Liefelijk Vlieland

Voor het morgen weer de hele dag problemen geeft, bereid ik mijn tekstje maar al voor en plaats het op de juiste datum.

De hele voorbije dag heb ik met tussenpozen getracht om een bericht op mijn blog toe te voegen, waarna telkens de melding verscheen dat ik geen bericht had ingegeven en al het geschrevene ook steeds verdwenen was. Ik werd er knettergek van! Via het forum probeerde ik antwoorden te verkrijgen, maar noppes! En dat terwijl het buiten zulk prachtig weer was…

Okay, ik schrijf nu om kwart voor elf op Maandagavond, probeer het nog één keertje en floep! Daar staat mijn tekst ineens probleemloos in mijn blog. Wie het kan verklaren, mag het eens proberen.

Zojuist nog telefoon gekregen van onze Nederlandse vrienden Adam en Tineke : onze gezamenlijke fietsvakantie op de Waddeneilanden zal dan toch kunnen doorgaan en dat is om meer dan één reden verheugend nieuws.

Binnenkort ligt dit blog dus alweer voor een poosje stil, maar deze keer om prettiger redenen dan een kapotte computer of een blog dat ontoegankelijk blijkt.

Nu nog even proberen of ik hier ook een prentje bij kan plaatsen en als dàt lukt, dan ga ik toch nog tevreden de nacht in.

Al van ‘s morgens vroeg stond deze dag in het teken van baby’s.

Om 11 uur zouden we samenkomen bij “Il piccolo peccato”, de wijnbar in Berchem, waar foto’s voor zowel de affiche van ons volgend toneelstuk moesten geschoten worden, als voor de website van de wijnbar.

Het was maanden geleden dat ik Judith nog had gezien, de begroeting is zoals steeds heel hartelijk.

Als ze me een knuffel geeft, gaat het door me heen : Judith wil iets vertellen, ze is zwanger.

Maar ik verdring die gedachte onmiddellijk omdat die mogelijkheid bij mijn weten onbestaande is.

We babbelen druk door elkaar met alle aanwezigen, maar een poos later volgt werkelijk de blije aankondiging : er zal bijna negen jaar na haar eerste, opnieuw een kindje komen in december. Mirakels bestaan!

Iedereen is meer dan verrast en blij voor Judith en voor haar man en zoontje.

Zelfs ons toneel hoeft er niet voor in het gedrang te komen : we beginnen weliswaar in november te repeteren, maar de opvoeringen zijn voor april-mei, er is dus ruimte voor pauzes in de repetitieperiode.

Na de fotoshoot rijden we naar Hemiksem, parkeren aan het veer en steken de Schelde over . Het krioelt van de fietsers op deze prachtige zomerdag. We stappen over de belommerde dijk naar Bazel, Zo mooi dat het daar is!, toeren door het kasteelpark met zijn eeuwenoude dikke lindes, beuk en kastanje , ontdekken de duiventoren en belanden op het schilderachtige dorpsplein met een schitterend gerenoveerde St-Pieterskerk : ze straalt in blonde zandsteen en zit als breed-gehurkt in het midden van het plein, tussen de oude trapgevelhuisjes.

Er komt juist een gezelschap naar buiten, er werd een kindje gedoopt. Wij nemen een kijkje binnen in de kerk, waar de pastoor het volgende doopsel voorbereid : 3 zijn er vandaag, allemaal meisjes, vernemen we.

Baby’s -baby’s - baby’s vandaag…

Tegen vier uur komen we zoals afgesproken bij Wout en Frauke aan. We krijgen eerst nog eens de volledige toer van het huis, ook de babykamer is nu zo goed als helemaal klaar. Het huis is echt een droom. Jade troont ons mee naar het zwembad. Op deze warme zomerdag is zo’n plonspartij een meer dan welkome traktatie . Ik probeer me op een luchtmatras te hijsen , gil, spetter, plons, duw me af om erop te kunnen springen en in al dat watergeweld trap ik met mijn rechterhiel keihard tegen mijn linkerscheenbeen. Auwww! Ik wacht stilletjes tot de nijdige pijn wegtrekt, maar dat gebeurt niet. Er verschijnt een blauwrode bult op mijn scheenbeen. Wout holt naar de keuken om een ijs kompres, dat ik er minutenlang opleg. Het blauwrode is verdwenen, maar de pijn blijft en nu is er een deuk zichtbaar. Maar goed, ik kan nog lopen en ga dan maar wat rustiger zwemmen.

Wout bereidt een feestelijke barbecue en verwent ons allemaal. Frauke is nu 7 maanden zwanger en natuurlijk is de baby onderwerp nummer één ! We blijven tot laat buiten op het terras zitten en gaan tenslotte binnen de DVD bekijken waarop de laatste echografie staat : gedeeld scherm met aan de linkerkant de klassieke echografie en rechts een 3D echo. Fantastisch dat we dit nu allemaal kunnen zien! En echt : ik vind dat je al trekken kan herkennen. De 3D-weergave doet soms aan een smoutebolleke denken (sorry kinderen), maar af en toe verschijnt er werkelijk een prachtig kinderhoofdje….Hoe wonderlijk : Frauke zit hier op de zetel naast ons, met in haar buik het kindje, nog door niemand gezien en toch zien we het op het televisiescherm geeuwen, drinken, slikken, kusjes geven lijkt het soms wel…

Thuisgekomen nog vlug even gaan kijken of Bojako’s kleinkind al is gearriveerd en ik lees dat het nu toch echt menens wordt.

Dit was feitelijk vaderdag, maar voor mij een echte kindjesdag!

Heerlijk zomerweer, er gaat bijgevolg geen mens shoppen, dacht ik.

Ik liet me door Herman aan Wijnegem Shopping afzetten, waarna hij verder naar Leuven reed.

Gelukkig kreeg ik gelijk : het was er vrij rustig en ik vond al snel de boeken, cosmetica, naaigerief en cadeautjes die ik zocht.

Omdat we eind volgende week op vakantie gaan, wou ik toch ook nog wat kledingstukken voor mezelf uitzoeken en stapte onnadenkend bij Zara binnen.

Ik zag onmiddellijk enkele prachtige jurken en frisse bloesjes hangen, haalde van elk een “L” uit de rekken en trok met 6 sublieme zomerdingetjes de paskamer in.

Mensen toch! Ik had beter moeten weten… Al bij het eerste prachtige kleedje wist ik het : een “L” bij Zara is in elke andere winkel nog steeds een elfenmaatje.

Over mijn heupen ging het nog nèt, maar mijn royaal schap kreeg ik absoluut nergens ingeperst.

Toen ik terug in ondergoed voor de passpiegel stond, leken mijn benen plots veel dikker en anders dan ik ze ooit gezien had, hetzelfde voor mijn-tot hiertoe toch vrij platte-buik. Jawel, mijn lichaam verandert.

De realiteit staarde me vanuit de spiegel aan : Je wordt ouder mama! Geef het maar toe...

Gezegend het lief elfenkind, dat nadien vriendelijk vroeg “Niets gevonden, Mevrouw? Spijtig…” en verder geen commentaar had.

Normaal zou ik nu meteen de bus naar huis gepakt hebben, maar omdat het er echt rustig was en ik de tentoongestelde poppenhuizen in de galerij ook nog eens wou bekijken, belandde ik uiteindelijk nog bij MS mode, waar de L écht Large betekent en ik met dikke buik en dito benen nog in een maat 40 twee leuke rokken kon vinden. Drie frisse bloesjes (over de maat klappen we niet) erbij verdreven mijn pashokjesblues volledig en geladen als een muilezel nam ik de bus terug naar huis.

Het was heet , ik was moe van het slenteren en pakjes dragen en moest vanaf de bushalte nog ruim 3 km stappen. Kreeg gelukkig nog een lift tot voor mijn deur.

Mensen die mij oppikken zeggen altijd “dat ze dit normaal gesproken nooit doen”.

Ik begin te denken dat het aan mijn bomma-factor moet liggen (of is het dan toch mijn koninklijke kommisvoor?)

Meer dan een maand heeft het geduurd, maar nu is hij eindelijk geleverd en aangesloten : onze nieuwe computer.

Mensenlief, wat heb ik jullie allemaal en dit bloggen gemist. En wat een hoop leeswerk heb ik in te halen….

Niet dat het leven hier ondertussen heeft stilgestaan, verre van zelfs.

Bojako herinnert me in haar reactie op "Immobiliën en hun bewoners" aan een ander verhaal over Mevrouw S.

Geschreven kan deze anekdote niet tippen aan een mondelinge versie, maar ik doe mijn best…

Herman mag sedert de ingang van zijn brugpensioen geen “bijverdienste” meer hebben, maar vóór die tijd was hij syndicus van het appartementsgebouw in de P…laan.

Geregeld kwamen er dan ook telefoontjes bij ons binnen die, het ene al meer dan het andere, met zijn taak te maken hadden.

Op een goeie dag kreeg ik zo Mevrouw S aan de lijn…

-     Hallo, met D.

-         Madame, is owe man ni thoos?

-         Met wie spreek ik alstublieft?(ik wist onmiddellijk wie het was, maar vind dat wanneer ik mijn naam noem, mijn gesprekspartner even beleefd mag zijn)

-         Nen bewoener van de P…laan, kan ik owe man spreken?

-         Mijn man is niet thuis, kan ik zeggen wie er gebeld heeft?

-         ‘t is met Madame van ’t ierste (er zijn 2 appartementen op de 1^ste verdieping)

Joa, da’s no spijtig, da menier niet thoos is, want wèè zitten hier met een groet probleem in den  bouw…Het zit noamelèk zuë …D’r is hier nen hiër in den bouw, en dat is gien doen ni meer, hiel den bouw heeft er last van en uwe man zou die eens moeten aanpakken oem dat te doen stoppen.

Ik merkte dat ze het moeilijk had om uit haar woorden te komen.

En hier komt mijn lelijke kant naar boven : Mevrouw S is werkelijk een onaangenaam mens, een “stookster” en een bemoeial die overal haar zegje over heeft en die meestal niet naar haar woorden moet zoeken.

Dat ze daar deze keer wel veel moeite mee had, bezorgde mij enig leedvermaak en ik vroeg naar verdere details, want ik voelde wel in welke richting haar ongemak uitging.

-         Awel, der is nen hiêr in den bouw en die doet niet anders dan heelder doagen …zwoare geslachtsgeluiden maken! Dat is hier gewoon niet oem vol te houden. Menier(Herman dus) zou die daar toch es moeten over oanpakken!

Ik beloofde haar dat ik de boodschap zou overmaken, kon nog net de telefoon inleggen voor ik het uitproestte van het lachen.

Ten eerste ging het om de man van de derde verdieping(2 verdiepingen hoger dus dan mevrouw S en aan de andere kant van het gebouw), een alleenwonende bejaarde. Hoe die  “heelder dagen zware geslachtsgeluiden” kon volhouden, was op zich al heel bijzonder.

Voor alle duidelijkheid : het ging niet over “slachten”, maar over geluiden van sexuele aard.

Ten tweede : wat kon Herman daar in ’s hemelsnaam gaan zeggen?

Omdat er niet onmiddellijk reactie kwam, belde Mevrouw S weinig later terug en toen is Herman een brief in de hal gaan hangen met het algemeen verzoek om na 22 uur de stilte in het gebouw te respecteren.

We hoorden geen klachten meer. Achteraf bleek dat de “zware geslachtsgeluiden” afkomstig waren van een wasmachine die te dicht bij de wand stond en bij het zwieren bonkende en piepende geluiden maakte.

Vanaf dan weten wij dat Mevrouw S, naast andere eigenschappen ook over een levendige fantasie beschikt.

Als ik aan het aller-allerlaatste stukje spuitwerk bezig ben, komt Herman mij onderbreken –Eèèèèik, weeral stoppen en dan nog zo vlak voor het einde, ik doe dat niet graag!!!

“Zoetje, ik heb uw hulp nodig! Vanessa (onze Sussex-kip) is uitgebroken. Ze loopt bij onze achterbuur, tussen de draad en de paardestal”.

Hoe Vanessa daar geraakte, is ons een raadsel. Heel onze kippenren is sedert de vogelgriepdreiging bovenaan nog steeds goed met netten afgesloten en ook de toegangspoort is dicht.

Grijze Dora loopt nog altijd rustig in de ren rond te scharrelen.

Ik loop met Herman naar de achtertuin en zie de witte kip al van ver zitten. Herman wil naar het tuinhuis gaan om gereedschap te zoeken en een ladder om over de draadomheining te klimmen, als “ons Vanessa” haar nek strekt en “Kukelekukelekuuu-KUUU-KUUU!!!” roept.

Schatteke, ... als het kraait dan is het een haan.

Ons Vanessa zat, zich van geen kwaad bewust, gewoon binnen op haar nest het dagelijks eitje te produceren.

Die haan van de buren, ik geef het eerlijk toe, lijkt sterk op ons Vanessa, behalve dat hij geen zwarte kraag heeft. Verder is het een krielhaan, waardoor hij voor zijn sexe kleiner is dan een doorsnee haan, vandaar Hermans vergissing.

Het beest heeft acht krielkippen in zijn harem, maar loopt een uur later nog steeds wellustig naar onze 2 goedgebouwde kippen te kraaien.

Als de zon schijnt is het altijd prettig om met water te spelen.

Het tuinpad en de oprit hebben een opfrisbeurt nodig, samen zijn ze goed voor zo’n 120 m2.

Dus trek ik een T-shirt en een shortje aan, opdat mijn witte winterbenen ook wat van het zonneke zouden kunnen profiteren, rol de hogedrukreiniger naar buiten, en begin blootvoets en met veel plezier aan het grote gespetter.

Herman geniet van het mooie weer op zijn manier : hij trekt er met de fiets op uit en zegt dat hij omstreeks half zeven terug zal zijn. De perfecte huisvrouw begrijpt dan dat hij bij zijn thuiskomst graag de soep opgediend ziet.

Ik vergeet alle tijd en spuit lustig de uren en de aanslag van de stenen weg. Mijn waterpret is onbetaalbaar en nuttig. Een vervelend insect bijt nijdig in mijn blote bil : een blinde paardenvlieg, zo vermoed ik, want het verschil is toch duidelijk. H et gebeurt gelukkig slechts éénmaal. Paard is vast lekkerder dan mens.

Onder al dat grijs en groen komt weer de mooie zandkleur van de klinkers tevoorschijn.

En ook mijn benen zien er na enkele werkuren buiten al helemaal anders uit…Helaas niet mooi gebronsd, maar nog altijd even wit onder een dikke laag slijkspetters.

Plots staat onze Dries voor mijn neus : hij heeft gedaan met werken.

Bijna tegelijkertijd komt ook Herman de oprit opgereden.

Er blijven nog ettelijke metertjes schoon te spuiten, maar het blijkt reeds halfzeven te zijn.

Aaaah!!!…ik heb een hekel aan stoppen vooraleer een taak helemaal afgewerkt is!

Maar de 2 mannen staan daar als hongerige vogeltjes in een nest op hun maaltijd te wachten, in hun ogen lees ik een stil verwijt….

Dus spoel ik gauw mijn benen weer papierwit, ren naar de diepvriezer waar ik nog een portie Adobo voor 3 vind, evenals een groentenstoomzakje. Er zijn nog wat gekookte patatjes om te bakken, een courgette is snel gewassen en in blokjes gehakt, die gaat ook de wok in, zakje rijst is in 10 minuten gekookt, nog een minuutsoepje uit een pakje voor Herman die zonder soep niet leven kan en Hocus-pocus-pats! Na een kwartiertje zitten we aan tafel – buiten natuurlijk!

Met buurvrouw ruilde ik gisteren eieren voor rabarber uit haar tuin. Dus is er rababermoes met slagroom voor dessert.

In mijn haast om het allemaal snel op tafel te krijgen, werk ik het eten aan datzelfde tempo ook naar binnen, wat niet mijn gewoonte is.

Hèhe : na het eten kon ik toch nog enkele metertjes klinkers reinigen. Wat overblijft is voor morgen.

Voor het eerst dit jaar konden wij vanmorgen buiten ontbijten.

Ongelofelijk, fantastisch, zalig vakantie- en feestgevoel!!!

Ik kan mijn ogen niet van de tuin met al zijn frisse kleuren en geuren afhouden.

Echt zót kan ik worden van die combinatie.

Mijn hart springt dan bijna uit mijn lijf en ik zou het met iedereen willen delen en vragen of ze dat ook voelen…

Ik heb nooit iets van drugs gebruikt, kan dus niet vergelijken, maar de geuren en kleuren van Mei, maken me zo high dat alles in mij begint te jubelen.

Net zoals die speciale ogenblikken net voor een onweer, op een zomerdag bij valavond, wanneer die heel bijzondere gloed ineens alle kleuren zo intens maakt dat ze je gewoon in het gezicht spatten, ik word er absoluut gèk van!!!

Herman denkt daarom dat ik meer kleuren kan zien dan hij, hoewel hij zeker niet kleurenblind is. Hetzelfde denkt hij van mijn reukzin. Ik zou het vreselijk vinden, moest ik die kwijtspelen.

Anderzijds bezorgt die me ook soms last, omdat ik mijn neus moeilijk kan uitschakelen en slechte geuren me eveneens beïnvloeden en vaak veel kunnen verpesten.

En toch is het iets raars met die reukzin…

Blijkbaar is die individueel zeer verschillend.

Wat ik als aangenaam ervaar, vindt een ander misschien niet lekker ruiken.

Ook hoor ik soms mensen klagen over iemands lichaamsgeur, terwijl ze zelf een doordringend geurtje verspreiden, waar ze dan blijkbaar helemaal geen weet van hebben.

Vermits mensen dit van zichzelf niet schijnen te weten, is dat –gezien mijn eigen fijne reukzin voor andere zaken- een van mijn grote onzekerheden en iets wat ik buiten aan mijn Herman slechts zelden aan iemand heb durven vragen : Stink ik of ruik ik fris???

Ik vraag me af hoeveel mensen er nóg met die vraag rondlopen.

Dit is toch wel echt een periode van nieuws en grote veranderingen in onze familie, vooral dan op het gebied van huisvesting.

Neenee…wijzelf gaan niet verhuizen, gelukkig maar!

We bezitten echter een appartement dat Herman met zijn eerste spaarcenten aankocht. Het was pas afgewerkt en onmiddellijk verhuurd toen ik hem leerde kennen. Zelf hebben wij er nooit gewoond.

Enkele weken geleden kregen we bericht van de huidige huurders, dat ze per 1 juli willen verhuizen naar een eigen huis. Het is vroeger dan verwacht, ze woonden er pas 2 jaar,  dus moesten wij terug beginnen adverteren.

Lang duurde de zoektocht naar een nieuwe huurder niet : nichtje Y kwam kijken en was er helemaal voor te vinden. Fijn voor haar en ook voor ons!

Het bordje “Te Huur” werd dus van de inkomdeur gehaald, de verhuis volgt over 2 maanden.

Zaterdagochtend gaat de telefoon.

Het is Mevrouw S, een huurder in het gebouw, dat in totaal 10 appartementen telt.

Mevrouw S ziet en weet alles en bovenal : moeit zich overal mee.

Van zodra ik haar stem herken, ben ik op mijn hoede en vastbesloten vriendelijk te blijven maar niet de pieren uit mijn neus te laten halen.

Om te begrijpen wat haar bedoeling was, is het nuttig om weten dat ze zich van meet af aan zeer fel verzet heeft tegen de komst van onze vorige huurders, een keurig jong stel van Kaap Verdische afkomst.

Zij verlaten nu ons appartement omdat het met een derde kindje erbij te klein wordt.

Het enige wat Mw. S in het begin opviel was de bruine huidskleur van de nieuwe bewoners en vanaf dat moment was elke kleinigheid genoeg om onze huurders lastig te vallen en ons op te bellen.

Nooit heeft een andere bewoner van het gebouw klachten geuit en toen wij er onlangs binnenkwamen, was het er smaakvol ingericht en absoluut proper. (Een groot contrast met onze vorige “witte” huurder, die het schandelijk verwaarloosde en die wij uiteindelijk met achterstal van vele maanden huur hebben kunnen uitzetten).

Hierna woordelijk verslag van het telefoongesprek…

We waren poeslief, allebei.

-Aaaa, Madame D, het is hier met S eeeh, ge weet wel, van de …laan.

-Goedemorgen, Mevrouw S!

-Wel, Madame D, ik geloof dat het appartement verhuurd is eeeh?

-Dat is inderdaad zo, mevrouw.

-Naa zoo ik es iet willen vroage… (ze is van het waasland afkomstig)

Ik bal omdat ik daarjuist bij menier van ’t derde moest zijn, just onder ’t uwe en dat es toch gien doen, met die kinderen daarboven, vind ik, en daarom heb ik gezee on die mens, dat ik wel es met u zoo bellen… Komen er jonge mensen in?

-Ja. (dat het een rustig jong meisje van 21 is, zeg ik niet)

-En zijn er kinderen? (wonder boven wonder heeft ze ons niet gezien toen we met Y voor de rondleiding kwamen)

-Neen.

-Maar ja, die kunnen nog…??!!Enfin, dus geen kinderen, ik ga dat direct aan menier van ’t derde zeggen, die zal blij zijn. (menier van ’t derde heeft nooit geklaagd, noch bij onze huurders, noch tegenover ons)

-U gaat er content van zijn, Mevrouw S. Goeiedag nog!

Mevrouw S heeft de brandende kwestie van de origine van onze nieuwe huurder niet durven aansnijden.

Als ik later aan Herman verslag uitbreng, vindt hij het jammer dat ik niet heb gezegd dat er een zwarte drugsverslaafde prostituee met een drieling van 18 maanden komt wonen