Afsluitdijk en Franeker

Voor het morgen weer de hele dag problemen geeft, bereid ik mijn tekstje maar al voor en plaats het op de juiste datum.

De hele voorbije dag heb ik met tussenpozen getracht om een bericht op mijn blog toe te voegen, waarna telkens de melding verscheen dat ik geen bericht had ingegeven en al het geschrevene ook steeds verdwenen was. Ik werd er knettergek van! Via het forum probeerde ik antwoorden te verkrijgen, maar noppes! En dat terwijl het buiten zulk prachtig weer was…

Okay, ik schrijf nu om kwart voor elf op Maandagavond, probeer het nog één keertje en floep! Daar staat mijn tekst ineens probleemloos in mijn blog. Wie het kan verklaren, mag het eens proberen.

Zojuist nog telefoon gekregen van onze Nederlandse vrienden Adam en Tineke : onze gezamenlijke fietsvakantie op de Waddeneilanden zal dan toch kunnen doorgaan en dat is om meer dan één reden verheugend nieuws.

Binnenkort ligt dit blog dus alweer voor een poosje stil, maar deze keer om prettiger redenen dan een kapotte computer of een blog dat ontoegankelijk blijkt.

Nu nog even proberen of ik hier ook een prentje bij kan plaatsen en als dàt lukt, dan ga ik toch nog tevreden de nacht in.

Al van ‘s morgens vroeg stond deze dag in het teken van baby’s.

Om 11 uur zouden we samenkomen bij “Il piccolo peccato”, de wijnbar in Berchem, waar foto’s voor zowel de affiche van ons volgend toneelstuk moesten geschoten worden, als voor de website van de wijnbar.

Het was maanden geleden dat ik Judith nog had gezien, de begroeting is zoals steeds heel hartelijk.

Als ze me een knuffel geeft, gaat het door me heen : Judith wil iets vertellen, ze is zwanger.

Maar ik verdring die gedachte onmiddellijk omdat die mogelijkheid bij mijn weten onbestaande is.

We babbelen druk door elkaar met alle aanwezigen, maar een poos later volgt werkelijk de blije aankondiging : er zal bijna negen jaar na haar eerste, opnieuw een kindje komen in december. Mirakels bestaan!

Iedereen is meer dan verrast en blij voor Judith en voor haar man en zoontje.

Zelfs ons toneel hoeft er niet voor in het gedrang te komen : we beginnen weliswaar in november te repeteren, maar de opvoeringen zijn voor april-mei, er is dus ruimte voor pauzes in de repetitieperiode.

Na de fotoshoot rijden we naar Hemiksem, parkeren aan het veer en steken de Schelde over . Het krioelt van de fietsers op deze prachtige zomerdag. We stappen over de belommerde dijk naar Bazel, Zo mooi dat het daar is!, toeren door het kasteelpark met zijn eeuwenoude dikke lindes, beuk en kastanje , ontdekken de duiventoren en belanden op het schilderachtige dorpsplein met een schitterend gerenoveerde St-Pieterskerk : ze straalt in blonde zandsteen en zit als breed-gehurkt in het midden van het plein, tussen de oude trapgevelhuisjes.

Er komt juist een gezelschap naar buiten, er werd een kindje gedoopt. Wij nemen een kijkje binnen in de kerk, waar de pastoor het volgende doopsel voorbereid : 3 zijn er vandaag, allemaal meisjes, vernemen we.

Baby’s -baby’s - baby’s vandaag…

Tegen vier uur komen we zoals afgesproken bij Wout en Frauke aan. We krijgen eerst nog eens de volledige toer van het huis, ook de babykamer is nu zo goed als helemaal klaar. Het huis is echt een droom. Jade troont ons mee naar het zwembad. Op deze warme zomerdag is zo’n plonspartij een meer dan welkome traktatie . Ik probeer me op een luchtmatras te hijsen , gil, spetter, plons, duw me af om erop te kunnen springen en in al dat watergeweld trap ik met mijn rechterhiel keihard tegen mijn linkerscheenbeen. Auwww! Ik wacht stilletjes tot de nijdige pijn wegtrekt, maar dat gebeurt niet. Er verschijnt een blauwrode bult op mijn scheenbeen. Wout holt naar de keuken om een ijs kompres, dat ik er minutenlang opleg. Het blauwrode is verdwenen, maar de pijn blijft en nu is er een deuk zichtbaar. Maar goed, ik kan nog lopen en ga dan maar wat rustiger zwemmen.

Wout bereidt een feestelijke barbecue en verwent ons allemaal. Frauke is nu 7 maanden zwanger en natuurlijk is de baby onderwerp nummer één ! We blijven tot laat buiten op het terras zitten en gaan tenslotte binnen de DVD bekijken waarop de laatste echografie staat : gedeeld scherm met aan de linkerkant de klassieke echografie en rechts een 3D echo. Fantastisch dat we dit nu allemaal kunnen zien! En echt : ik vind dat je al trekken kan herkennen. De 3D-weergave doet soms aan een smoutebolleke denken (sorry kinderen), maar af en toe verschijnt er werkelijk een prachtig kinderhoofdje….Hoe wonderlijk : Frauke zit hier op de zetel naast ons, met in haar buik het kindje, nog door niemand gezien en toch zien we het op het televisiescherm geeuwen, drinken, slikken, kusjes geven lijkt het soms wel…

Thuisgekomen nog vlug even gaan kijken of Bojako’s kleinkind al is gearriveerd en ik lees dat het nu toch echt menens wordt.

Dit was feitelijk vaderdag, maar voor mij een echte kindjesdag!

Heerlijk zomerweer, er gaat bijgevolg geen mens shoppen, dacht ik.

Ik liet me door Herman aan Wijnegem Shopping afzetten, waarna hij verder naar Leuven reed.

Gelukkig kreeg ik gelijk : het was er vrij rustig en ik vond al snel de boeken, cosmetica, naaigerief en cadeautjes die ik zocht.

Omdat we eind volgende week op vakantie gaan, wou ik toch ook nog wat kledingstukken voor mezelf uitzoeken en stapte onnadenkend bij Zara binnen.

Ik zag onmiddellijk enkele prachtige jurken en frisse bloesjes hangen, haalde van elk een “L” uit de rekken en trok met 6 sublieme zomerdingetjes de paskamer in.

Mensen toch! Ik had beter moeten weten… Al bij het eerste prachtige kleedje wist ik het : een “L” bij Zara is in elke andere winkel nog steeds een elfenmaatje.

Over mijn heupen ging het nog nèt, maar mijn royaal schap kreeg ik absoluut nergens ingeperst.

Toen ik terug in ondergoed voor de passpiegel stond, leken mijn benen plots veel dikker en anders dan ik ze ooit gezien had, hetzelfde voor mijn-tot hiertoe toch vrij platte-buik. Jawel, mijn lichaam verandert.

De realiteit staarde me vanuit de spiegel aan : Je wordt ouder mama! Geef het maar toe...

Gezegend het lief elfenkind, dat nadien vriendelijk vroeg “Niets gevonden, Mevrouw? Spijtig…” en verder geen commentaar had.

Normaal zou ik nu meteen de bus naar huis gepakt hebben, maar omdat het er echt rustig was en ik de tentoongestelde poppenhuizen in de galerij ook nog eens wou bekijken, belandde ik uiteindelijk nog bij MS mode, waar de L écht Large betekent en ik met dikke buik en dito benen nog in een maat 40 twee leuke rokken kon vinden. Drie frisse bloesjes (over de maat klappen we niet) erbij verdreven mijn pashokjesblues volledig en geladen als een muilezel nam ik de bus terug naar huis.

Het was heet , ik was moe van het slenteren en pakjes dragen en moest vanaf de bushalte nog ruim 3 km stappen. Kreeg gelukkig nog een lift tot voor mijn deur.

Mensen die mij oppikken zeggen altijd “dat ze dit normaal gesproken nooit doen”.

Ik begin te denken dat het aan mijn bomma-factor moet liggen (of is het dan toch mijn koninklijke kommisvoor?)

Meer dan een maand heeft het geduurd, maar nu is hij eindelijk geleverd en aangesloten : onze nieuwe computer.

Mensenlief, wat heb ik jullie allemaal en dit bloggen gemist. En wat een hoop leeswerk heb ik in te halen….

Niet dat het leven hier ondertussen heeft stilgestaan, verre van zelfs.

Bojako herinnert me in haar reactie op "Immobiliën en hun bewoners" aan een ander verhaal over Mevrouw S.

Geschreven kan deze anekdote niet tippen aan een mondelinge versie, maar ik doe mijn best…

Herman mag sedert de ingang van zijn brugpensioen geen “bijverdienste” meer hebben, maar vóór die tijd was hij syndicus van het appartementsgebouw in de P…laan.

Geregeld kwamen er dan ook telefoontjes bij ons binnen die, het ene al meer dan het andere, met zijn taak te maken hadden.

Op een goeie dag kreeg ik zo Mevrouw S aan de lijn…

-     Hallo, met D.

-         Madame, is owe man ni thoos?

-         Met wie spreek ik alstublieft?(ik wist onmiddellijk wie het was, maar vind dat wanneer ik mijn naam noem, mijn gesprekspartner even beleefd mag zijn)

-         Nen bewoener van de P…laan, kan ik owe man spreken?

-         Mijn man is niet thuis, kan ik zeggen wie er gebeld heeft?

-         ‘t is met Madame van ’t ierste (er zijn 2 appartementen op de 1^ste verdieping)

Joa, da’s no spijtig, da menier niet thoos is, want wèè zitten hier met een groet probleem in den  bouw…Het zit noamelèk zuë …D’r is hier nen hiër in den bouw, en dat is gien doen ni meer, hiel den bouw heeft er last van en uwe man zou die eens moeten aanpakken oem dat te doen stoppen.

Ik merkte dat ze het moeilijk had om uit haar woorden te komen.

En hier komt mijn lelijke kant naar boven : Mevrouw S is werkelijk een onaangenaam mens, een “stookster” en een bemoeial die overal haar zegje over heeft en die meestal niet naar haar woorden moet zoeken.

Dat ze daar deze keer wel veel moeite mee had, bezorgde mij enig leedvermaak en ik vroeg naar verdere details, want ik voelde wel in welke richting haar ongemak uitging.

-         Awel, der is nen hiêr in den bouw en die doet niet anders dan heelder doagen …zwoare geslachtsgeluiden maken! Dat is hier gewoon niet oem vol te houden. Menier(Herman dus) zou die daar toch es moeten over oanpakken!

Ik beloofde haar dat ik de boodschap zou overmaken, kon nog net de telefoon inleggen voor ik het uitproestte van het lachen.

Ten eerste ging het om de man van de derde verdieping(2 verdiepingen hoger dus dan mevrouw S en aan de andere kant van het gebouw), een alleenwonende bejaarde. Hoe die  “heelder dagen zware geslachtsgeluiden” kon volhouden, was op zich al heel bijzonder.

Voor alle duidelijkheid : het ging niet over “slachten”, maar over geluiden van sexuele aard.

Ten tweede : wat kon Herman daar in ’s hemelsnaam gaan zeggen?

Omdat er niet onmiddellijk reactie kwam, belde Mevrouw S weinig later terug en toen is Herman een brief in de hal gaan hangen met het algemeen verzoek om na 22 uur de stilte in het gebouw te respecteren.

We hoorden geen klachten meer. Achteraf bleek dat de “zware geslachtsgeluiden” afkomstig waren van een wasmachine die te dicht bij de wand stond en bij het zwieren bonkende en piepende geluiden maakte.

Vanaf dan weten wij dat Mevrouw S, naast andere eigenschappen ook over een levendige fantasie beschikt.

Als ik aan het aller-allerlaatste stukje spuitwerk bezig ben, komt Herman mij onderbreken –Eèèèèik, weeral stoppen en dan nog zo vlak voor het einde, ik doe dat niet graag!!!

“Zoetje, ik heb uw hulp nodig! Vanessa (onze Sussex-kip) is uitgebroken. Ze loopt bij onze achterbuur, tussen de draad en de paardestal”.

Hoe Vanessa daar geraakte, is ons een raadsel. Heel onze kippenren is sedert de vogelgriepdreiging bovenaan nog steeds goed met netten afgesloten en ook de toegangspoort is dicht.

Grijze Dora loopt nog altijd rustig in de ren rond te scharrelen.

Ik loop met Herman naar de achtertuin en zie de witte kip al van ver zitten. Herman wil naar het tuinhuis gaan om gereedschap te zoeken en een ladder om over de draadomheining te klimmen, als “ons Vanessa” haar nek strekt en “Kukelekukelekuuu-KUUU-KUUU!!!” roept.

Schatteke, ... als het kraait dan is het een haan.

Ons Vanessa zat, zich van geen kwaad bewust, gewoon binnen op haar nest het dagelijks eitje te produceren.

Die haan van de buren, ik geef het eerlijk toe, lijkt sterk op ons Vanessa, behalve dat hij geen zwarte kraag heeft. Verder is het een krielhaan, waardoor hij voor zijn sexe kleiner is dan een doorsnee haan, vandaar Hermans vergissing.

Het beest heeft acht krielkippen in zijn harem, maar loopt een uur later nog steeds wellustig naar onze 2 goedgebouwde kippen te kraaien.

Als de zon schijnt is het altijd prettig om met water te spelen.

Het tuinpad en de oprit hebben een opfrisbeurt nodig, samen zijn ze goed voor zo’n 120 m2.

Dus trek ik een T-shirt en een shortje aan, opdat mijn witte winterbenen ook wat van het zonneke zouden kunnen profiteren, rol de hogedrukreiniger naar buiten, en begin blootvoets en met veel plezier aan het grote gespetter.

Herman geniet van het mooie weer op zijn manier : hij trekt er met de fiets op uit en zegt dat hij omstreeks half zeven terug zal zijn. De perfecte huisvrouw begrijpt dan dat hij bij zijn thuiskomst graag de soep opgediend ziet.

Ik vergeet alle tijd en spuit lustig de uren en de aanslag van de stenen weg. Mijn waterpret is onbetaalbaar en nuttig. Een vervelend insect bijt nijdig in mijn blote bil : een blinde paardenvlieg, zo vermoed ik, want het verschil is toch duidelijk. H et gebeurt gelukkig slechts éénmaal. Paard is vast lekkerder dan mens.

Onder al dat grijs en groen komt weer de mooie zandkleur van de klinkers tevoorschijn.

En ook mijn benen zien er na enkele werkuren buiten al helemaal anders uit…Helaas niet mooi gebronsd, maar nog altijd even wit onder een dikke laag slijkspetters.

Plots staat onze Dries voor mijn neus : hij heeft gedaan met werken.

Bijna tegelijkertijd komt ook Herman de oprit opgereden.

Er blijven nog ettelijke metertjes schoon te spuiten, maar het blijkt reeds halfzeven te zijn.

Aaaah!!!…ik heb een hekel aan stoppen vooraleer een taak helemaal afgewerkt is!

Maar de 2 mannen staan daar als hongerige vogeltjes in een nest op hun maaltijd te wachten, in hun ogen lees ik een stil verwijt….

Dus spoel ik gauw mijn benen weer papierwit, ren naar de diepvriezer waar ik nog een portie Adobo voor 3 vind, evenals een groentenstoomzakje. Er zijn nog wat gekookte patatjes om te bakken, een courgette is snel gewassen en in blokjes gehakt, die gaat ook de wok in, zakje rijst is in 10 minuten gekookt, nog een minuutsoepje uit een pakje voor Herman die zonder soep niet leven kan en Hocus-pocus-pats! Na een kwartiertje zitten we aan tafel – buiten natuurlijk!

Met buurvrouw ruilde ik gisteren eieren voor rabarber uit haar tuin. Dus is er rababermoes met slagroom voor dessert.

In mijn haast om het allemaal snel op tafel te krijgen, werk ik het eten aan datzelfde tempo ook naar binnen, wat niet mijn gewoonte is.

Hèhe : na het eten kon ik toch nog enkele metertjes klinkers reinigen. Wat overblijft is voor morgen.

Voor het eerst dit jaar konden wij vanmorgen buiten ontbijten.

Ongelofelijk, fantastisch, zalig vakantie- en feestgevoel!!!

Ik kan mijn ogen niet van de tuin met al zijn frisse kleuren en geuren afhouden.

Echt zót kan ik worden van die combinatie.

Mijn hart springt dan bijna uit mijn lijf en ik zou het met iedereen willen delen en vragen of ze dat ook voelen…

Ik heb nooit iets van drugs gebruikt, kan dus niet vergelijken, maar de geuren en kleuren van Mei, maken me zo high dat alles in mij begint te jubelen.

Net zoals die speciale ogenblikken net voor een onweer, op een zomerdag bij valavond, wanneer die heel bijzondere gloed ineens alle kleuren zo intens maakt dat ze je gewoon in het gezicht spatten, ik word er absoluut gèk van!!!

Herman denkt daarom dat ik meer kleuren kan zien dan hij, hoewel hij zeker niet kleurenblind is. Hetzelfde denkt hij van mijn reukzin. Ik zou het vreselijk vinden, moest ik die kwijtspelen.

Anderzijds bezorgt die me ook soms last, omdat ik mijn neus moeilijk kan uitschakelen en slechte geuren me eveneens beïnvloeden en vaak veel kunnen verpesten.

En toch is het iets raars met die reukzin…

Blijkbaar is die individueel zeer verschillend.

Wat ik als aangenaam ervaar, vindt een ander misschien niet lekker ruiken.

Ook hoor ik soms mensen klagen over iemands lichaamsgeur, terwijl ze zelf een doordringend geurtje verspreiden, waar ze dan blijkbaar helemaal geen weet van hebben.

Vermits mensen dit van zichzelf niet schijnen te weten, is dat –gezien mijn eigen fijne reukzin voor andere zaken- een van mijn grote onzekerheden en iets wat ik buiten aan mijn Herman slechts zelden aan iemand heb durven vragen : Stink ik of ruik ik fris???

Ik vraag me af hoeveel mensen er nóg met die vraag rondlopen.

Dit is toch wel echt een periode van nieuws en grote veranderingen in onze familie, vooral dan op het gebied van huisvesting.

Neenee…wijzelf gaan niet verhuizen, gelukkig maar!

We bezitten echter een appartement dat Herman met zijn eerste spaarcenten aankocht. Het was pas afgewerkt en onmiddellijk verhuurd toen ik hem leerde kennen. Zelf hebben wij er nooit gewoond.

Enkele weken geleden kregen we bericht van de huidige huurders, dat ze per 1 juli willen verhuizen naar een eigen huis. Het is vroeger dan verwacht, ze woonden er pas 2 jaar,  dus moesten wij terug beginnen adverteren.

Lang duurde de zoektocht naar een nieuwe huurder niet : nichtje Y kwam kijken en was er helemaal voor te vinden. Fijn voor haar en ook voor ons!

Het bordje “Te Huur” werd dus van de inkomdeur gehaald, de verhuis volgt over 2 maanden.

Zaterdagochtend gaat de telefoon.

Het is Mevrouw S, een huurder in het gebouw, dat in totaal 10 appartementen telt.

Mevrouw S ziet en weet alles en bovenal : moeit zich overal mee.

Van zodra ik haar stem herken, ben ik op mijn hoede en vastbesloten vriendelijk te blijven maar niet de pieren uit mijn neus te laten halen.

Om te begrijpen wat haar bedoeling was, is het nuttig om weten dat ze zich van meet af aan zeer fel verzet heeft tegen de komst van onze vorige huurders, een keurig jong stel van Kaap Verdische afkomst.

Zij verlaten nu ons appartement omdat het met een derde kindje erbij te klein wordt.

Het enige wat Mw. S in het begin opviel was de bruine huidskleur van de nieuwe bewoners en vanaf dat moment was elke kleinigheid genoeg om onze huurders lastig te vallen en ons op te bellen.

Nooit heeft een andere bewoner van het gebouw klachten geuit en toen wij er onlangs binnenkwamen, was het er smaakvol ingericht en absoluut proper. (Een groot contrast met onze vorige “witte” huurder, die het schandelijk verwaarloosde en die wij uiteindelijk met achterstal van vele maanden huur hebben kunnen uitzetten).

Hierna woordelijk verslag van het telefoongesprek…

We waren poeslief, allebei.

-Aaaa, Madame D, het is hier met S eeeh, ge weet wel, van de …laan.

-Goedemorgen, Mevrouw S!

-Wel, Madame D, ik geloof dat het appartement verhuurd is eeeh?

-Dat is inderdaad zo, mevrouw.

-Naa zoo ik es iet willen vroage… (ze is van het waasland afkomstig)

Ik bal omdat ik daarjuist bij menier van ’t derde moest zijn, just onder ’t uwe en dat es toch gien doen, met die kinderen daarboven, vind ik, en daarom heb ik gezee on die mens, dat ik wel es met u zoo bellen… Komen er jonge mensen in?

-Ja. (dat het een rustig jong meisje van 21 is, zeg ik niet)

-En zijn er kinderen? (wonder boven wonder heeft ze ons niet gezien toen we met Y voor de rondleiding kwamen)

-Neen.

-Maar ja, die kunnen nog…??!!Enfin, dus geen kinderen, ik ga dat direct aan menier van ’t derde zeggen, die zal blij zijn. (menier van ’t derde heeft nooit geklaagd, noch bij onze huurders, noch tegenover ons)

-U gaat er content van zijn, Mevrouw S. Goeiedag nog!

Mevrouw S heeft de brandende kwestie van de origine van onze nieuwe huurder niet durven aansnijden.

Als ik later aan Herman verslag uitbreng, vindt hij het jammer dat ik niet heb gezegd dat er een zwarte drugsverslaafde prostituee met een drieling van 18 maanden komt wonen

Gisteren werd ik in de opnamestudios in Leuven verwacht voor een stukje edelfiguratie in 2 korte scènes voor “Thuis”.

Gelukzak als ik ben, wil Herman mij naar ginder voeren.

Chaufferen doe ik niet zo graag, ik vind het dus een luxe, dat hij die taak op zich neemt.

We voorzien ruim onze tijd om ter plaatse te geraken, maar krijgen onderweg heel wat oponthoud en zo kom ik toch nog 5 minuten te laat binnen.

Ik verontschuldig me bij de productie-assistente, die nauwelijks gemerkt heeft dat ik over tijd ben, maar wanneer ik bij de mensen van kleding en make-up binnenstuif, zie ik algemene opluchting.

Gelukkig keuren ze mijn outfit goed (geleend van mijn zus, dankje Greetje!) en hoef ik de extra meegebrachte kleding niet meer te showen.

Ik moet daar, eigenaardig genoeg, altijd dure madammen spelen.

Mijn eigen garderobe kan absoluut niet volgen.

Daar komt nog bij, dat ik eigenlijk niet teveel nieuw meer wil kopen, zolang ik niet enkele kilo’s minder weeg.

Het doet me plezier dat Ellen, de kleine schminkster, mij direct herkent, ze merkt op dat mijn haar van donker kastanje naar blond is gegaan.

Vijf jaar geleden nam ze mij voor make-up onder handen, toen ik de allereerste opnames van “De Canvascrack” heb meegespeeld, nu werkt ze vooral voor “Thuis”, maar ik had haar daar nog niet gezien.

Als ik mijn verwondering uitspreek, dat ze zich dat nog herinnert, zegt ze met lichte zelfspot, dat ze inderdaad heel veel verschillende mensen in haar stoel krijgt, dat zij ze later vaak niet herkend, maar dat die hààr wel altijd moeiteloos herkennen.

Ellen is namelijk kleiner dan onze 8-jarige Jade.

Maar ze is bedreven in haar vak en haar koele toverhandjes zijn een weldaad voor mijn door de opwinding roodgevlekte vel.

Herman, in een zetel in de foyer geinstalleerd, doorbladert tijdschriften.

Daar kan hij op een tv-scherm ook de repetities en opnames volgen.

De scènes van vandaag spelen zich af in het decor van de fitnessclub en ik mag met Lut Hannes, Christel Domen en Peter Van Asbroeck spelen, alias Angèle, Martine en Werner.

De opnames verlopen zeer vlot : voor elke scène slechts 3 repetities en 2 opnames.

Zowel productie als acteurs zijn heel tevreden.

Na afloop loop ik met Peter Van Asbroeck terug naar de acteursloges…Live is ’t een wreed schone vent en uiterst charmant bovendien.

Hij geeft me een zeer mooi compliment en het voelt oprecht aan.

We zijn vroeger klaar dan verwacht en aangezien we nu toch al in Leuven zijn, stelt Herman voor om een kort bezoekje aan ons Tante Julleke in Kessel-Lo te brengen.

Ons bezoek is onaangekondigd, maar we worden in het klooster zoals steeds met open armen hartelijk verwelkomd.

Tante is een missiezuster-op-rust. Wat heet…Op haar 79^ste  lijkt ze nog steeds even druk in de weer als 50 jaar geleden. Klein, vrolijk en kwiek, niet te geloven! Als wij in de bezoekersruimte wachten, wordt ze even buitengeroepen en we horen haar nadien terug komen rènnen!

We bezoeken nog een medezuster van haar, drinken een kopje koffie en verlaten het klooster op de berg, na een kort maar deugddoend bezoek.

Op de terugweg rijden we via Wakkerzeel, parkeren de auto bij de kerk en wandelen naar het geboortehuis van mijn grootmoeder. Het is 35 jaar geleden dat ik daar nog ben geweest en echt : ze bestaan nog in Vlaanderen, de dorpjes van een voorschoot groot. Geen énkel reclamebord, geen verkeer, twee oudjes die in de voortuin aan het werken zijn…

We wandelen ernaartoe…en we komen bij een verre nicht van mijn moeder terecht!

We moeten en zullen even binnen komen kijken “Want als dat 35 jaar geleden is, dan gaat ge nogal verschieten hoe dat hier binnen veranderd is!”

Ooit ben ik daar éénmaal binnen geweest en herinner me alleen de kom rauwe melk, nog lauw van de koe, die ik daar heb gedronken (ik vond het heerlijk!)

Jeanne wil kost wat kost de hele woonst laten zien : waar vroeger de paardenstal en de varkensstal en de schuur was en hoe dat allemaal kamers zijn geworden…

Tegen de tijd dat onze rondleiding is afgelopen, heeft een van de 3 inwonende vrijgezellen-zonen  al koffie uitgeschonken.

Mensen toch! Wat een onverwachte ontmoetingen… maar we geraken er nauwelijks weg.

Met een leugentje om bestwil lukt het wel :“een vergadering in Antwerpen om acht uur, oei-oei, is’t al zo laat?”

De “vergadering” werd een McDonald-menuutje en een rustig avondje thuis.

Het was enkele weken geleden, maar vandaag kwam het er nog eens van : met Maité en Mia

gaan wandelen.

Onze straat grenst aan een natuurreservaat en meestal maken we daarin onze dinsdagwandeling.

Nu verliep ons programma enigszins anders.

Mia’s zoon heeft nabij het dorpscentrum een huis gekocht en samen met haar man volledig gerenoveerd.

Nu hij er ingetrokken is, waren we uitgenodigd om het eens te komen bekijken.

Het was sowieso al een zeer charmant vrijstaand landhuisje uit 1948.

Het buitenaanzicht is zo goed als ongewijzigd gebleven, maar binnen werd alles uitgebroken en zeer hedendaags en comfortabel gerenoveerd.

Ik vind het altijd zalig : “huisjes kijken”!

Dus fietsten we met zijn drieën naar het dorp, kregen een rondleiding in het huis van de zoon en maakten aansluitend van daar een wandeling van 7 km .

Wind, wolken en af en toe wat zon…het was heerlijk om te stappen.

Aan gespreksstof is er nooit gebrek op onze wandeluren.

Omdat Maite Mexicaanse is en Mia en ik ook bij haar Spaanse les  hebben gevolgd, spraken wij ooit af, dat we één op drie wandelingen Spaans zouden spreken.…

Meestal beginnen we er vol goede moed aan, maar steeds komt er een moment waarop we zo vol zijn van iets dat er meteen uit moet, dat er naar Nederlands wordt overgeschakeld, omdat het zo frustrerend is wanneer je de juiste woorden niet direct vindt.

Volgende wandeling vertrekken we bij Maite’s huis, ik neem me nu al voor om het Spaans spreken eens een keertje vol te houden.

Ik vrees dat ik niet zoveel zal babbelen als vandaag…

Toen we terug aan het huis van Mia’s zoon kwamen, werden we door hem opgewacht met koffie en heerlijke frangipanekes!

Daarna weer met de fiets naar huis, nog een boke gegeten en komen bloglezen/schrijven.

Morgen rijden we naar Leuven voor  “Thuis”-opnames.

Deze keer krijg ik iets meer tekst, ik moet ook naar de make-up, er zal dus iets meer dan

een “flits” te zien zijn.

‘k Ga zo dadelijk mijn tekst instuderen/uitproberen.

Gezien hun leeftijd wordt het te zwaar om de feestdagen bij hen thuis te vieren.

Als de familie compleet is zijn we met 36.

Daarom nodigen Moeke en Vake hun nageslacht de laatste jaren uit, ten huize van één van hun kinderen.

Zijzelf bepalen en betalen wat er wordt gegeten en gedronken en de gastheren zorgen voor de praktische uitvoering.

Zo is’t al enkele keren Kerstmis bij Greetje geweest, in september vieren we de verjaardagen van onze ouders bij ons en Pasen is traditioneel bij zus Rikske te doen.

Dit jaar ging het voor de laatste keer door in haar huis, want dat wordt verkocht.

Zij en haar man zijn al bijna vier jaar aan een boot aan het bouwen, die nu zijn voltooiing nadert. Het is hun droom om vanaf deze zomer op de boot te gaan wonen.

Een beetje een vreemd idee toch, dat we daar niet meer samen zullen zitten.

De boot wordt prachtig, dat staat vast, maar wij hopen allen dat onze zus geen heimwee naar haar mooie huis en tuin krijgt.

Zelf denkt ze dat ze enkel de vissen in het vijvertje zal missen en de vogels die altijd in hun tuin neerstrijken als zij ze komt voeren.

Natuurlijk was het daar weer een gekwebbel van jewelste!

Als je zelf even niet met iemand in gesprek was en naar het geheel luisterde, leek het alsof er wel honderd man binnenzat.

En dan waren we ditmaal nog maar met 26, want zus Jes en haar familie was aan zee.

Er werd constant van stoel gewisseld en ieder praatte met iedereen, wat het gezellig maar heel druk maakte.

Ons vader deed zoals steeds zijn obligate speech. Deze keer echter met ongewoon zwakke stem. Ruim een  week geleden heeft hij een leeftijdgenoot uit een zetel willen helpen, waarbij  hij een spierscheur in zijn linkerarm opliep, met een ontsteking erbovenop. Ondanks inspuitingen en pijnstillers ziet hij er serieus van af en slaat het duidelijk ook op zijn stem.

Maar die speech mag niet ontbreken , zoals steeds :“variaties op één thema”.

Bij de spontane stoelenwissel kwam ik zo terecht bij de dochter van onze broer Jan, die nu bijna 3 jaar geleden stierf. Lieve, droevige Y…ze heeft het nog steeds heel erg moeilijk, speciaal op familiebijeenkomsten, waar ze vroeger altijd alleen met haar papa naartoe kwam.

We zijn samen buiten verder gaan praten. Haar verdriet is hartverscheurend. Ik voelde dat ons gesprek toch wat rust en troost heeft gebracht.

Ons verdwijnen is in al die drukte weinig opgevallen en de sfeer was allesbehalve triest, moeke en vake zaten weer te glunderen van genoegen bij het zien van heel die drukke bonte bende, waar zij de oorsprong van zijn.

Na afloop reden Herman en ik nog even mee naar zus Greetje, waar iets moest afgehaald worden. Het gesprek kwam terug op onze broer en zijn dochter. Ook Greet heeft er net als ik nog steeds scherpe pijn van. Enerzijds was het goed om erover te praten, anderzijds is het allemaal weer zo rauw…

Het was al na énen ’s nachts toen we terug thuiskwamen. Ik ben onmiddellijk in slaap gevallen, heb veel gedroomd, de gesprekken werkten de hele nacht door.