Wensen

Na de  recent gehoorde getuigenis is mijn verlangen niet meer te stoppen:
ik wil op  weg  !!!
Eerder verzamelde kranteknipsels,artikels, boeken, internet-sites, alles komt nu boven en wordt enthousiast verslingerd; 'k sta versteld dat ik al zo geruime tijd aan deze tocht denk.
Vooral een bezinningsboekje  voor de Compostela-pelgrim met als titel:"De lange weg naar binnen"
raakt me, zelfs meer dan de reisverhalen.
'k Vraag me af  wat ik er ga zoeken.
Wat hoop ik te vinden? Rust ? Een nieuwe uitdaging?Mijn levensweg?Een richtingaanwijzer?
waar het echt om gaat in het leven  ? Of iets van dit alles ?

Boeiend wordt het alleszins.


Je toekomstige pelgrim

Vrijdagavond een voordracht gehoord van een Compostella-pelgrim.
Geen "show" over alle bezienswaardigheden of praktische informatie,  maar een getuigenis van hoe zo'n tocht je innerlijke mens (je binnenkant)  beinvloedt.
Enkele uitspraken die me bijbleven:

We kiezen deze tocht niet zelf; anderen doen hem ons cadeau.
Ik voelde me gezonden.
Alles wat gebeurt heeft een zin.
Als je vertrouwen hebt  in het leven,
dan gebeuren de juiste dingen op het juiste moment.
Je leert loslaten:  een mooi dorp, een magnifiek gesprek,fijne mensen...
Vertrek  best alleen, zo heb je ruimte om "vreemden" te ontmoeten (jerusalem........emmaus)
Verwacht niet dat er in de slaapplaats-dorpjes iets te doen is.
Soms heb je de pijn van de buitenkant nodig om tot de binnenkant te komen.
Onverwerkte  fasen uit je leven  komen op zo'n tocht naar boven.
Gaandeweg kom je in het reine met jezelf.
Ik zie de mensen weer graag.

Mij heeft die avond in die zin geraakt  dat mijn besluit om volgend jaar op pelgrimstocht te gaan zo goed  als vaststaat en ik hoogstwaarschijnlijk alleen vertrek, iets voor Pasen.

't Geeft me een heel goed gevoel al iets concreet te kunnen en durven zeggen.

Er zijn geen woorden
die de pijn verzachten
de stilte vullen
van de veel te lange nachten...

Er zijn alleen maar mensen
die misschien verstaan
en deze grijze dagen
een eindweegs met je gaan...

En er is Iemand die het lijden kent
en zomaar deze mensen
in je leven zendt...

Jan Coghe


Terzelfdertijd  las ik een artikel over de pastorale werking in een psychiatrisch instituut:

Liefdevolle nabijheid:
---------------------

Mensen aandachtig en liefdevol nabij-zijn.
Voor mensen een luisterend oor en een tochtgenoot zijn.
Mensen respectvol bejegenen,
in hun eigenheid erkenning geven,
ze in hun broosheid dragen en  ondersteunen.

Deze woorden zijn voor mij o zo duidelijk en zijn momenteel de drijfveer in mijn leven.
Heerlijk om dit ook van een ander te mogen lezen.

Vorige week Jordanie bezocht;  is een hele  belevenis:

Een reisverslag wordt dit  bewust niet, wel probeer ik te verwoorden welke indruk  sommige momenten op  mij nagelaten hebben.
Op de berg Nebo,waar Mozes  "Het beloofde  land"  aanschouwde en we  een zicht  hadden op de Dode Zee,Jericho,de Jordaan,...gingen volgende mijmeringen door me heen:
Eigenlijk is het leven een eenzame weg  om te gaan, elk op zijn eigenste manier,soms onbegrijpbaar ,ondoorgrondelijk voor een  ander.
Niemand kan mij,kan jou, ten volle begrijpen.
Waarderen we  mekaar daarin ten volle  ?!
Wie wijst me De weg,De waarheid,Het leven ?
't Is zoeken, kijken met  je ogen dicht,maar voelen.
Ook niet proberen  bij jezelf  om alles te  verwoorden, ook anderen daarin niet forceren.
"Gewoon" je eigen weg gaan en anderen ook hun weg laten gaan.

Bij het vergezicht op de  Jordaan-vallei en het meer van Galilea  was het mistig en regenachtig:
Het mysterie  van het leven laat zich niet onthullen; 't zou te  eenvoudig zijn om buiten ons te  vinden wat we zoeken.
Deze dag nodigt uit om binnen in onszelf te zoeken.
Zo laten we  het slechte weer los want het heeft zijn betekenis.

Een vooral innerlijk verrijkende reis !!!

Soms blijven we bij de pakken zitten , zijn  we moe gestapt, twijfelen we of we wel op de voor ons goede weg  zitten, vinden  we de gekozen weg veel te moeilijk, benijden we anderen die precies niet  zoekend  zijn en zo gemakkelijk door het leven gaan.

Als we ooit willen aankomen  is stappen de enige uitweg.  En wachten om er  aan te beginnen tot we over alle  informatie beschikken  is uit den  boze want we moeten voorbij  de  eerste  bocht  zijn  om de tweede te kunnen zien. Durven beginnen is al voor een groot stuk: geslaagd zijn!

Good  luck.

Ben momenteel het  boek: Uw brein als medicijn" van Dr.Servan-Schreiber aan het lezen.
(Door controle te krijgen over het emotionele brein in de hersenen kunnen  stoornissen  ontstaan  uit stress,depressie,...genezen)
Wordt vervolgd...

Alleen zij die onderweg zijn ,
kunnen de hoop koesteren ooit aan te komen.

De echte ontdekkingsreis is niet  van nieuwe landschappen te zien,
maar nieuwe ogen te hebben.

Wie een zonnetje brengt in het leven van de ander,
wordt er zelf ook door verwarmd.

Laat je gevoel spreken,
dan vormen de woorden de juiste zinnen.


Een rijk mens  is niet   iemand die het meeste  heeft,
maar iemand die het minst nodig heeft.

Jullie weten al dat wandelen  me fascineert, zodat ik toch eens per week een 20tal kilometers  in de wijde natuur doorbreng  en vooral op door plaatselijke wandelclubs uitgestippelde wandelingen .
Zo ook vorige  week toen plots op mijn weg een dame  opdook die ik vriendelijk begroette  en zij mij terug  een goeiendag wenste. We begonnen als wildvreemden een één uur durend gesprek waarbij zoveel raakpunten ter  sprake kwamen dat het ongelooflijk leek. Enkele  voorbeelden:
dezelfde vormings cursussen gevolgd, dezelfde interesses, dezelfde mensen kennen, elkaars "buikverhaal"  verstaan, dezelfde Compostella-droom.
Het werd een hartverwarmende ontmoetings-wandeling van twee  totaal onbekenden die mekaar zo wonderlijk goed verstonden  dat dit geen toeval was.
het leven kan toch mooi en boeiend zijn hé.
Wat een gelukzak ben ik toch  !

Voor mij is liefde: mensen in hun "zijn" aanvaarden zoals ze zijn , ook in hun voor mij gans anders-zijn.
Jij mag er zijn zoals je bent ; zo ben je de moeite waard en maak ik tijd voor jou om naar jou te luisteren, me in te leven in je innerlijk leven van gevoelens, gedachten, verwachtingen,...
Misschien geloof je hierdoor wat meer in jezelf, krijg je kracht, voel je wat enthousiasme, krijgt je leven een duwke in de rug.

Heel veel liefde toegewenst op je levenstocht !

Heb de voorbije weken de geest wat laten rusten in de mate dat dat echt mogelijk is.
Binnenkort hoor je terug van mij.

Hoe dikwijls luisteren we niet naar onszelf in plaats van naar de andere.
Hoe snel zijn we niet met een pasklaar antwoord, goeie raad, een oplossing.
Wellicht goed bedoeld, maar wat kan de boodschapper daarmee doen ?
Is het bij luisteren niet eerder te doen om ons hart open te stellen naar de andere en zijn leven bij ons binnen te laten ?
Een uitspraak is meestal ook maar het tipje van de sluier waarachter het echte verhaal schuil gaat.
We laten niet gemakkelijk het achterste van ons tong zien, dat vraagt vertrouwen.
En soms hebben we anderen nodig om te achterhalen wat er in ons diepere ik aan noden zit.
Hiernaar luisteren schept verbondenheid, begrip, warmte, mildheid.
"Ik voel me begrepen en aanvaard" zei me onlangs iemand.
Is het dit niet wat we allen nodig hebben: iemand die ons begrijpt en ons aanvaard , soms in ons gans anders-zijn.
Zo'n gesprekken geven me energie en levensenthousiasme.
groetjes,

Valt het jou ook op dat we door onze omgeving veel sneller een opmerking dan een compliment krijgen?  En dat die opmerkingen, die kritiek een negatief effect op ons hebben ?
Bij mij is dat toch zo. Ik voel me dan kleiner worden; een klein manneken die niks waard is, niets kan en nog dieper in de put kruipt en dus nog meer ineenkrimpt. Pijnlijk !
Een compliment daarentegen doet me groeien, meer geloven in mezelf, maakt me zodanig enthousiast dat ik bergen kan verzetten...geeft me precies vleugels. Heerlijk !
Laten we mekaar eens meer een compliment geven en daar dan ook de volle deugd van proeven, zowel van het geven als van het krijgen.
Misschien zou de wereld er een beetje anders door worden.

Als ik me door mensen geforceerd voel om te moeten veranderen, om aan een situatie  iets te moeten doen, om stappen in mijn leven te moeten zetten, om dat boek te moeten lezen, om rekening te moeten houden met heel veel goeie raad, hoe goed bedoeld ook, dan zak ik door mijn knieen van al dat gewicht. Ik voel me dan rotslecht, ik heb dan het gevoel dat ik niet goed ben zoals ik ben en moet veranderen om ne goeien te worden. Maar bij mij werkt dat niet , dat heeft zelfs een averechts effect. Ik ben niet meer gemotiveerd om te groeien; mijn geloof in mezelf is weg.
Wat ik dan wel nodig heb: liefdevolle mensen die me gaarne zien zoals ik ben !
Die in mij geloven en  me vertrouwen geven . Dan heb ik de moed om stappen te zetten en te groeien.

Maar vandaag iets doen is verdomd moeilijk.
We weten het soms zo goed dat er in ons leven iets moet veranderen  om gelukkig te zijn en innerlijke rust te vinden. We voelen ons  niet goed in ons vel, er ontbreekt enthousiasme, genieten is moeilijk, er komt sleur in ons leven, we beginnen te zagen en te klagen en dat is het dan.
We proberen ons te troosten met : iedereen heeft het al eens moeilijk; die moeilijke periode zal wel vanzelf overgaan; eigenlijk heb  ik het toch nog zo slecht niet. En we hopen dat het tij wel vanzelf zal keren.
Ofwel zien we geen uitweg, weten we niet wat we eraan kunnen doen en proberen we er het beste van te maken.
Ofwel nemen we het roer in handen, kijken we welke stappen(stapkes)  we kunnen , willen en durven zetten en gaan op "zoektocht". Avontuurlijk, soms beangstigend  van :waar ga ik uitkomen;
ga ik nog niet meer in de knoei met mezelf geraken ?

Lieve mens, al deze wegen heb ik bewandeld, bewandel ik nog en zal ik gans mijn leven blijven bewandelen. Soms ben ik dat "wandelen" beu, ga ik langs de weg zitten en,raar maar waar, er komt  dan "juist toevallig"  iemand op mijn pad die voor mij blijft supporteren en ik "sta terug op, neem mijn bed op en wandel, want de tijd van slapen is voorbij,......"(Elly en Rikkert)
Zalig van zo'n supporters te hebben , maar evenzeer van supporter te mogen zijn.

Vandaag  niets doen  is morgen leven als gisteren.

Gras groeit niet door eraan te trekken.

Geef me een pluim en ik krijg vleugels

Luister "voorbij" wat  ik zeg , hoor mijn verlangen

Ik geloof in de genezende kracht van  de liefde

Een authentieke menselijke ontmoeting is gebaseerd op betrokkenheid, openheid en gelijkwaardigheid

Je zelfvertrouwen groeit als je je geaccepteerd  en ondersteund voelt

Als je tranen konden spreken, wat zouden ze dan nu zeggen  ?

Blij dat je bij mij op bezoek komt;
Mag  ik me even voorstellen ?
Ik ben een "groeiend "mannelijk wezen dat zich qua leeftijd stilaan begint thuis te voelen op een website met een naam als "seniorennet".
Graag vertel ik iets over mijn levensevolutie , vooral van de laatste 5 jaar.

Mensen hebben me mijn ganse leven  al geboeid.
Altijd stond ik graag dicht bij hun leven want verbondenheid was mijn energiebron.
Dit fenomeen heeft zich nog meer gemanifesteerd door het overlijden van mijn zus.
Op de spontane  vraag die toen in mij opkwam van:
"moest ik nu sterven, zou ik tevreden terugblikken op mijn voorbije leven  ,"
antwoordde ik zonder er lang moeten over na te denken: NEEN.
Wat een confrontatie met mezelf; ik was er niet goed van.
En toch ben ik  nu nog heel dankbaar voor mijn eerlijk antwoord toen, want dat moment was de aanzet van een rijker, voller leven !

Want stilaan stelde  ik me open voor andere dingen die ik op mijn levensweg tegenkwam:
Ik maakte nieuwe vrienden die in dat "nieuwe" mannelijk wezen geloofden  en die samen met mij "op stap" wilden gaan. Ik noem ze mijn reisgezellen, mijn supporters,mijn klankborden, mijn wandelstokken, mijn zielsverwanten. Mensen bij wie ik me aanvaard voelde  zoals ik ben, bij wie ik ten volle mezelf mocht, kon  en durfde zijn.
In hun ogen was ik de moeite waard en dat deed me groeien en durven.
Ik gaf mijn leven een gans andere wending: ik begon psycho-therapie te studeren,volgde massage-weekends, stopte met mijn beroepsloopbaan en stapte in vrijwilligerswerk waar ik o zo dankbaar werd om de gave van het luisterend oor.

Ik krijg en maak meer tijd om de natuur in te stappen; 20 km per week ben ik zo onderweg met mezelf. Een heerlijk gevoel is het om met beide vaste voeten op moeder-aarde te staan en zo energie te voelen stromen.Soms brengt Iemand mensen op mijn pad en worden er fantastische ervaringen uitgewisseld,urenlang,met totaal onbekenden, waarmee gaandeweg,liefdevol en met heel veel respect en breeddenkendheid, een warme band ontstaat.

Maar mijn trektocht is, zowel letterlijk als figuurlijk, nog verre van voltooid.
Mijn volgende uitdaging, confrontatie met mezelf,wordt Santiago de Compostela.
De plannen zijn aan het rijpen, maar de drang, de kriebels,het verlangen om terug met mijn rugzak en met onbekenden contact te hebben zijn al heel intens aanwezig.

Met je oren,je blik,je handen voor mensen iets kunnen betekenen doet energie opborrelen en laat enthousiasme geboren worden.
't Is precies of ik heb een levensbron ontdekt die nooit uitdroogt, want wat ik geef krijg ik honderdvoudig terug. Zalig is dit !

Als de krant het dan heeft over het grote aantal depressies en zelfdodingen in ons land, over relatieproblemen en eenzamen, dan krimpt mijn buik in elkaar ,zucht ik diep en denk:
ik wil mensen die  het moeilijk hebben in hun leven,helpen.

Als ook jij nood hebt aan een luisterend oor,aan inzicht in jezelf,aan innerlijke rust,aan meer enthousiasme en levensvreugde, dan wil ik samen met jou kijken wat daarvoor nodig is.
Mijn mailbox , maar vooral mijn hart, staan voor jou open.
Lieve groeten.