Categorie: Herinneringen / ervaringen

     Eind april 1945 deed mijn oudste zuster , haar plechtige communie . Van feesten was nog geen spraak want het was nog altijd oorlog. Mijn ouders hadden mij en mijn twee zussen beloofd om op een zondag eens naar Brussel te gaan . En zo geschiede .Op zondag 8 mei 1945 gingen we te voet naar Halle , een mars van ander half uur . Daar namen we de tram naar Brussel . Eerst bezochten we verschillende groot waren huizen , maar door de oorlog waren daar meer lege dan gevulde schappen . Er was iets dat ik bijzonder interessant vond, namelijk , de lift . Die werd bediend door een jonge " picollo " van ongeveer 14 jaar , strak in het pak en met een speciaal hoofddeksel op . Op dat hoofddeksel stond in gouden letters de naam van het groot waren huis . Die jongen deed de schuif deuren van de lift voor de gebruikers , open .Hij starte de lift en stopte op iedere verdieping , drie in totaal . En telkens het zelfde ritueel . Deuren open vouwen , buiten gaan staan , vriendelijk goede dag zeggen ( in het Frans ! ) tegen de mensen die de lift verlieten en daarna de wachtenden vriendelijk uitnodigen om in te stappen. Ik vond dat fijn zo azltijd op en af te gaan , het was toch gratis.Soms kreeg de liftjongen een fooi .  Dan was hij super vriendelijk . Hoe meer fooien hoe beter want dat was eigenlijk zijn loon .
     Kort na de middag gingen we naar de cinema . Het was de eerste keer dat ik dat mee maakte . Een ganse zaal vol zachte zetels .......... dat bestond op de buiten niet . We zouden een film van de cowboys en de indianen zien . Eerst was er wwat plaatselijk nieuws en dan begon de film . Opeens gingen alle lichten in de zaal aan . Een heer in een zwart pak , kwam mededelen dat de wapenstilstand van de oorlog 1940 - 1945 getekend was . Plots begon er muziek te spelen , wat dan de  "Brabançonne "  leek te zijn . De eerste keer dat ik onze natiopnale hymne hoorde . Iedereen in de zaal stond recht . Hier en daar zag ik mensen naar hun zakdoek grijpen Toen de muziek op hield begon iedereen van blijdschap te roepen . Er werden handen gedrukt , gekust . Iedereen was blij en uitgelaten en wou naar buiten . In de straten van Brussel was het één grote chaos . Vele mensen repten zich naar het koninklijk paleis . Maar de koning mocht nog niet meteen terug keren naar België , dus wapperde de nationale driekleur , niet op het paleis . Dat zou nog jaren duren .......?
     Tot de volgende keer .
     Emile

     In het bos lag een bataljon Canadezen , om uit te rusten en hun materiaal na te zien en te herstellen . Ook van deze soldaten kregen de kinderen chocolade en koekjes .( ook ons eerste sigaretje )Ik kon me nog altijd niet inbeelden dat deze soldaten tegen de Duitsers vochten . Voor mij waren het allemaal vrienden en kon het niet dat die onder mekaar ruzie maakten.
     Iedere avond was er nu vuurwerk te zien aan de hemel . De Duitsers lanceerde vliegende bommen
( V 1 ) , om Antwerpen ( dat nog bezet gebied was ) en Londen te bombarderen .De " vliegende bom "was eigenlijk niet meer dan een kleine raket , volgepropt met dynamiet . 's Nachts zag je dus een rood gele vlam die uit de uitlaat kwam . Het eigenaardige was : als je de motor hoorde sputteren en de rode vlam doofde , dan viel die raket als een steen naar beneden . Zo stonden mijn vader en ik op een avond ( geboeid ) te kijken naar het gratis schouwspel, toen we plots voor ons zo'n raket haar vlam zagen uitgaan. Mijn vader trok me bij de arm al roepend , " in de kelder , ze valt ! " Mijn twee zussen en mijn moeder die in de keuken zaten , repten zich ook naar de kelder . We waren nog maar pas in de kelder , één oorverdovende knal , het lantaarn licht ging uit en wij werden door de hevige luchtdruk, op de grond geworpen . Dan een zwaar geroffel , rinkelend glas ................ Ik dacht dat het huis ging instorten . Daarna werd het stil . We hielden mekaars hand vast , dood van de schrik . Mijn vader , die van niets schrik had , ontstak terug de lantaarn , kalmeerde ons een beetje en ging een kijkje nemen . Een beetje later riep hij van in de kelder deur dat we ook moesten boven komen . Ik was verbaasd . Het was nacht , maar een klare hemel . Daar we uit de donkere kelder kwamen , konden we tamelijk goed zien wat er gebeurd was . Overal lagen glas scherven . Al de ruiten waren stuk .De pannen van het dak langs de voor kant van ons huis , waren weg geblazen . Ik had schrik . Misschien zou er nog wel één kunnen vallen . 's Anderendaags ben ik met mijn vader gaan kijken waar de bom gevallen . Een twee honderdtal meter van ons huis . De bom had een grote diepe krater in de grond geslagen , wel twintig meter groot volgens mijn vader .
     Die bom kwam van mijn vrienden van de uitkijkpost . Toen ben ik beginnen begrijpen dat het geen echte vrienden waren .Mensen die U pijn willen doen zijn geen vrienden . En zo zag ik het ook .
     Tot de volgende keer .
           Emile