10  jaar  geleden  kreeg  ik  te  horen  dat  ik  M.S  heb.  Ik  stond  oog  in  oog  met  de  ziekte.  Het  voelde  aan  als  een  soort  van  duel.  Wie  wint  ?  Jij  of  ik  ?
Het  was  duidelijk  :  als  ik  zou  luisteren  naar  mijn  lichaam  ( de  altijd  aanwezige  vermoeidheid,  het  verlammende  gevoel  in  m'n  benen,. . .)  en  zou  rusten,  dan  zou  ze  me  (als  het  haar  uitkomt)  toch  een  beetje  sparen.  Maar  ik  sta  niet   alleen  in  de  strijd.  Mijn  man  is  bij  mij.  Zielsverwanten . . . Door  veel  en  op  tijd  te  rusten,  de  energie  de  kans  te  geven  om  zich  weer  een  weg  te  banen  in  m'n  lichaam  door  de  vele  hindernissen,  en  valstrikken  die  M.S  zet.
Rust - Kracht - Energie  :  ze  houden  me  in  de  ban.  Ik  denk  aan  paarden . . .
Paarden  zijn  een  inspiratiebron.  Nederig  ben  ik  voor  hun  schoonheid,  levenslust  krijg  ik  door  hun  kracht  en  elegantie.  Beweging . . .   Terwijl  ik  de  kracht  schilder  voel  ik  een  ontlading,  een  bevrijding,  (ze  heeft  m'n  fijne  motoriek  gelukkig  ongeroerd  gelaten)  Daardoor  voel  ik  me  sterk  !  Alleen  moet  ik  een  compromis  sluiten  met  haar,  en  me  eraan  houden  :  me  omgeven  met  rust,  zowel  innerlijk  als  in  m'n  omgeving.  Bijna  onmogelijk . . . Als  ik  haar  daarin  gehoorzaam  geeft  ze  me  energie  en  kracht  om  te  schilderen.
Maar  M.S  is  geslepen  en  onbetrouwbaar.  Soms  slaat  ze   toe   zonder  enige  waarschuwing.
Verlammend  lichaam  gevangen  in  uitputting.
Verloren  strijd  zou  je  kunnen  zeggen.  Nee !   Want  diep  vanbinnen  zit  er  een  ziel  die  nooit  zal  verlammen,  nooit  zal  opgeven,  maar  telkens  zal  verlangen  om  lief  te  hebben,  om  te  creëeren,  om  te  schilderen,  om  te  genieten  samen  met  mijn  man  . .
Laat  dit  ook  een  inspiratiebron  zijn  voor  andere  M.S-patiënten !