Vlinder

Ik wil het weten....
Ga je bij me vandaan,
of kom je dichterbij?
Ik sta hier op het strand
en leg een steentje in het zand.
Jij spoelt het weg
en wil dat ik het verder leg.
Dan kom je met een bulderend geluid
en moet ik rennend achteruit.
Ik weet het: zo is het goed
het wordt vloed

Wil je strelen
Je voelen
Ruiken
Bekoren
en wat onze lichamen bedoelen
is dat we bij elkaar horen.

Eerst een knopje op een steel.
Later wordt het groot en geel.
Net een stralend zonnetje.
Tot het eindelijk overal
zilveren pluisjes krijgen zal.
Net een lampionnetje.
Als je dan met één keer blazen
al die pluisjes weg kunt jagen,
word je minstens honderd jaar
Werkelijk waar
probeer het maar!

De gele kelk die langzaam open gaat
wordt in mijn oog Uw volle lijdensbeker.
Ik schonk hem vol met bitterheid en haat,
maar nochtans ben ik van Uw liefde zeker.

De gele kelk, die ´t zonlicht binnenlaat
lijkt nu een klok die beiert door de luchten:
Zie hoe uw Heiland hel en dood verslaat,
zie hoe de wachters vol ontzetting vluchten.

De gele kelk, die wijd nu open staat
wordt de bazuin die God ons zal doen horen
straks, als Hij komt, de grote dageraad,
waarin de nieuwe aarde wordt geboren.

Daar in de lucht,
al in zijn vlucht.
Daar vliegt hij rond,
met kop en kont.
Zijn veren glad,
zijn poten plat.
Daar vliegt de Adelaar,
heel parmant.
Soms strijkt hij neer,
in 't mulle zand.

Jij bent mijn leven,
mijn doel en mijn gevoel,
jij bent mijn leven en mijn hart,
jij bent mijn grote stuwende kracht.

Jij...
Door jouw kan ik alles.
Jij bent mijn alles...
Voor altijd

De zon komt op aan de horizon.
Dauwdruppels schitteren in de zon.

Ze vallen naar beneden.
Via een kaal takje naar beneden gegleden.

Op de koude, kille herfstgrond vallen ze neer.
Ik wacht op de lente, maar wanneer?

God die alles maakten
De bloemen in de wei
De vogels zee en aarde
Zorg ook voor mijn
Bloemen van weelde
De blaadjes zo teer
Je danst en je springt
Met de wind op en neer
Je hart is zo teder
Zo schoon als fluweel
Nog fijner dan fijn
En ziel o zo klein
Haast niet te bekijken
En als je het ziet
Sta dan.. stil.

Wat moet 't fijn zijn te vliegen daarboven
Helemaal vrij zijn.. wat heerlijk is dat
Wat moet 't mooi zijn.. echt niet te geloven
Enkel te vliegen.. ver weg van de stad
Als 'n meeuw boven zee vlieg ik met alle golven mee
Hoog in de lucht voor de drukte gevlucht
Met m'n prachtige vleugels vlieg ik over de heuvels
De wind neemt me mee.. over land over zee !

Leg je hoofd maar op mijn schouder
En laat ze maar stromen
Het stukje verdriet
Eens zal het toch weer komen.

Leg je hoofd maar op mijn schouder
En deel je verdriet met mij
Liefdevol zal ik je omarmen
Ik wil er voor jou zijn, een vriendin aan je zij.

Leg je hoofd maar op mijn schouder
En leg je verdriet maar bij mij neer
Door dit te ervaren
Groei je telkens weer

Leg je hoofd maar op mijn schouder
Voel de liefde om jou heen
Ik ben er voor jou
Maar ik ben niet alleen.

Leg je hoofd maar op mijn schouder
En voel je omringd door hen
Die jou levenspad willen verlichten
Kinderen van het Licht, waar ik er eentje van ben.

Leg je hoofd maar op mijn schouder
En voel je niet alleen met jouw verdriet
Ook zij omarmen jou en drogen jouw tranen
Ook al zien jij en ik ze niet.

Als je in je levensboot
alleen verder moet
beroofd van wie jouw liefste
en warmste licht was,
dan word je zoeker
naar licht en troost,
tastend als 'n blinde,
beroofd van licht.
Als je liefste licht sterft,
sterf je mee
en word je ondergedompeld
in 't donkere water
van 't verdriet.
Als die dingen gebeuren,
ontsteek dan dit licht,
omdat ons beloofd is
dat de nacht zal overgaan
in troostend ochtendlicht

Als jij pijn hebt
Heb ik pijn.
Als je verdrietig bent
Zal ik er voor je zijn.
Ben je blij
Dan lach ik mee.
Ben je gelukkig
Vind ik het oke.
Heb je hartenpijn
Ben ik je troost.
Wil je feesten
Zeg ik je proost.
Heb je me nodig
Dan ben ik er voor jou.
En dit enkel omdat ik van je hou.

2 rozen op een stengen
ik hou van jou men engel
de ene wit de andere rood
ik hou van jou tot aan de dood.

Als door manen verlicht,
de glans in jouw haren.

Als door manen verlicht,
een schittering in jouw ogen.

Als door manen verlicht,
de vlucht van een traan.

Als Pasen voor de mens er niet was
dan kom de mens het ook niet weten
mensheid perspectief in het leven
was daarin aan hem gegeven

Graf en hemel gingen opeens open
Het Licht wat ging dat kwam toen weer
waar Job het ons al in woorden geeft
hij wist dat zijn verlosser leeft

Opstanding is het feest van Pasen
opstaan kan ook de mensheid weer
daarin mag liggen mensheid
ware zin de dood ging een eeuwig leven in.

Dit Pasen raakt ook de mensheid kwijt
aan hazen eieren in een lente tijd
en men zal vragen of iemand nog weet


wat eigelijk echt Pasen is geweest?

De winter is voorbij
De lente komt er aan
De dagen worden langer
de kou is weg gegaan

de bloempjes komen op
de knopjes komen uit
de vlinders vladeren rond
de vogels zingen luid

Men vroeg aan twee oude hazen wat doen jullie zo met Pasen ? ze wilde huppelend verder gaan bleven even toch maar staan. De ene sprak; ach, weet je wat we zijn het eigelijk met Pasen zat en we kunnen niemand zeggen dat wij Hazen geen eieren leggen. De andere sprak nog wat verlegen en in ons mooie stille bos kom je weer duizend mensen tegen en ze hebben de meeste pret aan hun eieren van hun zelf daar neer gezet met Pasen zijn wij Hazen de klos wij oude Hazen zijn dan pas tevree als het weer stil is in ons bos

Leg je oor eens op dit eitje hoor je ’t kuikentje dat zingt dat ze als het Pasen is eíndelijk naar buiten springt toch moet zij nog even wachten tot de paasklok wordt geluid en dán kruipt het kleine kuiken superblij haar eitje uit.

liefste roos, je knoppen zullen
als ze langzaam opengaan
en hun kelkjes openslaan.
de volmaakte bloem onthullen.

Woorden kunnen niet beschrijven
hoe jouw schoonheid mij ontroert:
Door jouw geuren meegevoerd,
kan ik urenlang hier blijven.