Het mag gezegd dat “Effort” met kermisallures geopend is.

Tegen de tijd dat de opening voorzien was, trok de hemel open en hoewel frisjes, bleef het de hele verdere namiddag en avond droog in Doel

Het ontmoetingscentrum/café van de kinderen ligt in het midden van de speelkoer van het vroegere schooltje. De toeloop kwam stilletjes op gang, in de namiddag waren het vooral gezinnen met kinderen, later liepen speelplaats en café helemaal vol tot in de late uurtjes.

Deze keer werd van ons enkel financiële steun verwacht : een opluchting na de drukke periode die achter ons ligt, alhoewel… We klotsten van koffie, thee en frisdranken na 7 uur ter plekke.

De bedoeling van Effort is : een café met lage drempel en echt democratische prijzen, waar naast ontmoeting ook ruimte is voor culturele activiteiten van de meest uiteenlopende aard.

Er lopen dan ook nogal wat rare vogels rond, maar de sfeer was beslist vriendelijk.

Qua spektakel was het ook niet min :

De muziekmakerij Think of One heeft daar fameus katoen gegeven!

TimeCircus organiseerde onder andere een Bierbakkenklim en om tien uur ’s avonds stond de hele speelplaats vol met mensen die uitkeken naar het vuurspektakel van Compagnie Doedel.

Een half uur lang werd er een spookachtige show van vuur en water opgevoerd.

Potten, schalen, metershoge zuilen van vuur en gensters, lopende vuurtjes langs trappen en stellingen…

De hele tijd werden branden gesticht en geblust

Ook de acteurs zelf werden de hele tijd door elkaar met emmers water overgoten, wat wel nodig was, ze liepen constant tussen al dat vuur, werkten als koelies en je kreeg de indruk dat al dat nat eerder zweet was dan gewoon maar water.

Ik probeer hier enkele foto’s van alle evenementen te plakken, hoewel de sfeer van het geheel  moeilijk met een camera te vatten is.

Hoe laat het die nacht nog werd voor de feestvierders weten wij voorlopig nog niet, om half elf zijn we zelf vertrokken.

Toen stonden er nog vuurgoochelaars en “Bal Mondial” op het programma.

Wij hopen dat de straffe“Effort” van onze kids beloond wordt en dat het ontmoetingscentrum een succesrijke tijd tegemoet gaat.

Twee voorstellingen zitten erop.

Twee tjokvolle zalen met een warm publiek.

God, wat deed het deugd om het eerste lachsalvo te horen uitbreken!

De opvoeringen verliepen zo goed als we durfden te hopen en ik ben erin gelukt om mijn kritische bedenkingen te onderdrukken.

Zelfs de zang werd beter onthaald dan ik ooit had durven denken.

En daar heb ik dan de nacht tevoren uren van wakker gelegen…

Gisteren zat ook de jury voor de “Gouden Handjes” in de zaal.

Dat is de theaterprijs van de Stad Antwerpen.

Wat de uitslag van hun beoordeling wordt, zullen we pas in september weten.

Het zou fijn zijn, moest Staf Damen voor zijn rol en zijn 30-jarige toneelcarrière een onderscheiding krijgen en ook voor het theater zelf zou het een opsteker zijn.

Maar belangrijker dan een toneelprijs is, dat je publiek een feestelijke avond heeft gehad.

En er waren overwegend positieve commentaren.

Nog 7 voorstellingen te gaan en dan…

Ligt er alweer een andere toneelbrochure klaar voor volgend seizoen:

“Shakers”, het verhaal van 4 barmeiden die naast hun eigen verhaal ook afwisselend de rol van hun klanten spelen.

Daar ben ik écht op uit: Samen met Bip, Veerle en Judith, alledrie toffe vriendinnen én uitstekende actrices een flitsend stuk spelen in een debuutregie van Rudi Merkelbach, een ware schat, met wie ik al enkele keren op de planken stond .

Dat wordt iets voor april-mei volgend jaar, maar daarvoor speel ik nog een monoloog.

Dus is studeren de boodschap!

Gisterenmorgen ben ik nog die tetanosprik gaan halen en heb er absoluut niks van gevoeld.

Er moeten er evenwel nog 2 volgen : één over een maand en dan nog eentje volgend jaar. Daarna ben ik voor 10 jaar gerust.

Deze namiddag is het grote opening van het ontmoetingscentrum “Effort” in Doel.

Onze Jan en Lief hebben daar met groot enthousiasme hun schouders onder gezet.

Jammer dat het zo’n druilerig weer is.

Morgen compleet verslag over hun onderneming!

Zó druk was de afgelopen week, dat er voor bloggen echt geen tijd overschoot.

Vorige vrijdag kregen zoon Wout en schoondochter Frauke de sleutels van hun nieuwe huis.

We hadden dan nog vier dagen om dit voor te bereiden op de verhuis van de inboedel.

Met vereende krachten van het jonge koppel en de twee ouderparen is er in die tijd papier afgetrokken, muren afgewassen en bijgeplaasterd, geschuurd, geschilderd en een grote kamer van parket voorzien.

Dries en Jan namen vrijaf om te helpen verhuizen van Massenhoven naar Hemiksem, terwijl ik het “oude” huis nog een vluchtige poetsbeurt heb gegeven, vóór de overhandiging van de sleutels.

Toen ik nadien naar het nieuwe huis reed, stonden er al een aantal meubels op hun plaats en zaten de verhuizers uit te puffen met een drankje.

Het huis is een parel! Ik zou er zo willen intrekken… Het is ruim, licht, in een aangename, vrij rustige straat en bij de bouw ervan, 10 jaar geleden, is er echt aan haast alle mogelijke extra’s gedacht.

Jade werd door Frauke van school gehaald en we waren zeer benieuwd voor haar eerste reactie. Ze had het huis al mee bezocht bij de rondleiding voor de aankoop, maar nu zou het voor het eerst “thuiskomen” worden.

Ik was in de openstaande garage bezig, toen ze eraan kwamen. Nog voor Jade uit de auto was gesprongen, hoorde ik haar al “Joepie! Joepie!Joepie”! roepen. Ze kwam blij in mijn armen gevlogen en uitbundig vertelde ze dat ze onderweg de hele tijd “Joepie” had geroepen, dat haar buik vol met kleurtjes zat, zo vol als Frauke met de baby!

Papa en Papie waren boven haar meubeltjes aan het monteren, haar kamer was zo goed als klaar.

Plaats zàt, want ze is driemaal zo groot als de vorige. En de kleuren op de wanden - rose en paars, wat dacht je! – had ze zelf gekozen.

Haar klimhuisje en tuinspeelgoed verhuisden naar het stuk tuin achter het tuinhuis, waar nog een omhegd verborgen gazonnetje ligt, Jades eigen paradijsje.

We aten samen nog een smakelijke ovenschotel en daarna was het alweer tijd voor toneelrepetities in Wilrijk, zoals op één na elke avond van deze week. Vanavond is het namelijk Première van “Fientje Beulemans”. Gelukkig heb ik slechts een kleine rol, want de vermoeidheid laat zich wel wat voelen. We kwamen enkel thuis om er te slapen en te ontbijten.

En wat bij al de werkzaamheden in het nieuwe huis niet voorkwam, is gisteren op de generale repetitie gebeurd…

Tijdens een decorwissel moest ik enkel een oud eiken vaatje van het podium naar de coulissen meepakken, ergens zat daar een roestige nagel in de binnenrand, waar ik mijn vinger aan verwond heb : het is slechts een klein diep schrammetje, maar ik zal morgen toch een tetanosprik moeten halen. Het vaccin steekt al in de koelkast.

Ik ben zeer benieuwd naar de reacties op de voorstelling. Er is zeer veel oog voor detail geweest, maar over één onderdeel –het gezongen intermezzo- ben ik zeer ongerust en onzeker, omdat daar te weinig aandacht aan besteed werd.

Op mijn eentje kan ik daar niets aan veranderen, dus doe ik mijn best en probeer het me voor de rest niet teveel aan te trekken. Erg moeilijk, als je alleen het beste wilt geven en nooit genoegen neemt met “goed genoeg”(op toneelgebied).

Desondanks heb ik een zeer voldaan gevoel over de afgelopen week, speciaal dan omwille van het nieuwe huis van de kinderen.

We hopen dat ze er een levenlang zeer gelukkig mogen in zijn.

PS : in afwachting van een foto van het nieuwe huis, toont de bijgevoegde foto de prachtige Sint-Bernardusabdij in Hemiksem, die reeds gedeeltelijk gerestaureerd is. Ze huisvest de gemeentediensten en één vleugel werd ingericht voor serviceflats.  

Gelukkige Verjaardag, lieve, lieve Jade!

Acht jaar geleden had jouw papa had me thuis \'s morgens vroeg al opgebeld om te verwittigen dat ze naar het moederhuis vertrokken.

Toen ik bij jullie huis aankwam om de trapzaal verder te behangen, stond de voordeur wagenwijd open...
Oei-oei...zo zenuwachtig
of
Oei-oei...zo dringend?

Tijdens het behangen ben ik een keer of vijf de ladder afgevlogen om de telefoon op te nemen, tot eindelijk het lang verwachte bericht van jouw geboorte kwam. Ik denk dat het kort na de middag was, half één of zo...

Een meisje : Jade, alles prima in orde!

Daarom feesten we vandaag weer een beetje.

Slechts 5 cm groot en verstopt in de nis achter de regenpijp, die weggenomen werd om nieuwe bevestigingsringen te plaatsen, zat dit vleermuisje met zichtbaar kloppend hartje te wachten, tot het terug in duisternis kon verdwijnen.

We zijn klaar met verticuteren…

Alles bijeen heeft het meer dan 2 weken geduurd:

Mosverdelger strooien, wachten tot alles “goed zwart ziet” en als dan het weer een beetje meezit : verticuteren.

Hele bergen mos zijn eruit gekomen. Ik snap niet waarom er een opvangzak bij de machine geleverd wordt, want je kan geen meter rijden zonder dat hij vol is.

Wij doen het bijgevolg zonder zak.

Eentje rijdt, de ander verzamelt.

Met de hark dus.

Herman verzuchtte dat we toch wel een grote hof hebben.

Ja, dat weet je pas echt als er zo’n werk moet worden uitgevoerd.

Gelukkig moet het maar eens per jaar gebeuren.

Inmiddels zijn we tweemaal met een volle auto moszakken naar het kringlooppark gereden.

Nu nog wachten om te “kalken”, want het strooisel is te vochtig om gemakkelijk uit te strooien. 

Maar het is geen inbeelding : ons gazonneke is van contentement al diepgroen aan het worden. 

Zoals het een rechtgeaarde gepensioneerde betaamt heb ik het “te druk” om mijn blog regelmatig te onderhouden.

Omdat het opstarten van onze computer soms zeer lang duurt en het zaakje hier dan ook nog eens geregeld vastloopt, zie ik er soms tegenop om me hier te installeren als er niet al te veel tijd voor is, vandaar mijn “slabakken”. (Voor de Nederlanders : dit heeft niets met sla te maken, maar betekent : nalatig zijn, laten aanslepen. De klemtoon ligt op “Bàk”).

Een vrij druk sociaal leven deze dagen dus : familie- en vriendenbezoek, zowel bij ons thuis als op verplaatsing, concert, film, toneelrepetities, klussen- onder andere in het bureautje waar de pc staat, dus werd die nog moeilijk te bereiken ook- en ’t is nog niet gedaan…

Ook het weekend belooft weer een volle agenda. Echt, we vervelen ons niet!

Vanmorgen ging ik voor raadpleging naar de huisdokter.

De wachtkamer zat tjokvol, vooral met hoesters en niezers.

Er scheelt mij niets ernstigs en ik bedacht dat het moment wellicht niet zo goed gekozen was:  Dat ik misschien wel kerngezond ben binnengestapt, maar nu wie-weet-welk virus aan het opdoen was.

Toen duwde de tiende patiënt de wachtkamerdeur open.

Ze zuchtte toen ze al haar voorgangers zag zitten. “Amai, wéér zoveel volk! Gisteren was het ook al zo druk, toen ben ik maar terug naar huis gegaan…Zou ik wachten?”

Er was nog één stoel onbezet en na enig aarzelen nam ze dan toch maar plaats.

Haar monoloog – in sappig kempisch – ging verder…

“Misschienst muttek wel ne nieven doktoor zuke…Der zèn der twië nief neffest den Boerenbond gekome, daar waren vruger vetterineirs”(dierenartsen)

Ik stikte bijna…het moest eruit : “Omgeschoold, of wat?”

Heel de wachtkamer, madam “vetterineir” incluis schoot in de lach. Zelf kon ik niet ophouden, elke keer opnieuw kwam de lachkriebel opzetten en bulderde het gezelschap mee.

Toen het eindelijk bedaard was, hing er een heel andere sfeer in de kamer.

Nooit zo’n plezante wachttijd gehad.

Herman is op pensioen en het voelt aan alsof het nu voor mij ook zo is, terwijl ik feitelijk al zeven jaar niet meer buitenshuis werk.

Tot 1998 werkten wij samen op hetzelfde kleine bedrijf : 2 directeurs, 2 bedienden (wij dus : Herman als boekhouder, ik als secretaresse) en 20 tot 35 arbeiders, dat aantal varieerde nogal wat doorheen de 23 jaar dat ik er werkte.

De eerste jaren deed Herman de administratie van de nieuw opgerichte firma alleen, maar het bedrijf groeide en er was hulp nodig. Dat kwam ons perfect uit : ik wou na de geboorte van onze oudste mijn voltijdse job bij de elektriciteitsmaatschappij opzeggen om halve dagen te gaan werken en kon na het zwangerschapsverlof onmiddellijk aan de slag.

Wij woonden toen op slechts enkele kilometers van het bedrijf, dus kwam Herman  ’s middags over huis, we aten, brachten de baby naar de oppas en reden samen naar het werk.

Zo verliep het  6 jaar tot ieders tevredenheid.

Toen begon het economisch slechter te gaan en werd ik ontslagen.

Dat was niet echt een ramp: onze dromen voor een derde kindje waren er al langer en dit ontslag kwam dus op een goed moment.

Enkele maanden na de geboorte van Dries solliciteerde ik bij de buren van mijn vorige werknemer en werd uit een aantal kandidaten uitverkozen, weer voor een part time baan.

Bij de aanwervingsproef klikte het meteen met Nicole, die daar reeds enkele jaren secretaresse was : ik denk nog altijd dat zij een beslissende stem heeft gehad in mijn aanwerving.

Uiteindelijk heb ik daar slechts acht maanden gewerkt, maar het was een aangename tijd, met veel leuke collega’s en waardering voor mijn werk, wat ik tevoren niet kende. Nicole en ik zijn nog steeds bevriend.

Net toen ik mocht beginnen op mijn nieuwe job werd mij nog een tweede baan aangeboden, eveneens in de onmiddellijke omgeving van mijn vorige werkgever. Het was een kleine ondernemer die kopieerapparaten verkocht, hij sméékte me gewoon om hem tenminste tijdelijk uit de nood te helpen en ging met al mijn voorwaarden akkoord, ook dat ik slechts halve dagen zou werken en dat hij binnen de drie maanden voor een vaste werkkracht zou moeten zorgen.

Dus liep ik ’s middags van de ene werkgever naar de andere. Die tweede baas was echter een

onvoorstelbare chaoot. Drie maanden lang heb ik geprobeerd om daar wat orde op zaken te stellen. De twee topverkopers die hij elders had weggekocht, werden knettergek van zijn aanpak, ikzelf vooral van de rommel die hij elke dag opnieuw veroorzaakte. Het was elke namiddag terug van nul beginnen. Een detail als het allernieuwste type elektrische schrijfmachine bleek een extra stressfactor. Het was er eentje met een qwerty-klavier, dat maakte het mij onmogelijk om blind te typen en mijn papiermand was dan ook altijd overvol.

Op een of andere manier kwam er toch een beetje structuur in de chaos en mijn baas was zo dankbaar en betaalde zo goed, dat ik het hart niet had om mijn gevoel te volgen en de eerste maand al de benen te nemen. Ik moest hem wel geregeld herinneren aan het aanwerven van een opvolger. In de personeelsadvertentie vroeg hij handgeschreven sollicitaties,  die werden dan aan een grafoloog voorgelegd, maar hij nam nooit een beslissing en bleef mij maar vragen om te blijven, en als dat echt niet kon om hem iemand aan te bevelen.

Uiteindelijk heb ik een buurmeisje dat pas een secretariaatsopleiding achter de rug had, naar hem toegestuurd. Natuurlijk had ik haar van de toestand daar op de hoogte gebracht, maar zij was allang blij dat ze onmiddellijk aan de slag kon.

Annick was onze babysitter en ik wist dat ze een groot relativeringsvermogen had en stressbestendig was. Het arme kind heeft het er een klein jaar uitgehouden, toen ging het bedrijf failliet.

De twee verkopers, die een goede baan hadden opgezegd voor deze, stonden eveneens aan“den dop”.

Na jaren denk ik ineens aan die dingen terug en besef hoeveel geluk ik zelf eigenlijk heb gehad.

Je t’adore

Ta-tadda-ta-darum

Je t’adore

Ta-tadda-ta-darum

Je t’adore

Taratadda-tàtarattadaaa-taddàààààha!!!

Ik krijg het maar niet uit mijn kop !

Ik ga ermee slapen en sta er mee op.

En elke keer als ik denk dat het weg is….

Lap!!! Slaan ze er weer ergens mee rond mijn oren.

Ik vind het een fantastisch liedje voor het Songfestival,

Zaterdagnamiddag en eindelijk krijgen we nog eens wat zon in deze somberste februarimaand sedert 1966!

Dat laten we niet onbenut en profiteren ervan om te voet enkele brieven te gaan bussen.

Onderweg ineens telefoon van onze Wout, die we deze ochtend nog pas gehoord hadden.

“Mama, hoeveel woorden, beginnend met de letter G, komen er voor in het Weesgegroet?”

Gauw weesgegroetje opgezegd, terwijl we zeven G-woorden tellen. ’t Is voor een zoektocht waar hij met Jade aan deelneemt.

Als we het gesprek afgesloten hebben, zeg ik het Weesgegroet nog een keer en kom slechts aan 6 G-woorden. Herman en ik doen er elk al wandelend nog eentje, dit wordt een echte bedevaart! Het blijven zes G’s. Dus dadelijk teruggebeld naar Wout met de juiste oplossing.

Ik ben streng katholiek opgevoed, maar in geen jaren heb ik nog zoveel Weesgegroeten achtereen gepreveld.

Mijn vrome dagen zijn sedert lang voorbij, maar ik kén die dingen nog wel.

Duizenden weesgegroeten heb ik gezegd en in extreem moeilijke momenten springt de formule na jaren soms weer als een pavlov-reflex naar boven.

Want één ding is wel zeker : het monotone herhalen van die oude vertrouwde woorden heeft heel dikwijls rust gebracht.

Wout kent het weesgegroet nog, maar twijfelt aan de exacte tekst.

Kleindochter Jade zal hem waarschijnlijk nooit uit het hoofd kennen.

Soms vraag ik me echt af of die kennis nu nog alleen in een quiz of een zoektocht aan bod komt.

Een vat vol tegenstrijdigheden ben ik.

In huis en tuin verlang ik orde en netheid.

Alles moet fris ruiken, maar proper wasgoed bijvoorbeeld, mag niet geparfumeerd zijn door te sterk geurende wasverzachters.

Van rommel in huis word ik onrustig en toch, en toch…. Houd ik absoluut niet van schoonmaken en vooral : ik heb geen discipline in routine, nooit gehad trouwens.

Herman en ik hebben in al die jaren samen een vrij chaotisch leven geleid. Zo druk als we waren met werk, politiek, verenigingsleven en vanzelfsprekend met onze drie jongens, viel het schoonmaakwerk altijd tussen de plooien door. Daarmee bedoel ik dat ik pas aan het poetsen sloeg wanneer er tijd voor was én noodzakelijk, niet omdat het donderdag of vrijdag was.

Gedurende een korte periode, toen we het ons financiëel konden permitteren, heb ik poetshulp gehad. Ooit hebben Bojako en ik zelfs de ene week bij haar, de andere bij mij, samen gepoetst, omdat zij hetzelfde denkt over schoonmaken als ik: een noodzakelijk kwaad.

Die samenwerking verliep heel goed, het was gezellig, we hadden een vast programma en het kostte niets. Omdat er verandering kwam in onze “professionele agenda” moesten we daar spijtig genoeg mee stoppen.

Het werd dus terug behelpen zoals tevoren en mijn routine viel weer helemaal weg.

Ons huis was meestal toonbaar, maar ik had het op sommige momenten liever anders gehad :

Vaak kwamen de meest secure –natuurlijk onaangekondigde- bezoekers nèt op het moment dat ik op het punt stond om weer eens een razende schoonmaakvlaag te krijgen.

Toch werd er dikwijls opgemerkt dat het bij ons steeds netjes was, dus maakte ik me er niet  druk over dat het zelden perfect was.

Toen ik zeven jaar geleden stopte met buitenshuis werken kwam er echt tijd vrij om die dingen grondiger aan te pakken, dat doe ik nu ook, maar nog steeds vind ik het niet leuk en heb ik geen vast programma. Als ik erin vlieg, ga ik echter als een wervelwind tekeer tot ik bekaf ben. Wèl geniet ik van het resultaat als alles er weer eens piekfijn bijligt

Eigenlijk hou ik meer van een ander soort klussen, zoals daar zijn : een terrastrap in gewapend beton gieten in zelfgemaakte bekisting, vloeren chappen en tegelen, zetels bekleden, boomwortels uit de grond halen…Hoewel dat laatste me maandenlang nekpijn heeft bezorgd, dus doe ik dat toch liever niet meer.

Weldra is Herman op brugpensioen en dus veel meer thuis.

Ook de huishoudelijke taken zullen meer verdeeld worden, hij is in de aanloopperiode alvast volop bezig met allerlei vooral “mannenklussen” en ik vermoed zo dat ieder wel zijn eigen bezigheden gaat krijgen.

Koken, wassen, strijken zie ik hem nog niet zo dadelijk doen, vind ik ook niet erg.

Zelfs de “natte schoonmaak” hoeft hij niet over te nemen.

Maar dat àller-aller-ALLERgruwelijkste huishoudelijk jobke…

…Zal ik hem durven vragen of hij het afstoffen voortaan wil doen ?

Ik heb twee “wandelvriendinnen”.

Ooit zaten we samen enkele jaren in de Spaanse les : Mia en ik als leerling, Maité als lerares.

Op dinsdagvoormiddag  maken wij gewoonlijk een wandeling van een tweetal uren. We vertrekken om 10 uur bij het huis van Mia, we spreken niet af. Gewoon : wie er is, stapt mee .

Ik had al enkele weken forfait moeten geven wegens andere afspraken, maar eergisteren zou het nog eens lukken. Op mijn bellen werd echter niet opengedaan en ook Maité was in geen velden of wegen te bekennen.

Geen probleem, Mia is mijn buurvrouw en woont op slechts een paar honderd meter van ons huis. Ze had andere plannen en omdat het zo’n grijs en regenachtig weer was, heeft ze waarschijnlijk verondersteld dat er toch niemand voor de wandeling zou komen opdagen.

Ik stond voor de keuze : onmiddellijk terugkeren of nog een toertje maken in mijn eentje. Vermits ik nu toch al voorzien was op de slechte weersomstandigheden besloot ik tot het laatste.

Wanneer ik Mia’s oprit afkom, stopt er een bestelwagen met Nederlandse nummerplaat en de chauffeur noemt de straat waar hij juist komt uitgedraaid, maar waar geen nummer 209 schijnt te bestaan : het laatste huis is 102 en aan de overkant is geen bebouwing, dus géén onpare nummers. Vanaf het kruispunt gaat de verharde baan over in een bosweg en hij vraagt of de straatnaam daar verdergaat. Ik verzeker hem dat het vanaf hier enkel nog bos is, dat er geen huizen meer staan, vraag hem hoe de mensen bij wie hij moet zijn heten. De naam zegt me niets…Plots schiet me te binnen dat in onze buurgemeente eenzelfde straatnaam bestaat, ongeveer in het verlengde van de onze. Het eerste gedeelte daarvan heeft echter een andere naam.

De man raadpleegt zijn stratenplan (uitgescheurde bladen van een wegenatlas) en vindt inderdaad dezelfde straatnaam, maar in ons buurdorp. Ik wens hem succes en hij bedankt hartelijk en vertrekt op hoop van zege.

Wanneer hij om de hoek verdwijnt, sla ik mijn hand voor mijn mond en kreun….Oh nééé! Er is wel degelijk nog één huis, helemaal aan het eind van de bosweg. Heb ik die chauffeur helemaal de foute kant uitgestuurd???

Ik moét ernaartoe, kijken of het nummer 209 is en hoe ze heten, eventueel verwittigen dat ik iemand verkeerd gestuurd heb, zodat ze misschien zijn firma kunnen bellen, want die man gaat dat nooit vinden…

De weg is één modderpoel, langs deze kant zal hij er alvast met zijn bestelauto niet doorkunnen. Het fiets- en wandelpad dat erlangs ligt is harder en droger, dus kom ik na zo’n 20 minuutjes stappen bij het enige huis, dat nummer 189 draagt en de naam van de bewoners klopt gelukkig ook niet. Oef! Wat een geruststelling… nu maar hopen dat de man in het naburig dorp goed terecht is gekomen.

Thuis duik ik dadelijk in het telefoonboek, op zoek naar Van B. en ….Bingo! H…baan nummer 209! Zo blij als een kermisvogel ben ik, dat ik die chauffeur dan tóch heb geholpen en dat het allemaal wel in orde zal gekomen zijn.

Een van de klussen die al een poos op de wachtlijst stonden, was : de zolder opruimen.

De laatste keer dat we het deden was in 2002.

Er kon gelukkig heel wat weg, hoewel ik het graag nog iets drastischer had gewild.

Maar een zolder héb je nu precies om dingen te bewaren, die je slechts zelden nodig hebt, vindt Herman.

En hij heeft gelijk; ik wil dingen bewaren die hij met een gerust hart zou wegsmijten en omgekeerd is dat ook zo.

Dus ging er ook heel wat terug naar zijn vaste plekje:

Mijn gedemodeerde lievelingskleren, zijn prentkaartenverzameling (élke ansicht wordt in een doos gestopt!). Glazen, glazen en nog eens glazen (kunnen altijd van pas komen!) Siervoorwerpen die een sentimentele waarde hebben, maar volstrekt niet meer in ons interieur passen, oude brieven, dagboeken, babyspulletjes, een toneelmaquette…

En ineens kwam daar weer dat “film”doosje tevoorschijn.

Voor Herman zijn verjaardag maakte ik 11 jaar geleden een primitief maar ludiek “tekenfilmpje”, het was te bekijken via een doosje waarvan een gedeelte uit het deksel was geknipt, zodat een soort scherm ontstond.

Deze komische visie op Hermans levensloop had ik getekend op een lange papierrol, die bij begin en einde was vastgeplakt aan 2 staafjes, die je aan de zijkant van het doosje kon ronddraaien.

Ik geloof dat hij er toen erg blij mee was, maar nu hij het 11 jaar later weerzag was het effect nog groter. Hij heeft er tranen mee gelachen, gegierd gewoon!

Ben ik blij dat alles hier niet onmiddellijk bij het afval belandt als het een poos niet van de zolder komt.

Dat doosje blijft voorlopig enkele dagen in de living en dan …mag het weer naar de zolder, om over enkele jaren terug op te duiken zodat we er opnieuw verrast mee kunnen lachen.

Herman moet nog een aantal vakantiedagen opnemen vooraleer zijn brugpensioen ingaat.

Wanneer de exacte aanvangsdatum bepaald is weten wij nog steeds niet. Zo moeilijk kan die berekening toch niet zijn?

De zeldzame dagen dat hij nog eens gaat “werken” is er telkens onaangekondigd een deel van zijn taken geblokkeerd, daar wordt ook met geen woord over gerept. Ik vind het hemeltergend, na 41 jaar onberispelijke en trouwe dienst in hetzelfde bedrijf. (Een familiebedrijf waar enkele jaren geleden 2 jongemannen in de directeursstoel van hun respectieve vaders mochten plaatsnemen).

Ook van de vakbond krijgt hij steeds wisselende informatie. Ieder doorsnee mens zou stapelgek van worden van die situatie, zo niet mijn ventje!

Met eindeloos geduld en zelfbeheersing, maar toch geen doetje, probeert hij nu toch wat meer druk uit te oefenen.
Pffffft…ik zou het allang opgegeven hebben of ziek geworden zijn van frustratie.

Gelukkig kan het nu - na een lange vooropzegperiode waarin negeren en kleine pesterijen schering en inslag waren- hoogstens nog slechts enkele dagen duren.

En hoe erger het op de firma voor hem werd, hoe meer hij ook uitkijkt naar de definitieve einddatum.
 

Vandaag had hij dus weer eens een vakantiedag, die eruit ziet alsof hij al echt op brugpensioen is.

Een beetje langer slapen, uitgebreid samen ontbijten, administratie bijwerken, klussen, een boswandeling maken…en dat allemaal zonder dat we op de klok moeten kijken.

Gisteren zagen we op onze wandeling een 10-tal reeën, altijd een wonderlijke ontmoeting, vinden we.

Eigenlijk voelen deze dagen zelfs een beetje als wittebroodsweken, we genieten intens van elk moment op een vredig-gelukkige manier.
En dat element van zijn minder prettige fin-de-carrière is slechts een “schoonheidsfoutje” in ons paradijs.

Gisterenavond heb ik de bus van 19.02 u naar Antwerpen gemist.

Dat betekent dat ik behalve een uur op de volgende te wachten ook nog eens evenveel te laat op de toneelrepetitie in Wilrijk zou komen.

En ik had nog zo stevig doorgemarcheerd om het te halen…drie kilometer in een half uur, daar krijg je het echt wel warm van.

Om twintig over zeven besefte ik dat de bus van zeven uur echt niet meer zou komen en besloot toen maar om autostop te doen. Er was wat teveel verkeer om over korte afstand te kunnen stoppen, dus duurde het een poosje voor de eerste bereidwillige chauffeur halt hield.

Die moest jammer genoeg naar Lier, wat niet echt een oplossing bood.

Ook de tweede goeie ziel had diezelfde bestemming.

Ik begon te vrezen dat het wachten op de bus van acht uur zou worden, toen er weer een reeks wagens aankwam, ik viseerde er één en dacht : “Jij zùlt stoppen” en potdorie : hij deed het toch zeker!

Het was een bestelwagen met een vijftiger aan het stuur, die eruit zag als een oudtestamentisch profeet. Bleek dat hij richting Antwerpen moest, met een tussenstop in Wommelgem om een opmeting van een garagepoort te doen.

“Oei, ik moet nog verder naar Wilrijk, dan wordt het nogal ingewikkeld. Heel erg bedankt, maar dan probeer ik toch nog een andere lift te krijgen” en ik wou het portier al sluiten, toen bleek dat de man na zijn opmeting voor een vergadering in Wilrijk moest zijn. Hij was zelfs bereid me vlakbij het theater af te zetten!

Wat een gelukkig toeval! Hij zou honderdenéén andere bestemmingen kunnen gehad hebben, want wij wonen zo’n 35 km van Wilrijk. “Paz, ge zijt toch nen ongelooflijke pietzak!”dacht ik bij mezelf.

De eerste seconden na het instappen begon ik even te twijfelen aan de juistheid van mijn besluit om te autostoppen. De man was duidelijk blij dat hij een klankbord had en begon onmiddellijk te babbelen terwijl hij mij constant bekeek, de wagen reed half op het rijvak voor de tegenliggers, gelukkig waren er net even geen, maar ik slaakte toch een kreet, waardoor hij dadelijk bijstuurde. En toen moesten we de autosnelweg nog op! Algauw hoorde ik dat hij die dag van Duitsland was komen rijden, wat mij erin deed berusten dat hij dan al wel meer verkeer gewoon was dan het kleine stukje dat nog moest komen en dat ik het ook wel zou overleven.

Ik keek onveranderd strak door de voorruit, in de hoop dat hij dat ook zou doen, door al dat gebabbel heen.

Radio 2 stond te loeien en de madame van zijn GPS liet zich ook niet onbetuigd, daartussendoor kreeg hij ook nog enkele telefoontjes –nee, géén handsfree!!!-

Met mijn rugzakje aan mijn voeten en mijn paraplu tussen mijn benen geklemd, probeerde ik me te concentreren op wat hij zei en af en toe te reageren.

Ik telefoneerde onze regie-assistent met de melding dat ik een halfuur later zou aankomen en waarom.

Ondanks die GPS is er toch fout gereden (toen werd ik wel nog even ongerust), hij had namelijk Wijnegem in plaats van Wommelgem ingesteld.

Bleek dat in beide gemeenten een Eikenlaan bestaat en op dat eerste adres wisten ze natuurlijk van niks!

Enfin, het hele opmeten duurde slechts enkele minuten, voorts was het eigenlijk een heel vriendelijke man en ik ben hem zeer dankbaar.

Ik kwam inderdaad een half uur later op de repetitie, maar was nog niet aan de beurt, heb zelfs nog enkele minuten vanop de bank naar mijn medespelers kunnen kijken.

Toch geluk gehad!

Het is weer zover .

Het moment van de verscheurende keuze “kleuren of niet kleuren” is eens te meer aangebroken.

Vorig jaar dacht ik nog voor altijd van dat dilemma verlost te zijn, helaas is de realiteit anders.

Op mijn 19^de ontdekte ik het eerste witte haartje in mijn zeer donker kastanjebruine haar. Het bleef ook niet bij dat éne spijltje, dus kleurde ik vanaf mijn 35^ste regelmatig mijn haardos in de natuurlijke kleur bij om er niet als een toverheks bij te lopen. Ik heb namelijk tot voor enkele jaren altijd lang tot zeer lang haar gehad.

De laatste paar jaar werd de witte uitgroei zo erg, dat ik eraan dacht om het enkele keren ultra kort te laten knippen en voortaan dan met mijn “natuurlijk grijs” verder te leven : heel gemakkelijk en gezond!

Een nieuwe toneelrol leek de uitgelezen kans om het allemaal wat te bespoedigen. “Veronica’s Kamer” bood me de kans om ineens naar WIT over te schakelen. Ik moest op het podium namelijk een hele poos een donkere pruik dragen, die aan het einde van het stuk werd afgezet, waardoor mijn zilveren haardos zichtbaar werd.

De regisseur was in de wolken toen ik zelf voorstelde om mijn haar te laten verven en ik was blij dat de kogel door kerk was zonder overgangsperiode van donker naar licht op mijn bolletje.

Ik dus naar de kapper…Vier volle uren heeft de behandeling geduurd!

1)decaperen : hevig oranje resultaat

2)ontkleuren : branderig gevoel over heel mijn hoofd, resultaat : lichter oranje haar

3)neutraliseren: het prikt al wat minder

4)knippen

5)verven met zilvergrijs : mijn haar blijft gelig-blond ipv het gewenste zilverwit.

O wee! Ik zie eruit als een del, weliswaar met een zeer goedgeknipt coiffure…

De kapper stelt voor om er nog een zilver kleurende shampoo op te zetten, maar er zijn enkele plekjes op mijn achterhoofd die verdacht prikken, dus laat ik het hier bij.

De reacties op mijn metamorfose waren zo verschillend als kastanjebruin en zilver.

Sommigen vonden het geweldig (en ik weet dat ze eerlijk waren) anderen afschuwelijk.
Mijn vader heeft het in alle toonaarden vervloekt. Hij kon er niet over ophouden, tot ik hem nogal kortaf heb laten horen dat ik het nu wel wist. Ik werd er helemaal depri van en moest nog wél een hele tijd met die kop voort.

Tot overmaat van ramp had ik 2 vochtige brandwonden op mijn achterhoofd van het ontkleuren die –eerlijk is eerlijk- na enkele dagen volledig genezen waren. Ook mijn Herman heeft maanden nodig gehad om aan mijn nieuwe look te wennen.

Ik was nu vastbesloten om enkel de natuur verder met mijn kapsel te laten werken, maar omwille van mijn lieve schat, heb ik op dat lichtgeel toch maar een meer neutraal middenblond gezet, in afwachting van het begeerde “eigen wit”.

Ondertussen zijn we een jaar verder dan de foto die jullie hier in de linkse kolom zien staan en jammer genoeg is mijn natuurlijke kleur een mengeling van alle mogelijke tinten :

De blonde verf, enkele natuurlijke zilveren strengen en op mijn achterhoofd nog “een potske” kastanje…

Ik zal het nog een poosje moeten bijwerken, vrees ik. Bijgaande foto is zondag genomen, het is eraan te zien : het alarmpeil is weer bereikt.

Turks en Caicos

Ik had er tot voor enkele weken nog nooit van gehoord.

Volgens Adrian is het een duikparadijs in de Caraïben en als je het kaartje bekijkt dat hij ons zopas toestuurde, ziet het er inderdaad betoverend mooi uit : wit strand, turkooizen oceaan en weelderige plantengroei.

Hij is er een week vakantie gaan vieren en zou er leren duiken, ik ben benieuwd naar een compleet verslag.

Een van de volgende dagen belt hij ongetwijfeld vanuit Toronto, waar hij nu al 15 jaar woont.

Adrian is de vriend/pleegzoon die sedert het voorjaar van 1989 in ons leven kwam.

Hij was toen 23, pas afgestudeerd  stuurman van de zeevaartschool van Constanta in Roemenië en heeft op zijn eerste zeereis in Antwerpen de vrijheid gekozen met 5000 frank op zak, zonder papieren (die moesten aan boord blijven als ze gingen passagieren, het was nog onder het Ceaucescu-regime).

Een dienster in een café waar hij een koffie ging drinken, heeft hem in contact gebracht met het Leger des Heils, dat hem doorheen de administratieve papierwinkel en aan een werkvergunning hielp. Zo kwam hij twee weken later via een interimkantoor als arbeider  bij ons op de firma terecht.

Het was niet alleen een bijzonder knappe jongen, maar hij viel op door zijn opgewekt humeur,  hoffelijkheid, zin voor humor en eerlijkheid.

Herman en ik hadden al gehoord van zijn situatie : die eerste nacht was het grootste deel van zijn 5000 frank al verteerd, omdat hij de eerste de beste dure hotelkamer had genomen en de luxe van een ganse nacht filmkijken had genoten.

Totdat hij zijn eerste loon zou verdiend hebben, mocht hij bij een heilssoldaat thuis op de sofa slapen. Hij had hier geen vrienden of familie, geen geld en sprak enkel Roemeens, Russisch en matig Engels, maar met dat laatste trok hij zich toch bijzonder goed uit de slag.

Enige tijd later zagen we op zijn werkblad dat hij die dag jarig was en hebben hem toen uitgenodigd om na zijn shift bij ons te komen eten. Daar ging hij op in en het werd een tof verjaardagsfeestje, voor ons zowel als voor hem. Met onze 3 zonen klikte het van meet af aan en toen we na nog enkele ontmoetingen aan onze jongens vroegen wat ze ervan zouden denken om Adrian bij ons te laten wonen, waren ze daar onmiddellijk voor te vinden.

Inmiddels had hij voor veelteveel geld een schabouwelijk kamertje gehuurd in Antwerpen,  hij werkte zeer hard, draaide alle shiften die hij kon krijgen om te kunnen sparen en geld naar zijn moeder te kunnen sturen en hij at bijzonder ongezond, ook dat laatste was een grondige reden om hem aan ons gezinsleven te laten deelnemen. Bovendien was het van bij ons thuis per fiets slechts 10 minuten rijden tot op zijn werk.

Ons voorstel werd in grote dank aanvaard en hij stond erop om een vergoeding voor kost en inwoon te betalen die hoger lag dan wat wij hem als redelijk hadden voorgesteld.

Het daaropvolgende halfjaar bleek hij een zeer aangename huisgenoot, vol grapjes en verhalen, maar die ons en de kinderen onbewust ook de ogen heeft geopend voor het comfortabele leven dat wij leiden. Zoveel dingen die wij vanzelfsprekend vonden, werden ineens nieuw en reden tot dankbaarheid.

Ik weet niet of onze zonen er op dat moment bij stilstonden, maar dat Adrians aanwezigheid een  verrijkende ervaring voor hen is geweest, is wel zeker. Onze Dries, die toen 10 jaar was en nooit eerder een woord Engels had gesproken, babbelde honderduit met Adrian.

Er zijn veel anekdotes te vertellen over die periode, ze zullen wellicht nog stukje bij brokje op mijn blog verschijnen.

Nederlands hebben we hem niet kunnen leren, een beetje begrijpt hij het nog wel, maar hij vond het onnodig omdat hij nooit van plan was om in België te blijven: Canada zou het worden!

Daar is hij in februari 1990 naartoe getrokken, heeft het Canadees staatsburgerschap verworven, hard gewerkt en gestudeerd en een mooie carrière bij Nortel in Toronto opgebouwd.

De afgelopen jaren hebben we elkaar verscheidene keren gezien, in Belgie of in Canada waar hij ons als koningen heeft ontvangen; hij noemt ons bij elk telefoongesprek “my angels”, belt steevast bij elke verjaardag van een gezinslid en iedere feestdag.
Het is om verlegen bij te worden, zo dankbaar de man is en blijft.
En dat terwijl het voor ons alleen maar vreugde betekende om hem in ons gezin op te nemen.

Net nu Pazke zo goed op dreef was met haar blogje is haar computer gecrashed.

Waarschijnlijk omwille van al dat gestoef over mij gisteren, ikke dus, de schrijfster van dit stukje: haar goede vriendin Bojako. Haar computer was er waarschijnlijk niet tegen bestand en is nu aan’t overgeven, ik kan het geen ongelijk geven hoor.

Omdat Pazke van computers evenveel kent als ik moet ze wachten tot haar expert (zoon 1) terugkeert op ’t einde van de week.

Zij heeft tenminste nog een expert ... ik moet altijd een nieuwe computer kopen.

Enfin, ’t is erg, heel erg, want ik wou absoluut weten wat ze over mijn stem wou zeggen en nu ga ik ook een week moeten wachten, doemme toch.

Maar geen paniek familie, vrienden en bloglezers ...ze komt terug zodra alles terug werkt (misschien de stekker eens insteken Pazke?) ...

Indien het nog langer duurt dan een week dan kom ik het hier onmiddellijk vertellen hoor.

Pazke, moest je ergens op een ander computer dit lezen; sterkte hoor kind, de ontwenningsverschijnselen van een verstokte blogster zijn erg, we kunnen er allemaal van meespreken, vraag het maar aan Myette!

Wie Bojako’s reactie op mijn blog van gisteren gelezen heeft, weet dat wij al jaren dikke vriendinnen zijn. Onze oudste zonen raakten in de lagere school met elkaar bevriend en even later werden de mama’s dat ook.

Blijkbaar zijn we elkaar voor het eerst opgevallen bij een oudercontact toen onze zonen in het 3^de leerjaar zaten.

Ik zat in de volle klas al midden tussen de andere ouders, toen Bojako met haar ventje binnenstapte en meteen was er leven in de brouwerij!

Niet alleen zagen ze er allebei bijzonder sjiek en mondain uit, er ging zoiets bruisend en energiek van hen uit, alleen maar door hun entree.

Nadien verraste zij ook door haar tussenkomsten en opmerkingen, die humoristisch én to the point waren. (En dan kennen jullie haar wel zeer aparte stèm nog niet!)

Toen ik vernam dat hun engelstalig neefje tijdelijk bij hen verbleef en in dezelfde klas zat, vond ik ze nog exotischer en interessanter.

Wanneer we elkaar later beter leerden kennen, bleek dat zij mij ook had onthouden van dat eerste contact.

Op een of andere manier moet dat “exotisch” toch zijn overgesprongen, want zij vond mij er Amerikaans-indiaans uitzien.

Wanneer onze vriendschap precies ontstaan is, weet ik echt niet. Het klikte gewoon en daar ben ik nog alle dagen blij om.

Ik moet me danig inhouden om haar palmares van goede eigenschappen niet in hoofdletters af te drukken, wie haar blog regelmatig leest, weet wel wat een prachtmens ze is.

Oei-oei…en ik wou het eigenlijk over ons gezamenlijk toneelverleden hebben, een zalfke over haar “weemoed” strijken, door deze foto bij te voegen.

De eerste keer dat we samen op de planken stonden was in 1985 voor het 50-jarig bestaan van de parochieschool. Ik wil er snel bijvoegen dat Bojako (links op de foto) met pruik en zwaar verouderende grime een bemoeizieke tante speelde en dat dit dus niet haar gebruikelijke looks waren.

We hebben nog meermaals samen gespeeld, zij hield er inmiddels al geruime tijd mee op. Voor Bojako was het – hoewel steeds met grote inzet – puur amusement. Ik ben ermee blijven doorgaan, voor mij is het een passie.

Soms mis ik haar relativeringsvermogen, wanneer ik weer eens met een rol “vecht”, hoewel ik met de jaren mijn beperkingen op toneelgebied begin te aanvaarden.

Ik wroet en zoek en streef nog even sterk naar de perfectie. Vroeger wist ik dat ze niet bestond, nu aanvaard ik dat . Dat geeft rust en grotere spelvrijheid, ik durf zelfs te denken dat het me met de jaren beter doet spelen.

Mijn goede toneelvriend Gust, die nu alweer een jaar met de engelen speelt, beweerde altijd :”Als ge iets goed wilt doen, dan moet ge ernaar stinken”.

Ik heb vaak gewenst dat sommige medespelers dit niet zo letterlijk zouden nemen…’k heb een zeer scherpe reukzin en geuren kunnen mij van de grootste verrukking tot de grondigste afkeer brengen. Mensenlief, wat kunnen we stinken als we samen op de planken staan en soms binnen elkaar intiemste nabijheid!

Ik denk dan ook dat Gust het overdrachtelijk bedoelde (hij rook zelf trouwens altijd fris), dat we ons erin moeten smijten, werken, proberen, op ons gezicht gaan en opnieuw beginnen.

Wanneer je dan ineens die “klik” voelt, als is het nog maar voor één korte passage…dat is zo overweldigend! Weten dat het klopt, dat je puzzelstukje ineens goedvalt…Dat geeft onbeschrijflijk veel energie! Tegen die voldoening kan weinig tegenop.

Daarvoor doe ik het, daarom blijf ik het doen.

Gisteren nog eens gaan figureren in de Eén-soap “Thuis”.

Feitelijk ging het om de zgn. edelfiguratie : zeg nooit zomaar “figuratie” tegen “edelfiguratie”!

Het betekent dat je naast je spel ook nog tekst te debiteren hebt en bovendien dubbel zoveel betaald wordt, ook al gaat het slechts om één woordje, zoals me vroeger al wel eens overkwam.

Nu had ik er twee.

Maar het was een leuke scène en er werd toch wel enig acteerwerk verwacht. Film- of TV-opnames houden in dat je veel moet wachten en uiteraard dikwijls herhalen, maar deze keer verveelde het geen moment.

De opnames gebeurden met 3 verschillende camera’s vanuit verschillende standpunten, dezelfde scène moest dus voor elke camera ook opnieuw gespeeld worden, wat in de montage dan verder wordt afgewerkt.

Voor “Thuis” werken ze met een vijftal verschillende regisseurs en bij de ene is het al prettiger spelen en voel je je als figurant meer betrokken dan bij een andere.

Dit is mijn favoriete soap en wat bijzonder leuk was aan de opname van gisteren  :

Er waren voor deze scène zeer veel van de vaste personages aanwezig, je ziet ze zo ook eens “live” bezig en uiteraard krijg je ook voorkennis van wat er te gebeuren staat.

De uitzending volgt op 7 april en voor wie het mocht interesseren : ik ben die blonde op de eerste rij, met de 2 woordjes. 

Mogelijk moeten we allemaal nog eens terugkomen, omdat er nog een scène met dezelfde bezetting moet opgenomen worden en daar was gisteren geen tijd meer voor. Een draaidag eindigt om zes uur ’s avonds en het was ruim over zessen toen wij tenslotte de studio’s in Leuven verlieten.

Toen was het nog niet gedaan met spelen, want dezelfde avond had ik de eerste repetitie van het volgend toneelstuk in Dionteater.

Staf Damen (vader van geniale actrice Katelijne en broer van Hubert “Witse”Damen) viert zijn 30-jarig jubileum als regisseur en acteur bij Diontheater. Hij koos ervoor om “Fientje Beulemans” na 25 jaar opnieuw te regisseren. Destijds speelden hij en zijn vrouw Mia vader en moeder Beulemans.

Omwille van de goede herinneringen aan dit stuk, wilden ze dit voor hun jubileum ook hernemen in dezelfde rollen.

Zelf een kwarteeuw ouder, hebben ze nu gekozen voor een cast waarin alle overige acteurs eveneens een generatie “te oud” zijn.

Kritiek op die keuze zal er vast en zeker komen, maar ik ben ervan overtuigd dat het een amusante en heerlijk ouderwetse reeks voorstellingen gaat worden.

Het stuk speelt zich af omstreeks de 20er jaren van vorige eeuw en krijgt realistische, prachtige decors en kostumering.

Voor mijzelf worden dit vast zeer ontspannen voorstellingen, want ik heb ditmaal slechts een klein meidenrolletje, dat evenwel zeer leuk om spelen is (ben trouwens heel fier dat ik hierin Katelijne Damen mag opvolgen, die deze rol 25 jaar geleden als piepjong meisje bij ons speelde).

Gisteren hebben we alle scènes waarin mijn personage voorkomt “ineen gezet” en reeds verscheidene malen gerepeteerd. Er wordt stevig gewerkt bij Staf.

En ik heb er weer ongelooflijk veel zin in!

Elk jaar krijgt iedere inwoner van onze gemeente 4 gratis huisvuilzakken. Die moet je gaan afhalen in het gemeentehuis of bij een van de 2 andere verdeelpunten.

Ik besloot er vandaag een wandelingetje van te maken : stukje bos, stukje dorp, door de poedersneeuw, plezant!

Het is opvallend hoeveel vogels je al uitgelaten hoort kwetteren, die schijnen warempel al een beetje lente te voelen.

Ik voel ze vandaag nog niet : er staat een gure wind en het is echt even doorbijten bij het begin van mijn tocht, maar ik weet dat ik met een gloeiend lijf ga beloond worden van zodra ik ergens binnenstap.

Enfin, het is maar wat je “beloond” wil noemen. Zodra ik het gemeentepaviljoen binnenkom en probeer mijn lederen rugzakje van mijn daimleren jas af te trekken, breekt het zweet me al uit.
Mijn wollen muts kriebelt ineens om gek van te worden, ik zou ze in de verste hoek willen zwieren!

Ik sta te wroeten en te wriemelen als een reusachtig insect om de rugzakriemen van mijn schouders te schuiven en verwens mezelf in stilte omdat ik de vuilniszakkenbon niet gewoon in mijn jaszak heb gestoken.
Ten einde raad heb ik me maar met de rug naar de balie gedraaid en de bediende om hulp gevraagd.

’t Is nochtans iets fantastisch, hoor, zo’n rugzakje! Je hebt altijd je handen vrij, voelt nauwelijks het gewicht ervan, géén handtasriem die voortdurend van je schouder schuift, maar over een daimjas draag je hem beter niet als je er onderweg iets uit nodig hebt.

Hoe ik het dan doe als ik thuiskom?

Ik rits mijn jas open en trek simpelweg jas én rugzak samen uit.
Opgewarmd voor een groot stuk van de dag.

Deze morgen ben ik uitzonderlijk vroeg opgestaan.

Zus Jes en ik hadden vorige week  afgesproken om nog eens een dagje samen door te brengen, dat was maanden geleden. We hebben elkaar op kerstavond nog wel gezien, maar toen was de hele familie erbij.

Jes is 370 dagen jonger dan ik en ze is heel lang mijn grootste zielsverwant en meest vertrouwde mens geweest. Ik denk dat het een beetje voelde zoals tweelingen zijn, hoewel we in alle opzichten zeer weinig op elkaar lijken.

Tot ik 16 was en een eigen kamertje kreeg, deelden we hetzelfde bed, waarin we elkaar een hoop blauwe plekken hebben bezorgd om de grootste helft van dat bed te veroveren.

Ik was altijd al groter en forser dan ons frêle Jeske, maar zij kon zich uitstekend weren.Toen ik haar als tiener eens een ferme draai om haar oren dacht te geven, lachte ze me uit : “Paz, gij kùnt niet kletsen! Allee, sla nu eens door?”, waarmee mijn woede direct bekoeld was en de kracht die ik dacht te hebben, helemaal wegvloeide.

Het bed geleidelijk in beslag nemen was wèl een kolfje naar mijn hand en meestal ging het er met bedtijd zo aan toe : we stonden met twee voor ons avondtoilet aan het lavabootje op onze kamer te frullen, waarna Jes als eerste het bed indook. Wanneer ik er even later instapte, trok ze steevast met haar wijsvinger een lange voor in het onderlaken en zei gedecideerd : “Paz, hièr is de streep!”

Die mocht ik dus niet overschrijden, en geloof me : ze verdedigde “haar helft” met vuur : stompen, pitsen en haar favoriete techniek : met haar vlakke hand keihard en aanhoudend tegen mijn voorhoofd drukken.

Ze beweert nu nóg altijd dat het daardoor is dat ik geen voorhoofdrimpels heb!

Zo lijkt het wel alsof we de hele tijd kibbelden, maar er werden ook griezelverhalen verteld en heel wat geheimen uitgewisseld.

Eigenlijk was het meestal heel gezellig in ons smalle ijzeren spijlenbed.

En als bovenstaande rituelen een bazige Jes zouden portretteren, dan is dat toch maar een heel klein stukje van haar overwegend gulle en meelevende aard. Lieve Jes was, hoewel niet de oudste, toch het moedertje van ons alle zes.

Ik keek dus bijzonder uit naar dit dagje samen… We zouden naar de markt in Edegem gaan, samen met Moeke en Voke een koffie gaan drinken “Onder den Toren” en nadien wat gaan aquarelleren bij haar thuis. Zij heeft vorig jaar een cursus gevolgd en ik ben er ook al jaren mee bezig, met grote onderbrekingen weliswaar.

Dus stond ik vanmorgen vroeg al helemaal opgetut gereed om met Herman mee richting stad te rijden, toen de telefoon ging…

Jes dus…de pret gaat niet door : haar man is ziek gevallen.

Zonde voor de zieke, ik hoop dat hij er gauw bovenop is.

Zonde voor mij en Jes, maar uitstel is geen afstel.

Wanneer wij geen vergaderingen of toneelrepetities hebben, maken Herman en ik ‘s avonds graag een wandeling. Al naargelang de tijd en het weer duurt die van 20 minuten tot 2 uur.

Meestal zetten we er een fikse pas in, zodat, wanneer we met anderen een wandeling in onze omgeving maken, we meermaals de opmerking krijgen dat die wandeling meer weg heeft van een mars.

Tegenwoordig trachten we dan ook bij de start het tempo van onze medewandelaars aan te voelen en passen wij ons aan.

Afgelopen weken hadden wij onze tochtjes ernstig verwaarloosd én gemist!

Niets zo goed om muizenissen te verjagen en samen te overleggen dan een stevige wandeling in de frisse lucht, weer of geen weer.

Zo werkt het tenminste voor óns. Het is al bijna 20 jaar een betrouwbare therapie gebleken, dat praten tijdens de wandeling.

Of we nu zorgen of verdriet moeten verwerken, plannen maken of over blije en verrassende dingen babbelen, het doet ons altijd deugd en we voelen ons er telkens uitgewaaid en opgefrist door, vol zuurstof en frisse moed.

Na een toneelvoorstelling thuisgekomen, hebben we gisterennacht eindelijk nog eens “een hartje” gelopen om de rook en de warmte van het theatercafé uit onze kleren te laten waaien en om terug in onze wandelroutine te komen.

Wij kiezen uit “rondjes, hartjes, of achten”: de lusvorm van de kortste wandelingen in de buurt van ons huis.

Witteke, onze 10-jarige poes kwam ons bij thuiskomst van het theater, met haar staart als een welkomstvlag omhoog, tegemoet gerend en was duidelijk van plan om ons op onze wandeling te begeleiden.

Het is een schichtig poesje, helemaal niet avontuurlijk aangelegd, (haar geschiedenis vertel ik later wel eens) maar als wij een nachtwandeling maken, loopt ze vaak een stuk mee.

Een kat die zich gedraagt als een hond!

Zo ook vannacht…gewoonlijk keert ze na een honderdtal meter terug, maar deze keer bleef ze ons op de voet volgen. De weg ligt langs een bos en de woningen staan ver uiteen, veel straatverlichting is er niet, maar zelfs bij weinig maanlicht konden we haar door haar spierwitte vacht goed zien lopen.

Tot op het ogenblik dat iets haar aandacht trok en ze achterbleef…Als we haar naam roepen komt ze normaal dadelijk af, maar nu lukte dat niet.

Herman is een heel stuk teruggelopen om haar te halen, want ondertussen was Witteke al de andere richting opgegaan en we waren bang dat ze, zoals vorige zomer gebeurde, ergens een onbekende tuin zou inlopen. Toen hebben we een half uur naar haar gezocht.

Er wordt wel gezegd dat katten steeds de weg naar huis terugvinden, maar we wilden het toch niet riskeren.

Herman is met poes als een baby in zijn armen verder gestapt, tot we terug in onze straat en voor haar bekend terrein kwamen.

We zijn dus toch naar de fuif-na-de-finale gegaan.

Het feestje begon pas om 22u30 en van onze groep van 2 jaar geleden waren er zeven (van de 16) komen opdagen.

Valérie, die tegenwoordig de woensdagse lottotrekking presenteert, moest om elf uur al ergens anders zijn en was na een kwartiertje weer weg : druk-druk-druk! Ze is met zoveel dingen tegelijk bezig…Sinds wij “1 jaar gratis”speelden, is haar carrière pijlsnel omhoog geschoten. Zij werkt voor vrt, vitaya,  productiehuis jokfoe, schrijft een vrijdagse column in de Gazet van Antwerpen en wie weet wat nog allemaal.

Jammer dat ze Benita, Roger en Katrien niet meer gezien heeft, die kwamen net iets later.

Onze benjamin van toen, Bob, was er met een “vast lief” en Carl zag er knapper uit dan ooit.

Het deed deugd om ze nog eens terug te zien en tussen de (luide) muziek door wat bij te praten.

Eerlijk gezegd : babbelen kon je nog het best bij de toiletten, daar was het lekker rustig. Natuurlijk heb ik me weer schor geschreeuwd in de feestzaal, om boven de muziek uit te komen.

VRT heeft ons eens te meer hartelijk ontvangen en getrakteerd op allerlei lekkers én een optreden van Frank Galan, waarna velen zich met groot enthousiasme op de dansvloer gingen uitleven. 

Vooral ons Katrien vloog er weer geweldig in. Vorig jaar is ze tijdens een wilde dans met Herman Van Molle tegen de dansvloer gegaan, waarbij Herman, gentleman als hij is, nog getracht heeft om haar achterhoofd te beschermen door zijn hand eronder te steken. Hij heeft er een blijvend kromme pink aan overgehouden! Hoe het vannacht is afgelopen weet ik niet, wij hielden het om half twee voor bekeken.

Maar ik ben blij dat we erbij mochten zijn, de ons bekende vrt-medewerkers nog eens konden ontmoeten, evenals de kandidaten van de andere jaren.

Ben benieuwd of er nog een 6^de jaargang komt.

Zoon Jan werd gisteren 32.

Het is een apartje, altijd geweest.
Hoe verschillend kunnen broers uit hetzelfde gezin toch zijn! Opvallender dan bij ons kan het haast niet. Die grote verschillen waren al duidelijk merkbaar toen ze nog maar baby’s waren. Als ik nu lees wat ik in hun baby-dagboek schreef over hoe ik vermoedde dat ze zouden opgroeien, klopt het bijna griezelig nauwkeurig.

Hoe verschillend ook in hun uiterlijke levensstijl, er zijn als je wat verder kijkt, toch zeer veel overeenkomsten in hun karakters en ik ben gewoonweg stapelzot op alledrie mijn  zonen.
Wat voor ons, ouders, het allerbelangrijkste is en we hopen dat het altijd zo mag blijven : ze houden echt van elkaar en we hebben al meermaals mogen zien dat ze voor hulp altijd bij elkaar terecht kunnen, evenwel zonder daar te pas en te onpas een beroep op te doen.

Een verjaardag dus…Gewoonlijk is ’t dan feest bij ons thuis, maar omdat de 2 broers momenteel  in het buitenland  zitten, zijn we met  kleindochter, mijn ouders, cadeautjes en een zelfgebakken appeltaart naar hem toe gereden. 

Ons doel was Doel.

Want daar woont hij sedert vorige zomer met zijn Lief.

Samen met de andere artiesten van Time Circus, zijn ze daar neergestreken in de leegstaande huizen en vormen daar een heel nieuwe en bijzondere dorpsgemeenschap.

Als je tijdens de zomer een uitstapje naar Doel maakt, word je hartelijk verwelkomd door die vrolijke troep positivo’s.

Het idee dat onze zoon een kraker is, was eerst nogal schokkend, tot we zagen hoe hij en Lief het door hun gekozen huis en tuin(dat al 7 jaar leegstond) hebben opgeknapt en terug leefbaar gemaakt.
Ze voelen dit echt als een ideale thuis aan en hopen dat –wanneer over 2 jaar de definitieve beslissing over Doel valt- ze het huisje en grond kunnen aankopen.

Ook de weinige autochtone Doelenaars die gebleven zijn, verheugen zich in de komst van de “deftige” krakers, die de verdere verloedering van het dorpje tegengaan en verhinderen dat dit een spookdorp wordt.

Bovenstaande foto is deel van een fotoshoot voor de mode special van “De Morgen”, enkele maanden geleden. De locatie : Doel, de modellen : artiesten van Time Circus (de linkse is onze zoon) met enkele van hun vrolijke “mobielen”.

Het gaat weer beter met me, dus begin ik zondagochtend,  na een week ziekteverlof aan het puinruimen in huis.

Als alles terug wat toonbaar is, vertrekt Herman naar de stad : Driekoningen zingen, om zaad in het bakje van zijn volkskunstvereniging te krijgen.

Ik installeer me bij de loeiende haard, leg “Stardust”, de 3^de uit het “Great American Songbook” van Rod Stewart op en geef me over, vergeet alles rond mij en beleef een visioen van Herman en mij, zwevend over een reusachtige dansvloer, hij in jacquet, ik in een blote baljurk, alles crème en goud rond ons en de stem van Rod die tot in het putteke van mijn ziel dringt…Zwijmel-zwijmel…

Plots word ik door de telefoon wreed uit mijn droom gerukt.
De confrontatie van de sokkenbreiende grootmoeder in haar oudste en zachtste jogging en 15 cm isolatiemateriaal meer rond haar middel, met de elegante danseres van zo-even, is schokkend.

Zoon Wout heeft me terug tot de werkelijkheid geroepen, maar die werkelijkheid is nog fantastischer dan mijn droom.

Viermaal heeft hij me gisteren opgebeld om de vorderingen van die dag door te geven.

Spannend! En ik kon bij niemand mijn opwinding kwijt, want Herman was op pad zonder GSM, dus heb ik tot half tien ’s avonds moeten wachten.

Iemand nieuwsgierig???