Naar de inhoud

Eén van de club

akke.beakke.be

Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

Family day op de luchtmachtbasis

We mochten er woensdag bij zijn op die zonnige familiedag in Melsbroek : Herman en ik, mijn ouders, Frauke en Dario.

 

Dit is het uitgelezen moment voor onze Wout om zijn zoontje aan zijn collega’s voor te stellen, er wordt dus uitvoerig bewonderd en wij grootouders slaan dat glimlachend en trots gade.

 

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

We gaan samen eten in de mess, krijgen een  rondleiding in de gebouwen en bezichtigen een Hercules C130-toestel.

Een haast onverwoestbaar vliegtuig, maar wel ontdaan van alle comfort voor de passagiers. Als je bedenkt dat er tot 9 uur durende vluchten mee kunnen uitgevoerd worden, maar dat je omwille van het lawaai al die tijd niets kan zeggen... Free Image Hosting at www.ImageShack.us Er zijn geen zetels maar netten, waarin de manschappen kunnen zitten, slechts één urinoirtje , waarvoor je verdraaid goed moet kunnen mikken en sedert kort ook een kleine wc, die desgewenst met een gordijn rondom kan worden afgesloten!

Zelfs de cockpit biedt weinig comfort méér.

Het bezoek aan zo’n toestel doet mij beseffen wat voor salonavonturier ik ben en mijn ontzag voor de mannen en vrouwen die hier geregeld mee te maken krijgen neemt toe.

Bovendien ben ik heel blij dat onze Wout  een “burgerlijk” vliegtuig als de Airbus bestuurt.

 

Het hoogtepunt van de dag is de vlucht die we mogen meemaken met een Embraer, een toestel waarmee Wout tot voor 2 jaar vloog.

Ik laat mijn beurt dit jaar voorbijgaan, omdat ik nog wat voorzichtig moet zijn met schokken e.d. en op geringe hoogte (500m)“hobbelt” zo’n toestel nogal.

Samen met Frauke geniet ik dus van het prachtige uitzicht op Dario.

Maar Herman en mijn ouders krijgen wel een fantastische mooie vlucht aangeboden: Free Image Hosting at www.ImageShack.us richting Antwerpse haven, tot Doel en terug via de Antwerpse kempen en Limburg, ze herkennen duidelijk Bobbejaanland en Herentals.

Er is zelfs even een escorte Free Image Hosting at www.ImageShack.usvan twee F16’s.

 

Wout regelt voor ons Voke een plaatsje in de cockpit en die is daar op deze wolkenloze septemberdag ab-so-luut mee in de wolken!Free Image Hosting at www.ImageShack.us

Hij ziet het als een fantastisch verjaarscadeau: dit was beslist het hoogtepunt van deze dag, we zullen het nog mogen horen! Ook ons Moeke geniet volop vanuit haar zetel in de kabine en als we hen terug naar huis brengen volgt het naproeven van al dat moois.

6 reacties Reageer op dit bericht

Feestjes

  

Vier “Gouden Handjes” zijn Diontheater te beurt gevallen, waaronder de belangrijkste :

De prijs voor de beste toneelproductie (tweejaarlijkse prijs voor amateur toneelgezelschappen, uitgereikt door de Provincie Antwerpen).

 

Staf Damen kreeg de prijs voor de beste mannelijke hoofdrolspeler en ook voor decors en kostumering waren we laureaat. Het heeft toch wel voor enige euforie gezorgd!

 

En dan was er Voke’s verjaardag... Free Image Hosting at www.ImageShack.usDe feesttent die zaterdag reeds opgesteld was, heeft het die nacht zwaar te verduren gekregen, want het waaide hevig.

Maar ze heeft stand gehouden, ook op de winderige en regenachtige zondagnamiddag.

Een grote parasol/paraplu boven de barbecuestellen heeft het helaas wel begeven.

Uiteindelijk viel het allemaal nog mee met dat weer, de temperaturen waren prima en tegen de avond bleef het zelfs droog.

 

Het was lekker en gezellig en Herman, mijn zussen en schoonbroers hebben ongelooflijk hard gewerkt om alles hier mee te organiseren en terug op te ruimen, al heb ik me moeten dwingen om rustig te blijven zitten, met een beetje schuldgevoel zat ik daar dan toch in de zetel naar al die harde werkers te kijken.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us

 

Als verjaarscadeau hebben we elk een daguitstap voor Voke en Moeke voorgesteld, met alles erop en eraan : thuis opgehaald, dagtour maken samen met elk van de kinderen apart, eten en drinken en ’s avonds weer thuisgebracht.

Enkele jaren geleden hebben we dat nog eens gedaan en er kwamen toen zeer verrassende en gevarieerde daguitstappen tevoorschijn.  

Dat onze ouders er toen bijzonder van genoten hebben bleek wel, wanneer wij nu dezelfde formule voorstelden.

Toen we alle vijf ons voorstel hadden gedaan, zei ons vader: “Moeder, hebben wij niet nog meer kinderen?”

 

Na het eten kwamen de muziekinstrumenten tevoorschijn en hebben we nog zitten zingen in de tuin.

 

Nee...geen klachten van de buren gehad.

 

Voke werd weliswaar 83, maar de ster van de dag was toch onze kleine Dario!
Voorlopig nog slechts een fotootje vanop afstand op mijn blog,Free Image Hosting at www.ImageShack.us er volgen er weldra meer.

 

 

 

5 reacties Reageer op dit bericht

Een week later

 

Eerst en vooral : héél veel dank aan iedereen die goede en mooie wensen stuurde bij de geboorte van Dario!

Alles gaat zo goed als het maar kan.

 

Het is wel een heel drukke en bijzondere periode geweest, vandaar mijn blog-stilte.

 

Niet alleen verbleef Jade hier de eerste dagen na de geboorte, we reden natuurlijk dagelijks voor een bezoekje naar het moederhuis en moesten een gevulde volgende week organiseren.

 

Ik moest namelijk zelf drie dagen naar het ziekenhuis, iets wat al een hele poos gepland was, maar door de verlate geboorte van ons kleinzoontje een aparte spanning meebracht.

Inmiddels ben ik  -naar omstandigheden - fit en gezond weer thuis, maar moet het nog enkele weken kalmpjes aan doen.

En dat terwijl er al zoveel op de agenda staat!

 

Vanavond is het proclamatie van het Theaterfestival Gouden Handjes. Voor de voorstelling van “Fientje Beulemans” kreeg ons toneelgezelschap 13 nominaties, het zou al heel vreemd zijn, moesten daar geen prijzen inzitten!

Maanden geleden had ik me al ingeschreven voor de proclamatie-met-buffet, ik reken erop dat ik het daar enkele uren kan volhouden, want hier wil ik toch echt wel bij zijn.

 

Morgen wordt ons Voke 83 jaar en dat wordt zoals voorbije jaren bij ons in de tuin met een barbecue gevierd. Gelukkig moet ik daar niet alleen voor zorgen en springt de hele familie bij met de voorbereidingen.

Herman en Dries zijn op dit ogenblik de grote feesttent aan het opstellen, aansluitend aan het overdekt terras, want de weersverwachtingen zijn alweer niet denderend en we willen voor 35 mensen een droog zitje aan tafel.

Mijn zussen en broers brengen elk een aantal schotels mee voor het groentenbuffet en Paul en Marc zijn de vaste grillmeesters.

Ik mag mij dit jaar op doktersvoorschrift beperken tot commanderen, delegeren en degusteren.

 

Van ons nieuw klein wondertje, Dario, zet ik volgende week een aantal foto’s op mijn blog.

 

Nu nog even een dutje doen, om straks de proclamatie te kunnen uitzitten!

 

 

6 reacties Reageer op dit bericht

Wachten

Geen nieuws is...

gewoon :  geen nieuws.

 

Wij zitten allemaal op hete kolen. Ons kleinkindje vindt het blijkbaar heel goed, daar waar het al zo lang zit en maakt nog steeds geen duidelijke aanstalten om zijn/haar intrede te doen.

 

Herman en ik slapen nu slechts zeer licht en met 3 telefoons: één vast toestel en 2 mobiele, op slechts enkele centimeters van ons hoofd. ’t Is hèt moment om wat extra straling op te doen.:)

 

Mijn ouders, broer en zussen, durven haast niet meer te bellen om ons niet extra zenuwachtig te maken. Zelfs zus Greetje, die het dagelijks sms-en lang heeft volgehouden, geeft het nu op. Ze wachten allemaal in spanning mee op het “verlossende” bericht.

 

We leven een beetje in een schemerzone. Alles wat we doen, lijkt “in afwachting van”

te zijn. Voor mij is het alsof de geschiedenis zich herhaalt, want onze drie zonen namen ook ruim de tijd om hun intrede te doen en overschreden elk de vooropgestelde geboortedatum met een tiental dagen.

 

Natuurlijk is er wel goed nieuws : moeder en kindje zijn in prima vorm, zo bleek vanmorgen nog maar eens.

 

Wij blijven nog even in blijde verwachting.

2 reacties Reageer op dit bericht

Geheimen

 

Mamie, ik zal u mijn grootste geheim verklappen, als gij er ook een van u vertelt!

 

Ik probeer haar duidelijk te maken dat een geheim geen geheim meer is, wanneer je het doorvertelt, maar onze kleindochter is erfelijk zwaar met koppigheid belast.

Als een lief pitbulleke bijt ze zich in het onderwerp vast om niet meer los te laten.

 

Om het voor mij echt onontkoombaar te maken begint zij “haar grootste geheim” alvast te vertellen.

Pure chantage is het! Ik kan niet anders en moet nu een eigen geheim-op-kindermaat aan het licht brengen.

 

Welja, soms laat ik me grààg door haar manipuleren.Ik geniet van dit vertrouwelijk moment van “meisjespraat” en hoop dat ze nooit bang zal zijn om me in vertrouwen te nemen.

4 reacties Reageer op dit bericht

Uit de kindermond

 

Omdat haar broer/zus op zich laat wachten, komt Jade – in afwachting van de “echte logeerpartij”- al een voorproefje nemen en verblijft van zaterdag tot dinsdagvoormiddag bij Papie en Mamie.

 

Maandagmiddag: zij blijft bij Papie en wanneer ik haar een kusje geeft voor ik enkele uren de stad inga, zegt ze bewonderend :”Mamie, ge ziet er goeoeoed uit. Iemand die u niet kent, zal denken dat ge veel jonger zijt!”

Tja...dan ben ik toch wel zo’n ijdeltuit die daar helemaal van opkikkert.

 

Dinsdagochtend, recht uit bed naar haar kamertje gelopen om ze te wekken, want het moet allemaal nogal vooruit gaan vandaag.

Gauw ontbijt gaan maken, nog in nachtkleding en met mijn haar los en ongeborsteld.

Jade komt de keuken in en ziet mij naast Herman staan :

“Amai, Mamie, uw hàààr! – ze schatert – ge zijt precies de mama van Papie!”

 

Met een vlugge berekening moet ik er dan 107 zijn.

 

Alle winst in éne keer weg.

2 reacties Reageer op dit bericht

Lavabo's

 

Mijn jongste zus – ik schreef het al eerder – zit volop in de renovaties van haar huis.

 

Enkele weken geleden belde ze me op met de vraag of wij geïnteresseerd waren in het

badkamermeubel dat zij 5 jaar tevoren had laten installeren.

Als we het zelf zouden demonteren, mochten we het gratis en voor niets meenemen, maar het moest wel snel gaan.

 

Ik ken dat meubel, dat ziet er heel goed uit, heeft twee hang-kolomkasten, twee ingebouwde wastafels en is van uitstekende kwaliteit.

Bovendien herinner ik me nog heel goed hoeveel zus er enkele jaren geleden voor betaald heeft en besef dat dit een buitenkansje is.

 

Ik begin te dromen...

Onze eigen badkamer is zeven jaar geleden vernieuwd, maar ons meubel begint sleet te vertonen en belangrijker nog : er zit maar één lavabo in.

Ik ga vluchtig opmeten en stel vast dat Greetjes lavabo’s met onder-en bovenkastjes bij ons kunnen hangen. Voor de bijhorende kolomkasten is onze badkamer te klein, maar dat is geen bezwaar, die kunnen wellicht nog elders dienen.

 

Gezellig, denk ik, zo kan ieder tandenpoetsen, make-up of scheerbeurt aan de eigen wasbak doen, zonder de ander in de weg te staan.

 

Mijn Herman is nogal behoudsgezind.

Als het aan hem lag, hingen onze allereerste gordijnen nog steeds aan dezelfde ramen in hetzelfde huis. Ons badkamermeubel is voor hem nog proper genoeg en ligt niet in duigen, waarom zouden we het dan vervangen?

 

Ik kan evenwel zeer overtuigend zijn.

Met doorslaggevende argumenten als :”Zelfs al vind je het hier niet direct nodig, dan kan het dienst doen in het verhuurappartement”- En: “Als het niet goed is, kunnen we het nog verkopen en het geld delen met Greet”, haal ik hem over de streep.

 

We gaan het geheel uiteenhalen en brengen het in 2 ladingen mee naar huis, terwijl ik ongehinderd fantaseer over mezelf rustig staan opmaken, zonder dat mijn ventje zich –vel-tegen-vel langs me heen moet wringen om zijn scheerapparaat uit de rechter kolomkast te halen.

Niet meer moeten dringen om samen in dezelfde spiegel te kijken, nooit meer naar de keuken moeten vluchten met tandenborstel en tandpasta, noch met vergrootspiegel, mijn hele make-upwinkel of haarprulletjesdoos, heerlijk!

 

Thuisgekomen blijkt dat mijn meting toch iets te vluchtig is geweest en ikzelf te impulsief, want dat “vel-tegen-vel” wil inderdaad ook zeggen dat de afstand tussen bad en lavabo maar nipt is en met het massieve nieuwe meubel al helemààl.

 

Nu staat mijn droommeubel dus veilig onder een afdak in de tuin. We zullen het weldra helemaal opnieuw monteren voor een foto op e-bay.

 

Iemand geinteresseerd?


Voor alle duidelijkheid bovenstaande foto is slechts ter illustratie en NIET wat we hier hebben staan.

5 reacties Reageer op dit bericht

Maaibeurt

Enkele uren hebben de gazons nu kunnen drogen.

Geen enkele buur die eraan kon weerstaan.

Dus snorren nu alom lustig de grasmaaiers.

En ik was één van die club.

 

Het gras stond veel te hoog om te mulchen (= versnipperen en laten liggen), dus moest er met de opvangbak rondgereden worden.

De volle bakken worden in de kippenren uitgekapt, daar weten Vanessa en Dora er wel blijf mee : ze scharrelen er driftig in rond en verspreiden het goedje zo ijverig, dat het binnen de kortste keren verdroogd en zo goed als verdwenen is, zelfs al gaat het om een tiental kruiwagens gras.

 

Omdat ik niet telkens de poort naar de kippenren wou openen en sluiten, liet ik de beestjes maar even vrij. Zo heel ver lopen ze toch nooit.

 

Vandaag waren ze precies op avontuur belust, want het duurde niet lang of ze zaten bijna op straat.  Ik heb ze dan de les gelezen en een beetje de stuipekens op het kiekenvlees gejaagd :  dat ze maar best terug hun vertrouwde kot in zouden trekken,  er is immers nieuwe vogelgriepdreiging.

Het mag dan maar om een uil in een Nederlandse dierentuin gaan,  maar met Nederlanders weet je maar nooit : ze geraken moeiteloos in eender welk buitenland. Dat laatste heb ik met grote liefde voor onze noorderburen, maar met evenveel realiteitszin duidelijk gemaakt.

Enfin, veel meer aansporing hadden de meisjes niet nodig, behalve dan het gewone zachte handgeklap, waardoor ze zoals gewoonlijk gedwee hun ren inliepen.

 

Halverwege de maaibeurt voel ik iets in mijn bovenarm prikken, ik kijk naar die plek en zie een dikke grijsachtige worm van een vijftal centimeter net onder de rand van mijn korte mouw bungelen. HEUEUEUEHH!!!! Ik stoot met een oerkreet in één keer alle lucht uit mijn longen en klop met mijn linkerhand het worstje zo ver als het wil vliegen.

 

Op de plaats waar het prikte is niets te zien en wat dat grijzig worstje was, zal ik wel nooit weten. Zonder leesbril is alles wat binnen mijn gezichtsveld van 50 cm komt onscherp.

 

 

 

8 reacties Reageer op dit bericht

Feestje

 

Gisterenavond naar een geweldig feestje geweest!

 

Een kennis werd 65 jaar en samen met 120 anderen, waren ook Herman en ik uitgenodigd.

 

Ik moet bekennen dat privéfeestjes van dat formaat niet zo gauw op onze agenda staan,

Onze gastvrouw en haar jarige man zijn zeer warme en joviale mensen, maar zitten beduidend beter in de slappe was dan wij.

 

Helaas kan je zelfs met een dikke portemonee geen mooi weer kopen en dat was dan ook het enige wat ontbrak.

Op hun prachtig uitgestrekt domein hebben we nu niet kunnen wandelen maar er was wel een zeer grote cirkustent opgesteld met verwarming, reusachtige vazen met honderden langstelige bloemen, ronde tafels voor 10 personen, champagne als aperitief,

Later was er een uitgebreid buffet , barbecue én frieten.

En ik moet absoluut eens vragen waar ze dat sublieme roomijs vandaan hadden!

 

Door de slechte weersomstandigheden hadden sommige gasten afgezegd en was onze tafel niet volledig bezet, maar we hadden enkele zeer boeiende disgenoten. Zo was het een bijzondere eer om met niemand minder dan François Glorieux aan tafel te zitten, die een heel onderhoudende en charmante man bleek, die de ene anekdote aan de andere reeg.

 

Gemusiceerd heeft hij deze avond niet , maar er was wel een ander pianist, een uitstekende jazz-zangeres, een tafelgoochelaar ging van tafel tot tafel, een karikaturist heeft er ook de hele avond zijn bezigheid gehad en toen het uiteindelijk toch een poos droog bleef konden we naar buiten om het vuurwerk te bewonderen...

 

Het tij zou al erg moeten keren, mochten mijn ventje of ik zo’n feestje krijgen voor onze 65ste verjaardag, hoewel ik denk dat het feest nog leuker was voor de gasten dan voor het feestvarken zelf.

Wij hebben ons alleszins uitstekend geamuseerd en ons zes uren lang niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk een rijke mens gevoeld.

En da’s echt wel eens plezant!

  

 

 

 

1 reactie Reageer op dit bericht

Carrière

 

Voor de senior die twijfelt of er voor hem/haar nog een carrière als acteur/actrice of model inzit :

Nooit de moed opgeven!

 

Want het is een vreemd verschijnsel : hoe ouder, dikker, lelijker... ik word, hoe meer men van mijn kop en lijf wil zien!

 

Getuige daarvan : het reclamefilmpje van de lotto, waarover enkele dagen geleden sprake. - Nu dankzij de tips van  Bomma, Amor Fati en Lieve ook te bekijken op mijn blog!

 

Vorige week  dinsdag had ik een ganse dag opnames in Brussel voor een spotje voor Fortisbank, waarin ik iemand moest “troosten”.

 

En donderdag in Meerhout liet ik met een gruwelijke snijwonde in mijn onderarm foto’s  maken voor het nieuwe cursusboek van het Rode Kruis.

Niet ongerust worden want de wonde was gegrimeerd: een interessant procédé om te volgen.

Tot mijn verbazing gebruikt men daarvoor gewoon zoutdeeg (hetzelfde recept als dat waarmee kinderen boetseren).

Drie pakjes met verschillende huidskleurtinten waren beschikbaar en het spul verwerkte en kleefde perfect aan mijn arm, de schminkster deed het zo kundig dat er geen overgang te zien was.

Toen ze in die lichtjes verdikte arm met een mes een snede maakte, was het wel eventjes akelig en dat werd het nog meer, toen er “bloed” in gedruppeld werd, dat er heel natuurlijk kwam uitlekken.

 

De fotoshoot met de verschillende fases van verzorging was tegen de middag afgelopen. Dit was uiteraard een onbetaalde vrijwilligersjob, “voor de goede zaak”, na mijn 2 reclame-opdrachten binnen een korte periode, mocht dat ook wel eens.

1 reactie Reageer op dit bericht

Frauke

Er resten nog slechts enkele dagen dat onze Frauke met een bol buikje rondloopt.

Haar eerste kindje wordt verwacht over negen dagen.

 

Afgezien van de gebruikelijke ongemakken was het een voorbeeldige zwangerschap en Frauke is er het meisje niet naar om zich door een of ander ongemak uit het lood te laten slaan.

Hoewel...nu ik “lood” schrijf, bedenk ik plots : haar werk als restaurateur van glasramen moest ze voorlopig stopzetten, omdat dit metaal in het bloed wordt opgenomen en schadelijk zou zijn voor de baby. Ook tijdens de periode van borstvoeding zal ze om die reden niet mogen werken.

 

Ik weet dat ze haar werk en collega’s mist, maar stilzitten zat er de voorbije maanden toch niet in.

 

“Wat ik anders kan, kan ik ook tijdens de zwangerschap” is haar devies.

En dit meisje kan héél veel!

Een echte handige harry is het, dat werd ons vanaf dag 1 dat we haar leerden kennen al duidelijk. Zo frêle als ze is, kieperde ze met ogenschijnlijk gemak een vijftiental grote boomwortels in Wouts aanhangwagen, wij konden onze ogen niet geloven.

 

Zo’n straffe toeren heeft ze onlangs niet meer uitgehaald, maar er zat toch een verhuis in deze periode, met alles wat erbij hoort aan planning en inrichting.

Ondertussen werkt ze mee aan dossiers voor papa en broer, ontwerpt geboortekaartje en suikerbonenverpakking en werkt die uit, is een liefdevolle en consekwente mede-opvoedster van Wouts dochtertje Jade, een echt computerwonder en de perfecte huisvrouw in een huis dat altijd om door een ringetje te halen is.

Steeds bereid om te helpen, heeft ze vorige week nog een bestelwagen bestuurd om samen met ons een glazen kast te gaan oppikken.

 

“Frauke-ik-kàn-het” noem ik haar wel eens, want vooraleer zij om hulp vraagt of aangeboden hulp aanvaardt, moet het wel zeer moeilijk worden.

Bovendien ziet ze er goed uit, is intelligent, kunstzinnig en vindt in onze lieve Wout de man van haar leven.

 

Of er dan echt geen smetje op deze parel is?

Tuurlijk wel, onze Frauke zou niet menselijk zijn zonder gebreken, zij kent ze zelf en vecht er geregeld mee, een reden temeer om haar graag te zien.

 

Voor heel binnenkort, lieve Frauke : veel adem, kracht en moed!

Je bent een vechter en een winnaar.

Deze fantastische taak ga jij ongetwijfeld schitterend volbrengen.

 

 

1 reactie Reageer op dit bericht

Verwarming

 

Twee weken geleden kon ik me niet voorstellen dat we het ooit nog zouden nodig hebben, maar sinds de drastische afkoeling en met onverwarmd badwater, ben ik bijzonder blij dat we nog voor het verlengd weekend een technieker te pakken kregen die onze verwarmingsketel terug op gang kreeg.


Een nieuwe pomp op vrijdag en een nieuwe “print” die zaterdagochtend geplaatst werd, hebben het -anders zo vanzelfsprekende- comfort van een warme douche teruggebracht.

Eindelijk kan ik mijn stoffig kopke terug wassen, zalig!


Van de kosten weten we nog niets, de factuur wordt opgestuurd, maar het zal alvast goedkoper zijn dan een volledig nieuwe ketel.

Reageer op dit bericht

Terug op dreef geraken

Ik weet niet wat het is, maar het lukt niet meer. Het is een beetje hoogmoedig om van writer’s block te spreken, helemaal akkoord : ik ben geen schrijver.

Maar dit blog, waar ik tot hiertoe met zoveel plezier aan geknutseld heb, wil ik toch niet blijven verwaarlozen, vermoed dat de goesting tot schrijven al doende wel zal terugkomen, dat doet ze met sommige andere dingen toch ook.

Nalatigheid? Ik pleit schuldig.

Maar er zijn verzachtende omstandigheden, dames en heren, leden van de jury... Mijn liefste is allang goed en wel en vol verhalen van zijn Europeade teruggekomen. Dan gaat een mens niet direct aan de computer zitten, natuurlijk. En als ik dan al eens in het bloggen wou vliegen, zat de schat zelf aan zijn administratie te werken, die een pak belangrijker is dan wat ik hier ineenflans.

Is Herman voorlopig klaar met zijn werk ?

Dan doen we samen wat anders.

Er is weer heel wat geklust, de afgelopen twee weken. Bovendien waren er de leuke feestjes, uitstapjes en vanzelfsprekend het huishouden.

Ik snap het niet...ik kan er echt niet bij hoe veel van mijn blogvrienden zo vlot met hun blog kunnen omspringen, daar vanalles kunnen invoegen, de layout in een wip veranderen, filmpjes erop zetten...

Bij mij duurt het al gauw 2 uren om mijn mails na te kijken en te beantwoorden, dan enkele favoriete blogs te lezen, eventueel een reactie te plaatsen (veel te weinig naar mijn zin) en een stukje te schrijven waarbij ik dan meestal de grootste moeite heb om er nog een plaatje bij te zetten, hoe simpel ook.

Bovendien voel ik me dan ook nog eens schuldig omdat ik niet met “echt werk” bezig ben want er moet eigenlijk altijd nog iets dringender gebeuren.

Gisterenavond wou ik dan eindelijk de draad weer oppikken, floept daar ineens onze Wout op mijn scherm, via de pas geinstalleerde messenger.

Dat is dan ook weer gezellig, dus doen we een klapke en er wordt duidelijk dat ik een oude versie van messenger gebruik. Eer hij allemaal uitgelegd heeft hoe ik de nieuwe versie installeer en de oude wegsmijt, zou er weer een pak tijd verloren gaan, dus geef ik met plezier de controle over onze pc aan hem.

En dan begint het gespook!

Ik zie de cursor over mijn scherm heen en weer flitsen, toepassingen openen en sluiten (ik had er weer teveel tegelijk openstaan) een beetje griezelig allemaal, zo’n computer die ogenschijnlijk een eigen leven begint te leiden.

En daar komt ineens de “live messenger” in beeld, met een snel gekozen fotootje en al!

Weer is mijn blog-goesting over, als Wout voorstelt om samen een spelletje te spelen.

Dat doen we tot Herman terugkomt van zijn vergadering en vaststelt dat de chauffageketel het niet meer doet. Verwarming hebben we nog niet echt nodig, maar dezelfde ketel zorgt ook voor het badwater...

Dringend naar de installateur bellen dus, want met het verlengd weekend voor de boeg zitten we tot woensdag zonder warm douchewater.

Deze namiddag zouden ze nog komen, ik hoop dat het nog kan gerepareerd worden, anders wordt het een nieuwe ketel.

5 reacties Reageer op dit bericht

Reclame

Reclamespotje voor de lotto, opgenomen einde mei op het strand van Knokke.

Het ziet er zonnig en warm uit, in werkelijkheid was het 12 graden en er stond een snijdende wind.

Ik ben helaas niet het huppelende ding in gevecht met de vallende badhanddoek, maar de achterdochtige zonnebadende vrouw in de ligstoel. Oppassen dat je niet met de ogen knippert, want anders heb je me gemist!

Ik merk dat het spotje telkens op een andere manier op televisie vertoond wordt: soms zit alleen mijn zonnebadende hand erin.

En hier zie je wat er overbleef van 11 uur kou lijden...

7 reacties Reageer op dit bericht

Sander en meer

Ze ging verbazend goed vooruit, die week.

Om even in te gaan op de bemoedigende woorden-dankjulliewel!- van mijn lieve lezers : er zijn zeker en vast interessante aspecten aan zo’n poosje alleenzijn.

Het is bijvoorbeeld heel aangenaam om je bed eens helemaal in alle richtingen te kunnen gebruiken, zeker als die celibataire periode in een reeks hittegolven valt. Behalve de onderkant ervan, heb ik werkelijk elk stukje bed ongegeneerd bezet.

Ook in het kiezen van wanneer, wat en zelfs óf je wat gaat eten ben je helemaal vrij.

Hoe gezellig het koken en samen tafelen ook is, een korte periode met niemand rekening hoeven te houden is niet onaangenaam.

Die bewuste periode was wel korter dan Hermans verblijf in Spanje, want vanaf donderdagochtend kwam Sander, het achtjarig zoontje van een neef, logeren. Er moest dus toch wel een beetje gezorgd worden.

Sander is een gemakkelijk en lief ventje, maar mijn vrijheid was ik kwijt!

Omwille van de hitte wou hij liefst binnen blijven spelen, slechts een keer hebben we een kort ritje per fiets gemaakt, boodschappen doen.

De koele living was het geliefkoosd speelterrein, waar de curverboxen met oude matchbox-autootjes, plastic soldaatjes, racebaan...werden uitgeladen, ook de fisher-price garage, luchthaven en een stapel suske-en-wiske-albums moesten naar daar verhuizen.

Goed dat we al dat speelgoed van onze zonen bewaarden, want ook kleine meisjes zoals onze Jade spelen graag met die oude spulletjes. Jammer dat ze er nu niet bij kon zijn, Sander is slechts 3 maanden ouder dan zij en die twee zijn goede maatjes.

Te warm om veel huishoudelijk werk te doen, heb ik het kalmpjesaan gepakt. Door het boek te lezen dat Adam had meegegeven: “De graanrepubliek” van Frank Westerman, een historisch overzicht van agrarisch Nederland, een onderwerp dat mij gezien onze recente vakantie daar, bijzonder boeit. Hoewel ik moet toegeven dat ik de lectuur af en toe toch vrij moeilijk vind. Behalve de vele vreemde plaatsnamen, waar ik me nu wel een voorstelling van kan maken, komen er zoveel politieke en historische persoonsnamen in voor waarvan de meeste mij totaal onbekend waren, dat het lezen naar het einde toe toch een beetje een corvee werd. Maar ondertussen ben ik wel blij dat ik wat meer begrijp van een streek en een problematiek waarvan ik tevoren absoluut niets wist.

Af en toe haalt Sanderke mij uit mijn concentratie. Als het ventje niet ergens zit op te trommelen (hij heeft djembé-les gehad), dan zit hij wel te zingen als een nachtegaal in een onverstaanbare taal : zijn eigen versie van wat Engels moet zijn. Hij heeft echt een prachtstemmetje en zingt haarjuist, maar wel luid en haast onophoudelijk... Dus zeg ik hem dat ik achterin de tuin in de schaduw ga zitten lezen en dat hij me maar moet roepen als hij wat nodig heeft. De schat speelt zoetjes verder en zo hebben we elk ons pleziertje.

Samen aan tafel babbelt hij honderduit en voor het slapengaan doen we nog een kaartspelletje, waarin hij zich voor zo’n jong kind zeer eerlijk en sportief laat kennen. Eigenlijk wou ik hier bijna schrijven : je hebt er geen kind aan, maar echt : hij is wel zéér aanwezig.

Zaterdagmiddag kwamen zijn ouders hem hier terug oppikken, Wout en Frauke waren er eveneens bij, we aten allen samen onder de pergola, terwijl een mals regenbuitje eindelijk wat verkoeling bracht. Hét onderwerp van de dag met 2 zwangere meisjes aan tafel.......???

Ondertussen telefoneert Voke :“Paz, schijnt de zon daar ook? Dan komen we even langs!”

De jonge ploeg is nog geen vijf minuten vertrokken en de boel nauwelijks opgeruimd of daar staat de oude generatie al op mijn terras.

Leuk toch, dat ze die uitstapjes nog altijd zo graag maken. Het is toch algauw een flink halfuur rijden van Edegem tot hier. Nadien gaan ze ook nog een bezoekje brengen bij Moekes kozijn in Schilde.

Van Herman komt elke avond trouw een lief sms-je met beknopt dagverslag. Alles schijnt daar goed te verlopen, de gedetailleerde verhalen hoor ik dan wel vanaf woensdag.

Ik tel blij af...

4 reacties Reageer op dit bericht

Alleen

Mijn liefste is vanmorgen vroeg vertrokken.

Voor een hele week naar Zamora, Spanje.

Hij gaat daar niet om te zonnebaden, noch voor het natuur- of stedenschoon, maar voor de volkscultuur, meer bepaald muziek en dans. De “Europeade”, een internationaal volkskunstfestival, brengt elke zomer zowat 6000 dansers en muzikanten vanuit heel Europa afwisselend in een andere stad samen.

Het bijzondere aan dit festival is, dat elke groep daar onbezoldigd aan deelneemt en zelf zijn reis- en verblijfkosten draagt, het gaat hier om het tonen van de eigen cultuur en om de verbroedering, een “Europa van de harten”, een idee gelanceerd door de Antwerpenaar Mon De Clopper, lang voordat er sprake was van een politiek eengemaakt Europa van staten.

Het hartverwarmend en kleurrijk spektakel gaat door in prachtige historische plaatsen, deze zomer voor de 43ste keer al. Herman gaat mee om twee groepen muzikaal te begeleiden, maar ook en vooral als lid van het Internationaal organiserend comité en voorzitter van “Europeade Vlaanderen”.

De voorbije jaren ben ik meegereisd naar Quimper(Bretagne),Riga (Letland), Nuoro (Sardinië), Horssens (Denemarken) en in 2002 was het in Antwerpen te doen! Het waren 5 feestelijke dagen, maar loodzwaar voor de organisatie, ik kan erover meespreken want heb toen het gros van de tijd op het secretariaat gewerkt, waar alle problemen samenkwamen : een heksenketel, waarvan deelnemers weinig weet hadden, maar waarin wij toch een zeer verteerbaar potje hebben kunnen bereiden.

Herman is nu met de volksdansgroep “De Kegelaar” per bus naar Zamora vertrokken, ze doen dat met 2 overnachtingen in een jeugdherberg onderweg. Een van de redenen waarom ik niet meega, is –naast het gebrek aan privacy – het besef dat ik niet de toerist kan uithangen, terwijl mijn man en de andere verantwoordelijken daar tot over hun oren in het werk zitten. Ik steek grààg de handen uit de mouwen, maar kan me niet terugtrekken zolang er werk te doen is en dat stopt dus nooit op zo’n Europeade. Voel me ook verplicht om aan alle manifestaties deel te nemen. In de hitte van zo’n stad, op ieder moment van de dag en soms ook van de nacht tussen al dat volk...ik kan er niet tegen!

Die schat van mij geniet van elk moment, gaat overal brandjes blussen en voelt zich voor àlles verantwoordelijk, hij floreert gewoon op dat soort stress! Na elke Europeade komt hij helemaal van de wereld thuis en heeft telkens enkele dagen nodig om terug tot zichzelf te komen. De contacten met bekenden uit al die buitenlandse groepen...het is voor hem allemaal feest.

Ik begrijp dat wel en ben blij voor hem, voor mij werkt het enigszins anders : ik neig ernaar om alleen te zien wat er misloopt en word daar zeer ongelukkig van, daarom ga ik dit jaar niet meer mee.

Maar ik mis hem heel erg.

Volgend jaar toch nog eens goed nadenken welke van de twee kwalen de minste is.

4 reacties Reageer op dit bericht

De fiets in eer hersteld

De voorbije vakantie heeft ons doen beseffen hoe goed het doet om regelmatig te fietsen. Niet dat onze tweewielers ongebruikt in de garage stonden te roesten : ze komen geregeld van stal om een boodschap te doen, maar recreatief gebruik was er de laatste maanden nauwelijks bij.

Daar hebben we nu verandering in gebracht en we genieten volop; zeker nu het ideaal fietsweer is. We vertrekken omstreeks halfvijf ’s avonds om de grote hitte te vermijden en toeren dan 35 tot 45 km. We hebben fietskaarten zàt, maar de tochtjes die we tot hiertoe maakten, deden we op het gevoel.

Het is onbegrijpelijk, maar wij ontmoeten zelden of nooit andere fietsers of wandelaars. De wegen die we nemen zijn niet altijd de ideale fietspaden, mul zand soms en vaak ook scherpe steentjes, maar hoe prachtig kan het hier nog zijn!

Een van onze tochtjes leidde langs het Marmerven in Brecht, dat nu helemaal met prikkeldraad omheind is. Toen we even stopten om te kijken – er waren veel reigers- werden we aangevallen door dazen. Als gekken sprongen we terug de fiets op en trapten zo hard als het terrein en onze conditie het toelieten, want die nijdige beesten lieten niet af. Mijn ventje kon ze gauw achter zich laten...daar waar IK fietste dus! Gillend, met mijn paardestaartje zwierend en met één hand mezelf overal kletsend waar die ondingen neerstreken, raakte ik ze uiteindelijk toch kwijt. De bulten zullen nog dagenlang een souvenir blijven.

Ook aan het Klokkeven bij Rijkevorsel heerste dezelfde plaag. En we hadden daar nog zo graag een frisse duik gedaan in de vroegere zandwinningsputten. Het water zag er zo uitnodigend uit, zo groot, zo fris, zo verlaten...helaas was er ook duidelijk zwemverbod. Zucht...... Als die ene visser er niet had gezeten, hadden we het misschien toch nog gewaagd. Okee, ik weet het wel : het is nu natuurgebied en de fauna zou verstoord worden, maar waar kan je in dit landje nog vrij zwemmen? Een overvol strandje van de Lilse Bergen of het Zilvermeer zegt me niet zoveel. Ik troost me maar met de gedachte dat we toch weer door de dazen zouden worden opgevreten.

Het leuke van deze fietstochtjes is het onverwachte : We vertrekken bijvoorbeeld naar de Blommerschothoeve, waar je vorige zomer nog heerlijk zelfgemaakt ijs, recht van de eigen koeien, kon eten. Als we daar vandaag aankomen, zijn de houten picknicktafels verdwenen en het melkhuisje, waar het ijs werd verkocht, is terug als melkhuis in gebruik. O en we hadden zo’n grote goesting in dat onwaarschijnlijk lekkere roomijs!

Dan schiet het ons te binnen : bij Gofie’s in Lille, dààr moeten we zijn! Nog veel lekkerder, zelfgemaakt ijs in talloze varieteiten. Nu maar hopen dat ze open zijn, want het is een heel eind fietsen.

En we hebben geluk! Er zit slechts één familie in het ijssalon en wij installeren ons buiten onder een parasol tussen de bloemen en de vijvertjes. Het moeilijkste is een keuze maken uit al die lekkernijen, want het ziet er allemaal om ter lekkerst uit en de baas, die ons zelf bedient, is een heel vriendelijke jonge kerel.

Ik had een marsepino noir(ijs-marsepeinspaghetti-chocoladesaus) en Herman een pannenkoek met kriekjes en ijs. Om duimen en vingers van af te likken! Wie me niet gelooft, moet maar eens gaan proberen. In de zomermaanden is het er vreemd genoeg rustiger dan in de winter.

Ons avondmaal hebben we er met plezier voor gelaten en 41 km fietsen zal ook wel enige calorietjes verwerkt hebben.

4 reacties Reageer op dit bericht

Hete verjaardagsfeestjes

Ondertussen zijn we alweer twee weken in de hete stille Kempen.

Mijn verjaardag hebben we nog eens overgedaan. Eerst met de kinderen, de volgende dag met mijn ouders....Jaja, gescheiden, want het bleek onmogelijk om hen voor het einde van deze maand allemaal samen hier bijeen te krijgen.

Natuurlijk hebben we gebarbecued, hoewel het ook daar veel te heet voor was. Iedereen die de afgelopen weken al aan het buitenvuurtje heeft gestaan, weet hoe ondraaglijk heet het voor de kok is.

Binnen koken is heel wat aanlokkelijker, maar daar wordt ons –tot hiertoe zeer koele huis- dan weer door opgewarmd, daarom probeer ik dat zoveel mogelijk te beperken. De hoogste temperatuur deze zomer in onze living waargenomen is 25°. Onze slaapkamer en badkamer liggen gelijkvloers, daar is het dus hoogstens even warm, in de kamers boven is het een andere zaak, hoewel het nog steeds goed te doen is, mits tijdig openen en sluiten van vensters en zonwering.

Een gelukkig toeval of ingenieus bedacht, maar de architect en bouwers van dit huis hebben dat, samen met de strategisch aangeplante bomen errond, heel goed gedaan.

We wonen hier nu dertien jaar en hebben voor onze laatste BBQ een nieuwe “koelste plek” in de tuin gevonden. Het bracht wat verhuizen van tuinmeubilair mee, maar het was weer eens wat anders.

Ons in de maand mei zo groene gazon begint nu wel zeer lelijke droge plekken te krijgen, maar er mag geen kostbaar drinkwater aan verspild worden. Zo’n grasmat herstelt immers toch, als je ze tenminste niet verwend hebt door op droge dagen steeds te sproeien.

Het enige verjaardagscadeau dat ik elk jaar opnieuw wil krijgen, is een foto van “wij met ons vijven”. Ze wordt altijd op dezelfde plaats in de tuin genomen, dit jaar enkele dagen later dan de echte datum, maar toch nog op “het feestje”. Daar hoort telkens groot (gespeeld) protest van de jongens bij, er worden minstens 20 foto’s gemaakt, waarvan je er 18 direct kan weggooien omdat ze er onnozele koppen op trekken, (hoewel ik er daar ook de lelijkste van bijhoud) en sommige jaren zit er bij nader toezien zelfs geen enkele goeie bij.

Onze Wout heeft ooit een kop van Herman uit de ene foto in een andere gevoegd, omdat nergens een fatsoenlijk ensemble opstond.

De meisjes die de fototoestellen hanteren, zweten wat af! En dat komt niet altijd door de hitte. Ze geven instructies aan hun mannen, die nooit luisteren en nooit ophouden met protesteren en lachen, gekke bekken trekken, Quasimodo spelen...enfin, een gekkenhuis!

Maarrrrr!.... :ik krijg tot hiertoe elk jaar mijn gezinsfoto. Je ziet ze hierboven, van links naar rechts : Jan, Dries, Wout -en Herman en ik aan hun voeten.

1 reactie Reageer op dit bericht

Afscheid

Voor de laatste keer deze zomer ontbijten wij samen in Callantsoog en blijven nog napraten aan tafel.
Wat gaan we ons samenzijn en al onze gesprekken missen.
Twee weken samen op vakantie, zonder één wanklank, dat moet echte vriendschap zijn.

Adam leerden we zes jaar geleden kennen toen hij als verslaggever voor zijn krant op de Europeade in Horssens, Denemarken was.
Toen het nadien ook zo goed met Tineke bleek te klikken, zijn we elkaar blijven opzoeken, maar dit was de eerste keer dat we zoveel tijd in elkaars gezelschap hebben doorgebracht.

Adam en Tineke geven ons nog Jodenkoeken, cranberrysnoepjes en Winschoter roggebrood mee.
Het wordt een zeer hartelijk afscheid wanneer we om 11 uur onze Hollandse “familie” verlaten.
 
Na een korte benen-strek-pauze komen we om 14 uur thuis.
Het is bloedheet in de Kempen en we missen de zeebries al.
Ik telefoneer met Tineke om onze behouden thuiskomst te melden en om nog eens te bedanken.
Zij is dadelijk in het werk gevlogen, heeft al 4 ladingen was gedraaid. Ook zij zegt dat het hun zo aangenaam was, dat er niets heeft gehinderd.

We hebben zoveel verrassend nieuws gezien, gehoord, geleerd, genoten. Niet in het minst door het uitstekend voorbereidingswerk van Adam en Tineke, hun en zus Hillies grote gastvrijheid, hun grote kennis van de streek, onze soms zeer intense gesprekken, al die hartelijke en oneindig attente 1000 en 1 dingen, maakten het voor ons een volmaakte vakantie.

Gisteren hebben we het uit volle borst meegezongen en dat wil ik hier graag nog eens overdoen :
IK HOOUUUUU VAN HOLLAND !!!!!!
foto : Adam, Paz, blik vanop de strandopgang naar hun huis
2 reacties Reageer op dit bericht

Zee, strand en smartlappen

Prachtig strandweer vandaag!

Er is nauwelijks wind, bijgevolg spiegelglad water.
Het is zalig om te zwemmen, dat heb ik dan ook twee keer gedaan. Het strand is zeer breed en heel rustig als je wat verder van de strandopgang gaat zitten.
We hebben afgelopen 2 weken allemaal een mooi kleurtje gekregen door dat buitenleven.

Vanavond heb ik hier konijn op zijn Vlaams bereid. Als dessert krijgen we Watergruwel en dat is smakelijker dan de naam laat vermoeden : gort met bessensap, krenten en rozijnen. Goed gekoeld was het een fris zomers toetje.

Adam gaat een keer per maand drummen in “De Foyer” op het Dorpsplein, om het smartlappenkoor te begeleiden, samen met 2 vrouwelijke accordeonisten.
Vanavond is het weer zover.
Natuurlijk gaan we meezingen.
Er blijken in dit land veel van die koren te zijn, ook zeemanskoren, waar nogal wat volk op af komt.
Thuis zou ik er waarschijnlijk niet aan denken om zoiets te doen en hier amuseer ik er mij geweldig mee.
Om 11 uur is het afgelopen met zingen, Adams drumstel wordt in de auto geladen en Tineke, Herman en ik wandelen naar huis.
Foto : Adam en de 2 Tiny's begeleiden het smartlappenkoor
Reageer op dit bericht

Terug naar Noord-Holland

We nemen afscheid van Hillie, die ons de afgelopen dagen grote gastvrijheid heeft verleend, terwijl ze ons niet kende, maar waar we ons onmiddellijk vertrouwd en “thuis” hebben gevoeld. We zullen elkaar beslist terugzien.

Op onze terugweg rijden we over Groningen, waar we een stadswandeling maken. We zien de “Olle Grieze” (Martinitoren, geen uitstaans met het drankje, maar alles met de H.Martinus), lopen via de Grote Markt door de Heerenstraat, waar we op het terras van het Grand Café een broodje eten.
Ook het prachtige art-nouveau station van Groningen is de moeite van een bezoek waard. De gigantische fietsenparking bij het station is voor ons spectaculair : ontelbare fietsen, dubbelgestapeld in speciale rekken. We halen kaas voor fondue in de prachtige kaashandel Van der Ley.
De auto zit nu echt tjokvol : alle bagage van ons vieren, de cadeautjes en nu ook nog eten voor vanavond, de pakken en pakjes steken tussen onze voeten, naast ons op de bank en in elk mogelijk gaatje.

We verlaten de provincie Groningen en rijden naar Dokkum in Friesland, de noordelijkste plaats van de Elfstedentocht.
Ook in dit schilderachtig stadje maken we een wandeling en gaan we wat “opsteken”(zie verklaring van dit woord enkele dagen eerder). Er wordt net een molen in gang gezet en we bewonderen hem van dichtbij.
Onze reis gaat vlakbij de kust verder.
De prachtige Groninger boerderijen hebben nu plaatsgemaakt voor het Friese type. Ook die zijn zeer groot, maar hebben de typische kop-hals-romp indeling : een voorhuis, een lager verbindingsgebouwtje(stal?)en dan de dikke “romp” van de schuur.
We zien behalve schapen nu ook koeien in weiden ipv de uitgestrekte graan- en aardappelvelden van het noorden. De vergezichten worden meer onderbroken door groepen bomen ertussen.

Terug over de afsluitdam is het niet ver meer naar Callantsoog waar we rond 19 uur aankomen.
Het treft me hoe heerlijk dit huis naar hout en kruiden geurt. De auto wordt leeggemaakt en we gaan aan tafel voor de kaasfondue.

Als je vlakbij het strand woont, hoort een wandelingetje na het avondeten erbij en we zien een mooie zonsondergang. Adam heeft trek in een ijsje , maar “Ijsje Primo” is juist aan het sluiten.

Hééé, Frauke stuurt een blij smsje : ze was net bij de gynecoloog en de baby doet het heel goed, zou al 2.100 kg wegen en Jade had een schitterend schoolrapport.

Jammer van het ijsje, we hadden het graag getracteerd, Adam moet wel moe zijn van de hele dag rondrijden. Onderweg heeft elk van ons wel eens gedut, onze chauffeur gelukkig niet!
Tineke vindt hem “ontboeft”(zoiets als afgepeigerd?) maar ik vind hem er na zo'n vermoeiende dag eigenlijk nog behoorlijk ontspannen uitzien.
 
Nieuwe uitdrukkingen die we afgelopen dagen leerden : -we zijn “rozig” (beetje beroesd, van wijn, zon, wind...) -een poppeslok halen = oudhollands voor op kraamvisite gaan -te gatjeszoenen gaan = idem als bovenstaande, maar in het Westfries -warskipbed, te warskip gaan = logeerbed, uit logeren
foto : zicht op Dokkum
2 reacties Reageer op dit bericht

Ossenbloed, Gregoriaans en Chinees

Na onze lange muziekavond staan we op om 9 uur, ontbijten uitgebreid en vertrekken naar Bourtange, een prachtig gerestaureerde vesting uit 1742 nabij de Duitse grens.
De versterking werd opgericht om de streek te beschermen tegen de Spanjaarden en later tegen de bisschop van Munster.
Opvallend is de kleur waarin hier veel van het houtwerk geschilderd is, bij Tineke en Adam thuis staat trouwens een secretaire in dezelfde tint. Ze noemen het “ossenbloed”. Bij ons nog niet gezien, maar ik vind het hier wonderwel passen.

Het weer wordt zonniger als we naar Ter Apel rijden om het kruisherenklooster te bezoeken. Eens te meer in een prachtige omgeving, zeer lommerrijk door de majestueuze oude bomen.
Er is een mooie kruidentuin. Als we in de kapelkerk komen zingt Herman op verzoek van onze vrienden een gregoriaans fragment. Zij hebben geen katholieke achtergrond en zijn geintrigeerd door die gezangen. Ondanks mijn onverklaarbare afkeer van het gregoriaans moet ik toegeven dat ik het daar heel mooi vond klinken.
We zien een kleine tentoonstelling over de bereiding van perkament en menging van kleuren zoals dat in die tijd gebeurde.

Buiten, bij het boshuis naast het klooster, gaan we nog wat drinken en op de terugweg wil ik nog enkele van de grote boerderijen fotograferen. We stoppen zo’n 15 keer om foto’s te maken, want telkens zie ik weer een nóg mooiere...

In Winschoten gaan we heel lekker chinees eten en wandelen nadien nog even door het stadje, nodig ook : we moeten geld afhalen
.
Foto : Bourtange - Adam, Paz, Tineke, Hillie, Herman
Reageer op dit bericht

Ontdekking van het Noorden

We zitten om 9 uur aan een uitgebreid ontbijt en babbelen alweer heel wat af.
 
Het is bewolkt maar niet koud, wanneer we met 2 auto’s naar Oost-Groningen vertrekken, Tineke zit bij Hillie, Herman en ik bij Adam. We rijden naar Nieuw-Statenzijl en de Dollard, vrijwel het uiterste noorden van het Nederlandse vasteland. Het is een krekengebied met sluizen.
Er heerst hier absolute stilte...althans de weinige seconden dat er niet een van ons vieren aan het woord is.
Zo stil als hier heb ik nog nergens geweten.
Je hoort enkel natuurlijke geluiden : vogels, schapen en het ruisen van de wind, verder niets. Het is een heel bijzondere belevenis.

In het terpdorp Termunten maken we de “drollenloop” over de dijk. Het is een hele toer om de vele schapenuitwerpselen te vermijden, maar het dorpje is schilderachtig : een mooie oude kerk, heuveltjes, een plas, wat geitjes...

Vlakbij, in Termunterzijl, gaan we in een viswinkel nog eens kibbeling eten – ik ben er verzot op!

Verder naar Schildwolde, waar Hillie en Adams grootouders hebben gewoond, en zij zelf als kleuters eveneens.
Wij krijgen ettelijke verhalen en anekdotes van die twee te horen en in dit landschap voelt het alsof je in de tijd wordt teruggeworpen.
De dorpen zijn zo liefelijk, met mooie kleine veelal zeer oude arbeidershuisjes, tuintjes, eeuwenoude kerken, waarvan de toren meestal los van het kerkgebouw staat.

En ik die dacht dat Vlaanderen veel oude kerken had...degene die we hier zien, zijn 13de en 14de eeuws, overwegend met een dorpskern errond die er eeuwen geleden precies hetzelfde moet uitgezien hebben.
Zoveel magnifieke reusachtige bomen bij de huizen ook...eik, beuk, linde, kastanje...wat maakt dat de dorpjes er zeer beschut en veilig uitzien.
Heel contrasterend daarmee zijn de akkers in die streek : zo weids, schijnbaar onbegrensd, geven die een onmetelijk gevoel van ruimte.
Zo ver je kan kijken zien de velden wit van de aardappelbloempjes, prachtig gewoon.
Onze “gidsen” vertellen dat veel van de grote boerderijen ermee ophouden en dat er bijgevolg ook veel land onbewerkt bijligt.
Maisteelt vervangt nu vaak de vroegere graansoorten, wat het uitzicht van het landschap uiteraard ook sterk beinvloedt.

Nochtans zien we nog zeer vele uitstekend onderhouden Oost-Groningse boerderijen.
In feite zijn het magnifieke kasteeltjes, vaak met een vijver en één of meerdere statige rode beuken ervoor. Aansluitend met het voorhuis liggen de reusachtige graanschuren zo groot als kerken.

We keren terug naar Winschoten via Delfzijl en Appingedam, waar we nog eens afstappen en de “hangende keukentjes” bekijken, die sterk doen denken aan Brugge of Gent.
We bezoeken de Nicolaïkerk (16de eeuws, op nog oudere Romaanse resten) In de winkelstraat tik ik een leuk rood rokje op de kop, een absoluut koopje en voor onze Dries een grijs-zwart overhemd, waarvan we vermoeden dat het zijn goesting is.(en dat is niet simpel!)

Terug thuis bij Hillie eten we spaghetti, tomatensla en een ijsje.
Na het eten komt haar keyboard tevoorschijn en beginnen we te zingen en te dansen. Herman begeleidt ons op het klavier en is niet te stoppen.
Tot halftwee ‘s nachts zitten we onder het genieten van een goed glaasje wijn te musiceren en met zo’n ongepland plezier hebben wij allevijf toch een heerlijk orgelpunt achter deze dag gezet.
Foto : Hangende keukens in Appingedam
Reageer op dit bericht

Adieu Wadden

Het regent op deze vertrekdag van Terschelling.

We pakken in, zetten onze spullen in het portaal van de boerderij en brengen de fietsen naar “Harm en Sandra”.
Adam heeft een taxi besteld, terwijl we nog even naar cranberry-winkel en –fabriekje gaan, waar we cadeautjes voor de kinderen kopen en rijden vervolgens naar West-Terschelling.

De andere mannen zijn al daarheen gefietst, omdat hun huurfietsen bij de haven moesten ingeleverd worden.
Als we bij de veerboot komen moeten we samen met vele honderden in de hal wachten. Onze boot zou om half één vertrekken, wij zijn er al meer dan een uur op voorhand, maar wachten achter de draadhekken. Alleen de mensen van voor die draad kunnen mee.
Bij die gelukkigen zijn Kees en Theo, die we nog even zien en waarvan we vanachter de draad afscheid nemen. We lijken wel  vluchtelingen...blijkt dat de volgende boot pas om 16 u gaat.

Ondertussen staan we daar maar; een jongen met een olijk gezicht begint met balletjes te jongleren en vrolijkt zijn omgeving wat op.
Als de boot van half een vertrekt, vinden wij als eersten een plaatsje op een van de schaarse banken in de vertrekhal àchter de draadhekken.
De hele vloer is al gauw bezet door mensen die zich daar voor de volgende 3.5 uur installeren.
Een grote ballon wordt door heel de hal gekaatst, hij danst een hele poos boven de hoofden en zorgt voor wat afleiding. Degenen die bij de hoge raampjes staan geven geld aan buitenstaanders om friet , kibbeling of drankjes te gaan kopen want hierbinnen is niets te krijgen.
Mensen doen echt hun best om een vriendelijk sfeertje te scheppen, maar ikzelf zit verkrampt op mijn stukje bank.
Hoezeer ik ook van mensen houd, zozeer haat ik massa’s, ik word er fysiek onwel van.
Ik probeer het te negeren, maar binnen in mij woedt een stille paniek.
 
Ondertussen giet het nog steeds. Adam en Herman wisselen de wacht bij onze bagage die al buiten staat.
Plotseling wordt afgeroepen dat er een extra sneldienst van de Koegelwieck wordt ingelegd om halftwee, die doet er slechts 35 minuten over ipv de gewone veerdienst 1,5 uur.
We rennen alle vier om een ticket te krijgen, Herman kan er 4 bemachtigen (hij gaat daartoe wel 3 keer door de controle : met en zonder pet, met en zonder bril..) en wij geraken gelukkig allevier op de boot. Er zijn slechts 300 plaatsen ipv 1200 op de gewone boot.

Dolgelukkig dat we niet meer in die overvolle hal moeten wachten, ploffen we in de comfortabele zetels van de Koegelwieck. Weinig later dan de veerboot komen we in Harlingen aan, waar we met de bagage wachten tot Adam zijn auto van de lang-parkeerplaats heeft gehaald.
En kijk! Daar stopt ineens een auto waaruit Kees, Theo en Jan P stappen, we nemen dus nog maar eens écht afscheid, deze keer.

Nog rustig koffie gaan drinken in een café te Harlingen en we rijden , dan toch vroeger dan verwacht, naar Winschoten in de provincie Groningen. Adams zus Hillie verwelkomt ons buitengewoon hartelijk in haar aangename huis met de mooie bloementuin. Ze heeft een smakelijke stamppot met sperziebonen, rookworst en spekjes bereid.

Na het eten maken we een wandeling naar het vlakbij gelegen prachtige rosarium, waar we onze neus in elke rozensoort duwen en door de 2 parken die zeer mooi zijn. Tot onze grote verbazing kent Hillie ontelbare Vlaamse liedjes (Preud’homme, Hullebroek...) met zelfs alle strofen.
Ze leerde ze op de lagere school in Groningen. Wij staan paf!
3 reacties Reageer op dit bericht

Jarig

Zevenenvijftig word ik vandaag.

De zon brandt als we opstaan, maar er wordt zware regen voorspeld in de loop van de dag.

Bij het ontbijt doet Adam een kleine speech nav mijn verjaardag en ik krijg cadeautjes “van allemaal” : een mooie affiche van het Oerolfestival, een pakje cranberrythee, een specialiteit van Terschelling en een een boekje met de geschiedenis en recepten voor cranberry’s. Acht Hollanders en één Vlaming zingen voor mij “Lang zal ze leven”, uniek hoor!

Tineke en ik zijn verse broodjes gaan halen bij de Super de Boer en gisteren had ik in Midsland al taart besteld om straks te tracteren. Normaal zouden Tineke en ik vandaag koken, maar er wordt beslist dat er teveel te doen is en dat we teveel missen door terug naar de boerderij te komen om te koken. Ieder zal op eigen houtje ergens op het eiland gaan eten.

Wij fietsen naar de Bosplaat en vervolgens naar Midsland om geld en onze taart op te halen. Thuis eten we met ons vieren al een stukje met een kop koffie. De rest van de taart zetten we mooi terug aan elkaar, die is voor straks als iedereen weer binnen is.
Als we naar West-Terschelling fietsen begint het stevig te regenen en het is er enorm druk. Omwille van de regen zijn er al velen die de boot nemen.
Wij gaan even bij het Groene Strand kijken, waar een podium staat en verschillende zangers hun ding komen doen.
We gaan ook naar de lampionbouwers : Tineke wil straks om 22 uur in de slotstoet met een lampion lopen, ze krijgt er al een mee. Het blijft hevig regenen en we gaan koffie drinken, na een portie “kibbeling”(stukjes gebakken kabeljauwfilets) met ravigotte-saus (= tartaarsaus).
 
We kijken in de haven uit naar de uitzwaaiers-zangers voor degenen die afvaren, maar horen of zien er niets van. Later vernemen we van anderen dat ze er blijkbaar toch wel waren.
We wandelen naar de Brandaris, de vuurtoren van Terschelling en dan naar het mooiste kerkhof dat ik ooit gezien heb . De graven liggen her en der verspreid in de duintjes tussen de vele grove dennen. Adams broer Harm ligt hier begraven. Tineke besluit de lampion op zijn graf te zetten. Goed idee, want het weer blijft slecht, daarom zien we van het meelopen in de slotstoet af en rijden door de regen terug naar Midsland, waar we in “De Koffiepot” lamshaasje met sinaas-honing-tijmsaus eten.
Een zalig verjaardagsdiner vind ik. Onze vrienden tracteren de met de drank.
Ik tel 6 sms-jes met verjaardagswensen!
 
Om half tien zijn we terug en alle anderen zijn er al. De taart wordt aangesproken en we praten nog wat na. De TV wordt opgezet voor nog een stukje van de match Nederland- Portugal.

Ik zit wat te schrijven en schrik me halfdood bij een oorverdovende kreet van onze anders zo rustige Tineke, die helemaal wild wordt van voetbal! Jaja, ’t is beslist : 1-0! En daarmee is het gedaan met al dat zot gedoe en de oranje-gekte, de Portugezen hebben gewonnen.

Oei-oei, al 11 uur en het is afwastijd zie ik, ik ga gauw meehelpen. Morgenvroeg om 10 uur moeten we hier weg.
Foto : Paz, Tineke, Adam, Herman
4 reacties Reageer op dit bericht

Oerol festival

Lekker geslapen in onze grote kamer in het voorhuis.
Voor ons ontbijt krijgen we verse broodjes en spek met eieren, die Adam voor ieder naar smaak bereidt.

We halen onze fietsen op en ik koop een paar joggingschoenen die in februari massaal aan het strand van Terschelling zijn aangespoeld. Ze kosten 5 €, zien er goed uit en zitten ook perfect. Later merken we dat op vele plaatsen op dit eiland van die gejutte schoenen worden verkocht.

We fietsen naar het centrale plein van het festival om tickets te halen. Er zijn duizenden fietsers hier op het eiland. Je moet heel goed uitkijken dat je niet wordt aangereden of zelf op iemand botst.

Het is zeer heet vandaag en we hebben al flink wat kleur. We fietsen naar Lies, waar op het strand een zandsculptuur van 25 concentrische cirkels, jaarringen voor evenveel jaren Oerolfestival werd gemaakt. Vanop de duinen lijkt het alsof er een reusachtige grote druppel kringen in het water heeft gemaakt.
Ik klim over de ringmuren, elk zo’n 1,5 m hoog, tot in het hart van de sculptuur. Daar zijn ook Kees en Theo te vinden, Adam volgt.

Nadien naar Midsland, waar een gezellige drukte heerst. We zien de voorstelling van “Man-Man-Man” met z’n 30(!) In een piepklein caravannetje. Een héél ludieke voorstelling, die slechts een 10-tal minuten duurt, veel langer zou je het er trouwens niet kunnen uithouden. En potdorie : de acteurs zijn toch Vlamingen zeker!
In de straten zien we ook nog een knappe show van 2 Japanse acrobaten. Ella en Mariska hebben vandaag Thaïs gekookt. Alweer zo lekker.

’s Avonds om 11 uur krijgen we op het geitenpark een voorstelling te zien met allerlei machines van “Odd Enjinears” waarvoor we al kaartjes hadden. Aardig geknutseld, maar verder vond ik het niet zo bijzonder.

Terug in boerderij Martje praten we nog tot 2 uur ’s nachts na, heel gezellig! Mijn gevoel van onwennigheid van gisteren is totaal verdwenen. Foto :Zandsculptuur "Jaarringen" op het strand van Lies
1 reactie Reageer op dit bericht

Vliegen op Vlieland

Vanmorgen voor het ontbijt mijn haar gewassen en het droogt traag. Tineke biedt haar droger aan want in de hotelkamer is er geen.
En die haardroger komt voor meer dan een doel van pas, want ik krijg te maken met een acute aanval van buikloop, geraak nog op het nippertje waar ik zijn moet, echter niet zonder een spoor in mijn kleding, dus nog gauw moeten uitwassen en dan : haardroger erop, ondertussen droogt mijn haar wel in de lucht.
Pas later durf ik Tineke vertellen waarvoor haar drogertje onverwacht moest dienen.

We pakken in , zetten onze valiezen op de overloop en vertrekken per fiets naar het “Posthuys”, drinken er een thee en rijden verder door het prachtige duinenlandschap.
Zoveel bloemen : kleine paarse distels, grote rode, gele en rode kamperfoelie, lamsoor, gele wolfsmelk, eglantier, hondsroos, vogelwikke, orchideëen, het is er allemaal overvloedig en het geurt heerlijk.
We rijden tot aan het militair domein, wandelen een stuk, fietsen tot aan de Vliehors, waar we ook een wandeling maken.
Het is heerlijk zonnig weer vandaag en er staat lang zoveel wind niet meer.
We keren via de cranberryvlakte terug, duin-op-duin-af- Ik vliiiiiiiiiieg!!! Wat een heerlijk vrij gevoel. De fietsen bollen geweldig en de schelpenpaadjes zijn zalig om over te vliegen.

We gaan bij onze terugkomst nog een broodje-met-maatje eten bij het stalletje. En overal herken je mensen...zie ik o.a. ook die jongen weer, die een zeebaars van zo’n 4 kg wist te verschalken vanop de Vliehors. Vlieland is helemaal mijn ding! Hier wil ik wel eens een huisje huren voor een week ofzo, om met de kinderen en kleinkinderen te verblijven. Wel graag met prachtig weer zoals vandaag. Het is hier net Bretagne, maar dan op zijn Hollands. Ook zeer veel oude huisjes en alles kleinschalig...

Ik ga nog wat lezen in de hoteltuin, ben er helemaal alleen, heerlijk rustig. Herman fietst nog wat, terwijl Adam en Tineke een ijsje gaan eten. Om 6 uur leveren we de fietsen in, nemen onze bagage en wandelen naar Herberg “Kop van Vlieland”, waar we in afwachting van de boot nog een koffie drinken.

De “Koegelwieck”, dat is de snelboot, heeft een half uur vertraging meldt een buschauffeur ons.
Zittend op de reling bij de aanlegplaats vul ik in afwachting dan maar mijn reisverslag aan. Na een zeer prettige overtocht van 30 minuten, met slechts een 10-tal passagiers op een boot voor 300, nemen we op Terschelling een taxi naar boerderij Martje in Formerum.

Hier worden we allerhartelijkst begroet door de vrienden van onze vrienden : Kees, Theo, Jan, Jan, Ella en Mariska. Ze hebben gewacht om aan de zelfbereide macaronischotel te beginnen tot wij er waren, ondertussen is het bijna negen uur.
Theo geeft ons een rondleiding door de grote boerderij die tot vakantiewoning werd ingericht. Herman en ik krijgen de “suite” in het voorhuis.
Met zijn allen wandelen we door de spookachtige avondnevels naar de waddijk. Dan nog een drankje en naar bed. Het is raar, ik voel me ineens erg onhandig en dom tussen al die vlotte en welbespraakte Nederlanders, hoe hartelijk ze ook mogen zijn.

Morgen begint voor ons het “Oerolfestival”, Dit is een groots theaterfestival met allerlei voorstellingen van de meest uiteenlopende aard op verschillende locaties over heel Terschelling. “Oerol” betekent trouwens “overal” in het Fries.
Boerderij Martje in Formerum, met Paz en Mariska
1 reactie Reageer op dit bericht

De Vliehors

Om 8.30u zitten we aan een goed ontbijt en een uurtje later pikken we onze Vlielandse fietsen op voor een eerste tocht.

Er staat nog steeds veel wind, maar het blijft droog.
In de hoofdstraat komt de dorpsomroeper per fiets een Shakespeare-voorstelling en een concert aankondigen.

Bij een vakantie hoort kaartjes schrijven, ik koop er alvast 10 om 's avonds te schrijven. Adam heeft een ander soort kaartjes gekocht : die voor de “Vliehors-express”, een soort grote glazen huifkar op reusachtige wielen, die de 18 km naar de westelijke punt van het eiland aflegt.
Als we gisteren per boot rechtstreeks van Texel naar Vlieland waren gevaren, dan waren we op deze enorme zandvlakte aangekomen en per Vliehors-express naar het dorp gereden, nu doen we het omgekeerd. Onderweg krijgen we humoristische kommentaar en accordeonspel van Wouter, in wie we de dorpsomroeper van zoëven herkennen.
Tja, er woont hier slechts 1200 man op het eiland, logisch dat je ze overal terug tegenkomt.
De “woestijnrit” is een hele belevenis. De Vliehors is gedeeltelijk oefenterrein voor het leger, Wanneer hij ons belgisch accent hoort begint onze gids grappen te maken over een belgisch piloot die een opvallend commandogebouw foutief zou beschoten hebben – het bleek feitelijk om een Deen te gaan.
Nog goed dat hij niet wist dat onze Wout piloot is en hier enkele jaren geleden met alfa-jet schietoefeningen kwam doen.
Voorbij het legerdomein lijkt het alleen nog een zandwoestijn, waarin slechts een reddingshutje uit 1870 hoog boven het omringende wrakhout steekt.
Binnen in de drenkelingenhut laat de buschauffeur ons zien wat er zoal aanspoelt en ook hij is een spraakwaterval van grappige anekdotes.

Zoals steeds begeleid door Adams vrolijk gefluit, keren per fiets terug naar Oost-Vlieland, het enige dorp van het eiland. In de 18de eeuw is het dorp West-Vlieland in zee verdwenen, de waddeneilanden “wandelen” inderdaad steeds verder : verdwijnen in zee aan de ene kant, groeien aan de andere kant weer aan.

We eten een nieuw maatje aan het stalletje in de dorpsstraat. Herman wil wat gaan rusten en Tineke een koffie drinken, terwijl Adam en ik het Tromp-huys gaan bezoeken.
Het is een 16de eeuws huis, ook de inrichting en bevat veel schilderijen van de de laatste bewoner Betzy Akersloot-Berg. We zien er een stomme film van 1936 over Vlieland, het is een heel aandoenlijk document, ik was er graag nog wat langer gebleven, maar om 17 uur worden we eruit gezet, want ze sluiten.

Gevieren gaan we een pannenkoek met veenbessencompote en slagroom eten in “De Lickebaert” en dan naar de kerk voor het concert. Net als we een plaatsje gevonden hebben op een houten bank- het concert is gelukkig nog niet bezig, normaal zou het me nooit overkomen dat mijn gsm niet afstaat- krijg ik telefoon van onze Dries.
Hij heeft op ons vaste toestel voicemail met een overlijdensmelding van Nenette ontvangen. Mijn “ardense mama”, waar ik zoveel fijne vakanties heb doorgebracht, zal overmorgen begraven worden.
Eerst dringt het niet helemaal tot me door, ik stuurde haar voor ons vertrek nog een verjaardagskaartje. Ze zou a.s.zondag 87 jaar worden, dag op dag precies 30 jaar ouder dan ik. Ik vind het erg dat ik de cirkel niet rond kan maken en naar haar begrafenis gaan ; tijdens het concert dwalen mijn gedachten voortdurend naar daar. Ik zal beslist contact opnemen met Arnaud, haar 21-jarige kleinzoon en het enige nog levende familielid.

Uit een inwonersaantal van 1200, heeft Vlieland een fijn koor van 44 zangers gevormd. De mannen mochten wat talrijker en sterker zijn, maar het geheel van het concert is heel genietbaar en de dirigent praat de verschillende stukken op een aangename, humoristische manier aan elkaar.
Foto : Reddingshut op de Vliehors
1 reactie Reageer op dit bericht

Liefelijk Vlieland

De langste dag begint grijs en regenachtig.

Het plan voor vandaag is : “Ecomare”, het museum/centrum over de wadden te bezoeken. Bij het ontbijt komt men ons echter melden dat onze overtocht vanavond,naar Vlieland, niet kan doorgaan, omwille van de wind en de sterke stroming.
Goh, onze vrienden hadden alles zo haarfijn uitgestippeld, perfect voorbereid en gereserveerd, maar nu komt er helaas een kink in de kabel.
Onze huurfietsen mogen we bij het hotel achterlaten en we moeten haast onmiddellijk vertrekken met de hotelshuttle naar het Horntje, overzetten naar Den Helder, dan de bus pakken naar Harlingen (3 verschillende bussen eigenlijk) en vervolgens de boot naar Vlieland vanaf het vasteland, die is niet zo onderhevig aan de stroming.

Om halfvier komen we aan op Vlieland, na een woelige overtocht, waarvan ik maar nèt niet zeeziek was. We rollen onze valiesjes tevoet naar de “Herbergh van Flielandt” in de Dorpsstraat, een klein maar schattig hotelletje.
Ook ons kamertje is klein en met een schuine wand onder de pannen, maar het is er netjes en de bedden zijn goed.
We maken een eerste verkenningstochtje tevoet.
Héél mooi en lieflijk is het hier, duinen, bossen, enkel auto’s van sommige bewoners en je krijgt hier ook het echte eilandgevoel, omdat Vlieland zo klein is. We wandelen naar de vuurtoren en langs het vennetje en gaan dan in een visrestaurant eten: héél lekkere botervis, mooi gegarneerd.

Vanavond is het voetbal Holland-Argentinië en Tineke wil in een cafeetje nog op een groot scherm gaan kijken.
Alles en iedereen is hier oranje gekleurd, vrolijk, maar ’t is geen drukte ofzo. En ik had onnadenkend nog wel een oranje fleece gekocht voor we naar hier kwamen, ik val er bepaald niet mee uit de toon!
We trekken vroeg naar onze kamer.
Zo een dag zonder fiets onder mij was toch wel even nodig.
Foto :Paz en Tineke voor de Herbergh van Flielandt
Reageer op dit bericht

Slufter, schapen, bloemen, aardbeien en ...aauw!

Vandaag is het fris en er staat veel wind, maar dat betert in de loop van de dag.

Na het ontbijt fietsen we naar “De Slufter”, een brede duinvallei die middels een gat in de duinen in open verbinding staat met de Noordzee. Het zeewater loopt wanneer het hoogwater wordt door de kreken de Slufter in en wanneer het laagwater wordt via de kreken weer uit. De begroeiing bestaat voor het overgrote deel uit zoutminnende vegetatie, die in juni overwegend paars kleurt vanwege de lamsoor.
In de Slufter komen veel vogelsoorten broeden en foerageren.

Op onze weg ernaartoe zien we een schaapscheerder aan het werk : op twee minuten en half gaat zo’n vacht eraf met de elektrische tondeuse. Rozig en met hier-en-daar toch wat scheerirritatie komt zo’n schaap uit de man zijn handen, waarna hij snel en vaardig een nieuwe klant in de geschikte positie zet.

Gezeten op een duin bij de Slufter pellen we een mandarijntje. De meeuwen komen dichterbij : eten!!!
Vaststelling : meeuwen lusten geen mandarijntjes, wél de droge koekjes die we eveneens aanspreken.

Van de weide vol wilde bloemen in alle mogelijke kleuren vlakbij gaan we eerst nog enkele foto’s maken.
Ik vraag me wel af of het hier van nature zo is gekomen, of gecultiveerd, het is alleszins prachtig.
Nieuwe woordjes geleerd:” Opsteken, opsteekplaats” : heeft niets met suppositoirs te maken, maar alles met eten en drinken, een snack gebruiken ofzo. We gaan dus “opsteken” in het restaurant bij de Slufter, m.a.w. : we eten er een broodje.

Verder fietsen naar Oosterend, mooi oud dorpje en schapen – schapen – schapen... Onderweg gaan we aardbeien plukken (en eten terwijl we plukken). We betalen ons bakje door geld in een sleuf te stoppen aan het stalletje. We zien hier geen mens, er blijkt wel een bewakingscamera te zijn. Dit zijn de lekkerste aardbeien die ik ooit at!

In het RK-kerkje van Oosterend hangen ettelijke foto’s en andere aandenkens aan plaatselijke Zoeaven (Nederlanders die militaire dienst voor de pauselijke staat verrichtten tot 1870). Het verbaast me dat er uit zo’n klein dorpke toch zo’n tiental kwamen, ieder in een andere periode. Het leek wel of ze elkaar opvolgden. In het katholieke België heb ik nog in geen enkele kerk verwijzing naar plaatselijke Zoeaven gezien. Even opgezocht : Tussen 1960-1870 meldden zich ongeveer 10.000 vrijwilligers, waaronder 3181 Nederlanders, 2964 Fransen en 1634 Belgen, voornamelijk Vlamingen.

We doen ook een rondgang van het protestantse kerkhof.
We fietsen naar de bocht in de Waddenzee, waar we in de luwte van een houten gebouwtje onze aardbeien gaan zitten eten.
Verder over de dijk, met forse tegenwind nu, naar de haven van Oude Schild, waar vroeger de veerboten aankwamen, maar die nu uitsluitend jachthaven is. Ook hier is het alweer zo schilderachtig...we gaan tot op het havenhoofd, waar Tineke vertelt hoe ze daar als tiener stond te wachten op vriendinnen van het vasteland, die per veerboot zouden aankomen. Ik tuimel helemaal in de sfeer van mijn vroegere –overwegend hollandse- meisjesboeken en zie het plaatje zó voor me.

Langs het lieflijke Skillepaadje en de “Wezenputten”, waar vroeger door de zeeschepen drinkwater werd ingeslagen, komen we terug in Den Burg. Ai-ai, mijn poep begint ferm zeer te doen, ondanks het goede zadel en het donzen dekje dat Tineke me leent.
Op het dorpsplein is het zomertreffen van muziekkorpsen en majoretten en het ziet er zwart van het volk.
We gaan slibtongen eten in “Bruintje Beer”. Wegens weinig trek bestel ik een garnalencocktail die wel zeer klein uitgevallen is, want hij past in een aperitiefglaasje.

Voor mijn ongetrainde achterwerk is het hoog tijd dat we in ons hotel aankomen en in de lobby nog wat kunnen napraten.

Om 11 uur naar ons kamer – schrijven – lezen – slapen
Foto :Adam in wildebloemenwei
1 reactie Reageer op dit bericht

Naar Texel

Als we om 8 uur opstaan regent het dat het giet.

Vriend Wim komt ons om 11 uur oppikken en brengt ons naar de veerboot in Den Helder. Stilaan wordt het droger. Op een kwartiertje varen we naar Texel, begeleid door de meeuwen die hun acrobatieën doen om de opgegooide stukken brood in de vlucht te bemachtigen.

Een taxi brengt ons naar hotel De Pelikaan in De Koog, en we hebben geluk, want we mogen al direct op onze kamer. Normaal zou dat pas om 15 uur zijn, we kunnen onze bagage dus al afzetten.

We wandelen naar De Koog om de gehuurde fietsen op te pikken bij Kikkert. Het zijn Gazelles en jongens wat rijden die goed, ze bollen haast vanzelf! Eerst fietsen we naar De Burg, waar Tineke een paar jaar gewoond heeft en naar de middelbare school ging. Bij de VVV halen we documentatie en gaan in De Lindeboom een hapje eten.

Overal schapen, massa’s eglantier en kamperfoelie die –anders dan bij ons- zeer laag groeit, het geurt hier dan ook heerlijk.

We komen voorbij het kerkhof waar 476 Georgiërs in een massagraf liggen, gedood door de Duitsers bij hun opstand van 1945. Zij kozen ervoor “vrijwilligers”te zijn in het Duitse leger, omdat hun leven als krijgsgevangenen niet te harden was. Verder langs de Hoge Berg waar we de typische tuinwallen (van graszoden) zien, de schapenboeten, net gehalveerde stallen want met één recht “afgesneden” wand. (je ziet er één op de achtergrond van bijgevoegde foto) In het duinenlandschap zien we hazen, veel brandganzen en meeuwen.

Via het schilderachtige Den Hoorn en De Petten fietsen we terug naar ons hotel. Tineke wil alleen nog wat soep. Verlekkerd op de aangekondigde asperges met lamsvlees, fietsen Herman, Adam en ik nog terug naar De Koog. Het wàs lekker, maar niet goedkoop.

Terug in ons hotel drinken we met ons vieren nog een “schuumkopke”, of juister : ik hield het bij een wit wijntje, de 3 anderen dronken dit Texels bier, het schijnt dat het goed is. Foto : Herman
1 reactie Reageer op dit bericht

Afsluitdijk en Franeker

Het is hier vandaag vaderdag. Adam is broodjes en croissants gaan halen. We krijgen een zeer royaal ontbijt met fruisap, eitje en van alles.
 
Met 2 auto’s rijden we richting Harlingen, over de indrukwekkende afsluitdijk.Bij het informatiepunt parkeren we en gaan tevoet de dijk op om de afbeeldingen over de bouw ervan te bekijken.
 
De afsluitdijk, zo’n 35 km lang, werd in 1932 voltooid en scheidde Waddenzee van Zuiderzee, die sedertdien Ysselmeer werd. Het moet een titanenwerk geweest zijn... ik ben echt onder de indruk van die watermassa’s aan weerszijden en vind die historische ingenieurs en dijkenbouwers echte helden.

In Harlingen zetten we Adams auto op een bewaakte parking tot het einde van de week, wanneer we zullen terugkomen van het “eilandhoppen”.


Met zijn vieren in onze auto rijden we verder naar Franeker (Friesland). Het is er zalig rustig, uitgestorven bijna, en een prachtig oud stadje.In de verstilde tuin, naast de vijver van “De Tuinkamer” eten we appelgebak. Herman bestelt tot mijn afschuw een uitsmijter met spek, en dat na zo’n uitgebreid ontbijt, waar we ook al een eitje bijkregen!Ik waarschuw dat zo’n uitsmijter meestal nog eens 2 eitjes bevat, Adam voegt eraan toe dat het er soms wel 3 zijn...cholesterol-cholesterol! Het bord wordt gebracht en is ....gigantisch: blijkt dat er 4 eieren opliggen!!! Niettemin speelt Herman het met gemak naar binnen.

Naast “de Tuinkamer” staat het planetarium van Eise Eisinga. Deze wolkammer en liefhebber-astronoom bouwde in het plafond van zijn woonkamer een planetarium, het raderwerk bevindt zich op de zolder. Tot op heden werkt het nog perfect. Het hele huis is ingericht als museum en een bezoek meer dan waard.

We wandelen verder door Franeker en gaan nog een cappucino drinken op het plein bij de Jacobskerk. Het is hier zo stil, er komen alleen fietsers voorbij en 1 brommer. Als we willen vertrekken, stellen we vast dat we bij “De Doelen” zaten, grappig! We nemen een fotootje van het naambord voor onze Jan (de man van Doel).

We rijden terug naar Callantsoog en krijgen onderweg nog heel wat informatie over de streek. Adam is echt een wandelende encyclopedie.
Morgen begint ons “eilandhoppen”. Dat betekent dat we 3 waddeneilanden, Texel, Vlieland en Terschelling, per fiets gaan ontdekken.
Foto :Herman en Paz voor Eise Eisinga's Planetarium in Franeker
Reageer op dit bericht

Naar Adam en Tineke

Om 11.45u vertrekken we thuis richting Callantsoog, in de kop van Noord-Holland, waar we om 14.30 u aankomen en bijzonder warm en hartelijk door Tineke en Adam ontvangen worden.


Na een voor hen zeer drukke en stresserende periode, gaat het nu gelukkig beter, zodat onze reeds lang afgesproken gezamenlijke vakantie toch kan doorgaan.
In de tuin praten we bij koffie en gebakjes over de meest recente gebeurtenissen.

Onze Hollandse vrienden wonen vlakbij dijk en strand in een rustig doodlopend laantje.


We maken een wandeling naar Grote Keten door de polder en keren terug over het strand, waar we een drankje in het strandpaviljoen “De Stern” nemen.


Terug in hun tuin serveren ze ons een verrukkelijk Texels lamsspiesje als aperitiefhapje, waarna we naar binnen trekken voor lekkere nasigoreng met een spiesje en dessert van oosterse vruchten met karamelsaus, de stukjes gember speel ik door naar Herman, ik vind het als stukjes zeep smaken, maar mijn ventje is er dol op.
 

We babbelen nog wat na, kijken wat TV en gaan om half twaalf naar bed.

Wij krijgen de “master bedroom”, Tineke en Adam slapen op de grote uittrekbare bank in de veranda.


Mijn rug is lichtjes verbrand, maar ik heb er geen last van. Het was zalig weer, maar het was vooral zalig om onze vrienden na maanden terug te zien!
Foto : Irisvelden

Reageer op dit bericht

Vakantietijd

Nu mijn blogproblemen –hout vasthouden!- eindelijk van de baan lijken te zijn, verschijnt de volgende dagen het verslag van onze vakantie in Nederland.

Ik heb dagelijks een eerder beknopt logboek bijgehouden, dat waarschijnlijk meer een opsomming van eten, drinken en activiteiten zal lijken en wellicht niet erg interessant voor iemand die hier toevallig op terecht komt.

Er is niets aan “opgeschoond”, het is gewoon het vakantierelaas van 2 Vlamingen in Nederland, meer bepaald in Noord-Holland, de Waddeneilanden, Friesland en Groningen, hier toch maar op mijn blog gezet als geheugensteuntje en om de mooie momenten nog eens terug te kunnen beleven.

Tot begin juli kan je dus even met ons meereizen, als je dat wil.
Reageer op dit bericht

Alles komt in orde

Zo van die kleine dingetjes kunnen een mens soms kopzorgen baren.

Vooral als de vakantie in het verschiet ligt en die “kleinigheden” niet opgelost lijken te geraken.

Maar vandaag schijnt alles nog in orde te komen : Herman had nog een hoop administratie die achterop was geraakt door onze computerproblemen, ondertussen schiet zijn werk nu toch wat op.

Onze poes heeft eindelijk de rat gevangen die we al weken proberen uit de weg te ruimen : naar de pakjes vergif werd niet omgekeken, ze huisde onder de fundering van het kippenhok en tweemaal hebben we de gangen onder water gezet, maar er moet nog een andere uitweg geweest zijn.

Vanmorgen of vannacht kreeg ons Witteke die rat dus te pakken en deponeerde ze met aftrek van één poot netjes naast het terras. Rat is nu begraven en alle gangen werden nog maar eens dichtgemaakt, kwestie van te kunnen zien of ze niet nog door een eventuele andere bewoond zijn. Wees maar zeker dat ik elke dag voor ons vertrek nog ga checken of er niet opnieuw gaten zijn. Ik vond het al zo een gruwelijk idee dat die ene er was en dat we ze niet wegkregen…

Een ander bekommernisje was, dat Vanessa, onze witte kip, evenals vorig jaar rond deze tijd weer broeds was.
Ruim 2 weken moesten we haar meermaals per dag van het legnest halen, waarbij ze zeer heftig reageert : ze pikt verwoed in onze (gehandschoende) handen en protesteert luid als we haar willen laten rondlopen.
Als we ze gewoon zouden laten zitten, eet noch drinkt ze, verliest alle pluimen van de onderkant en vermagert zeer sterk. Ze legt dan ook niet meer.
Vorig jaar dacht ik er goed aan te doen om enkele bevruchte eieren van onze “buurkippen” eronder te leggen. Van de 3 eitjes kwam er ééntje uit. Het kuikentje was zwart en Vanessa hield het niet warm, ze duwde het telkens onder zich uit en bleef op de andere eitjes zitten.
Het arme kuiken verzwakte zienderogen, toen heb ik het in een linnen zak waarin een warmwaterkruik stak gelegd, die zak rond mijn nek gehangen en er een hele dag mee rondgelopen, het kleintje met een rubberpeertje druppeltjes water gegeven en geprobeerd om het in leven te houden, maar niets hielp.
Ik vond het vreselijk toen het in mijn handen doodging.
Dat wou ik niet meer, daarom hebben we met alle macht geprobeerd Vanessa van het broeden af te brengen.
Hier en daar hadden we al gehoord dat je zo’n broedse hen een koud bad moet geven…

Ook dat hebben we gedaan : ikzelf heb haar -met zware rubberhandschoenen- uit het legnest getild - Pik-pik-pik!- deed Vanessa, ben ermee naar de regenton gelopen en heb haar borst en poep een minuutje ofzo in het water gedompeld.
Ze scheen het nog plezant te vinden ook!
Herman en ik hebben dat afwisselend enkele dagen geprobeerd, maar evengoed zat madam weinig later terug te klokken.
Ik begon me zorgen te maken over hoe het nu verder moest.
Onze Dries gaat niet mee op vakantie, maar die werkt natuurlijk en we kunnen moeilijk verwachten dat hij die kip meerdere keren per dag even wegjaagt…

Maar geen nood ! Plots ziet Vanessa er weer normaal uit : haar dikopgezette veren liggen terug glad, de kam is wat minder fel rood, het klokgeluid dat ze maakte is weg en ze scharrelt weer lustig rond. Als ze nu nog opnieuw begint te leggen is alles weer o.k.
Reageer op dit bericht

Blogzorgen

computercrash.jpgVoor het morgen weer de hele dag problemen geeft, bereid ik mijn tekstje maar al voor en plaats het op de juiste datum.

De hele voorbije dag heb ik met tussenpozen getracht om een bericht op mijn blog toe te voegen, waarna telkens de melding verscheen dat ik geen bericht had ingegeven en al het geschrevene ook steeds verdwenen was. Ik werd er knettergek van! Via het forum probeerde ik antwoorden te verkrijgen, maar noppes! En dat terwijl het buiten zulk prachtig weer was…

Okay, ik schrijf nu om kwart voor elf op Maandagavond, probeer het nog één keertje en floep! Daar staat mijn tekst ineens probleemloos in mijn blog. Wie het kan verklaren, mag het eens proberen.

Zojuist nog telefoon gekregen van onze Nederlandse vrienden Adam en Tineke : onze gezamenlijke fietsvakantie op de Waddeneilanden zal dan toch kunnen doorgaan en dat is om meer dan één reden verheugend nieuws.

Binnenkort ligt dit blog dus alweer voor een poosje stil, maar deze keer om prettiger redenen dan een kapotte computer of een blog dat ontoegankelijk blijkt.

Nu nog even proberen of ik hier ook een prentje bij kan plaatsen en als dàt lukt, dan ga ik toch nog tevreden de nacht in.

1 reactie Reageer op dit bericht

Baby Zondag

Al van ‘s morgens vroeg stond deze dag in het teken van baby’s.

Om 11 uur zouden we samenkomen bij “Il piccolo peccato”, de wijnbar in Berchem, waar foto’s voor zowel de affiche van ons volgend toneelstuk moesten geschoten worden, als voor de website van de wijnbar.

Het was maanden geleden dat ik Judith nog had gezien, de begroeting is zoals steeds heel hartelijk.

Als ze me een knuffel geeft, gaat het door me heen : Judith wil iets vertellen, ze is zwanger.

Maar ik verdring die gedachte onmiddellijk omdat die mogelijkheid bij mijn weten onbestaande is.

We babbelen druk door elkaar met alle aanwezigen, maar een poos later volgt werkelijk de blije aankondiging : er zal bijna negen jaar na haar eerste, opnieuw een kindje komen in december. Mirakels bestaan!

Iedereen is meer dan verrast en blij voor Judith en voor haar man en zoontje.

Zelfs ons toneel hoeft er niet voor in het gedrang te komen : we beginnen weliswaar in november te repeteren, maar de opvoeringen zijn voor april-mei, er is dus ruimte voor pauzes in de repetitieperiode.

Na de fotoshoot rijden we naar Hemiksem, parkeren aan het veer en steken de Schelde over . Het krioelt van de fietsers op deze prachtige zomerdag. We stappen over de belommerde dijk naar Bazel, Zo mooi dat het daar is!, toeren door het kasteelpark Image Hosted by ImageShack.usmet zijn eeuwenoude dikke lindes, beuk en kastanje , ontdekken de duiventoren en belanden op het schilderachtige dorpsplein met een schitterend gerenoveerde St-Pieterskerk : ze straalt in blonde zandsteen en zit als breed-gehurkt in het midden van het plein, tussen de oude trapgevelhuisjes.

Er komt juist een gezelschap naar buiten, er werd een kindje gedoopt. Wij nemen een kijkje binnen in de kerk, waar de pastoor het volgende doopsel voorbereid : 3 zijn er vandaag, allemaal meisjes, vernemen we.

Baby’s -baby’s - baby’s vandaag…

Tegen vier uur komen we zoals afgesproken bij Wout en Frauke aan. We krijgen eerst nog eens de volledige toer van het huis, ook de babykamer is nu zo goed als helemaal klaar. Het huis is echt een droom. Jade troont ons mee naar het zwembad. Op deze warme zomerdag is zo’n plonspartij een meer dan welkome traktatie . Ik probeer me op een luchtmatras te hijsen , gil, spetter, plons, duw me af om erop te kunnen springen en in al dat watergeweld trap ik met mijn rechterhiel keihard tegen mijn linkerscheenbeen. Auwww! Ik wacht stilletjes tot de nijdige pijn wegtrekt, maar dat gebeurt niet. Er verschijnt een blauwrode bult op mijn scheenbeen. Wout holt naar de keuken om een ijs kompres, dat ik er minutenlang opleg. Het blauwrode is verdwenen, maar de pijn blijft en nu is er een deuk zichtbaar. Maar goed, ik kan nog lopen en ga dan maar wat rustiger zwemmen.

Wout bereidt een feestelijke barbecue en verwent ons allemaal. Frauke is nu 7 maanden zwanger en natuurlijk is de baby onderwerp nummer één ! We blijven tot laat buiten op het terras zitten en gaan tenslotte binnen de DVD bekijken waarop de laatste echografie staat : gedeeld scherm met aan de linkerkant de klassieke echografie en rechts een 3D echo. Fantastisch dat we dit nu allemaal kunnen zien! En echt : ik vind dat je al trekken kan herkennen. De 3D-weergave doet soms aan een smoutebolleke denken (sorry kinderen), maar af en toe verschijnt er werkelijk een prachtig kinderhoofdje….Hoe wonderlijk : Frauke zit hier op de zetel naast ons, met in haar buik het kindje, nog door niemand gezien en toch zien we het op het televisiescherm geeuwen, drinken, slikken, kusjes geven lijkt het soms wel…

Thuisgekomen nog vlug even gaan kijken of Bojako’s kleinkind al is gearriveerd en ik lees dat het nu toch echt menens wordt.

Dit was feitelijk vaderdag, maar voor mij een echte kindjesdag!

Reageer op dit bericht

Pashokjesblues

Heerlijk zomerweer, er gaat bijgevolg geen mens shoppen, dacht ik.

Ik liet me door Herman aan Wijnegem Shopping afzetten, waarna hij verder naar Leuven reed.

Gelukkig kreeg ik gelijk : het was er vrij rustig en ik vond al snel de boeken, cosmetica, naaigerief en cadeautjes die ik zocht.

Omdat we eind volgende week op vakantie gaan, wou ik toch ook nog wat kledingstukken voor mezelf uitzoeken en stapte onnadenkend bij Zara binnen.

Ik zag onmiddellijk enkele prachtige jurken en frisse bloesjes hangen, haalde van elk een “L” uit de rekken en trok met 6 sublieme zomerdingetjes de paskamer in.

Mensen toch! Ik had beter moeten weten… Al bij het eerste prachtige kleedje wist ik het : een “L” bij Zara is in elke andere winkel nog steeds een elfenmaatje.

Over mijn heupen ging het nog nèt, maar mijn royaal schap kreeg ik absoluut nergens ingeperst.

Toen ik terug in ondergoed voor de passpiegel stond, leken mijn benen plots veel dikker en anders dan ik ze ooit gezien had, hetzelfde voor mijn-tot hiertoe toch vrij platte-buik. Jawel, mijn lichaam verandert.

De realiteit staarde me vanuit de spiegel aan : Je wordt ouder mama! Geef het maar toe...

Gezegend het lief elfenkind, dat nadien vriendelijk vroeg “Niets gevonden, Mevrouw? Spijtig…” en verder geen commentaar had.

Normaal zou ik nu meteen de bus naar huis gepakt hebben, maar omdat het er echt rustig was en ik de tentoongestelde poppenhuizen in de galerij ook nog eens wou bekijken, belandde ik uiteindelijk nog bij MS mode, waar de L écht Large betekent en ik met dikke buik en dito benen nog in een maat 40 twee leuke rokken kon vinden. Drie frisse bloesjes (over de maat klappen we niet) erbij verdreven mijn pashokjesblues volledig en geladen als een muilezel nam ik de bus terug naar huis.

Het was heet , ik was moe van het slenteren en pakjes dragen en moest vanaf de bushalte nog ruim 3 km stappen. Kreeg gelukkig nog een lift tot voor mijn deur.

Mensen die mij oppikken zeggen altijd “dat ze dit normaal gesproken nooit doen”.

Ik begin te denken dat het aan mijn bomma-factor moet liggen (of is het dan toch mijn koninklijke kommisvoor?)

Reageer op dit bericht

Eindelijk terug!

Meer dan een maand heeft het geduurd, maar nu is hij eindelijk geleverd en aangesloten : onze nieuwe computer.

Mensenlief, wat heb ik jullie allemaal en dit bloggen gemist. En wat een hoop leeswerk heb ik in te halen….

Niet dat het leven hier ondertussen heeft stilgestaan, verre van zelfs.

In een notendop : de reeks voorstellingen van Fientje Beulemans werd met succes en veel plezier besloten.

Herman is met zijn accordeon en een kleine groep volksdansers een weekend naar Wales geweest.

Ons nieuwe kleinkindje groeit als kool en wordt mogelijk zelfs nog een 10-tal dagen eerder geboren dan aanvankelijk gedacht.

Veel vergaderingen voor Herman, een communiefeest, een aantal familieleden en vrienden te eten gekregen, een auditie meegedaan voor een reclamefilmpje, waarvoor ik uiteindelijk geselecteerd werd.

Enkele dagen later volgde de draaidag : van 7 uur ‘s ochtends tot 6 uur ‘s avonds. De daaropvolgende week : ikke snipverkouden en thuis niks meer waard. Later vertel ik nog waarom.

Veel werk in de tuin, waar we nu eindelijk ook nog eens mogen van genieten.

Een dagje naar Bobbejaanland met kleindochter Jade,

Tijdens het Sinksenweekend kregen we 2 Engelse “Morris Dancers” te logeren .

Beetje gaan helpen bij zus Greetje, die ongeveer haar hele huis aan het renoveren is.

Elk vrij moment wordt opgevuld met sudoku’s, mijn nieuwe verslaving.

Met onze zonen gaat het goed, hoewel ik gisteren op de radio verontrustend nieuws over Doel hoorde, van onze Jan zelf echter nog geen reactie.

Ben nog eens héél enthousiast aan een dieet begonnen, het ging fantastisch, tot die zware verkoudheid roet in het eten kwam strooien en nu sta ik terug bij “af”.

Drie dagen was deze nieuwe pc al binnen en heb ik zitten popelen om terug aan de slag te gaan, maar Herman had zo’n grote achterstand in zijn administratie, dat ik nauwelijks de tijd kreeg om even mijn mails te controleren (108 ongelezen berichten). Hij is voorzitter, secretaris, commissaris en vrijwilliger van verscheidene verenigingen, waarvoor zoveel inhaalwerk moest gebeuren, zodat mijn blogje natuurlijk moest wachten.
Zelfs vandaag, Zaterdag, heeft hij hier in het dorp een vergadering en deze namiddag en avond is’t in Leuven te doen : dus eindelijk tijd voor mij om achter de computer te kruipen.

De verkiezingen doemen stilaan op dus gaat hij morgenvroeg “pollen” in Brasschaat, nadien rijden we naar een wijnbar in Berchem : waar de fotoshoot doorgaat, voor de affiche van ons volgend toneelstuk en vervolgens kunnen we voor het eerst het zwembad induiken bij onze Wout en Frauke.

Totdaar deze “notendop”, die er precies toch eentje van een kokosnoot geworden is.
Het is maar een saai relaas, maar geef me even tijd, ik moet nog terug op dreef komen.
Reageer op dit bericht

Mevrouw S

Bojako herinnert me in haar reactie op "Immobiliën en hun bewoners" aan een ander verhaal over Mevrouw S.

Geschreven kan deze anekdote niet tippen aan een mondelinge versie, maar ik doe mijn best…

 

Herman mag sedert de ingang van zijn brugpensioen geen “bijverdienste” meer hebben, maar vóór die tijd was hij syndicus van het appartementsgebouw in de P…laan.

Geregeld kwamen er dan ook telefoontjes bij ons binnen die, het ene al meer dan het andere, met zijn taak te maken hadden.

 

Op een goeie dag kreeg ik zo Mevrouw S aan de lijn…

-     Hallo, met D.

-         Madame, is owe man ni thoos?

-         Met wie spreek ik alstublieft?(ik wist onmiddellijk wie het was, maar vind dat wanneer ik mijn naam noem, mijn gesprekspartner even beleefd mag zijn)

-         Nen bewoener van de P…laan, kan ik owe man spreken?

-         Mijn man is niet thuis, kan ik zeggen wie er gebeld heeft?

-         ‘t is met Madame van ’t ierste (er zijn 2 appartementen op de 1ste verdieping)

Joa, da’s no spijtig, da menier niet thoos is, want wèè zitten hier met een groet probleem in den  bouw…Het zit noamelèk zuë …D’r is hier nen hiër in den bouw, en dat is gien doen ni meer, hiel den bouw heeft er last van en uwe man zou die eens moeten aanpakken oem dat te doen stoppen.

Ik merkte dat ze het moeilijk had om uit haar woorden te komen.

En hier komt mijn lelijke kant naar boven : Mevrouw S is werkelijk een onaangenaam mens, een “stookster” en een bemoeial die overal haar zegje over heeft en die meestal niet naar haar woorden moet zoeken.

Dat ze daar deze keer wel veel moeite mee had, bezorgde mij enig leedvermaak en ik vroeg naar verdere details, want ik voelde wel in welke richting haar ongemak uitging.

-         Awel, der is nen hiêr in den bouw en die doet niet anders dan heelder doagen …zwoare geslachtsgeluiden maken! Dat is hier gewoon niet oem vol te houden. Menier(Herman dus) zou die daar toch es moeten over oanpakken!

 

Ik beloofde haar dat ik de boodschap zou overmaken, kon nog net de telefoon inleggen voor ik het uitproestte van het lachen.

Ten eerste ging het om de man van de derde verdieping(2 verdiepingen hoger dus dan mevrouw S en aan de andere kant van het gebouw), een alleenwonende bejaarde. Hoe die  “heelder dagen zware geslachtsgeluiden” kon volhouden, was op zich al heel bijzonder.

Voor alle duidelijkheid : het ging niet over “slachten”, maar over geluiden van sexuele aard.

Ten tweede : wat kon Herman daar in ’s hemelsnaam gaan zeggen?

 

Omdat er niet onmiddellijk reactie kwam, belde Mevrouw S weinig later terug en toen is Herman een brief in de hal gaan hangen met het algemeen verzoek om na 22 uur de stilte in het gebouw te respecteren.

 

We hoorden geen klachten meer. Achteraf bleek dat de “zware geslachtsgeluiden” afkomstig waren van een wasmachine die te dicht bij de wand stond en bij het zwieren bonkende en piepende geluiden maakte.

 

Vanaf dan weten wij dat Mevrouw S, naast andere eigenschappen ook over een levendige fantasie beschikt.

 

 

4 reacties Reageer op dit bericht

35 jaar


Op woensdag 5 mei 1971 om 14u20 werd ons eerste kindje geboren. Een jongetje van 3,050 kg en 51 cm groot, met bruine haartjes, grijze ogen en voorts alles erop en eraan.

Wij waren overgelukkig met onze eersteling en zijn dat 35 jaar later nog steeds. Een zoon die iedere moeder of vader zich zou
kunnen dromen.

Een héél gelukkige verjaardag, lieve schat!
4 reacties Reageer op dit bericht

Klein vervolg, nog steeds 04.05

 

Als ik aan het aller-allerlaatste stukje spuitwerk bezig ben, komt Herman mij onderbreken –Eèèèèik, weeral stoppen en dan nog zo vlak voor het einde, ik doe dat niet graag!!!

“Zoetje, ik heb uw hulp nodig! Vanessa (onze Sussex-kip) is uitgebroken. Ze loopt bij onze achterbuur, tussen de draad en de paardestal”.

 

Hoe Vanessa daar geraakte, is ons een raadsel. Heel onze kippenren is sedert de vogelgriepdreiging bovenaan nog steeds goed met netten afgesloten en ook de toegangspoort is dicht.

Grijze Dora loopt nog altijd rustig in de ren rond te scharrelen.

 

Ik loop met Herman naar de achtertuin en zie de witte kip al van ver zitten. Herman wil naar het tuinhuis gaan om gereedschap te zoeken en een ladder om over de draadomheining te klimmen, als “ons Vanessa” haar nek strekt en “Kukelekukelekuuu-KUUU-KUUU!!!” roept.

 

Schatteke, ... als het kraait dan is het een haan.

 

Ons Vanessa zat, zich van geen kwaad bewust, gewoon binnen op haar nest het dagelijks eitje te produceren.

 

Die haan van de buren, ik geef het eerlijk toe, lijkt sterk op ons Vanessa, behalve dat hij geen zwarte kraag heeft. Verder is het een krielhaan, waardoor hij voor zijn sexe kleiner is dan een doorsnee haan, vandaar Hermans vergissing.

 

Het beest heeft acht krielkippen in zijn harem, maar loopt een uur later nog steeds wellustig naar onze 2 goedgebouwde kippen te kraaien.

 

 

3 reacties Reageer op dit bericht

Waterpret

Als de zon schijnt is het altijd prettig om met water te spelen.

Het tuinpad en de oprit hebben een opfrisbeurt nodig, samen zijn ze goed voor zo’n 120 m2.

 

Dus trek ik een T-shirt en een shortje aan, opdat mijn witte winterbenen ook wat van het zonneke zouden kunnen profiteren, rol de hogedrukreiniger naar buiten, en begin K%25206.85%2520M.jpgblootvoets en met veel plezier aan het grote gespetter.

 

Herman geniet van het mooie weer op zijn manier : hij trekt er met de fiets op uit en zegt dat hij omstreeks half zeven terug zal zijn. De perfecte huisvrouw begrijpt dan dat hij bij zijn thuiskomst graag de soep opgediend ziet.

 

Ik vergeet alle tijd en spuit lustig de uren en de aanslag van de stenen weg. Mijn waterpret is onbetaalbaar en nuttig. Een vervelend insect bijt nijdig in mijn blote bil : een blinde paardenvlieg, zo vermoed ik, want het verschil is toch duidelijk. H et gebeurt gelukkig slechts éénmaal. Paard is vast lekkerder dan mens.

 

Onder al dat grijs en groen komt weer de mooie zandkleur van de klinkers tevoorschijn.

En ook mijn benen zien er na enkele werkuren buiten al helemaal anders uit…Helaas niet mooi gebronsd, maar nog altijd even wit onder een dikke laag slijkspetters.

 

Plots staat onze Dries voor mijn neus : hij heeft gedaan met werken.

Bijna tegelijkertijd komt ook Herman de oprit opgereden.

Er blijven nog ettelijke metertjes schoon te spuiten, maar het blijkt reeds halfzeven te zijn.

Aaaah!!!…ik heb een hekel aan stoppen vooraleer een taak helemaal afgewerkt is!

Maar de 2 mannen staan daar als hongerige vogeltjes in een nest op hun maaltijd te wachten, in hun ogen lees ik een stil verwijt….

 

Dus spoel ik gauw mijn benen weer papierwit, ren naar de diepvriezer waar ik nog een portie Adobo voor 3 vind, evenals een groentenstoomzakje. Er zijn nog wat gekookte patatjes om te bakken, een courgette is snel gewassen en in blokjes gehakt, die gaat ook de wok in, zakje rijst is in 10 minuten gekookt, nog een minuutsoepje uit een pakje voor Herman die zonder soep niet leven kan en Hocus-pocus-pats! Na een kwartiertje zitten we aan tafel – buiten natuurlijk!

Met buurvrouw ruilde ik gisteren eieren voor rabarber uit haar tuin. Dus is er rababermoes met slagroom voor dessert.

 

In mijn haast om het allemaal snel op tafel te krijgen, werk ik het eten aan datzelfde tempo ook naar binnen, wat niet mijn gewoonte is.

 

Hèhe : na het eten kon ik toch nog enkele metertjes klinkers reinigen. Wat overblijft is voor morgen.

 

1 reactie Reageer op dit bericht

Mei

groter

Voor het eerst dit jaar konden wij vanmorgen buiten ontbijten.

Ongelofelijk, fantastisch, zalig vakantie- en feestgevoel!!!

Ik kan mijn ogen niet van de tuin met al zijn frisse kleuren en geuren afhouden.

Echt zót kan ik worden van die combinatie.

Mijn hart springt dan bijna uit mijn lijf en ik zou het met iedereen willen delen en vragen of ze dat ook voelen…

 

Ik heb nooit iets van drugs gebruikt, kan dus niet vergelijken, maar de geuren en kleuren van Mei, maken me zo high dat alles in mij begint te jubelen.

Net zoals die speciale ogenblikken net voor een onweer, op een zomerdag bij valavond, wanneer die heel bijzondere gloed ineens alle kleuren zo intens maakt dat ze je gewoon in het gezicht spatten, ik word er absoluut gèk van!!!

 

Herman denkt daarom dat ik meer kleuren kan zien dan hij, hoewel hij zeker niet kleurenblind is. Hetzelfde denkt hij van mijn reukzin. Ik zou het vreselijk vinden, moest ik die kwijtspelen.

Anderzijds bezorgt die me ook soms last, omdat ik mijn neus moeilijk kan uitschakelen en slechte geuren me eveneens beïnvloeden en vaak veel kunnen verpesten.

 

En toch is het iets raars met die reukzin…

Blijkbaar is die individueel zeer verschillend.

Wat ik als aangenaam ervaar, vindt een ander misschien niet lekker ruiken.

Ook hoor ik soms mensen klagen over iemands lichaamsgeur, terwijl ze zelf een doordringend geurtje verspreiden, waar ze dan blijkbaar helemaal geen weet van hebben.

 

Vermits mensen dit van zichzelf niet schijnen te weten, is dat –gezien mijn eigen fijne reukzin voor andere zaken- een van mijn grote onzekerheden en iets wat ik buiten aan mijn Herman slechts zelden aan iemand heb durven vragen : Stink ik of ruik ik fris???

Ik vraag me af hoeveel mensen er nóg met die vraag rondlopen.

 

 

 

4 reacties Reageer op dit bericht

Immobiliën en hun bewoners

Dit is toch wel echt een periode van nieuws en grote veranderingen in onze familie, vooral dan op het gebied van huisvesting.

Neenee…wijzelf gaan niet verhuizen, gelukkig maar!

 

We bezitten echter een appartement dat Herman met zijn eerste spaarcenten aankocht. Het was pas afgewerkt en onmiddellijk verhuurd toen ik hem leerde kennen. Zelf hebben wij er nooit gewoond.

 

Enkele weken geleden kregen we bericht van de huidige huurders, dat ze per 1 juli willen verhuizen naar een eigen huis. Het is vroeger dan verwacht, ze woonden er pas 2 jaar,  dus moesten wij terug beginnen adverteren.

Lang duurde de zoektocht naar een nieuwe huurder niet : nichtje Y kwam kijken en was er helemaal voor te vinden. Fijn voor haar en ook voor ons!

 

Het bordje “Te Huur” werd dus van de inkomdeur gehaald, de verhuis volgt over 2 maanden.

 

Zaterdagochtend gaat de telefoon.

Het is Mevrouw S, een huurder in het gebouw, dat in totaal 10 appartementen telt.

Mevrouw S ziet en weet alles en bovenal : moeit zich overal mee.

Van zodra ik haar stem herken, ben ik op mijn hoede en vastbesloten vriendelijk te blijven maar niet de pieren uit mijn neus te laten halen.

 

Om te begrijpen wat haar bedoeling was, is het nuttig om weten dat ze zich van meet af aan zeer fel verzet heeft tegen de komst van onze vorige huurders, een keurig jong stel van Kaap Verdische afkomst.

Zij verlaten nu ons appartement omdat het met een derde kindje erbij te klein wordt.

Het enige wat Mw. S in het begin opviel was de bruine huidskleur van de nieuwe bewoners en vanaf dat moment was elke kleinigheid genoeg om onze huurders lastig te vallen en ons op te bellen.

Nooit heeft een andere bewoner van het gebouw klachten geuit en toen wij er onlangs binnenkwamen, was het er smaakvol ingericht en absoluut proper. (Een groot contrast met onze vorige “witte” huurder, die het schandelijk verwaarloosde en die wij uiteindelijk met achterstal van vele maanden huur hebben kunnen uitzetten).

 

Hierna woordelijk verslag van het telefoongesprek…

We waren poeslief, allebei.

 

-Aaaa, Madame D, het is hier met S eeeh, ge weet wel, van de …laan.

-Goedemorgen, Mevrouw S!

-Wel, Madame D, ik geloof dat het appartement verhuurd is eeeh?

-Dat is inderdaad zo, mevrouw.

-Naa zoo ik es iet willen vroage… (ze is van het waasland afkomstig)

Ik bal omdat ik daarjuist bij menier van ’t derde moest zijn, just onder ’t uwe en dat es toch gien doen, met die kinderen daarboven, vind ik, en daarom heb ik gezee on die mens, dat ik wel es met u zoo bellen… Komen er jonge mensen in?

-Ja. (dat het een rustig jong meisje van 21 is, zeg ik niet)

-En zijn er kinderen? (wonder boven wonder heeft ze ons niet gezien toen we met Y voor de rondleiding kwamen)

-Neen.

-Maar ja, die kunnen nog…??!!Enfin, dus geen kinderen, ik ga dat direct aan menier van ’t derde zeggen, die zal blij zijn. (menier van ’t derde heeft nooit geklaagd, noch bij onze huurders, noch tegenover ons)

-U gaat er content van zijn, Mevrouw S. Goeiedag nog!

 

Mevrouw S heeft de brandende kwestie van de origine van onze nieuwe huurder niet durven aansnijden.

Als ik later aan Herman verslag uitbreng, vindt hij het jammer dat ik niet heb gezegd dat er een zwarte drugsverslaafde prostituee met een drieling van 18 maanden komt wonen

3 reacties Reageer op dit bericht

Meer van Eén van de club

↑ Terug naar de berichten