingen waren, trokken we eropuit.

We haalden verse Geraardbergse mattentaartjes (nieuw erkend streekproduct, jawel)en reden met de motorhome naar de kop van Noord-Holland.

We parkeerden in een zijstraat, trokken onze kappen ver over ons hoofd en wandelden voorbij Adam en Tinekes huis om zeker te zijn dat ze er waren, vooraleer we in de Marlin koffie zouden gaan zetten.

En ja hoor : hun auto stond voor de deur en we zagen beweging. Dus : terug naar de Marlin, koffie gezet en getelefoneerd...

Adam nam op, vertelde dat hij ramen aan ’t lappen was en Tineke gaan boodschappen, die zou dadelijk thuis gaan komen.

Ik vroeg “Hebben jullie geen goesting om een taske koffie te komen drinken?”

Adam : “Bedoel je : dit weekend ofzo?”

Ik : “Nee, nu, de koffie staat klaar !”

Toen was het eventjes stil. Ocharme Adam, hij moet gedacht hebben dat ik een slag van de molen had gekregen, we wonen zowat 220 kilometer vaneen.

Maar heel gauw ging er een licht op : “Jullie staat hier toch niet om de hoek ofzo???”

Weinige seconden later wipte hij enthousiast als altijd de Marlin binnen.

Grote hilariteit!

Maar zijn voordeur stond nog open en Tineke zou dadelijk via het strand naar huis komen, dus ging hij gauw nog even terug en ik trok mijn jas aan om haar tegemoet te lopen.

Toen ik voorbij hun huis liep, wenkte Adam me zwijgend binnen : Tineke was al in de keuken, hij had haar gezegd dat nieuwe buren hen voor koffie hadden gevraagd. Vanuit de living riep ik “Pie-iep!”. Daar verscheen Tineke en keek mij een halve seconde aan vooraleer de herkenning in haar gezicht doorbrak.

Verrassing perfect geslaagd!

De koffie met mattentaartjes vielen in de smaak en onze vrienden waren enthousiast over onze “camper” alsook over het voorstel om binnenkort een paar dagen samen de Westhoek –het stukje Vlaanderen tussen de Franse grens en de IJzer- te gaan verkennen .

Omdat ons bezoek onaangekondigd was, wilden we hen niet te lang lastigvallen temeer omdat Tineke twee dagen later voor een ingreep naar het ziekenhuis moest. Maar we hadden natuurlijk ons eigen huisje bij en konden op die manier toch samen meerdere gezellige uren doorbrengen, zonder teveel overlast te bezorgen of plannen in de war te sturen. Die avond reden we met zijn vieren in de Marlin op verjaarsvisite naar vrienden van hen.

’s Anderendaags naar de markt en museumbezoek in Schagen, terwijl Tineke daar op ballet was en in de namiddag maakten  we een stevige wandeling door het 600ha groot natuurgebied Zwanenwater, waar Adam als vrijwilliger werkt.

Die avond bereidde hij ons nog een heerlijke ovenschotel met kip.

Nog wat nababbelen,  afscheid nemen en om tien uur naar bed, want Tineke moest de volgende dag al vroeg naar het ziekenhuis en wij konden de slaap ook gebruiken na een dag wind en frisse zeelucht.

Allevier hebben we blijkbaar genoten van het onverwachte weerzien en de geslaagde verrassing.

Tineke was een dag later alweer thuis en het gaat haar goed. Gelukkig!

De pyama is klaar, op het surfileren en de knoopsgaten na.

Volgens Herman lijkt het net een sjiek donkerblauw pak. Afwerken lukt echter niet want mijn naaimachine heeft het begeven.

We brachten ze gisteren naar een hersteller en verkoper van naaimachines. Toen hij mijn Toyotake uit zijn plastic garageke zag komen, rolde de man met zijn ogen en met een laatdunkend trekje rond de mond was het eerste wat hij zei : “Als het duurder dan 50 euro wordt, dan stop ik ermee”.

Dat was voor mij helemaal okee, want jaren geleden had de hele machine nauwelijks driemaal dat bedrag gekost. Maar omdat het voor de rest een prima machientje is, wil ik ze nog wel eens laten herstellen.

Het is maar een gebruiksvoorwerp en toch verdraag ik het niet goed, dat die man er misprijzend over doet : “Wie verkoopt er nu zo iets? Ne Makro, ne GB soms... Ge kunt daar geen onderdelen voor krijgen”; hij zucht : “Enfin, ik zal zien wat ik kan doen, belt woensdag maar eens,  ofwel is het gemaakt, ofwel is’t te duur voor wat het waard is”.

Hij heeft natuurlijk een heel assortiment nieuwe merkmachines te koop staan...

Na een ommetje langs de kinderen en kleinkinderen was het tijd voor de première in Dionteater van het jeugdtoneel ”Als zwervers ontwaken”.

We zijn er helemaal vrolijk van geworden!

Deze namiddag ga ik er opnieuw naartoe, maar ditmaal met Jade en mogelijk ook twee vriendinnetjes van haar.

Herman zit in Brussel te vergaderen, dus zal het een stricte meisjesaangelegenheid worden – kan ook plezant worden!

Er zijn nog plaatsen vrij : wie zijn kleinkinderen eens wil tracteren moet beslist met hen komen kijken. (voor alle zekerheid toch eerst maar eens telefoneren)

Deel 5 : de jojo – jaren

Ik ga dat hier niet te lang maken :

Veertig jaar is het een strijd om de lijn gebleven.

Mijn lichaam heeft die vette periode tijdens de adolescentie ingeprent en wil daar telkens opnieuw naartoe, als ik mijn aandacht en inspanningen maar even laat verslappen.

In de loop der jaren : 4 verschillende weigtwatchers-programma’s, soep-, appelmoes-en-wilde-rijst, homeopathie, zero3-pillen, appelazijn, Mayo-, Toronto-, Villejuif, bananen-, Libelle- en Flairdiëten : allemaal heb ik ze langere of kortere tijd gevolgd.

Ze werkten ook allemaal...voor een tijdje.

De jojo-beweging was een vast gegeven : 15 tot 18 kilo langzaam eraf...en meestal binnen de kortste keren er ook weer aan. 

                      2002 2005

Vanbinnen was er wel wat veranderd : ik vond me er de laatste jaren, ondanks die extra kilo’s, toch niet lelijk uitzien.

Een frisse matrone van middelbare leeftijd kan best haar charmes hebben.

Helaas : die buik zit in de weg om goed te bukken, bewegen is sowieso al minder gemakkelijk en reeds enkele maanden voelde ik me “opgejaagd”: Hoge bloeddruk, zo bleek... met pilletjes zou het beteren, maar ik weet dat het aan mijn overgewicht ligt. Om nog meer schade te voorkomen – want nu lag er wellicht ook diabetes op de loer – toog ik naar een diëtiste.

Een heel persoonlijk dieetplan werd opgesteld en daar houd ik me nu bijna twee maanden heel strict en haast moeiteloos aan. Met één uitzondering voor nieuwjaarsdag, waarop ik mezelf een kleine uitspatting veroorloofde.

Het gaat goed, want ik voel me stukken beter, gemakkelijker, lichter, gezonder, jonger.

Ik weet dat ik me voor de rest van mijn leven aan deze eetgewoonten zal moeten houden (met heel af en toe eens een doorzakkertje), maar dat heb ik ervoor over.

Beseffen dat ik me anders misschien een hoop ouderdomskwalen op mijn hals haal, is de beste motivatie om zo verder te gaan.

Gezondheid voor alles.

Veel geluk en doorzettingskracht aan iedereen die er ook wil aan beginnen!

Deel 4 : Vette en magere jaren

Ik werd zo mogelijk nog verlegener dan ik al was, durfde zelfs geen winkel meer binnengaan en voelde mij alleen thuis nog veilig voor afkeurende en kritische blikken.

Als mijn ouders, broers en zussen ergens naartoe reden of op familiebezoek gingen, koos ik ervoor om thuis te blijven en voor mijn 13 jaar jonger zusje te zorgen.

Dat in mezelf gekeerd zijn, maakte dat ik er nog lomper en plomper uitzag dan ik al was en dat besefte ik wel, maar ik durfde gewoon niets.

Naar de meisjeschiro ging ik nog wel, tijdens mijn ziekte had ik ook vaak bezoek gekregen van de leidster en mijn vriendinnetjes van de jeugdbeweging, maar wanneer er volksdans gedaan werd, haakte ik af : mijn lichaam laten zien en bewegen, dat kon niet, daarvoor schaamde ik me er te erg voor.

Mijn ouders probeerden me wel te stimuleren om allerlei activiteiten mee te doen, maar bij de minste druk klapte ik dicht.

Toch ging ik die zomer mee naar Zwitserland met het ziekenfonds, Jeske mocht -een jaar te vroeg-, samen met mij mee. Ik hield van de bergen en de omgeving, maar ik haatte het kamp en het gebrek aan privacy.

Ik werd voortdurend hartstochtelijk verliefd op onbereikbare mannen, die van niets wisten, ik hield mijn verliefdheden trouwens voor iedereen geheim, schreef er dagboeken van vol en voelde me diep ongelukkig over mijn uiterlijk.

Mijn ouders beschermden me. Als Moeke nog maar een zweem van kritiek van iemand anders op mijn zware lichaam bespeurde, ging ze systematisch in de verdediging. Ze troostte me ook, dat het vanzelf zou beteren, toen ik vroeg of ik geen pillen kon nemen om te vermageren.

Zij informeerde bij onze huisdokter, maar die was zich toen al zeer bewust van het gevaar voor anorexia op mijn leeftijd (niet dat ik dat woord toen heb horen vallen) hij wilde in elk geval niets voorschrijven of speciale dieten laten volgen, misschien ook wel omdat ik nog lange tijd nadien hartruis had.

Ik mocht evenmin zware turnoefeningen doen, met als gevolg dat de turnlerares me vaak nijdig liet voelen dat ik beter “wat meer moeite zou doen”, zodat ik slanker zou worden.

Ik was groot, dik en onzichtbaar, dat laatste was mijn hartsgrondige keuze en dat wilde ik blijven tot de dag dat ik toonbaar zou zijn.

Van dat moment droomde ik zowel overdag als ’s nachts.

Toen ik 17 was, werden eindelijk mijn keelamandelen verwijderd.

Het scheen de hoogste tijd, die totaal verziekte amandelen waren de bron van mijn reuma en al de miserie die dat had meegebracht.

De operatie gebeurde onder lokale verdoving, ik kon alles horen wat de specialist tegen onze huisdokter zei, die de operatie bijwoonde. “C’est du cuir vivant!” hoorde ik de chirurg zeggen (het is levend leder) . Ik dacht in paniek  och, lieve god, ze gaan die er toch wel uitkrijgen zeker, ik lig hier nu precies al te stikken!

Tegenwoordig houden dokters toch meer rekening met de gevoelens van hun patiënt en zouden hen geruststellen ipv te beangstigen.

Maar goed, die amandelen gingen er onder nog meer commentaar over hun ontzagwekkende toestand uiteindelijk toch uit. Na twee dagen ziekenhuis mocht ik terug naar huis, de oorpijn die ik na de ingreep had, staat nog steeds in mijn geheugen gekerfd.

Vanaf toen begon mijn gewicht stilaan te normaliseren en toen ik na een chirokamp thuiskwam, waarop we uren en dagen de Sirtaki dansten, begon men op te merken dat ik slank werd.

Ik was dol op de Sirtaki! Jes en ik kochten het plaatje met de muziek van Zorba, zetten onze draagbare platenspeler in de tuin en stonden die hele zomer buiten te dansen. De koekjes bij de thee werden gerantsoeneerd en ik telde mijn boterhammetjes, terwijl de kilos er begonnen af te vliegen.

Toen ik mijn laatste humaniorajaar aanvatte, oogste ik bewonderende blikken van de turnlerares en openlijk lovende commentaar over mijn turnprestaties.

Ik vergaf haar vroegere ongevoeligheid en kon alleen maar gelukkig zijn. Ik had een heel nieuw, mooi omhulsel gekregen, dat geen pijn meer deed, één dat me vreugde bezorgde en deugddeed als ik ermee bewoog.

Tot mijn grote verbazing en blijdschap begonnen jongens mij nu op te merken en vanaf mijn 18^de mocht ik af en toe eens op zaterdag naar de dansavond van de jeugdclub.

Een hartelijke Nieuwjaarszoen!

Deel 3 : DIK

Zelf had ik het nog niet echt door, ik kon mezelf in de lavabospiegel slechts tot net onder mijn schouders bekijken en in de rest van mijn lijf was ik niet geinteresseerd. Ik droeg dag en nacht pyama’s en zag mezelf niet veranderen.

Toen ik een maand of twee thuis was, begon men toch een beetje ongerust te worden dat ik achterop zou geraken op school.

Een paar leraressen waren bereid om thuis enkele inhaallessen te komen geven.

Toen de lerares wiskunde me terugzag, viel haar mond open van verbazing. Ze riep botweg :“Amai Paz, gij zijt DIK geworden!”

En ik hàààtte wiskunde tevoren al....

Van heel die les heb ik niet veel meer gehoord, haar uitroep bleef door mijn hoofd galmen.

Ik ging op de badkamerweegschaal staan.

Net voor ik ziek werd, woog ik 54 kg, bij 1,67m, drie maanden later was er 20 kg bij!

Ik was geschokt, maar er vielen mij buiten die harde kussens op mijn heupen weinig verschillen op.

De dokter die wekelijks langskwam, zei dat dit voornamelijk het gevolg was van de cortisone en dat het er spontaan zou afgaan, eens ik terug op de been zou zijn.

De maanden bedrust vond ik best wel aangenaam, de bezoeken aan het ziekenhuis voor bloedprikken en vooral dan de electrocardiograms vond ik vreselijk!

Voke bracht me er altijd met de auto naartoe

Niet dat het pijn deed, was het dat maar!

Nee : je moest er met je bovenlijf bloot.

Dat die dokter daar die ongewenste witte bollen op mijn torso moest zien, was één ding; dat die dokter vervolgens tegen Voke zei dat hij gerust bij het onderzoek mocht blijven, was wat anders...die schaamte...

Ik denk dat Voke mijn gêne voelde, want hij maakte zwak bezwaar dat het niet hoefde, maar de dokter drong aan.

Niemand vroeg mij of IK dat wel goedvond.

Ik heb het voke nooit gezegd, maar ik was in stilte dankbaar, dat hij later spontaan in de wachtkamer achterbleef als er weer eens een ECG moest gemaakt worden.

Bij het bloedprikken bleef hij er wel bij en zei dat ik maar naar hem moest kijken en niet naar de spuit, terwijl ze bezig waren, omdat ik bij een van de vorige beurten duizelig was geworden.

Toen de Paasvakantie voorbij was, mocht ik weer naar school.

Ondanks mijn luilekker leventje snàkte ik ernaar om terug te gaan, die vele andere gezichten terug te zien, o wat hield ik van al die kinderen die ik zou weerzien!

En buiten kunnen komen zonder naar een ziekenhuis te moeten, ik keek ernaar uit als naar een groot feest....

De ochtend van mijn eerste nieuwe schooldag was als een verrijzenis : in de auto stappen en onderweg stomverbaasd zijn over de explosie van lente overal !

De school ligt  tegenover het Steytelinckpark in Wilrijk. Toen ik het de laatste keer zag, was dat park kaal en kleurloos, nu, maanden later,  waren er duizend schakeringen van groen! En die heerlijke geuren....ik werd er gek van.

Mijn hart sprong bijna uit mijn borst van vreugde en ontroering. Ik voelde mij nooit eerder zó levend.

Mijn haar was in die tijd hard gegroeid en ik kon er 2 leuke lage staartjes in maken, ik hoopte stilletjes dat de meisjes op school ze zouden bewonderen. Ik verwachtte ook dat ze even blij zouden zijn om mij te zien, als ik hen.

En ja, de meesten waren vriendelijk, maar ik voelde hoe ze me als een vreemde bekeken, in hun ogen was ik een ander mens geworden : mijn gezicht was pafferig, mijn omvang was ineens met bijna de helft vermeerderd en hun verdoken blikken en gefluister vielen mij nog altijd meer op dan mijn eigen transformatie.

Tot ik voorbij een grote spiegel liep, dacht dat er mollige vrouw op me toekwam en me realiseerde dat ik die matrone was, mijn veertienjarige, onzekere zelf.

Vanaf toen was ik dik.

Zaterdagochtend.

Tok-tok-tok op onze slaapkamerdeur...

Binnen!

Jade duwt de deur open, terwijl ze een dienblad in evenwicht houdt :

“Goeiemorgen Papie en Mamie : ontbijt op bed!” glundert ze.

Een aandoenlijk zicht, die dikke ongelijke sneden, we kunnen ons voorstellen met hoeveel moeite ze die met een gewoon tafelmes heeft gesneden (en godzijdank niet met de snijmachine), beleg apart erbij en twee “servetjes” van keukenpapier, waarop smakelijk papie, smakelijk mamie met dikke viltstift geschreven.

Voor Papie een kop halfvolle melk en voor Mamie een kop magere, zegt ze.

We zetten ons bed in zitstand en Jade staat er trots op te kijken; voor zichzelf heeft ze niets bereid. Gelukkig zijn er meer dan genoeg van die dikke sneden en voor een homp met honing installeert ze zich op onze voeten, weggezakt in het dons.

We zitten gezellig met ons drietjes te smikkelen, te kruimelen en te morsen in het donsdeken.

Momenten om te koesteren....

Zaterdagnamiddag.

Wout heeft gebeld dat hij met Frauke en Maura is thuisgekomen, Dario zal ook gauw gebracht worden en ze verwachten ons met Jade.

Nog even in bad, haartjes wassen, koffer pakken en daar gaan we.

Het is een hartverwarmend zicht, de familie is nu compleet.

Ons kerstkindje ligt zalig te slapen en Dario geeft grote zus Jade een blije knuffel, legt zijn hoofdje zachtjes tegen haar wang terwijl de volwassenen ontroerd toekijken.

Maura doet het fantastisch...ze viel na de geboorte geen grammetje af en weegt nu, vier dagen later, al 280 gram méér. Haar altijd reeds slanke mama zal geen lijnproblemen hebben en zelf stevig mogen eten om dit gretig kindje baas te kunnen!

Als we vertrekken krijgen we nog een heel innige knuffel van Jade, ze fluistert in mijn oor : Mamie, ik vond het echt heel fijn bij jullie.

Herman en ik rijden met een intens gelukkig gevoel terug naar huis.

We hadden gelijk met onze premature kerstviering op 17 december, anders was er niks van gekomen !

Zoals steeds werd kerstavond zelf bij mijn ouders doorgebracht, waar we meestal met een goeie dertig zijn.

Frauke was die dag “uitgerekend”, voelde zich niet te best omwille van een zware verkoudheid die maar bleef hangen en bleef daarom thuis met Dario.

Niets wees er echter op dat het nog een kerstekind zou gaan worden, maar vroeg in de Kerstmorgen kregen we bericht dat het waarschijnlijk toch die dag zou gebeuren.

Jade was na het feest bij Moeke en Voke al mee met ons gekomen en Dario ging bij Fraukes ouders logeren.

Om halftwee tuimelde mooie kleine Maura de wereld in. 

Jade is heel blij met haar nieuwe zusje en Dario, net 16 maanden, lijkt er ook dol op te zijn, gezien zijn reacties : zijn hoofd op haar buikje leggen, willen aaien, wijzen naar het wiegje: “Dit! Dit!” - en ook wel op de zijkant van het plexi ziekenhuisbedje kloppen... het zal uitkijken worden met die peuter!

Zaterdag komt het hele uitgebreide gezin thuis.

Tot zolang logeert Jade bij ons en we genieten er samen van. Ze is nu negen jaar en zo’n zalig kind in deze periode : groot genoeg om er aangenaam gezelschap aan te hebben en klein genoeg om nog écht als een kind te kunnen spelen.

Vandaag heeft ze samen met twee buurjongetjes uren in onze tuin gespeeld : haar “huisje”,- een grote nis tussen een groep coniferen- moest helemaal opgeruimd worden en heringericht.

Die twee kleine jongens aanbidden haar en sloven zich uit om haar minste wens in te willigen! Ik had er geen kind aan...aan geen één van de drie trouwens, terwijl die broertjes in de buurt weleens de Daltons genoemd worden.

Alles loopt op wieltjes, Jade is lief, gehoorzaam en blij, tot er vanavond ineens een donkere wolk opsteekt : het bed van Dries, waar ze nu in mag slapen, vindt ze plots “eng”.

 Een buitenstaander zou dan denken dat er akelige dingen in die kamer te zien zijn, maar het tegendeel is waar, het lijkt wel een kloostercel: Effen crème muren, lichtgrijze, bijna witte meubeltjes en als enige decoratie : 3 staanders met gitaren en één poster van snowboarders.

Het bed staat in een nis, met een iets lager plafond, je zou het een alkoof kunnen noemen, ik dacht dat ze het daar eerder knus zou vinden, maar nee... Jade  verlangt naar “haar” kamer : de logeerkamer op de mansarde boven de garage, hoewel het daar nu heel wat kouder is dan in de andere kamers.

Hoe kan een grootmoeder aan zo’n smeekbede weerstaan... Dus wordt de Warme Jef gevuld en al in bed gestopt, haar knuffels en een extra dekbed van de ene kant van het huis naar de andere verhuisd en ons kindje is terug gelukkig.

    Maura
25 december 2007 13u30
3,010 kg 50 cm
Rozig, gezond en prachtig

In het tweede middelbaar liep het fout... Wekenlang al had ik zeer pijnlijke knieën. Thuis dachten ze –begrijpelijk - dat het groeipijnen waren, maar het werd zo erg dat ik niet meer normaal de trappen naar de slaapkamers op of af kon.

De enige manier om mijn kamer op de tweede verdieping te bereiken was : op mijn achterste gaan zitten en zo mezelf trede per trede naar boven hijsen/naar beneden laten glijden.

Er werd een bloedstaal genomen, ergens begin december.

Enkele dagen later op een woensdagnamiddag - ik herinner me dat ik me redelijk goed voelde en met mijn zussen in de tuin speelde-, riep moeke me naar binnen.

De huisdokter zat daar en ze keken allebei bezorgd.

Het bloedonderzoek toonde acuut gewrichtsreuma aan : een gevolg van mijn vele jaarlijkse keelontstekingen.

Ik moest direct gaan liggen, dokter beluisterde mijn hart en longen en stelde hartruis vast. Tot wanneer mijn bloed terug in orde zou zijn, moest ik het bed houden.

Eigenlijk vond ik dat wel tof : als ik niet bewoog, voelde ik geen pijn, ik hoefde geen examens te doen, mocht een poosje niet naar school...

Ik werd overdag languit op de sofa in de living geïnstalleerd, werd vertroeteld met allerlei lekkers, verslond stàpels boeken of lag half-zittend te tekenen, tekenen, tekenen...

Elke dag kwam de wijkverpleegster een penniciline-inspuiting geven en tweemaal per week een cortisone-prik. Meestal vond ik die prikken niet erg, behalve wanneer er precies niet veel plaats meer was om nog ergens pijnloos een naald in te ploffen, ik kreeg op elke heup een dik beenhard kussen en zelfs jaren later verdroeg ik nog niet dat iemand me daar aanraakte.

Ik was nu bijna veertien en op zekere dag kwam moeke thuis van de markt met een beha. Hij was van zachtgeel nylon met een wit randje, wel schattig eigenlijk, maar ik moest dat ding niet! Net zoals ik geen borsten wou, maar die waren nu wel héél prominent aanwezig. Moeke vond dat ik nu echt wat steun kon gebruiken, dus trok ik die beha uiteindelijk toch maar aan, vond het geen steun maar een hinderlijk ding waar ik nu voor de rest van mijn leven toe veroordeeld was en ik schaamde me vooral diep, toen ik hem aan voke moest laten zien, toen die van zijn werk kwam. 
                                                                (wordt vervolgd)

Op 26 juni 1949 mochten Belgische vrouwen voor het eerst deelnemen aan parlementsverkiezingen.

’t Moet zijn dat ik dat absoluut wou meemaken, want nauwelijks een dag eerder trok ik voor de allereerste keer mijn keel en oogjes open.

Dat was wel een beetje misrekend, want niet alleen vonden ze mij toen nog veel te jong om te gaan stemmen, ik verbrodde het meteen ook voor ons moeke, die uitgeteld in ’t moederhuis lag en dus zèlf haar eerste stembeurt moest laten voorbijgaan.

Volgens de mondelinge overlevering was ik een mager, uitgerekt, onaantrekkelijk boeleke van 51 cm en 2kg800; zwaar geschalodderd door “de ijzers”, een boreling die zonder aarzeling in de categorie “gestroopt konijn” werd geclasseerd.   

In den beginne was ik dus .... MAGER !

En dat bleef ik.

Het eerste jaar althans.

De bezoeken aan het “kinderheil” bezorgden ons moeke een schuldcomplex : borstvoeding wou niet lukken en flesvoeding verdroeg ik niet.

De opmerkingen in het controleschriftje logen er niet om : het kinderheil gaf moeke keer op keer slechte punten.

Ten einde raad kwam ze met mij bij Dokter Van Heule terecht, een kinderarts die toen naam begon te maken. Hij schreef het wondermiddel, karnemelk van Lacsoons voor en ziet : Paz begon te eten !

Tegen mijn eerste verjaardag was ik “de kwaaien uit” en dat was maar goed ook, want enkele dagen later werd ons Jeske al geboren, een zusje dat slechts luttele maanden melk dronk en zover mijn herinnering strekt, al van op peuterleeftijd zwarte koffie. Jeske is tot op vandaag mager gebleven.

Ik kreeg de smaak van melk te pakken.

Tot mijn 12^de walgde ik van koffie... De blikken drinkbussen die met half koffie-half melk-en-een-suikerklontje werden gevuld, omdat het drankje anders zuur zou worden op de speelpleinen waar we ’s zomers naartoe gingen, vond ik ver-schrik-ke-lijk smaken.

Thee was iets voor bij ’t vieruurtje : alleen te doen met suiker, citroen en een petit-beurre’ke of een marieke.

Een vieruurtje was trouwens eerder uitzondering dan regel, het was meer een gezellige tractatie voor bijzondere gelegenheden. Van dat occasionele petit-beurre’ke zou ik dus niet dik kunnen worden.

Op mijn 12de was ik een hoog opgeschoten, slanke en doodverlegen plechtige communicant.

1961-62 : Naar de 6^de Latijnse in Sint-Ursula : de enige ronde uitstulpingen aan mijn

lang, houterig lijf waren de beginnende borsten, die ikzelf liefst van al onzichtbaar had gemaakt.

Ze zaten immers in de weg om de jongens-filmrollen te spelen, die ik in mijn hoofd had...

Alleen in mijn hoofd ja, te verlegen als ik was, om zelfs nog maar op een normaal stemvolume te spreken, behalve dan bij ons thuis.

wordt vervolgd

Precies een week geleden vierden wij ons eigen kerstfeest met kinderen en kleinkinderen.

Héérlijk is dat...

Niet alleen het feit dat we samen waren, maar zeker ook omdat wij Kerstmis meer dan een week vóór de officiële datum konden vieren.

Daar zijn heel wat pro’s voor aan te voeren :

Het is in de eerste plaats overal zeer kalm om boodschappen te doen, zo tussen Sinterklaas en Kerstmis in, zowel voor de inkopen voor het diner, als voor de cadeautjes.

Ten tweede krijg je niet dat gevoel van teveel eten, drinken, pakjes en drukte binnen een veel te korte periode.

En ten derde : iedereen is vrij, ongestresst en vooral : nog onbevallen.

Want ja, ons Frauke draagt nog steeds fier haar ronde buikje. Ondanks een hardnekkige verkoudheid en een vinnige Dario die haar voortdurende aandacht en energie vraagt, maakt ons derde kleinkind voorlopig geen aanstalten om zijn/haar knusse plekje te verlaten.

Ik denk dat het een wijs baasje is (of meidje, maar dat kan ik me vreemd genoeg zo moeilijk voorstellen; Dat deze baby een meisje is, zou samen met de naam de grootste verrassing zijn).

Een wijs kindje is het dus wèl : wachten tot mama haar verkoudheid kwijtraakt en zo meer adem krijgt...Nu ook zijn/haar papa weer wat beter op de been is na pijnlijke weken met een geknelde zenuw, verwachten wij dat dit boeleke een grootse entree zal maken op kerstavond, zoals altijd al werd voorspeld.  

Ook als we Dries bij onze kerstviering wilden hebben, moesten we er wel zo vroeg aan beginnen. Onze jongste vertrok nl. eergisterennacht voor het vierde jaar op rij naar Oostenrijk, om daar meer dan drie maanden snowboardlessen te gaan geven. Ondertussen weten we dat hij er goed is aangekomen en geïnstalleerd.

Voor Jan’s nieuwe lief was het de eerste keer dat ze met ons Kerstmis vierde en die twee hebben er de vrolijke noot in gebracht. Voor de cadeau’s die ze bijhadden was bijna een aanhangwagen nodig : grote, enorm zwaaaare pakken in stijf, zwart papier, met de namen in goud erop gespoten. Na enige tijd begon het in de living doordringend naar carbolin te ruiken...het bleek dat zwarte papier te zijn: tot op vandaag weten we nog niet waar hij dat vandaan heeft. In ieder geval zorgde het voor hilariteit en voor alle zekerheid hebben we onze handen maar eens extra gewassen en dat papier buitengesmeten van zodra de pakken open waren. Elk cadeau was verzwaard met een gewicht van zo’n oude balans... Waar hààlt hij toch al die rommel??? Hij woont niet voor niks in Doel,  zeker...

De onweerstaanbare schaterlach van Lief erbovenop maakte het extra aanstekelijk.

Haar pakjes waren kleiner van formaat dan die van Jan, maar absoluut origineel en zeer gewaardeerd.

Jade die sinds september dwarsfluitles volgt, had haar instrument bij en bracht  verscheidene sinterklaas- en kerstliedjes ten gehore. Ze doet het op die korte tijd écht al heel goed. Haar bezig horen en –zien, met die fijne handjes en geconcentreerde uitdrukking, maakt ons bijzonder trots.

Zonder vervelende vallingen was het gezelliger geweest, maar een mens kan niet alles hebben...

Maandagavond mocht ik nog eens “Shirley Valentijnen” in Sven zijn wijnbar, een spannend maar leuk avondje,

Dinsdag organiseerde Herman een kerstconcert in Deurne, weer druk en spannend, vooral voor mijn ventje dan,

Woensdag met de motorhome naar Temse voor een kleine herstelling (nog onder waarborg) en ondertussen ook nog naar de verzekering voor info, want onze personenwagen werd aangereden door...de motorhome die van de oprit bolde!

Motorhome is zogoed als ongeschonden, maar de Focus heeft deuken en lange krassen in de rechterzijportieren...dedju toch!

Donderdag : vertrek van Dries

Vrijdag : kerstconcert van Jade’s school, waar we heel ontspannen naartoe konden, geen verantwoordelijkheden, alleen maar genieten, niet meer rond moeten crossen voor cadeaus en eten : alles is in huis voor de volgende dagen en we beginnen weer aan onze viermaandelijkse honeymoon, Herman en ik, nu we het kot voor ons alleen hebben!

We zijn gisterenavond al beginnen vieren : met een wijntje voor de haard enzo....

De toneelopvoeringen van "Koppels" :

Ze zijn voorbij, gedaan, finito, uit...

Maanden voorbereiding, dan vijf voorstellingen en pfffttt...het is vervlogen.

Ik heb me geamuseerd, heb zelf niet lang hoeven te repeteren omdat ik slechts een kleine rol had, waardoor ik ook zeer ontspannen naar de opvoeringen kon gaan en genieten van het hele spel.

Bovenal heb ik sommige mensen beter leren kennen en waarderen, jongere acteurs waarmee ik nog niet had samengewerkt.

De verstandhouding was uitstekend, er heerste een warme, vriendschappelijke sfeer...geen wanklanken of irritaties...het was heerlijk om even deel uit te maken van dit groepje!

Last but not least : het publiek kon onze “Koppels” heel erg smaken, dat werd mij verrassend duidelijk bij de première. Het was fantastisch om die eerste reacties in de zaal te horen en te beseffen “het werkt!”.

De hilarische, karikaturale begrafenisscène werd een hoogtepunt voor spelers en publiek en met onze gospel-achtige versie van “Stand by me” mochten we meerdere open doekjes in ontvangst nemen.

Er moest in dit stuk nogal wat geknuffeld worden; het verbaasde me niks dat die bij onze laatste voorstelling net iets intenser en méér dan alleen maar geacteerd waren.

Om het met de woorden van mijn kleine solo te zeggen :

“Non, je ne regrette rien”!

Het was bijzonder fijn

Om erbij te mogen zijn

Gisteren, donderdagavond, zouden we de eerste voorstelling van “Koppels” spelen voor dit weekend.

Fris gedoucht en netjes opgetut, wil ik om 18u30 naar Wilrijk vertrekken.

Mijn schoenen heb ik al een halfuurtje geleden van de garage naar de inkomhal gebracht, zodat ze niet te koud zouden aanvoelen.

Ik trek mijn jas aan, grabbel mijn tas beet en stap in mijn schoenen.

Even denk ik : hé, er zit iets in ...au..’t lijkt wel een punaise...

Pikkerdepik - PIK –PiiiiiiiiiiiK!!!

Ik schop mijn schoen uit en schreeuw mijn longen uit mijn lijf van afgrijzen en pijn:

Er hangt een grote wesp opzij aan mijn rechter dikke teen te bungelen, het onderlijf nog gekromd, vastgeprikt in mijn teer vlezeke.

Ze krijgt een ferme tik, vliegt eraf om nog wat stuipjes te liggen trekken op de halmat. Herman en Dries komen onmiddellijk aangelopen, mijn oerschreeuw deed hen al aan een vreselijk ongeluk denken. Ik dep met azijn, Dries zegt dat er geen angel in zit en we doen er wat Euceta op.

Auw-auw, het doet echt zeer...ik trek een paar sleffers aan om naar theater te gaan en hoop dat ik straks bij de voorstelling nog in mijn schoenen kan.

Gelukkig rijdt Herman en kan ik mijn voet tijdens de rit op het dashboard leggen : als hij naar beneden hangt is het nauwelijks te verdragen.

Na een uur ebt het wat weg en ik kan voor de korte tijd dat ik op toneel moet, nog net in mijn schoenen.

De bewuste wespen-schoenen had ik al maanden niet meer gedragen.

De queen moet gedacht hebben om daar haar winterslaapje in te kunnen doen.

Laat mij nu toch altijd gedacht hebben dat de koningin niet kon steken!

Vergeet het mensen : ze steekt.... ze steekt, en hoe!!!

Ze steekt zodanig dat ik voor de rest van mijn leven mijn schoenen eerst zal uitschudden voor ik ze aantrek.

Een korte anekdote, omdat het te druk is...

Toen we anderhalve week geleden samen met broers en zussen bij mijn ouders waren, kon ik eindelijk de slijpsteen van schoonbroer Paul teruggeven, die hier al sedert de grote septemberbarbecue lag.

Tevoren had ik er al met mijn zus over gebeld : “Er is hier een plat wit steentje van zo’n 10x10 cm blijven liggen, op de plaats waar de BBQ stond, kan dat een wetsteen van Paul zijn?”.
Jes antwoordde toen dat dat best mogelijk was, dus nam ik het steentje mee naar Edegem.

“Pol, ik heb uw steentje bij hoor!”

Ik overhandig hem het gereedschap, hij keurt het, draait het om en om en zegt dat dit zeker zijn slijpsteen niet is.
Dan pakt hij het stevig tussen duimen en vingers en breekt er een hoek af ....

En ineens ruik ik het : ’t is een groot stuk Zip! (aanmaakblokje).

Ik ga nog lang geplaagd worden met mijn “slijpsteen”, vrees ik.