Elk jaar krijgt iedere inwoner van onze gemeente 4 gratis huisvuilzakken. Die moet je gaan afhalen in het gemeentehuis of bij een van de 2 andere verdeelpunten.

Ik besloot er vandaag een wandelingetje van te maken : stukje bos, stukje dorp, door de poedersneeuw, plezant!

Het is opvallend hoeveel vogels je al uitgelaten hoort kwetteren, die schijnen warempel al een beetje lente te voelen.

Ik voel ze vandaag nog niet : er staat een gure wind en het is echt even doorbijten bij het begin van mijn tocht, maar ik weet dat ik met een gloeiend lijf ga beloond worden van zodra ik ergens binnenstap.

Enfin, het is maar wat je “beloond” wil noemen. Zodra ik het gemeentepaviljoen binnenkom en probeer mijn lederen rugzakje van mijn daimleren jas af te trekken, breekt het zweet me al uit.
Mijn wollen muts kriebelt ineens om gek van te worden, ik zou ze in de verste hoek willen zwieren!

Ik sta te wroeten en te wriemelen als een reusachtig insect om de rugzakriemen van mijn schouders te schuiven en verwens mezelf in stilte omdat ik de vuilniszakkenbon niet gewoon in mijn jaszak heb gestoken.
Ten einde raad heb ik me maar met de rug naar de balie gedraaid en de bediende om hulp gevraagd.

’t Is nochtans iets fantastisch, hoor, zo’n rugzakje! Je hebt altijd je handen vrij, voelt nauwelijks het gewicht ervan, géén handtasriem die voortdurend van je schouder schuift, maar over een daimjas draag je hem beter niet als je er onderweg iets uit nodig hebt.

Hoe ik het dan doe als ik thuiskom?

Ik rits mijn jas open en trek simpelweg jas én rugzak samen uit.
Opgewarmd voor een groot stuk van de dag.

Deze morgen ben ik uitzonderlijk vroeg opgestaan.

Zus Jes en ik hadden vorige week  afgesproken om nog eens een dagje samen door te brengen, dat was maanden geleden. We hebben elkaar op kerstavond nog wel gezien, maar toen was de hele familie erbij.

Jes is 370 dagen jonger dan ik en ze is heel lang mijn grootste zielsverwant en meest vertrouwde mens geweest. Ik denk dat het een beetje voelde zoals tweelingen zijn, hoewel we in alle opzichten zeer weinig op elkaar lijken.

Tot ik 16 was en een eigen kamertje kreeg, deelden we hetzelfde bed, waarin we elkaar een hoop blauwe plekken hebben bezorgd om de grootste helft van dat bed te veroveren.

Ik was altijd al groter en forser dan ons frêle Jeske, maar zij kon zich uitstekend weren.Toen ik haar als tiener eens een ferme draai om haar oren dacht te geven, lachte ze me uit : “Paz, gij kùnt niet kletsen! Allee, sla nu eens door?”, waarmee mijn woede direct bekoeld was en de kracht die ik dacht te hebben, helemaal wegvloeide.

Het bed geleidelijk in beslag nemen was wèl een kolfje naar mijn hand en meestal ging het er met bedtijd zo aan toe : we stonden met twee voor ons avondtoilet aan het lavabootje op onze kamer te frullen, waarna Jes als eerste het bed indook. Wanneer ik er even later instapte, trok ze steevast met haar wijsvinger een lange voor in het onderlaken en zei gedecideerd : “Paz, hièr is de streep!”

Die mocht ik dus niet overschrijden, en geloof me : ze verdedigde “haar helft” met vuur : stompen, pitsen en haar favoriete techniek : met haar vlakke hand keihard en aanhoudend tegen mijn voorhoofd drukken.

Ze beweert nu nóg altijd dat het daardoor is dat ik geen voorhoofdrimpels heb!

Zo lijkt het wel alsof we de hele tijd kibbelden, maar er werden ook griezelverhalen verteld en heel wat geheimen uitgewisseld.

Eigenlijk was het meestal heel gezellig in ons smalle ijzeren spijlenbed.

En als bovenstaande rituelen een bazige Jes zouden portretteren, dan is dat toch maar een heel klein stukje van haar overwegend gulle en meelevende aard. Lieve Jes was, hoewel niet de oudste, toch het moedertje van ons alle zes.

Ik keek dus bijzonder uit naar dit dagje samen… We zouden naar de markt in Edegem gaan, samen met Moeke en Voke een koffie gaan drinken “Onder den Toren” en nadien wat gaan aquarelleren bij haar thuis. Zij heeft vorig jaar een cursus gevolgd en ik ben er ook al jaren mee bezig, met grote onderbrekingen weliswaar.

Dus stond ik vanmorgen vroeg al helemaal opgetut gereed om met Herman mee richting stad te rijden, toen de telefoon ging…

Jes dus…de pret gaat niet door : haar man is ziek gevallen.

Zonde voor de zieke, ik hoop dat hij er gauw bovenop is.

Zonde voor mij en Jes, maar uitstel is geen afstel.

Wanneer wij geen vergaderingen of toneelrepetities hebben, maken Herman en ik ‘s avonds graag een wandeling. Al naargelang de tijd en het weer duurt die van 20 minuten tot 2 uur.

Meestal zetten we er een fikse pas in, zodat, wanneer we met anderen een wandeling in onze omgeving maken, we meermaals de opmerking krijgen dat die wandeling meer weg heeft van een mars.

Tegenwoordig trachten we dan ook bij de start het tempo van onze medewandelaars aan te voelen en passen wij ons aan.

Afgelopen weken hadden wij onze tochtjes ernstig verwaarloosd én gemist!

Niets zo goed om muizenissen te verjagen en samen te overleggen dan een stevige wandeling in de frisse lucht, weer of geen weer.

Zo werkt het tenminste voor óns. Het is al bijna 20 jaar een betrouwbare therapie gebleken, dat praten tijdens de wandeling.

Of we nu zorgen of verdriet moeten verwerken, plannen maken of over blije en verrassende dingen babbelen, het doet ons altijd deugd en we voelen ons er telkens uitgewaaid en opgefrist door, vol zuurstof en frisse moed.

Na een toneelvoorstelling thuisgekomen, hebben we gisterennacht eindelijk nog eens “een hartje” gelopen om de rook en de warmte van het theatercafé uit onze kleren te laten waaien en om terug in onze wandelroutine te komen.

Wij kiezen uit “rondjes, hartjes, of achten”: de lusvorm van de kortste wandelingen in de buurt van ons huis.

Witteke, onze 10-jarige poes kwam ons bij thuiskomst van het theater, met haar staart als een welkomstvlag omhoog, tegemoet gerend en was duidelijk van plan om ons op onze wandeling te begeleiden.

Het is een schichtig poesje, helemaal niet avontuurlijk aangelegd, (haar geschiedenis vertel ik later wel eens) maar als wij een nachtwandeling maken, loopt ze vaak een stuk mee.

Een kat die zich gedraagt als een hond!

Zo ook vannacht…gewoonlijk keert ze na een honderdtal meter terug, maar deze keer bleef ze ons op de voet volgen. De weg ligt langs een bos en de woningen staan ver uiteen, veel straatverlichting is er niet, maar zelfs bij weinig maanlicht konden we haar door haar spierwitte vacht goed zien lopen.

Tot op het ogenblik dat iets haar aandacht trok en ze achterbleef…Als we haar naam roepen komt ze normaal dadelijk af, maar nu lukte dat niet.

Herman is een heel stuk teruggelopen om haar te halen, want ondertussen was Witteke al de andere richting opgegaan en we waren bang dat ze, zoals vorige zomer gebeurde, ergens een onbekende tuin zou inlopen. Toen hebben we een half uur naar haar gezocht.

Er wordt wel gezegd dat katten steeds de weg naar huis terugvinden, maar we wilden het toch niet riskeren.

Herman is met poes als een baby in zijn armen verder gestapt, tot we terug in onze straat en voor haar bekend terrein kwamen.

We zijn dus toch naar de fuif-na-de-finale gegaan.

Het feestje begon pas om 22u30 en van onze groep van 2 jaar geleden waren er zeven (van de 16) komen opdagen.

Valérie, die tegenwoordig de woensdagse lottotrekking presenteert, moest om elf uur al ergens anders zijn en was na een kwartiertje weer weg : druk-druk-druk! Ze is met zoveel dingen tegelijk bezig…Sinds wij “1 jaar gratis”speelden, is haar carrière pijlsnel omhoog geschoten. Zij werkt voor vrt, vitaya,  productiehuis jokfoe, schrijft een vrijdagse column in de Gazet van Antwerpen en wie weet wat nog allemaal.

Jammer dat ze Benita, Roger en Katrien niet meer gezien heeft, die kwamen net iets later.

Onze benjamin van toen, Bob, was er met een “vast lief” en Carl zag er knapper uit dan ooit.

Het deed deugd om ze nog eens terug te zien en tussen de (luide) muziek door wat bij te praten.

Eerlijk gezegd : babbelen kon je nog het best bij de toiletten, daar was het lekker rustig. Natuurlijk heb ik me weer schor geschreeuwd in de feestzaal, om boven de muziek uit te komen.

VRT heeft ons eens te meer hartelijk ontvangen en getrakteerd op allerlei lekkers én een optreden van Frank Galan, waarna velen zich met groot enthousiasme op de dansvloer gingen uitleven. 

Vooral ons Katrien vloog er weer geweldig in. Vorig jaar is ze tijdens een wilde dans met Herman Van Molle tegen de dansvloer gegaan, waarbij Herman, gentleman als hij is, nog getracht heeft om haar achterhoofd te beschermen door zijn hand eronder te steken. Hij heeft er een blijvend kromme pink aan overgehouden! Hoe het vannacht is afgelopen weet ik niet, wij hielden het om half twee voor bekeken.

Maar ik ben blij dat we erbij mochten zijn, de ons bekende vrt-medewerkers nog eens konden ontmoeten, evenals de kandidaten van de andere jaren.

Ben benieuwd of er nog een 6^de jaargang komt.

Zoon Jan werd gisteren 32.

Het is een apartje, altijd geweest.
Hoe verschillend kunnen broers uit hetzelfde gezin toch zijn! Opvallender dan bij ons kan het haast niet. Die grote verschillen waren al duidelijk merkbaar toen ze nog maar baby’s waren. Als ik nu lees wat ik in hun baby-dagboek schreef over hoe ik vermoedde dat ze zouden opgroeien, klopt het bijna griezelig nauwkeurig.

Hoe verschillend ook in hun uiterlijke levensstijl, er zijn als je wat verder kijkt, toch zeer veel overeenkomsten in hun karakters en ik ben gewoonweg stapelzot op alledrie mijn  zonen.
Wat voor ons, ouders, het allerbelangrijkste is en we hopen dat het altijd zo mag blijven : ze houden echt van elkaar en we hebben al meermaals mogen zien dat ze voor hulp altijd bij elkaar terecht kunnen, evenwel zonder daar te pas en te onpas een beroep op te doen.

Een verjaardag dus…Gewoonlijk is ’t dan feest bij ons thuis, maar omdat de 2 broers momenteel  in het buitenland  zitten, zijn we met  kleindochter, mijn ouders, cadeautjes en een zelfgebakken appeltaart naar hem toe gereden. 

Ons doel was Doel.

Want daar woont hij sedert vorige zomer met zijn Lief.

Samen met de andere artiesten van Time Circus, zijn ze daar neergestreken in de leegstaande huizen en vormen daar een heel nieuwe en bijzondere dorpsgemeenschap.

Als je tijdens de zomer een uitstapje naar Doel maakt, word je hartelijk verwelkomd door die vrolijke troep positivo’s.

Het idee dat onze zoon een kraker is, was eerst nogal schokkend, tot we zagen hoe hij en Lief het door hun gekozen huis en tuin(dat al 7 jaar leegstond) hebben opgeknapt en terug leefbaar gemaakt.
Ze voelen dit echt als een ideale thuis aan en hopen dat –wanneer over 2 jaar de definitieve beslissing over Doel valt- ze het huisje en grond kunnen aankopen.

Ook de weinige autochtone Doelenaars die gebleven zijn, verheugen zich in de komst van de “deftige” krakers, die de verdere verloedering van het dorpje tegengaan en verhinderen dat dit een spookdorp wordt.

Bovenstaande foto is deel van een fotoshoot voor de mode special van “De Morgen”, enkele maanden geleden. De locatie : Doel, de modellen : artiesten van Time Circus (de linkse is onze zoon) met enkele van hun vrolijke “mobielen”.

Het gaat weer beter met me, dus begin ik zondagochtend,  na een week ziekteverlof aan het puinruimen in huis.

Als alles terug wat toonbaar is, vertrekt Herman naar de stad : Driekoningen zingen, om zaad in het bakje van zijn volkskunstvereniging te krijgen.

Ik installeer me bij de loeiende haard, leg “Stardust”, de 3^de uit het “Great American Songbook” van Rod Stewart op en geef me over, vergeet alles rond mij en beleef een visioen van Herman en mij, zwevend over een reusachtige dansvloer, hij in jacquet, ik in een blote baljurk, alles crème en goud rond ons en de stem van Rod die tot in het putteke van mijn ziel dringt…Zwijmel-zwijmel…

Plots word ik door de telefoon wreed uit mijn droom gerukt.
De confrontatie van de sokkenbreiende grootmoeder in haar oudste en zachtste jogging en 15 cm isolatiemateriaal meer rond haar middel, met de elegante danseres van zo-even, is schokkend.

Zoon Wout heeft me terug tot de werkelijkheid geroepen, maar die werkelijkheid is nog fantastischer dan mijn droom.

Viermaal heeft hij me gisteren opgebeld om de vorderingen van die dag door te geven.

Spannend! En ik kon bij niemand mijn opwinding kwijt, want Herman was op pad zonder GSM, dus heb ik tot half tien ’s avonds moeten wachten.

Iemand nieuwsgierig???

1953 Moemoe Julia en kleindochter Paz op de septemberbraderij in Hoboken 

Al vijfmaal hebben we de jaarwisseling gevierd in de Ardennen. In de sneeuw, zonder modern comfort, zelfs vrij primitief (geen tv, geen gsm-ontvangst) maar heel vredig en met het lekkerste eten en drinken. Ook dit jaar nodigden B en B ons uit om samen met hun zoontjes en 2 zussen de laatste decemberdagen in de oude boerderij te gaan doorbrengen. Het is telkens weer een hele belevenis en toch ook wel een beetje verbazend dat wij, als enige niet-familieleden met hen mee mogen gaan: B  en zus L leerde ik kennen via onze toneelvereniging. Zij is 16 jaar jonger dan ik en Herman kon met 21 jaar ouder zelfs haar vader zijn. Hij ontpopt zich daar trouwens ook de hele tijd als een zeer actieve en onvermoeibare grootvader voor de aanwezige kindjes.

Voor dat lekkere eten en drinken zorgen we allemaal zelf, en aangezien er in het piepkleine dorpje geen winkels zijn, vertrekken we ieder jaar opnieuw met een volgeladen auto naar de provincie Luxemburg.

Ook ons winterdekbed, dat thuis nooit gebruikt wordt wegens te warm, gaat mee naar ginder : verwarming is er alleen in de keuken - met een ouderwetse stoof, waarop ook gekookt wordt – en in de eetkamer, waar een gasradiator staat. Het zalige gevoel van in een vrieskoude slaapkamer rillend onder een dik donsdekbed te duiken en binnen enkele seconden lekker warm te worden…héérlijk!

Herman is de enige die niet kookt, maar hij is tot sommelier gebombardeerd en kwijt zich uitstekend van die taak. Bovendien had hij zijn accordeon bij en werd er elke avond voor kinderbedtijd gemusiceerd.”Klink, klokjes, klingeling” stond duidelijk op nummer 1 en de kleine jongens stortten zich met groot enthousiasme op hun muziekinstrumentjes telkens het refrein werd ingezet. 

Enkele wandelingen door de sneeuw in de schitterende omgeving gemaakt, de baby van zus M knus tegen mama aangevlijd, veel gebabbeld met de drie – in alle opzichten - prachtige zussen en echtgenoot B,  en menig uur in de van heerlijke etensgeuren vervulde keuken doorgebracht.

’t Is raar, maar er was dit jaar zelfs geen tijd voor een gezelschapsspel.

Op nieuwjaarsdag, na een uitgebreid langdurig ontbijt en een poetsbeurt van het huis, gebeurt de verhuis in de andere richting.

Ai-ai…wat op oudejaarsavond reeds duidelijk werd : de griep had me gisterenavond écht te pakken met flink wat koorts en spierpijn. Aspirine kreeg het sinds vanmiddag goed onder controle en ik hoop dat het ergste leed alweer geleden is.