Wolk neem me mee, je gaat zo hard waar ga je heen? Wind neem me mee of doe je dat alleen met wensen en gedachten en kan de rest wel wachten, tot de storm in m'n binnenste geluwd is en ik de meest belangrijke dingen niet meer zo erg mis?
Geef me een handvat en Ik maak een verhaal… Geef me een greep en Ik maak een werkje… Geef me een link en Ik maak een rijm… Geef me een woord en Ik maak een strofe… Geef me je hand en Ik geef je mijn liefde… Geef me je liefde en Ik geef je mijn leven…
Genietend loop ik op de dijk - rondom mij wind en water. De sloot geeft haar geheimen prijs, ik hoor het vrolijke gekwater Van kikkers - plotsklaps stil - en van de eenden in het riet, Een kleurenspel, een aquarel, is wat mijn oog hier ziet. Groen gras met lila pluimen, de paardebloemen helder geel, De blauwe lucht waarin de grijze wolken - het is een schitterend geheel.
Genietend loop ik op de dijk, samen met mijn hond. Ze springt vrolijk om mij heen, rent uitgelaten in het rond. Vier poten in een modderpoeltje - twee ogen in een ondeugend smoeltje, Een vrolijk kwispelende staart en rennen in een sneltreinvaart. Lekker dollen, even hollen, een aai over haar spitse snuit, Daar is de brug - we moeten terug - het kleurrijke schilderij weer uit.
Herfst met je warme kleuren je pracht en praal en gure wind, je zwoele herfstgeuren, waarin ik mezelf heel vaak vind. je uitgevouwen warme deken, geplaveid met liefde en geluk die voor altijd onafscheidelijk leken nee beiden konden niet meer stuk.
Herfst met je bladerbedje gevuld met je prachtig levenslied, verguisd en ook bewonderd wat een ander vaak niet ziet. waar elke voetstap zich nestelt in je ongerepte geest ongrijpbaar voor de dolende zielen voor velen echt een feest.
Herfst onstuimig en ook zoet, met schrale zonnestralen, die doen de mens weer goed, ook in onbeminde talen. ongenaakbaar en soms woest met harde wind en koude regen soms een depressie naderbij maar vaak kan ik er toch weer tegen.
Wat ik nu ga vertellen dat heb ik nog niet gedaan, daar het voor mij nog steeds zwaar is. Twee jaar en zes maanden geleden heb ik een zelfmoord poging gedaan, waarom weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet. Ben wel nog steeds onder spychiatrische behandeling. Het was echt kantje boord, mijn venteke heeft mij gevonden en is mij dadelijk beginnen reanimeren, wat de arts van de mug heeft overgenomen. Een geluk dat die mij kende en evenees mijn medische toestand, de mannen van de brandweer stonden klaar om een sonde in de maag te steken, maar gezien ik met een zware maagbruik zit mocht dat in geen geval.Ik ben 1dag op intensieve geweest maar kan daar zelf niets van herrineren, was op dat opgenblik weer volledig verlamd, kon niets meer horen of spreken zelfs niets zien. Men had mij in een zetel geplaatst zonder mij vast te maken, resultaat, ik lag op de grond. Op de middag had men mijn man gebeld om te verwittegen dat hij mij moest komen halen, al was ik nog niet instaat om naar huis te gaan. Als dat nog niet goed was, lieten ze mij van het bed vallen terwijl ze op mij zaten te kijken en waar mijn echtgenoot bij was. Je kunt U wel indenken wat er toen voor discusie is geweest, ik zelf wist van niets. Heb toch een veertien tal dagen geweest dat ik echt niet met mijn verstand bij was, meer dan 2 maand voor ik echt weer een beetje normaal kon reageren. Heb zelfs gevraagt om mij onder hypnose te brengen zodat ik de ware toedracht van de feiten kon te weten komen. Maar door de medicatie die ik had genomen, in totaal 92 van de zwaarste pillen die ik had, ga ze niet vernoemen, zal ik het nooit meer kunnen te weten komen. Die hebben alles uit mijn hersenen gewist, zelfs nu heb ik nog steeds last om op sommige woorden te komen, het duurt soms een tijdje voor ik het kan zeggen of kan er helemaal niet op komen. Vijf maand nadien heb ik dan ook nog eens mijn lieve moeder moeten afgeven, waar ik het nog steeds moeilijk maae heb, en dat met de dag erger word. Nu ga ik wel ophouden want zie de lettertjes bijna niet meer van het wenen.
GEDACHTEN
