Turks en Caicos

Ik had er tot voor enkele weken nog nooit van gehoord.

Volgens Adrian is het een duikparadijs in de Caraïben en als je het kaartje bekijkt dat hij ons zopas toestuurde, ziet het er inderdaad betoverend mooi uit : wit strand, turkooizen oceaan en weelderige plantengroei.

Hij is er een week vakantie gaan vieren en zou er leren duiken, ik ben benieuwd naar een compleet verslag.

Een van de volgende dagen belt hij ongetwijfeld vanuit Toronto, waar hij nu al 15 jaar woont.

Adrian is de vriend/pleegzoon die sedert het voorjaar van 1989 in ons leven kwam.

Hij was toen 23, pas afgestudeerd  stuurman van de zeevaartschool van Constanta in Roemenië en heeft op zijn eerste zeereis in Antwerpen de vrijheid gekozen met 5000 frank op zak, zonder papieren (die moesten aan boord blijven als ze gingen passagieren, het was nog onder het Ceaucescu-regime).

Een dienster in een café waar hij een koffie ging drinken, heeft hem in contact gebracht met het Leger des Heils, dat hem doorheen de administratieve papierwinkel en aan een werkvergunning hielp. Zo kwam hij twee weken later via een interimkantoor als arbeider  bij ons op de firma terecht.

Het was niet alleen een bijzonder knappe jongen, maar hij viel op door zijn opgewekt humeur,  hoffelijkheid, zin voor humor en eerlijkheid.

Herman en ik hadden al gehoord van zijn situatie : die eerste nacht was het grootste deel van zijn 5000 frank al verteerd, omdat hij de eerste de beste dure hotelkamer had genomen en de luxe van een ganse nacht filmkijken had genoten.

Totdat hij zijn eerste loon zou verdiend hebben, mocht hij bij een heilssoldaat thuis op de sofa slapen. Hij had hier geen vrienden of familie, geen geld en sprak enkel Roemeens, Russisch en matig Engels, maar met dat laatste trok hij zich toch bijzonder goed uit de slag.

Enige tijd later zagen we op zijn werkblad dat hij die dag jarig was en hebben hem toen uitgenodigd om na zijn shift bij ons te komen eten. Daar ging hij op in en het werd een tof verjaardagsfeestje, voor ons zowel als voor hem. Met onze 3 zonen klikte het van meet af aan en toen we na nog enkele ontmoetingen aan onze jongens vroegen wat ze ervan zouden denken om Adrian bij ons te laten wonen, waren ze daar onmiddellijk voor te vinden.

Inmiddels had hij voor veelteveel geld een schabouwelijk kamertje gehuurd in Antwerpen,  hij werkte zeer hard, draaide alle shiften die hij kon krijgen om te kunnen sparen en geld naar zijn moeder te kunnen sturen en hij at bijzonder ongezond, ook dat laatste was een grondige reden om hem aan ons gezinsleven te laten deelnemen. Bovendien was het van bij ons thuis per fiets slechts 10 minuten rijden tot op zijn werk.

Ons voorstel werd in grote dank aanvaard en hij stond erop om een vergoeding voor kost en inwoon te betalen die hoger lag dan wat wij hem als redelijk hadden voorgesteld.

Het daaropvolgende halfjaar bleek hij een zeer aangename huisgenoot, vol grapjes en verhalen, maar die ons en de kinderen onbewust ook de ogen heeft geopend voor het comfortabele leven dat wij leiden. Zoveel dingen die wij vanzelfsprekend vonden, werden ineens nieuw en reden tot dankbaarheid.

Ik weet niet of onze zonen er op dat moment bij stilstonden, maar dat Adrians aanwezigheid een  verrijkende ervaring voor hen is geweest, is wel zeker. Onze Dries, die toen 10 jaar was en nooit eerder een woord Engels had gesproken, babbelde honderduit met Adrian.

Er zijn veel anekdotes te vertellen over die periode, ze zullen wellicht nog stukje bij brokje op mijn blog verschijnen.

Nederlands hebben we hem niet kunnen leren, een beetje begrijpt hij het nog wel, maar hij vond het onnodig omdat hij nooit van plan was om in België te blijven: Canada zou het worden!

Daar is hij in februari 1990 naartoe getrokken, heeft het Canadees staatsburgerschap verworven, hard gewerkt en gestudeerd en een mooie carrière bij Nortel in Toronto opgebouwd.

De afgelopen jaren hebben we elkaar verscheidene keren gezien, in Belgie of in Canada waar hij ons als koningen heeft ontvangen; hij noemt ons bij elk telefoongesprek “my angels”, belt steevast bij elke verjaardag van een gezinslid en iedere feestdag.
Het is om verlegen bij te worden, zo dankbaar de man is en blijft.
En dat terwijl het voor ons alleen maar vreugde betekende om hem in ons gezin op te nemen.

Net nu Pazke zo goed op dreef was met haar blogje is haar computer gecrashed.

Waarschijnlijk omwille van al dat gestoef over mij gisteren, ikke dus, de schrijfster van dit stukje: haar goede vriendin Bojako. Haar computer was er waarschijnlijk niet tegen bestand en is nu aan’t overgeven, ik kan het geen ongelijk geven hoor.

Omdat Pazke van computers evenveel kent als ik moet ze wachten tot haar expert (zoon 1) terugkeert op ’t einde van de week.

Zij heeft tenminste nog een expert ... ik moet altijd een nieuwe computer kopen.

Enfin, ’t is erg, heel erg, want ik wou absoluut weten wat ze over mijn stem wou zeggen en nu ga ik ook een week moeten wachten, doemme toch.

Maar geen paniek familie, vrienden en bloglezers ...ze komt terug zodra alles terug werkt (misschien de stekker eens insteken Pazke?) ...

Indien het nog langer duurt dan een week dan kom ik het hier onmiddellijk vertellen hoor.

Pazke, moest je ergens op een ander computer dit lezen; sterkte hoor kind, de ontwenningsverschijnselen van een verstokte blogster zijn erg, we kunnen er allemaal van meespreken, vraag het maar aan Myette!

Wie Bojako’s reactie op mijn blog van gisteren gelezen heeft, weet dat wij al jaren dikke vriendinnen zijn. Onze oudste zonen raakten in de lagere school met elkaar bevriend en even later werden de mama’s dat ook.

Blijkbaar zijn we elkaar voor het eerst opgevallen bij een oudercontact toen onze zonen in het 3^de leerjaar zaten.

Ik zat in de volle klas al midden tussen de andere ouders, toen Bojako met haar ventje binnenstapte en meteen was er leven in de brouwerij!

Niet alleen zagen ze er allebei bijzonder sjiek en mondain uit, er ging zoiets bruisend en energiek van hen uit, alleen maar door hun entree.

Nadien verraste zij ook door haar tussenkomsten en opmerkingen, die humoristisch én to the point waren. (En dan kennen jullie haar wel zeer aparte stèm nog niet!)

Toen ik vernam dat hun engelstalig neefje tijdelijk bij hen verbleef en in dezelfde klas zat, vond ik ze nog exotischer en interessanter.

Wanneer we elkaar later beter leerden kennen, bleek dat zij mij ook had onthouden van dat eerste contact.

Op een of andere manier moet dat “exotisch” toch zijn overgesprongen, want zij vond mij er Amerikaans-indiaans uitzien.

Wanneer onze vriendschap precies ontstaan is, weet ik echt niet. Het klikte gewoon en daar ben ik nog alle dagen blij om.

Ik moet me danig inhouden om haar palmares van goede eigenschappen niet in hoofdletters af te drukken, wie haar blog regelmatig leest, weet wel wat een prachtmens ze is.

Oei-oei…en ik wou het eigenlijk over ons gezamenlijk toneelverleden hebben, een zalfke over haar “weemoed” strijken, door deze foto bij te voegen.

De eerste keer dat we samen op de planken stonden was in 1985 voor het 50-jarig bestaan van de parochieschool. Ik wil er snel bijvoegen dat Bojako (links op de foto) met pruik en zwaar verouderende grime een bemoeizieke tante speelde en dat dit dus niet haar gebruikelijke looks waren.

We hebben nog meermaals samen gespeeld, zij hield er inmiddels al geruime tijd mee op. Voor Bojako was het – hoewel steeds met grote inzet – puur amusement. Ik ben ermee blijven doorgaan, voor mij is het een passie.

Soms mis ik haar relativeringsvermogen, wanneer ik weer eens met een rol “vecht”, hoewel ik met de jaren mijn beperkingen op toneelgebied begin te aanvaarden.

Ik wroet en zoek en streef nog even sterk naar de perfectie. Vroeger wist ik dat ze niet bestond, nu aanvaard ik dat . Dat geeft rust en grotere spelvrijheid, ik durf zelfs te denken dat het me met de jaren beter doet spelen.

Mijn goede toneelvriend Gust, die nu alweer een jaar met de engelen speelt, beweerde altijd :”Als ge iets goed wilt doen, dan moet ge ernaar stinken”.

Ik heb vaak gewenst dat sommige medespelers dit niet zo letterlijk zouden nemen…’k heb een zeer scherpe reukzin en geuren kunnen mij van de grootste verrukking tot de grondigste afkeer brengen. Mensenlief, wat kunnen we stinken als we samen op de planken staan en soms binnen elkaar intiemste nabijheid!

Ik denk dan ook dat Gust het overdrachtelijk bedoelde (hij rook zelf trouwens altijd fris), dat we ons erin moeten smijten, werken, proberen, op ons gezicht gaan en opnieuw beginnen.

Wanneer je dan ineens die “klik” voelt, als is het nog maar voor één korte passage…dat is zo overweldigend! Weten dat het klopt, dat je puzzelstukje ineens goedvalt…Dat geeft onbeschrijflijk veel energie! Tegen die voldoening kan weinig tegenop.

Daarvoor doe ik het, daarom blijf ik het doen.

Gisteren nog eens gaan figureren in de Eén-soap “Thuis”.

Feitelijk ging het om de zgn. edelfiguratie : zeg nooit zomaar “figuratie” tegen “edelfiguratie”!

Het betekent dat je naast je spel ook nog tekst te debiteren hebt en bovendien dubbel zoveel betaald wordt, ook al gaat het slechts om één woordje, zoals me vroeger al wel eens overkwam.

Nu had ik er twee.

Maar het was een leuke scène en er werd toch wel enig acteerwerk verwacht. Film- of TV-opnames houden in dat je veel moet wachten en uiteraard dikwijls herhalen, maar deze keer verveelde het geen moment.

De opnames gebeurden met 3 verschillende camera’s vanuit verschillende standpunten, dezelfde scène moest dus voor elke camera ook opnieuw gespeeld worden, wat in de montage dan verder wordt afgewerkt.

Voor “Thuis” werken ze met een vijftal verschillende regisseurs en bij de ene is het al prettiger spelen en voel je je als figurant meer betrokken dan bij een andere.

Dit is mijn favoriete soap en wat bijzonder leuk was aan de opname van gisteren  :

Er waren voor deze scène zeer veel van de vaste personages aanwezig, je ziet ze zo ook eens “live” bezig en uiteraard krijg je ook voorkennis van wat er te gebeuren staat.

De uitzending volgt op 7 april en voor wie het mocht interesseren : ik ben die blonde op de eerste rij, met de 2 woordjes. 

Mogelijk moeten we allemaal nog eens terugkomen, omdat er nog een scène met dezelfde bezetting moet opgenomen worden en daar was gisteren geen tijd meer voor. Een draaidag eindigt om zes uur ’s avonds en het was ruim over zessen toen wij tenslotte de studio’s in Leuven verlieten.

Toen was het nog niet gedaan met spelen, want dezelfde avond had ik de eerste repetitie van het volgend toneelstuk in Dionteater.

Staf Damen (vader van geniale actrice Katelijne en broer van Hubert “Witse”Damen) viert zijn 30-jarig jubileum als regisseur en acteur bij Diontheater. Hij koos ervoor om “Fientje Beulemans” na 25 jaar opnieuw te regisseren. Destijds speelden hij en zijn vrouw Mia vader en moeder Beulemans.

Omwille van de goede herinneringen aan dit stuk, wilden ze dit voor hun jubileum ook hernemen in dezelfde rollen.

Zelf een kwarteeuw ouder, hebben ze nu gekozen voor een cast waarin alle overige acteurs eveneens een generatie “te oud” zijn.

Kritiek op die keuze zal er vast en zeker komen, maar ik ben ervan overtuigd dat het een amusante en heerlijk ouderwetse reeks voorstellingen gaat worden.

Het stuk speelt zich af omstreeks de 20er jaren van vorige eeuw en krijgt realistische, prachtige decors en kostumering.

Voor mijzelf worden dit vast zeer ontspannen voorstellingen, want ik heb ditmaal slechts een klein meidenrolletje, dat evenwel zeer leuk om spelen is (ben trouwens heel fier dat ik hierin Katelijne Damen mag opvolgen, die deze rol 25 jaar geleden als piepjong meisje bij ons speelde).

Gisteren hebben we alle scènes waarin mijn personage voorkomt “ineen gezet” en reeds verscheidene malen gerepeteerd. Er wordt stevig gewerkt bij Staf.

En ik heb er weer ongelooflijk veel zin in!

Elk jaar krijgt iedere inwoner van onze gemeente 4 gratis huisvuilzakken. Die moet je gaan afhalen in het gemeentehuis of bij een van de 2 andere verdeelpunten.

Ik besloot er vandaag een wandelingetje van te maken : stukje bos, stukje dorp, door de poedersneeuw, plezant!

Het is opvallend hoeveel vogels je al uitgelaten hoort kwetteren, die schijnen warempel al een beetje lente te voelen.

Ik voel ze vandaag nog niet : er staat een gure wind en het is echt even doorbijten bij het begin van mijn tocht, maar ik weet dat ik met een gloeiend lijf ga beloond worden van zodra ik ergens binnenstap.

Enfin, het is maar wat je “beloond” wil noemen. Zodra ik het gemeentepaviljoen binnenkom en probeer mijn lederen rugzakje van mijn daimleren jas af te trekken, breekt het zweet me al uit.
Mijn wollen muts kriebelt ineens om gek van te worden, ik zou ze in de verste hoek willen zwieren!

Ik sta te wroeten en te wriemelen als een reusachtig insect om de rugzakriemen van mijn schouders te schuiven en verwens mezelf in stilte omdat ik de vuilniszakkenbon niet gewoon in mijn jaszak heb gestoken.
Ten einde raad heb ik me maar met de rug naar de balie gedraaid en de bediende om hulp gevraagd.

’t Is nochtans iets fantastisch, hoor, zo’n rugzakje! Je hebt altijd je handen vrij, voelt nauwelijks het gewicht ervan, géén handtasriem die voortdurend van je schouder schuift, maar over een daimjas draag je hem beter niet als je er onderweg iets uit nodig hebt.

Hoe ik het dan doe als ik thuiskom?

Ik rits mijn jas open en trek simpelweg jas én rugzak samen uit.
Opgewarmd voor een groot stuk van de dag.

Deze morgen ben ik uitzonderlijk vroeg opgestaan.

Zus Jes en ik hadden vorige week  afgesproken om nog eens een dagje samen door te brengen, dat was maanden geleden. We hebben elkaar op kerstavond nog wel gezien, maar toen was de hele familie erbij.

Jes is 370 dagen jonger dan ik en ze is heel lang mijn grootste zielsverwant en meest vertrouwde mens geweest. Ik denk dat het een beetje voelde zoals tweelingen zijn, hoewel we in alle opzichten zeer weinig op elkaar lijken.

Tot ik 16 was en een eigen kamertje kreeg, deelden we hetzelfde bed, waarin we elkaar een hoop blauwe plekken hebben bezorgd om de grootste helft van dat bed te veroveren.

Ik was altijd al groter en forser dan ons frêle Jeske, maar zij kon zich uitstekend weren.Toen ik haar als tiener eens een ferme draai om haar oren dacht te geven, lachte ze me uit : “Paz, gij kùnt niet kletsen! Allee, sla nu eens door?”, waarmee mijn woede direct bekoeld was en de kracht die ik dacht te hebben, helemaal wegvloeide.

Het bed geleidelijk in beslag nemen was wèl een kolfje naar mijn hand en meestal ging het er met bedtijd zo aan toe : we stonden met twee voor ons avondtoilet aan het lavabootje op onze kamer te frullen, waarna Jes als eerste het bed indook. Wanneer ik er even later instapte, trok ze steevast met haar wijsvinger een lange voor in het onderlaken en zei gedecideerd : “Paz, hièr is de streep!”

Die mocht ik dus niet overschrijden, en geloof me : ze verdedigde “haar helft” met vuur : stompen, pitsen en haar favoriete techniek : met haar vlakke hand keihard en aanhoudend tegen mijn voorhoofd drukken.

Ze beweert nu nóg altijd dat het daardoor is dat ik geen voorhoofdrimpels heb!

Zo lijkt het wel alsof we de hele tijd kibbelden, maar er werden ook griezelverhalen verteld en heel wat geheimen uitgewisseld.

Eigenlijk was het meestal heel gezellig in ons smalle ijzeren spijlenbed.

En als bovenstaande rituelen een bazige Jes zouden portretteren, dan is dat toch maar een heel klein stukje van haar overwegend gulle en meelevende aard. Lieve Jes was, hoewel niet de oudste, toch het moedertje van ons alle zes.

Ik keek dus bijzonder uit naar dit dagje samen… We zouden naar de markt in Edegem gaan, samen met Moeke en Voke een koffie gaan drinken “Onder den Toren” en nadien wat gaan aquarelleren bij haar thuis. Zij heeft vorig jaar een cursus gevolgd en ik ben er ook al jaren mee bezig, met grote onderbrekingen weliswaar.

Dus stond ik vanmorgen vroeg al helemaal opgetut gereed om met Herman mee richting stad te rijden, toen de telefoon ging…

Jes dus…de pret gaat niet door : haar man is ziek gevallen.

Zonde voor de zieke, ik hoop dat hij er gauw bovenop is.

Zonde voor mij en Jes, maar uitstel is geen afstel.

Wanneer wij geen vergaderingen of toneelrepetities hebben, maken Herman en ik ‘s avonds graag een wandeling. Al naargelang de tijd en het weer duurt die van 20 minuten tot 2 uur.

Meestal zetten we er een fikse pas in, zodat, wanneer we met anderen een wandeling in onze omgeving maken, we meermaals de opmerking krijgen dat die wandeling meer weg heeft van een mars.

Tegenwoordig trachten we dan ook bij de start het tempo van onze medewandelaars aan te voelen en passen wij ons aan.

Afgelopen weken hadden wij onze tochtjes ernstig verwaarloosd én gemist!

Niets zo goed om muizenissen te verjagen en samen te overleggen dan een stevige wandeling in de frisse lucht, weer of geen weer.

Zo werkt het tenminste voor óns. Het is al bijna 20 jaar een betrouwbare therapie gebleken, dat praten tijdens de wandeling.

Of we nu zorgen of verdriet moeten verwerken, plannen maken of over blije en verrassende dingen babbelen, het doet ons altijd deugd en we voelen ons er telkens uitgewaaid en opgefrist door, vol zuurstof en frisse moed.

Na een toneelvoorstelling thuisgekomen, hebben we gisterennacht eindelijk nog eens “een hartje” gelopen om de rook en de warmte van het theatercafé uit onze kleren te laten waaien en om terug in onze wandelroutine te komen.

Wij kiezen uit “rondjes, hartjes, of achten”: de lusvorm van de kortste wandelingen in de buurt van ons huis.

Witteke, onze 10-jarige poes kwam ons bij thuiskomst van het theater, met haar staart als een welkomstvlag omhoog, tegemoet gerend en was duidelijk van plan om ons op onze wandeling te begeleiden.

Het is een schichtig poesje, helemaal niet avontuurlijk aangelegd, (haar geschiedenis vertel ik later wel eens) maar als wij een nachtwandeling maken, loopt ze vaak een stuk mee.

Een kat die zich gedraagt als een hond!

Zo ook vannacht…gewoonlijk keert ze na een honderdtal meter terug, maar deze keer bleef ze ons op de voet volgen. De weg ligt langs een bos en de woningen staan ver uiteen, veel straatverlichting is er niet, maar zelfs bij weinig maanlicht konden we haar door haar spierwitte vacht goed zien lopen.

Tot op het ogenblik dat iets haar aandacht trok en ze achterbleef…Als we haar naam roepen komt ze normaal dadelijk af, maar nu lukte dat niet.

Herman is een heel stuk teruggelopen om haar te halen, want ondertussen was Witteke al de andere richting opgegaan en we waren bang dat ze, zoals vorige zomer gebeurde, ergens een onbekende tuin zou inlopen. Toen hebben we een half uur naar haar gezocht.

Er wordt wel gezegd dat katten steeds de weg naar huis terugvinden, maar we wilden het toch niet riskeren.

Herman is met poes als een baby in zijn armen verder gestapt, tot we terug in onze straat en voor haar bekend terrein kwamen.

We zijn dus toch naar de fuif-na-de-finale gegaan.

Het feestje begon pas om 22u30 en van onze groep van 2 jaar geleden waren er zeven (van de 16) komen opdagen.

Valérie, die tegenwoordig de woensdagse lottotrekking presenteert, moest om elf uur al ergens anders zijn en was na een kwartiertje weer weg : druk-druk-druk! Ze is met zoveel dingen tegelijk bezig…Sinds wij “1 jaar gratis”speelden, is haar carrière pijlsnel omhoog geschoten. Zij werkt voor vrt, vitaya,  productiehuis jokfoe, schrijft een vrijdagse column in de Gazet van Antwerpen en wie weet wat nog allemaal.

Jammer dat ze Benita, Roger en Katrien niet meer gezien heeft, die kwamen net iets later.

Onze benjamin van toen, Bob, was er met een “vast lief” en Carl zag er knapper uit dan ooit.

Het deed deugd om ze nog eens terug te zien en tussen de (luide) muziek door wat bij te praten.

Eerlijk gezegd : babbelen kon je nog het best bij de toiletten, daar was het lekker rustig. Natuurlijk heb ik me weer schor geschreeuwd in de feestzaal, om boven de muziek uit te komen.

VRT heeft ons eens te meer hartelijk ontvangen en getrakteerd op allerlei lekkers én een optreden van Frank Galan, waarna velen zich met groot enthousiasme op de dansvloer gingen uitleven. 

Vooral ons Katrien vloog er weer geweldig in. Vorig jaar is ze tijdens een wilde dans met Herman Van Molle tegen de dansvloer gegaan, waarbij Herman, gentleman als hij is, nog getracht heeft om haar achterhoofd te beschermen door zijn hand eronder te steken. Hij heeft er een blijvend kromme pink aan overgehouden! Hoe het vannacht is afgelopen weet ik niet, wij hielden het om half twee voor bekeken.

Maar ik ben blij dat we erbij mochten zijn, de ons bekende vrt-medewerkers nog eens konden ontmoeten, evenals de kandidaten van de andere jaren.

Ben benieuwd of er nog een 6^de jaargang komt.

Zoon Jan werd gisteren 32.

Het is een apartje, altijd geweest.
Hoe verschillend kunnen broers uit hetzelfde gezin toch zijn! Opvallender dan bij ons kan het haast niet. Die grote verschillen waren al duidelijk merkbaar toen ze nog maar baby’s waren. Als ik nu lees wat ik in hun baby-dagboek schreef over hoe ik vermoedde dat ze zouden opgroeien, klopt het bijna griezelig nauwkeurig.

Hoe verschillend ook in hun uiterlijke levensstijl, er zijn als je wat verder kijkt, toch zeer veel overeenkomsten in hun karakters en ik ben gewoonweg stapelzot op alledrie mijn  zonen.
Wat voor ons, ouders, het allerbelangrijkste is en we hopen dat het altijd zo mag blijven : ze houden echt van elkaar en we hebben al meermaals mogen zien dat ze voor hulp altijd bij elkaar terecht kunnen, evenwel zonder daar te pas en te onpas een beroep op te doen.

Een verjaardag dus…Gewoonlijk is ’t dan feest bij ons thuis, maar omdat de 2 broers momenteel  in het buitenland  zitten, zijn we met  kleindochter, mijn ouders, cadeautjes en een zelfgebakken appeltaart naar hem toe gereden. 

Ons doel was Doel.

Want daar woont hij sedert vorige zomer met zijn Lief.

Samen met de andere artiesten van Time Circus, zijn ze daar neergestreken in de leegstaande huizen en vormen daar een heel nieuwe en bijzondere dorpsgemeenschap.

Als je tijdens de zomer een uitstapje naar Doel maakt, word je hartelijk verwelkomd door die vrolijke troep positivo’s.

Het idee dat onze zoon een kraker is, was eerst nogal schokkend, tot we zagen hoe hij en Lief het door hun gekozen huis en tuin(dat al 7 jaar leegstond) hebben opgeknapt en terug leefbaar gemaakt.
Ze voelen dit echt als een ideale thuis aan en hopen dat –wanneer over 2 jaar de definitieve beslissing over Doel valt- ze het huisje en grond kunnen aankopen.

Ook de weinige autochtone Doelenaars die gebleven zijn, verheugen zich in de komst van de “deftige” krakers, die de verdere verloedering van het dorpje tegengaan en verhinderen dat dit een spookdorp wordt.

Bovenstaande foto is deel van een fotoshoot voor de mode special van “De Morgen”, enkele maanden geleden. De locatie : Doel, de modellen : artiesten van Time Circus (de linkse is onze zoon) met enkele van hun vrolijke “mobielen”.

Het gaat weer beter met me, dus begin ik zondagochtend,  na een week ziekteverlof aan het puinruimen in huis.

Als alles terug wat toonbaar is, vertrekt Herman naar de stad : Driekoningen zingen, om zaad in het bakje van zijn volkskunstvereniging te krijgen.

Ik installeer me bij de loeiende haard, leg “Stardust”, de 3^de uit het “Great American Songbook” van Rod Stewart op en geef me over, vergeet alles rond mij en beleef een visioen van Herman en mij, zwevend over een reusachtige dansvloer, hij in jacquet, ik in een blote baljurk, alles crème en goud rond ons en de stem van Rod die tot in het putteke van mijn ziel dringt…Zwijmel-zwijmel…

Plots word ik door de telefoon wreed uit mijn droom gerukt.
De confrontatie van de sokkenbreiende grootmoeder in haar oudste en zachtste jogging en 15 cm isolatiemateriaal meer rond haar middel, met de elegante danseres van zo-even, is schokkend.

Zoon Wout heeft me terug tot de werkelijkheid geroepen, maar die werkelijkheid is nog fantastischer dan mijn droom.

Viermaal heeft hij me gisteren opgebeld om de vorderingen van die dag door te geven.

Spannend! En ik kon bij niemand mijn opwinding kwijt, want Herman was op pad zonder GSM, dus heb ik tot half tien ’s avonds moeten wachten.

Iemand nieuwsgierig???