pasen

't is als een lange tocht
met hoogten en met dalen
met slagen en met falen
met geven en met halen
en vinden wat je zocht

't is als een lange reis
met bergen en met kloven
met twijfelen en geloven
met uitzien naar hierboven:
het hemels paradijs

als God spreekt wijken alle machten
en waar Zijn stem klinkt wordt het stil
de kleinste zin van Hem schenkt krachten
één woord en 't gaat zo Hij het wil

God kan op vele wijzen spreken
toch is er geen die ik doorgrond
Hij neigt zelfs harten zoals beken
door enkele klanken uit Zijn mond

Woorden van troost zijn niet te bedenken
Ieder afscheid komt onverwacht
Je wilt het tegenhouden en afwenden
Maar het is niet in onze macht

Geen woord kan het gevoel van verdriet omvatten
Alle cliché’s ten spijt
Een mens verliest uiteindelijk al zijn schatten
Wat rest is een eeuwig obstakel wat ons scheidt

Het verdriet, de pijn voelt onwerkelijk,
Het eerste gevoel is kil en hard
De liefde is onsterfelijk
Maar dat begrijpt alleen ons hart

Toen zee en land en luchten,
geschapen werden uit het niet,
en zon en maan en sterren,
naar hemelbogen vluchtten,
omdat God hen op hun plaatsen riep.

Toen de vogels en de vissen,
de dieren op het land,
het jonge woud, de bloemenpracht,
door God zelf tot stand gebracht,
en vast lag in zijn hand.

Toen de mens als kroon der schepping,
het loflied van zijn heerlijkheid,
het paradijs mocht binnen treden,
heeft God zich zeer verblijd,

De mens, hij had Hem lief,
hij wandelde met Hem,
en in de avondkoelte
hoorde hij zijn stem.

Toen is de slang gekomen,
en heeft de mens verleid,
hoewel hij wist, heeft hij genomen,
Gods straf was tot in eeuwigheid.

Hoe groot is dan het wonder,
dat Christus op zich nam,
voor wie in Hem gelooft, de zonden,
Hij, het geslachte Lam.

De straf is nu betaald,
Hij brengt zijn kind’ren thuis,
de poorten staan weer open,
van het eeuwig paradijs

Verzwolgen door het rauwe duister,
ging hij de weg van zweet en bloed.
“Dag Joodse rabbi, wees gegroet,
waar is je koninklijke luister?”

Was ik het die hem zo afschuwelijk verried?
Pas toen de haan wel driemaal kraaide,
keek Jezus Petrus aan, maar hij verdraaide
zijn leugenwoorden met: ik ken hem niet!

“Ik ken hem niet ………. , ik ken hem niet”,
dat zijn ook onze wrange woorden,
de waarheid die wij blind en bot verstoorden
met loze kreten telkens weer: ik ken hem niet!

Maar als dan alles lijkt te zijn verloren,
breekt eeuwig licht weldadig door
en hoor:
HET IS VOLBRACHT,
een gloedvol teken in de nacht,
zo maar om niet: wie oren heeft die horen!

Zou ik ook geroepen hebben:
"Kruisig, kruisig Hem"?

Zou ik ook gezegd hebben,
dat ik Hem niet ken?

Zou ik dat ook hebben gedaan,
of denk ik dat ik anders ben?

Vergeef me Heer,
dat U ook voor mij
de kruisweg bent gegaan
aan 't kruis mijn zonden op U nam
en ze droeg als een onschuldig Lam.

Uw lichaam gebroken
Uw bloed dat voor mij vloeit.
Ik kan het niet begrijpen
dat U zo veel voor mij voelt.

Niet alleen voor mij
maar voor ieder mensenkind.
Uw leven had U voor ons over
omdat U ons zo intens bemint

Zoveel uren van verschrikking
en van grenzeloze pijn,
zoveel onverdiende slagen,
als er nergens redders zijn,
zoveel zwaar te dragen lasten
bij een onvoorstelbaar leed,
zoveel kwelling, hoon, vernedering,
dát nu "Goede Vrijdag" heet!

Als je in je eigen leven
ook zo'n nacht van lijden kent,
door het noodlot murw geslagen
en totaal ontredderd bent,
denk dan hoe je Heer en Heiland
al die smarten dragen kon,
maar zie ook de blijde morgen,
waarop Hij de dood verwon!

't Is het wonder van het paasfeest
dat ons veel te zeggen heeft:
Na drie dagen vol verschrikking
klinkt de roepstem: "Jezus leeft!"
Laat dit woord een rijke troost zijn,
als je wankelt van verdriet.
Na een nacht van bitter lijden
weer de morgen uitkomst biedt

Als ik bij je ben,
hoor ik de wind
met de bladeren spelen.
Het lijkt alsof
de bomen fluisteren.

Ik probeer mee
te fluisteren.
Het is in een taal
die ik niet begrijp.

Alleen de zielen,
s’nachts bij maanlicht.

In afwezigheid
van hun geliefden.
Fluisteren zij,
over het leven,
wat zij ooit hebben geleefd

Aan de oever van een beek
zat ik stilletjes van de week.
Ik zat er zeker al twee uren
naar de waterkant te turen.
Toen plotseling in een lange rij
vlogen er tien elfjes voorbij.
Ze vlogen hoog en dan weer laag,
eerst waren ze nog een beetje vaag
maar steeds kon ik ze beter zien,
wisten ze niet dat ik daar was misschien?
De voorste elf keek steeds om
en riep: "kom elfjes, kom."
Maar de anderen, ze waren nog klein,
wilden niet zo haastig zijn.
Veel liever wilden ze met elkaar
spelen op dat mooie plekje daar.
Totdat een van hen mijn kant opkeek,
haar gezichtje werd ontzettend bleek.
Ze slaakte een gil en zonder te vragen
zag ik de elfjes weer vervagen
en daarna vlogen ze vliegensvlug
langs de zelfde route terug.
Sindsdien zit ik er iedere dag
en hoop ik dat ik ze weer zien mag

Het regent pijpenstelen,
maar samen hoog en droog.
Onder een parapluutje,
zien wij de regenboog.
Met hele mooie kleuren,
speciaal voor jou en mij.
Ons kan niets gebeuren,
liefde maakt ons blij.

Uit de aarde ontsproten,
getooid door parels van ochtenddauw,
gesluierd door nevelslierten,
omstrengeld door fijne zonnestralen,
pronkend in een fijn rood jasje,
wiebelend op je ranke been,
beschermd door je groene rokje,
zo zal je bloeien, zo zal je verdorren.

Mijn liefde is een liefde
die je nog nooit hebt gekend.
Mijn liefde is een liefde
die waardevol is.

Mijn liefde is een liefde
die je hart sneller doet kloppen,
en die je ogen doen stralen.
Mijn liefde voor jou,
is een liefde waarbij je kan zeggen
dat het echte liefde is.

luister hoe de wind ruist
het water slaat hevig op wal

de rust de stilte in je keert terug
geen zorgen geen onrust

machteloos blijf je staren
verstijft van de stilte in jezelf

Vijf lijntjes ondereen
Met goed wat noten overheen
Wat maken ze toch dolle sprongen
Maar zo mooi...als ze worden gezongen

Met het sleutel gans van voren
Kan je allerhande melodietjes horen
Ik droom soms weg in mijn muziek
Zo wonderlijk zo feeëriek

Al die noten op een rij
Ik maak er een liedje van
Eén voor jou en één voor mij

Wat brengt de dag vandaag,
Voor een deel weet ik het wel,
Toch blijft het de grote vraag,
Want de dag verandert vaak zo snel,

Elke dag opnieuw denk ik,
Wat brengt de dag mij vandaag,

Wat brengt de dag vandaag,
Denkt u het al te weten,
Gaat u een dagje naar Den Haag,
Of ergens een lekker hapje eten,

Elke dag opnieuw denk ik,
Wat brengt de dag mij vandaag,

Doordat ik mezelf afvraag,
Wat brengt de dag mij vandaag,
Heb ik het leven maar al te graag,
En Wens ik u een fijne dag vandaag

Door hoge grassen sluip ik voort,
Geen enkel dier die mij toch hoort.

Ik ben niet bang,
‘k ben hoog van rang,
het duurt niet lang,
voordat ik wat vang.

Het is best wel fijn,
om een Tijger te zijn.
Mijn doel is een vrouwtje
en kindertjes klein.

Ik Zweef tussen de wolken,
dat is wat jij met me doet,
Rivieren die kolken,
als ik je ogen ontmoet,

ik sta in vuur en vlam,
als jij me maar even aanraakt,
bij jou haal ik mijn gram,
jij bent de man die me vermaakt,

dat ik dit nog beleven mag,
net als in mijn dromen,
voor jou ga ik over stag,


mooi dat mij dit is overkomen

Een vrije zondag staat voor de deur,
Komt dat even goed uit,
Weg uit die dagelijkse sleur,
Vandaag neem ik mijn besluit,

Ga genieten van de Zon,
Want die is er al vroeg vandaag,
Doe de deur open van mijn balkon,
Vandaag geen tijd voor geklaag,

De regen is nu tenminste even voorbij,
Mensen het is tijd om te gaan genieten,
De hele zondag is gewoon van mij,
Weg met alle verplichtingen.

Vroege ochtend, al begonnen
Daglicht, nog niets gewonnen
Donkere nacht, wordt overspoeld
Door krachtige woorden, machtig gevoeld
Zij wachten op de vrije loop
Verlangen naar ‘n nieuwe hoop

De ochtend zo boordevol gedachten
Neemt de taak van de donkere nachten
Ontwakend in verschillende beleving
Prikkelen gedreven iedere ingeving
Ruimte zal zijn plaats innemen
Om zich door niets te laten claimen

De woorden zij mogen nu gaan vloeien
Het hoofd loopt leeg en mag weer bloeien
Gedachten op het punt te scheuren
Laat het openen gebeuren
Het openen in de breedste zin
Voor ruimte en ’n nieuw begin