Groetjes Elisabeth

Laatste wens

geen bloed voelen stromen
zo bleek als vaal katoen
mijn bed niet uit te komen
geen fut om iets te doen

volledig hol van binnen
als een lege batterij
soms even buiten zinnen
de wanhoop heel nabij

mijn passen voelen zwaar
het eten smaakt me flauw
ik leef als een kluizenaar
de wereld kleurt zo grauw

ik wil niet langer lijden
dit doet me veel te zeer
laat mezelf bevrijden
het leven leg ik neer

Schrijver: Marianne

Genietend loop ik op de dijk - rondom mij wind en water.
De sloot geeft haar geheimen prijs, ik hoor het vrolijke gekwater
Van kikkers - plotsklaps stil - en van de eenden in het riet,
Een kleurenspel, een aquarel, is wat mijn oog hier ziet.
Groen gras met lila pluimen, de paardebloemen helder geel,
De blauwe lucht waarin de grijze wolken - het is een schitterend geheel.

Genietend loop ik op de dijk, samen met mijn hond.
Ze springt vrolijk om mij heen, rent uitgelaten in het rond.
Vier poten in een modderpoeltje - twee ogen in een ondeugend smoeltje,
Een vrolijk kwispelende staart en rennen in een sneltreinvaart.
Lekker dollen, even hollen, een aai over haar spitse snuit,
Daar is de brug - we moeten terug - het kleurrijke schilderij weer uit.

herfst

Herfst met je warme kleuren
je pracht en praal en gure wind,
je zwoele herfstgeuren,
waarin ik mezelf heel vaak vind.
je uitgevouwen warme deken,
geplaveid met liefde en geluk
die voor altijd onafscheidelijk leken
nee beiden konden niet meer stuk.


Herfst met je bladerbedje
gevuld met je prachtig levenslied,
verguisd en ook bewonderd
wat een ander vaak niet ziet.
waar elke voetstap zich nestelt
in je ongerepte geest
ongrijpbaar voor de dolende zielen
voor velen echt een feest.

Herfst onstuimig en ook zoet,
met schrale zonnestralen,
die doen de mens weer goed,
ook in onbeminde talen.
ongenaakbaar en soms woest
met harde wind en koude regen
soms een depressie naderbij
maar vaak kan ik er toch weer tegen.

Schrijver: peter scheers, 13-11-2006

Nederlands En El

Laatst vroeg ik aan mijn boezemvriend:
‘Wil jij iets voor me doen?’
‘Dat ligt eraan,’ klonk ’t nietsontziend,
‘ik kén jouw fratsen, oen!’

‘Maar dit keer ben ik serieus,
neem eventjes de tijd.
Mijn plan is echt miraculeus,
’t is pure listigheid!

Ook kwaaie zin, ‘k ontken het niet,
maar ’t is een grof schandaal!
Op ‘t Nederlands En El gebied
wordt ‘hartenkreet’ banaal.

Ons mooist’ gedicht wordt daar gepleurd;
in ’t non-tabblad circuit.
Al menig kunstwerk wordt besmeurd
bij voorbaat, potverdrie!

Geen hond die ’t leest, ik zeg het maar,
zie nou dat scorebord.
Daar staat zowat geen punt, da’s klaar:
hoe men inwendig mort!

Dus trommel nou wat vrienden op,
vanavond nog als ‘t kan.
Vul tienen in, dat is de mop.
Mijn dank bij voorbaat, man!’

Dus dichtertjes, ga ’t net op en zoek Nederlands En El!
Het regent daar nu tienen na mijn onbeschaamd appel!

Klein engeltje

Een lief klein engeltje woont er in mijn hart,
ik neem haar altijd met mij mee.
Een lief klein engeltje woont er in mijn hart,
zo lief, zo zacht teder en tevree.
Een lief klein engeltje woont er in mijn hart,
ze deeldt mijn vreugde en mijn smart.

Waar ik ook ben wat ik ook doe,
het maakt niet uit, het doet er niet toe.
Ze zal er altijd zijn in vreugde en in pijn,
dat lieve kleine engeltje zal altijd een deel van mij zijn.

Zoekend naar die ene vrouw,
waar ik zo graag van houden wou.
Zoekend naar haar liefde en trouw,
werd jij een koude en harde vrouw.

Zoekend naar haar moederschoot,
belandde ik steeds vaker in de goot.
Zoekend naar die ene vrouw,
op mijn ieeen smekend of je van mij houden wou.

Zoekend naar een sprankje hoop,
dacht ik "een roosje dat is wat ik voor je koop".
Zoekend naar die ene vrouw,
die blij zou zijn en het hebben wou.

Zoekend naar die ene vrouw,
mijn leven lang hopen op jou.
Zoekend naar die ene vrouw,
die mij wegduwde en niet wou.

Zoeken kan ik niet meer,
met jou dood is alles voorbij.
Zoeken doe ik echter nog keer op keer,
naar die ene vrouw die een moeder hoorde te zijn voor mij.

                                                  

Als je in je levensstrijd
Warmte om je heen verspreidt,
Als je iemand die daar treurt,
Hebt getroost en opgebeurd,
Als je hielp waar je dat kon,
Aan wat licht en aan wat zon,
Als je steeds naar beter streeft,
Heb je niet voor niets geleefd.

Sinterklaas

Sinterklaas, die oude gabber.

Tja, die houd niet van gezwabber.

Hoe zou hij toch al die cadeautjes kopen,

heb jij hem trouwens wel eens op het dak horen lopen?

Ja, het is een mysterieuze man.

Zou hij ook wat doen aan zijn zang?

Ach, ja die oude sinterklaas.

Het is een echte pietenbaas.

Hoe zou het nu met hem zijn?

Blij, angstig of met veel pijn?

Heeft hij geen reumatiek,

oh nee want hij doet ook nog aan gymnastiek.

Dit is het eind van mij gedicht,

hopelijk is het een gezicht.

Jeroen