Kaftje

De voorbije weken was Herman zeer druk doende met de voorbereidingen van een concert, dat vrijdagavond plaatsvond in Edegem.

Studentenliederen van de universiteit van Salamanca, gezongen door Tuna-oorspronkelijk rondtrekkende universiteitsstudenten- wisselden af met gedichten van Anton Van Wilderode.

Het was een ietwat vreemde combinatie : de felle, vrolijke mannenliederen met de ingetogen, melancholische gedichten, maar de stemmige Sint-Antoniuskerk was volgelopen met toehoorders en de organisatoren mogen op een geslaagd concert terugblikken.

We hadden besloten om ’s anderendaags eindelijk zus haar gerenoveerde appartement in Oostduinkerke te gaan bekijken, maar voor we konden vertrekken moest er nog een oplossing gevonden worden voor een Spaanse broek. De zangers hadden hun optreden in 16^de eeuwse kledij uitgevoerd en één van hen was zijn hedendaagse broek(waarin ook zijn portefeuille stak) bij het verkleden in de sacristie vergeten. Die mannen waren ondertussen naar Gent gereisd, voor een volgend concert. Zaterdagochtend werd Herman dus als redder in nood opgebeld

Enfin, na enkele telefoontjes heeft hij alles nog kunnen regelen en konden we eindelijk vertrekken. Ik moet toegeven dat het even duurde voor ik mijn goed humeur terug had, ik was boos omdat hij na alle gedane werk en moeite, toch weer een aantal kastanjes uit het vuur moest halen, terwijl hij eigenlijk zeer moe was. Ik had zó op een volledig ontspannen dag voor hem gerekend, er eens helemaal tussenuit... En natuurlijk kon ik mijn boosheid niet verbergen. Ocharme de sukkelaar : degene die het het minst verdiende kreeg van mij de volle laag. Ikke dikke spijt van mijn uitval, want daar hielp ik  hem niet mee. ‘k Weet het, ik moest blij zijn met zo’n dienstbare man, het was gewoon mijn instinct om hem te beschermen dat me zo liet reageren.

Eens we goed en wel onderweg waren, geraakten de rimpels evenwel gauw gladgestreken en hebben we echt van ons dagje aan zee genoten. Mijn zus en schoonbroer wachten op ons in Nieuwpoort. We vonden hun auto bij de pier geparkeerd en henzelf in Nieuwpoort-stad, dus kregen we al meteen een fikse wandeling : de pier op en af, vervolgens de mooie promenade langsheen de Ijzer, en dan tot op de markt, waar we al een aperitiefje dronken. We aten de heerlijkste paling in ’t Palingkot, kochten tongscharretjes voor morgen en vatten toen de terugtocht naar de auto’s aan.

Het was zeer kalm aan zee, ondanks het mooie herfstweer. De kerstdrukte zal volgende week wel komen.

Voor Herman was het de eerste keer dat hij het appartement in het nieuwe kleedje zag en er werd terecht bewonderd.

Zalig toch, zo’n eigen plek aan zee waar je altijd naartoe kan. Zeker als het zo mooi ingericht is en een schitterende ligging heeft. Zusje, haar man, kinderen en kleinkinderen genieten er dan ook heel intens van. Ze vertelden ons van alle leuke, soms heel simpele dingen, waarvan ze daar letterlijk en figuurlijk snoepen. Het doet ons dromen...

We worden vergast op champagne en zeevruchten. Feesten, feesten!

Herman en ik maken nog een kleine wandeling in Oostduinkerke en we babbelen nog tot laat na bij de koffietafel.

Op weg naar huis rijden we nog even langs Westende, even kijken naar het appartement dat wij daar hadden. We stellen verrast vast dat de voorgevel totaal gerenoveerd is, het gebouw is van 1966, maar nu lijkt het wel nieuwbouw. Zeven jaar geleden hebben we het verkocht, eigenlijk was het op mijn aandringen...dom-dom-dom, dat besef ik nu. We moesten het verhuren om uit de kosten te geraken, konden er zelf ook wel van genieten, maar de terugkerende beschadigingen door huurders aan meubilair en inrichting vond ik zo frustrerend : als wij erheen gingen moest er altijd wel iets hersteld worden en het was moeilijk om alles op te volgen omdat we in die periode ook elke zaterdag de dagbladhandel van onze middelste zoon openhielden. Herman wilde het appartement zelfs in die condities aanhouden, maar ik vond het te ingewikkeld om op die manier te beheren en dus werd het verkocht. Inmiddels zijn de prijzen voor vastgoed de pan uitgerezen, ons appartement, dat op de zeedijk lag, zou vandaag al bijna driemaal meer waard zijn. Maar gedane zaken nemen geen keer.
Het zou mooi geweest zijn, mochten we er nu nog naartoe kunnen, maar de verkoop ervan heeft ons toch een hoop praktische beslommeringen en kopzorgen bespaard op het moment dat die dingen het belangrijkst waren.

Begeleid door Tuna-muziek in de cd-speler komen we na een heerlijke dag pas na middernacht in de stille kempen thuis.

Shirley Valentijn zit onder mijn vel en ik mag ze niet laten ontsnappen.

Zelfs wanneer ik ’s nachts wakker word, springen de flarden tekst onmiddellijk naar voren.

Op mijn -zo goed als dagelijkse- wandeling repeteer ik haar woorden...het hele stuk, anderhalf uur.

Dat doe ik luidop en ga over in gedachten wanneer ik een andere wandelaar bespeur.

Het gebeurt soms dat er toch onverwacht iemand om een hoek komt en ik te laat overschakel, de mensen bekijken me dan wat vreemd, ze veronderstellen waarschijnlijk dat ik iemand uit de psychiatrische inrichting in onze buurt ben...

Gisteren is Herman mee gaan wandelen, als alibi, de schat! Hij, heel de tijd stilzwijgend, ik : voortdurend pratend en gesticulerend. Passanten moeten medelijden met hem hebben gehad, maar het zal er toch minder raar hebben uitgezien dan een vrouw die de hele tijd in haar eentje loopt te praten.

Buiten het huishouden en familiale bezigheden schiet er dus geen tijd over om te bloggen...’t is van : vlug-vlug mijn e-mails nazien en soms een vluchtige blik op de andere blogs en een tikje schuldgevoel omdat ik er niet langer kan blijven hangen en wat commentaar geven.

Nog 10 dagen...

Als je slechts tweemaal per dag je tekst wilt herhalen ben je daar al drie uur mee bezig.

Nooit gedacht dat het zoveel meer verantwoordelijkheid zou vragen dan dialogen.

In een toneelstuk met grote bezetting is de tegenspeler jouw aangever en vice versa, wat soms onzekerheid kan opleveren, maar er is een wisselwerking.

Nu kan ik enkel en alleen op mezelf vertrouwen en uiteraard gaat het qua hoeveelheid ook om méér geheugenwerk dan  in een ander stuk.

Maar ik hou van Shirley, dat maakt het  gemakkelijker.

Langs de andere kant ... ik hou er zoveel van, dat ik het absoluut niet wil verknoeien, wat extra druk meebrengt.

En ja, ze zal onvermijdelijk ook een Paz-kantje krijgen.

Ik heb één vurige hoop  : dat wie komt kijken een “échte” Shirley Valentijn ziet, ook al is ze verschillend van eerdere versies.

Spannend....want er zijn onovertrefbare vertolkingen bij. Dat maakt het allemaal nogal pretentieus om het zelf te willen spelen, ik ben me daar zeer van bewust.

En tóch doen hé...koppig ding...

Gisterenavond met Herman mee tot aan het Metropolis-complex, waar hij vergadering had en ik de bus naar Wilrijk nam voor de toneelrepetitie.

Het was de eerste keer dat ik deze buslijn gebruikte, buiten de chauffeur en mezelf zaten er nog twee mannen in.

Zeelieden, dacht ik. Ze hadden elk een reistas naast zich staan, zagen er op een of andere manier “onbelgisch” uit en vermits deze bus vanuit het havengebied kwam, leek me dat een redelijke veronderstelling.

En plots moest ik aan Ingridje denken...

1958... We verhuisden van Moretusburg naar een nieuwbouwwijk in Edegem.

Er was nauwelijks een huis in deze nieuwe buurt waar geen jonge kinderen woonden.

Omdat ons gezin de meeste kinderen telde, was dat de grote aantrekkingspool van de straat.

Veel enige kinderen uit de andere huizen hebben in onze tuin mee tenten gebouwd, in de zandbak en op de schommel gezeten, ze vonden bij ons altijd wel een leeftijdsgenoot en speelkameraadje. Het waren meestal meisjes die kwamen spelen, omdat de drie oudsten bij ons ook meisjes waren, vermoed ik.

De jongetjes kwamen later pas.

Soms speelden we zelfgemaakte toneelstukjes, korte dingetjes waarvoor ik meestal het simpele scenario leverde. Enkelen speelden toneel en natuurlijk waren er ook steeds wel één of meer toeschouwers.

Ingridje, overbuur en enig kind van een 1^ste stuurman, was “te jong” om mee te spelen, maar zat steevast in ons publiek.

In onze ogen was Ingridje een rijk kind, ze had een eigen kamer, helemaal voor haar alleen! In die kamer hingen vaantjes van alle plaatsen waar haar papa met zijn schip was geweest, zij had allerlei buitenlandse spulletjes en popjes en snufjes die ons fantastisch leken.

Van de zichtkaarten die hij haar van overal ter wereld stuurde, deelde ze gul een deel aan ons uit. Vanuit  Amerika waren er soms heel speciale vormen bij en grote, en extra lange panoramische....die deden mij altijd wegdromen om ooit die plaatsen te kunnen bezoeken.

Ik moet een jaar of tien, elf geweest zijn toen we weer een van onze toneelopvoeringen deden tussen de oude draperieën aan de waslijn. Ingridje, zes jaar, was ons publiek.  Ze zat op het grondzeil(ook een oude draperie) van ons theater.

Ik had een “prachtige afscheidsscène” in ons stuk ingelast, compleet met wuivende witte zakdoeken.

Het stuk was afgelopen en Ingridje applaudisseerde hartstochtelijk terwijl ze luid snikte en de tranen over haar wangen rolden. Wij dachten dat wij buitengewoon toneel speelden!

Natuurlijk vonden wij Ingridje toch ook wel een beetje een rare, met die heftige reactie.

Het intrigeerde ons... en bij onze eerstvolgende toneelproducties zorgde ik er steevast voor dat er minstens één scène met wuivende zakdoeken bij zat.

Het was pure nieuwsgierigheid van onze kant, maar het werkte elke keer : onze zakdoeken kwamen nauwelijks tevoorschijn, of Ingridje sloeg aan het huilen.

Veel later begreep ik pas, dat Ingridje waarschijnlijk bij elk vertrek van haar papa lang met haar zakdoekje vanaf de kade heeft staan zwaaien.

Zij bleef naar onze toneeltjes terugkomen, waarin wij met onze zwaai-scènes, ongewild wreed, haar verdriet telkens opnieuw hebben opgeroepen.

Als ik haar ooit terugzie, zeg ik dat het me onnoemelijk spijt.

Twaalf jaar geleden kochten wij een jonge tweedehands Mercedes, waarmee we tot onze grote voldoening en weinig kosten zo’n 300.000 kilometer hebben afgerotst.

Met het oog op Hermans pensioen vervingen we die robuuste maar oudere wagen vorig jaar door een praktische Ford Focus, die –zalig comfort!- ook over airco beschikt. Ons oud groen juweel, dat bijlange nog niet versleten is, mag zoon Jan sedertdien het zijne noemen.

De Mercedes-garagist die onze wagen destijds leverde en onderhield, heeft zijn garage inmiddels verkocht, maar daarvan waren wij nog niet op de hoogte.

Tot op een vroege ochtend enkele weken geleden de telefoon ging, die ik slaapdronken opnam. Half versuft hoorde ik onze vroegere garagist vragen of ik wel mevrouw D. van de groene mercedes was, de rest ontging mij een beetje, maar ik maakte al direct de logische veronderstelling dat de mens zich vergist had en dat hij waarschijnlijk de andere D(naamgenoot maar geen familie) uit onze gemeente moest hebben die bij hem eenzelfde wagen in onderhoud had.

Na wat over-en-weer gepraat, geraakte ik uiteindelijk toch goed wakker en bleek dat hij inderdaad bij ons moest zijn en nee, het ging niet om de auto.

Sedert de verkoop van zijn zaak had hij zich hartstochtelijk gestort op één van zijn hobby’s : het filmen. Hij vroeg me of ik een rol in een kortfilmpje wou spelen, voor een collega uit zijn filmclub, wat ondertussen zo’n maand geleden gebeurd is.
Tijdens die opnames kwam de vraag of ik de commentaar wou inspreken voor een natuurfilm die hijzelf aan het maken was.

Gisteren is hij hier thuis de dvd komen tonen en het is wondermooi!

Eerlijk : ik zag zelden zulke betoverende natuurbeelden, de meeste dan nog wel uit zijn eigen tuin : beelden van planten, insecten, vogels,  waarvoor hij uren geduld heeft moeten oefenen, bovendien magnifiek in beeld gebracht...Daar moet hij vast en zeker prijzen mee winnen! Onze gewezen garagist is een kunstenaar.

En daar mag ik dan mijn stem voor lenen, ik voel me vereerd.

Zondagmorgen zijn de opnames, ik moet nog oefenen op de timing van tekst bij de beelden.

Het worden drukke tijden voor mijn stem, ik zal ze maar goed verzorgen.

Mijn Brazilaans avontuur is helaas achter de rug, maar ik kan het niet laten om het toch nog wat te rekken.

Het geplande etentje van gisteren kreeg daarom een Braziliaanse toets : voor aperitief tot dessert heb ik nieuwe recepten gezocht, die samen een heerlijk geslaagd menu hebben gevormd.

Traditioneel vergeet ik ergens toch altijd een kleinigheid, onze etentjes thuis bestaan niet zonder deze vergetelheidjes!

En deze keer dacht ik nog wel dat mijn planning perfect was....Zoals gewoonlijk had ik de lijst van ‘dingen te doen’, op het witbord in de keuken geschreven. Ik wis dan af wat er al gebeurd is.

Het huis was tiptop.

De tafel was origineel gedekt.

De “mise-en place”in de keuken was onberispelijk, al zeg ik het zelf ; er kón dus  eigenlijk niets misgaan. Dat deed het ook niet...alleen : voor de versiering van het dessert had ik aan het eind van het aanrecht nog een kommetje met enkele framboosjes staan en de laatste bruikbare citroenmelisseblaadjes uit de tuin,  puur voor het kleurige gezicht en die ontdekte ik pas toen we de opruim van de feestelijkheden deden.

Ik begin er nu echt van overtuigd te geraken dat een etentje ten onzent pas echt geslaagd kan genoemd worden als die éne voorwaarde vervuld is :

Dat ik er zeker van ben dat alles in orde is, maar dat achteraf toch steeds weer blijkt dat ik dat ene detail vergat.

En jawel : we hadden een zeer genoeglijke avond met onze vrienden. Niemand heeft iets gemist.

Een mirakels ventje heb ik toch....

Niet te geloven : hij heeft het gedrocht gerepareerd.

Majoor Kenwood heeft dus zijn vaste plaats op ons aanrecht weer ingenomen.

En ik die dacht om daar zo’n Senseo-apparaat te plaatsen, zal mijn plan moeten opgeven.

Maar ja, ik kan nu wel opnieuw mixen, kloppen, kneden... en permanente oorbeschadiging oplopen, want dat ding heeft alzeleven een ondraaglijk gedreun ten gehore gegeven.

Al-met-al toch weer goeie punten voor Herman!

Mocht er nog iemand wakker liggen over wat er nu eigenlijk met dat badkamermeubel gebeurd is  : op e-bay werd er tot meer dan het dubbele van de inzetprijs geboden en daar zijn we dus wèl mooi vanaf geraakt.

De opbrengst werd gedeeld met zus Greet, die eveneens heel content was.

Het menu voor zaterdag a.s. werd goedgekeurd door de proefkonijnen, dat zit dus ook al snor.

Gisterenavond eerste repetitie voor Shirley Valentijn gehad en het begint weer ongelooflijk fijn te kriebelen.

Jongens toch, wat doe ik dit graag! Dat de samenwerking met regisseur Wim goed zal lopen, is duidelijk.

Mijn norm voor een goed regisseur is :

dat hij of zij mij mijn personage op een andere manier kan laten benaderen dan wat ik er alleen zou uitgehaald hebben. Wim beschikt over dat talent en ik voel dat het klopt, wanneer ik door hem andere invalshoeken, andere motiveringen moet gebruiken om mijn personage waar te maken.
Ik wil hier niet al te technisch gaan doen, alleen nog maar even zeggen hoezeer ik geniet van dit soort werk, het gepeuter, het analyseren, het zoeken naar de innerlijke monoloog en dan voelen dat het ineens klikt...dat is fantastisch.
Lieve Heerken, laat mij spelen!

Vandaag met het gehuurde busje en de onvermijdelijke Davi naar het noorden, Porto de Galinhas, een uur rijden vanuit Recife. De plaatsnaam betekent Haven van de kippen. Volgens Davi kwamen hier de negerslaven aan per schip en die werden “kippen” genoemd. Overal in het dorp zie je dan ook afbeeldingen van kippen. Her en der staan houten beschilderde beelden  van grote grappige kippen in felle kleuren, stuk voor stuk heel verschillend. Porto de Galinhas is een dorpje aan een mooie baai met een zeer breed strand. Er liggen nogal wat vissersboten. We installeren ons onder de parasols en onmiddellijk schieten de verkopers op ons toe met vis, kreeft, noten, zonnebrillen en hoeden, bikini’s, hotdogs, ijs, tatoeërders…., ze vormen werkelijk een kring rond onze groep met hun karretjes, maar zijn gelukkig niet echt opdringerig als je laat blijken dat je niet geinteresseerd bent. Wout en ik wandelen een heel eind langsheen het water, nadien ga ik een uurtje zwemmen. De stroming is hier veel minder sterk dan bij Recife of Forte Orange en al zwemmend repeteer ik mijn toneeltekst. De helft zit nu goed in mijn hoofd, de rest slechts met stukken en brokken, die nog aan elkaar moeten gebreid worden. Sommigen eten kreeft op het strand, maar Wout en ik verkiezen het restaurantje om wat comfortabeler te kunnen eten dan in de lage strandzetels. Er wordt een grote rode vis voor ons gegrild, die opgediend wordt met rauwkost, friet en gekruide rijst. We wandelen het dorpje in om nog een souvenir op de kop te tikken; dit is echt een heel schilderachtig plaatsje, allemaal kleine huisjes, houten balkons, muzikanten op een terras…Tegen vijf uur, de zon begint snel te zakken, gaan we er nog ene drinken op het terras van ons restaurant, waar de rest van de groep ook naartoe komt. Het brede strand is ondertussen zogoed als helemaal door de golven overspoeld.  Een tankwagen stopt voor het restaurant om drinkwater te brengen, mensen komen met jerrycans en grote vaten toegelopen. Ik schik me rot wanneer  ik 2 kleine jongetjes van hoogstens acht jaar oud, tussen de wielen van de tankwagen zie hurken. De wagen vertrekt, waarop die kleintjes in een wip wegspringen vantussen die reusachtige wielen. Ze hollen achter de tankwagen aan en ik ben er zo goed als zeker van dat ze dit levensgevaarlijke spelletje bij de volgende stopplaats zullen herhalen. We blijven nog een hele poos babbelen en lachen met de fratsen van Scifo, die weer bijzonder goed in vorm is. Terug naar het hotel dan, waar ik mijn plakkerig zeewater-haar nog maar eens was en er een halve fles conditioner overgooi, want het is door zeewater en hevige zon zo droog en stroef, dat ik het vanmorgen zelfs niet kon doorborstelen. Op de kamer krijgen we telefoon van Dirk, dat er toch nog cal-bar vanavond is, maar ik zit al in badjas en met mijn natte haren los, ik zal  de collega’s onderling maar laten feesten., kan ik nog even mails checken en dit blog aanvullen. Morgenavond om kwart over tien verlaten we het hotel, het vertrek naar België zou rond kwart voor twaalf zijn en als alles meezit komen we vrijdag omstreeks drie uur ’s namiddags aan. Ik maakte een heleboel foto’s vandaag, maar kan ze nog niet plaatsen, dat wordt iets voor thuis. Ik hoor dat ze in de cal-bar (is in de kamer vlak boven de onze) nog duchtig aan het vieren zijn. Morgen overdag zal de crew moeten rusten, want de volgende nacht wordt het werken voor hen.