Dag 36: Melbourne

J: Na een wandeling door de Bothanic garden van Hervey Bay vertrekken we naar Noosa. De camp owner raadt ons aan niet via de high way maar langs een scenic route door de heuvels te rijden en te stoppen in Tin Can Bay. We ekunnen hem 200 % gelijk geven. We rijden door een mooi heuvellandschap met fruit en veeteelt en picknikken aan de mooie rustige Tin Can Bay, een vissershaventje met nog weinig toeristen. Om 16.00u komen we aan in Tewantin, vlak bij Noosa. We kiezen voor een camp site enkele km buiten het dorp, vlakbij de oceaan en enkel te bereiken met een kleine ferry. Weer een goede keuze. De kangoeroe`s komen tot op enkele meters van onze campervan, zien leguanen, papegaaien en kunnen eindelijk een goede foto nemen van een Kukubaroo. Als Elly `s avonds naar het toilet gaat kiest ze voor het mannen toilet..... Een kleine zwarte adder verspert de toegang tot het vrouwentoilet. We besluiten onze laatste avond langs de kust met een glaasje wijn. Ons geluk kan niet meer op.

J: Om 6.20u worden we opgepikt aan de camp site. De Kingfisher 2, een catamaran speed ferry, ligt al op ons te wachten. 40 min. later zetten we voet aan wal op het prachtige Fraser Island. Het is een eiland van circa 150 km lang en 16 km breed en volledig bestaand uit wit kristalein zand. In de loop van de miljoenen jaren is er tropisch woud opgegroeid en hebben er zich kristalheldere meren en creeks gevormd. De meest bekenden zijn zeker Lake Mc Kenzie en Eli Creeck. Met een speciale 4x4 bus worden we over het eiland gereden, geen overbodige luxe, want alle wegen zijn zandwegen door het tropische woud. Eerst gaan we zwemmen in Lake Mc Kenzie. Het heldere water met een zuurtegraad van 5,5 heeft een verjongend effect op huid en haar! 'Dat zul je aan ons wel merken'...
Dan maken we een bush walk en zien een grote carpet snake, diamond pyton, midden op de weg. Een niet giftige grondslang. `s Middags rammelen we van de honger. In het Central Resort genieten we van een lekker lunch buffet en een stevige pint. In de namiddag rijden we over 75 mile beach tot aan het wrak van een oud nieuw-zeelands cruise ship. Hier kan je ook in een vliegtuigje stappen en het eiland overvliegen. Ze gebruiken het strand als startbaan. Wanneer we in de late namiddag door Eli Creeck waden , begint het te regenen. De bus brengt ons terug naar de pier en om 18.00u zetten we terug voet aan wal in Hervey Marina. We genieten nog van een prachtige zonsondergang. 12 u. zijn we onderweg geweest maar echt de moeite waard.

J: Als Elly om 6.30u de gordijntjes van onze campervan openschuift, staart ze in de ogen van 2 kangoeroe`s en klinkt overal het gelach van de Kukubaroo`s. We ontbijten, vouwen onze droge was op en vertrekken. Het is vrij druk op de weg vanwege het paasweek-end, maar niet vergelijkbaar met de belgische verkeersdrukte. In Bundaberg doen we enkele inkopen, lunchen in het park en gaan een uurtje "internetten". Rond 15.00u arriveren we in Bargara en krijgen een rustig plaatsje met ocean view op de drukker Baragara Beach Caravan Park. We wandelen langs een nature trail tot het volgende stadje " Mon Repos". Hier komen van november tot einde maart de loggerhead zee schildpadden hun eieren leggen en komen de kleintjes uit. De tour is spijtig genoeg volgeboekt maar we hebben dit reeds gezien in Costa Rica. Als alternatief gaan we bbq langs de oceaan samen met enkele lokale aussies.

J: Maandagvoormiddag brengen we onze campervan naar de afgesproken garage voor herstelling van de achterdeur. Daarna kuieren we nog wat rond in Airley Beach en rond 15.00u worden we met een shuttle bus naar de Marina gebracht. De Whitsunday Magic, een mooie 3-mast scooner ligt op ons te wachten. Jacky, de purser en vrouw van de schipper, verwelkomt ons en wij krijgen een knusse kajuit met douche en wc toegewezen juist onder het achterdek. We maken kennis met onze medepassagiers en varen om 16.30u de haven van Airley Beach uit. De zeilen woren gehesen en we varen richting Hook Island, het meest noorderlijke eiland. Op het achterdek krijgen we onze safety instructies en van dan af wordt het 200 % genieten. Als de avond valt gaan we voor anker in Stoneheaven waar we onze eerste dinner aan boord geserveerd krijgen. Deze zeiltrip kan al niet meer stuk.
De volgende morgend ontbijt op het achterdek: scrambled eggs, bacon, toast en koffie, " Life can be hard.......". In de voormiddag wordt er gesnorkeld en gedoken boven een koraalrif in Luncheon Bay. Daarna worden we met de dingies terug aan boord gebracht voor een heerlijk lunch buffet. De zeelucht en het snorkelen scherpt de eetlust aan. `s Namiddags varen we naar Blue Pearl Bay op Hayman Island, een mooie baai met koraalstrand. Hier snorkelen we net boven en tussen prachtige koralen. Honderden kleurrijke vissen en visjes omringen ons. Soms zwem je midden een school en kan je ze zelfs aanraken. De kleine Nemo`s zijn hier niet te tellen en we krijgen er maar niet genoeg van. Elly ligt nog in het water als iedereen bijna terug aan boord is.
We zetten nu koers naar Macona Inlet op Hook Island, onze volgende ankerplaats voor de nacht. De volgende voormiddag varen we naar een outlook point op Whitsunday Island. Met de Dingy gaan we weer aan land en klimmen naar de top van de beboste heuvel. We hebben er een prachtig uitzicht over de hagelwitte zandstranden en baaien van het Island. In de namiddag gaan we zwemmen en zonnebaden op 1 van deze ongerepte stranden. Het witte zand is ultra fijn en weerkaatst de zon. Het werd zelfs gebruikt om de Hubble-telescoop te vervaardigen. Terug aan boord zien we links en rechts grote zeeschildpadden, green turtles, boven water komen om lucht te happen, daarna verdwijnen ze weer voor 20 ' onder water. Dit lijkt wel het aards paradijs. `s Avonds tijdens het happy hour, met een heerlijke pina colada, genieten we na van de mooie dag. Aan alle mooie liedjes komt echter een eind. Donderdagmorgend hijsen we opnieuw de zeilen en zetten koers naar Airley Beach, waar we rond 13.00u aankomen. Met een beetje pijn in ons hart nemen  we afscheid van de crew en de mede passagiers en "we are on the road again" met onze herstelde campervan.
We rijden een 300 km en slapen in het wild in Sint Lawrence.

J: De hele nacht had het geregend en `s morgens  hetzelfde. This is the wet season! Carly, waarom heb je dit seizoen gekozen om te trouwen.... Het blijft wel warme regen en gelukkig hebben we onze plannen nog niet moeten wijzigen.
Toch maken we een wandeling naar Mt Hypipamee door het regenwoud. Door een vulkanische explosie is een loodrechte schacht van 80 m. diep onststaan die nu gedeeltelijk gevuld is met water. Cassowaries zien we nog steeds niet. Wel is de vlakbij gelegen waterval enorm aangezwollen door de vele regen. We zetten onze weg verder naar Innisfail. Langs de weg zien we vele platen met daarop "Floodway", weg die regelmatig overstroomt. Als we een koffie gaan drinken krijgen we inderdaad te horen dat de weg verderop afgesloten is. We moeten via een andere weg naar Innisfail en verder naar Tully, de natste plaats van Australie. (8 km water/jaar) In Tully denken we dat het gevaar nu wel voorbij is, maar dan begint het pas . Op 3 plaatsen is de Bruce Highway over telkens een lengte van enkele honderden meters tot 0,40 cm overstroomt. De auto`s banen er zich zeer langzaam doorheen maar toch spat het water van de tegenliggers nog tot tegen de voorruit. We houden telkens onze adem in tot we op het droge zijn. Dan begint de weg langzaam te stijgen en trekt ook de lucht open. In de namiddag rijden we onder een blauwe hemel Townsville binnen. We lunchen er naast de marina en boeken in een internetcafe onze vlucht naar Melbourne. Tijdens de lunch stellen we vast dat de achterklep van onze "van" niet meer opent. We bellen de verhuurder die belooft ons maandag verder te zullen helpen. In de vooravond na een 500 km. rijden we Bowen binnen en zetten ons op een rustig caravanpark.

E: Vandaag nemen we de scenic railway naar Kuranda.
Om 8.30u vertrekt de eerste trein, we spurten om deze trein nog te halen.
Het oude treintje puft langzaam naar omhoog gedurende 1u en 45 min.  Het stijgt 1 m. op 50 m.
De lijn was oorspronkelijk aangelegd om het goud uit de bergen naar Cairns te brengen. Vanuit Cairns gaat het eerst door de sugar Caine velden en stijgt dan langzaam de bergen in richting Barron Gorge en de machtige indrukwekkende Barron falls. In de diepte zien we de rivier liggen en een indrukwekkende canyon. In Kuranda maken we een rivierwandeling maar grote gedeelten zijn hier overstroomd. We kuieren nog door het stadje, leuk maar voor ons iets te toeristisch. We nemen een trein vroeger zodat we nog wat kunnen luieren op de camping.

E: We vertrekken op tijd en maken nog een mooie wandeling in het regenwoud. Op het einde van onze tocht zien we onverwachts een krokodil en een waterschildpad in 1 van de vele kreekjes. Fantastisch! Enkele vechtende krabben zien we wegspringen. Langs de weg staan verschillende borden met een waarschuwing voor overspringende emoes. We komen er spijtig genoeg geen tegen.
Ondertussen is het water gestegen tot een 20 cm. Gelukkig geraken we nog veilig over de rivier.
In Mossman maken we een 6 km lange trek door Mossman Gorge.

J: Nick roept ons op om 4.45u. Na het ontbijt vertrekken we naar Urulu (Ayers Rock). We maken de Urulu Base walk. Een wandeling van 9 km die volledig rond de rots loopt. Wij verkiezen de wandeling boven de klim omdat de rots door de Aboriginals als heilig wordt beschouwd. Op een aantal plaatsen mag er ook niet worden gefotografeerd. Tijdens de wandeling rond deze reusachtige monoliet zien we de zon opkomen. Het spel van licht en schaduw zorgt voor een pallet rode kleurschakeringen. Onderweg worden ons een aantal verhalen uit de Aboriginal cultuur verteld. We bezoeken ook nog het visitorscenter waar we van een Abo zelf uitleg krijgen over allerlei zaden en vruchten die hen helpen te overleven in deze dorre wildernis. Op het kamp verfrissen we ons met een duik in het zwembad. s Avonds krijgen we een heerlijke zelfgemaakte maaltijd voorgeschoteld. Kippeboutjes met honing en ook met tomatensaus, zelfgemaakt kruidig brood "Damper" gebakken in een pot in de as van een vuur.

E: Om 6u s morgens worden we als eerste opgepikt aan ons hostal. Een voor een maken we kennis met onze tochtgenoten.  2 nederlandse meisjes, een engels koppeltje, 2 zwiters en 6 denen, een internationaal gezelschap. Nick , een australier van Tasmanie, is de chauffeur,gids, kok en nog veel meer.
6u rijden we via de highway door een quasi hetzelfde dor landschap met kleine boompjes. We stoppen voor onze luch aan het tentenkamp waar we s avonds zullen overnachten. We eten een koude plat met veel verse groenten en vlees en vers fruit.
Daarna bezoeken we de Olga s of Kata Tjuta in het aboriginals. Omwille van de warmte 37 graden is de "valley of the winds"  walk afgesloten.
Wij doen de Walpa Gorge Walk. Vanaf dat we de air-conditioned bus verlaten worden we lastig gevallen door 10-tallen vliegen. Het netje dat we in Alice Springs gekocht hebben bewijst zijn dienst.
Langs een zacht hellend pad lopen we langs de typisch rode en indrukwekkende rotsformaties tot aan de gorge. De hitte is bijna ondraaglijk Later in de namiddag rijden we naar Urulu, Ayers Rock,
om er de zonsondergang en de steeds wisselende kleur van de rots te gaan bewonderen. De sfeer is speciaal. Er wordt champagne , wijn , bier ... gedronken begeleidt met lekkere hapjes en iedereen is uitbundig. Wanneer de zon volledig weg is (19.15u) rijden we naar ons tentenkamp van stevige 2 persoonstentjes met in elke tent 2 enkele bedjes. Nick, onze gids, samen met enkele vrijwilligers begint onmiddellijk aan een heerlijke bbq.
Om 21u kruipen we in onze lakenzak en vallen als een rots in slaap.