Onze Peru-reis van deze zomer is een echte meevaller geworden. We hebben natuurlijk de natuur bewonderd, o.a. de machu pichu, maar vooral he…
Onze Peru-reis van deze zomer is een echte meevaller geworden.
We hebben natuurlijk de natuur bewonderd, o.a. de machu pichu,
maar vooral het contact,hoe miniem ook (Spaans is een noodzaak en dat mis ik) met de mensen daar was warm, echt gemeend hartelijk.
'k Herinner me tijdens een misviering die ik bijwoonde dat mijn "buren" tijdens de vredeswens me welgemeend vastpakten en me alle vrede toewensten, ik, de enige "bleekscheet" in de kerk was direct door hen opgenomen.
Of toen ik op zoek was naar een pamfluit en in de verschillende winkeltjes die ik bezocht men mij geduldig leerde op die pamfluit te spelen.
En toen ik op een pleintje zat te lezen en mijn schoenen liet poetsen. Naast mij op de bank kwam een gezin zitten dat met mij begon te praten en gemeend interesse toonde voor mij, die onbekende man.
Of die keer dat ik op een marktje een poppetje kocht dat kinderen met heel eenvoudig materiaal zelf hadden ineengeknutseld. Hoe ze deugd hadden toen ze me tevreden naar mijn aankoop zagen kijken.Ik die nooit souvenirs koop; maar dit had, en heeft nu nog ,veel betekenis voor mij.
Ik ervaarde dat het geslaagd zijn van een reis voor mij op de eerste plaats niet is: een goed hotel, goed eten, veel gezien hebben,maar veeleer terugkeren met wat spirituele baggage.
En dat ik daar verantwoordelijk voor ben, dat ik daar kan op zoek naar gaan als ik dat nodig heb.
Dat ik dat niet moet laten afhangen van de omstandigheden, maar kan kiezen om mijn hart open te stellen voor DE geest zodat Hij zijn werk kan doen.
Wat is het leven boeiend,maar niet eenvoudig.
Ben onlangs een psychiatrisch instituut gaan bezoeken. Volgende uitspraken van de woordvoerder zijn me bijgebleven: Centraal in het psychiat…
Ben onlangs een psychiatrisch instituut gaan bezoeken.
Volgende uitspraken van de woordvoerder zijn me bijgebleven:
Centraal in het psychiatrisch werk is de ONTMOETING tussen hulpvrager-hulpverlener en hij toonde hierbij een tekening van 2 personen die op de grond bij mekaar zaten.
Meegaan met die mensen,met hen een eindje op weg gaan.
"In de psychiatrie kom je onvermijdelijk bij zowel de hoogste als de diepste punten van het menselijk bestaan terecht. Je hebt niet alleen te maken met een lichaam maar ook met een levende en sprekende persoon die zijn menselijke problematiek voor je neerlegt.
Als je daar niet mee kunt omgaan,kun je er beter niet aan beginnen".
En dan de metafoor van de stoel:
De 4 poten zijn er voor: werk/ontspanning/relatie/zingeving(liefdevolle).
Zit maar eens op een stoel waarbij één van de poten te kort of te lang is;
dat onevenwicht is heel onaangenaam.
Wat dan als geen enkele poot even lang is.....of als er zelfs poten totaal ontbreken...
In zo'n situaties bevinden psychiatrische patienten zich.
Ik ben met een warm gevoel naar huis gereden met de overtuiging dat er in onze maatschappij nog heel veel heel goeie,lieve mensen zijn ,die jammer genoeg te weinig de voorpagina's van de dagbladen halen.
Wat een woord ?! En toch is dit voor mij nodig om echte innerlijke rust te ervaren. Soms ga ik het te ver zoeken ook al geeft loslaten in kl…
Wat een woord ?!
En toch is dit voor mij nodig om echte innerlijke rust te ervaren.
Soms ga ik het te ver zoeken ook al geeft loslaten in kleine dingen eveneens voldoening.
Enkele voorbeelden van de laatste dagen :
's Morgens vertrek ik met de wagen naar een georganiseerde wandeling; het regent;
ik twijfel of ik doorzet; ik beslis om toch te gaan stappen, fixeer me niet meer op de donkere wolken en op de enkele regendruppels die iets aankondigen dat niet deugd ,maar geniet van
in de natuur te zijn.........heb mijn paraplu niet moeten gebruiken !
'k Rijd met de wagen naar de startplaats van die wandeling;
alle mogelijke parkeerplaatsen in de wijde omtrek zijn reeds ingenomen;
mijn zenuwachtigheid daaromtrent laat ik los en ik rijd tot aan de startplaats en wat blijkt:
juist voor de ingang is één parkeerplaats die daar precies op mij lag te wachten. !
Soms ga ik stappen en hoop een interessant persoon te ontmoeten waarmee een warme,intense babbel kan.
Deze keer laat ik ook dit item los en wat gebeurt er ?
Inderdaad, een ontmoeting met een heel fijn iemand !!!
Vertrouwen we genoeg in die" Iemand", gelijk hoe je die ook benoemt,die ons hier op aarde gezet heeft en voor ons zorg draagt ????!!!!
Heb op een voordracht rond pelgrimeren me door volgende uitspraken laten raken:
-----------------------------------------------------------------------------------
De aantrekkingskracht van als pelgrim op stap te gaan is o.a. door loslaten terug ten volle mens worden.
Loskomen van vergroeiingen.
Een ervaring van een pasgeborene= nieuw leven.
Belevingen die in ons dagdagelijks leven als "gewoon" ervaren worden, zijn op zo'n tocht intenser.
In onze moderne tijd proberen we zo weinig mogelijk afhankelijk te zijn -we verzekeren ons voor alles wat maar kan, in de hoop niemand nodig te hebben;
Op zo'n tocht maken we ons opnieuw afhankelijk en ervaren we terug menselijke goedheid;
Een pelgrim wil "gezonden" worden, we zijn er "om" iets.
Ik ga niet van mijn "eigen" op weg, 't is geen privé-initatief.
Je moet niet zelf de zin van het leven uitzoeken, het leven heeft zin, omdat het ons gegeven is.
Als we op de tocht een ervaring van "zending" doen, gaan we ook ons hele leven makkelijker als zending zien.
De natuur zien als ruimte die me open rukt en "God" binnenlaat.
De natuur nodigt ook uit om ongekunsteld jezelf te zijn en je af te vragen wat je betekent voor de anderen en de "Andere".
Je leert meer in de bossen dan in de boeken
Zelf je rugzak dragen symboliseert de last die we met onszelf hebben en verzoent ons met onszelf.
Door wat er van buitenuit aan mij wordt aangereikt (natuur,medemens,...) word ik vrij van mezelf,
een bevrijding uit mezelf.
Heb deze week een poezie-avond bijgewoond. Hierna enkele uitspraken die me hebben geraakt: Bij iemand op de rand van het bed gaan zitten . I…
Heb deze week een poezie-avond bijgewoond.
Hierna enkele uitspraken die me hebben geraakt:
Bij iemand op de rand van het bed gaan zitten .
Is dat niet: iemand willen nabij zijn; begaan zijn , meeleven,luisteren,mee-voelen,bekommerd zijn,tochtgenoot,supporter,steun zijn,mee-stapper,nederig zijn.
Ik laat mij raken door jouw leven.
Is dit niet de zin van ons leven ?! Is het dit niet waar ik nu naar op zoek ben en soms al eens vind en een bron van enthousiasme is. Ik denk het...
Aan niets denken is grote kunst.
Via meditatie probeer ik er soms enkel te \"zijn\" en \"los te laten \" ,waardoor mijn energie-bron aangeboord wordt. Niet eenvoudig.
Babbelen is een reinigingsritueel.
Reinigen doet me denken aan een bad nemen;weg met ballast,angst,negatieve gedachten en plaats maken voor optimisme,initiatieven,zingen onder de douche.
Is praten ook niet :een bad nemen.
Als de werkelijkheid naar mij toekomt,is dit \"genade\".
Soms ,als ik \"toevallig\" bij het stappen, mensen tegenkom en we raken in gesprek , benoem ik die ontmoetingen als genade-momenten. Precies of er wordt mij een spiegel aangeboden,een uitnodiging, om naar mijn leven te kijken.
Donderdag 22 december 2005
Lieve lezer, Dit zijn mijn wensen voor jou voor 't nieuwe jaar: Als je zoekt,dat je mag vinden als je werkt,dat je voldoening mag krijgen al…
Lieve lezer,
Dit zijn mijn wensen voor jou voor 't nieuwe jaar:
Als je zoekt,dat je mag vinden
als je werkt,dat je voldoening mag krijgen
als je rust,dat je mag genieten
als je feest ,dat je mag bruisen
als je om iemand geeft,dat je mag stralen.
Ik wens je
een hart vol verlangen
en hoofd vol ideëen
een ziel vol vertrouwen
heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeeeeeeeel LIEFS !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Donderdag 1 december 2005
De echte ontdekkingsreis is niet van nieuwe landschappen te zien, maar wel nieuwe ogen te hebben. Gaan wandelen,op…
De echte ontdekkingsreis is niet van nieuwe landschappen te zien,
maar wel nieuwe ogen te hebben.
Gaan wandelen,op trektocht gaan, op reis gaan,steden bezoeken, cultuur opsnuiven,......
't is leerzaam,je komt nieuwe mensen tegen,'t ontspant en wat weet ik veel...
Is ons leven niet een continue trektocht, zoektocht,ontdekkingstocht:
we trekken, zoeken en soms ontdekken we iets van wie we zijn en begrijpen we iets meer van de zin van ons bestaan.
't Is precies of we krijgen nieuwe ogen: er komen andere mensen in ons leven , we worden milder,
onze blik wordt warmer, vriendschapsbanden worden gesmeed, kortom,'t leven ziet er meer rooskleurig uit ,we voelen een tinteling in ons lichaam en er leeft enthousiasme
En de tocht gaat verder en verder en verder....
Na de recent gehoorde getuigenis is mijn verlangen niet meer te stoppen:
ik wil op weg !!!
Eerder verzamelde kranteknipsels,artikels, boeken, internet-sites, alles komt nu boven en wordt enthousiast verslingerd; 'k sta versteld dat ik al zo geruime tijd aan deze tocht denk.
Vooral een bezinningsboekje voor de Compostela-pelgrim met als titel:"De lange weg naar binnen"
raakt me, zelfs meer dan de reisverhalen.
'k Vraag me af wat ik er ga zoeken.
Wat hoop ik te vinden? Rust ? Een nieuwe uitdaging?Mijn levensweg?Een richtingaanwijzer?
waar het echt om gaat in het leven ? Of iets van dit alles ?
Boeiend wordt het alleszins.
Je toekomstige pelgrim
Vrijdagavond een voordracht gehoord van een Compostella-pelgrim. Geen "show" over alle bezienswaardigheden of praktische informatie, maar e…
Vrijdagavond een voordracht gehoord van een Compostella-pelgrim.
Geen "show" over alle bezienswaardigheden of praktische informatie, maar een getuigenis van hoe zo'n tocht je innerlijke mens (je binnenkant) beinvloedt.
Enkele uitspraken die me bijbleven:
We kiezen deze tocht niet zelf; anderen doen hem ons cadeau.
Ik voelde me gezonden.
Alles wat gebeurt heeft een zin.
Als je vertrouwen hebt in het leven,
dan gebeuren de juiste dingen op het juiste moment.
Je leert loslaten: een mooi dorp, een magnifiek gesprek,fijne mensen...
Vertrek best alleen, zo heb je ruimte om "vreemden" te ontmoeten (jerusalem........emmaus)
Verwacht niet dat er in de slaapplaats-dorpjes iets te doen is.
Soms heb je de pijn van de buitenkant nodig om tot de binnenkant te komen.
Onverwerkte fasen uit je leven komen op zo'n tocht naar boven.
Gaandeweg kom je in het reine met jezelf.
Ik zie de mensen weer graag.
Mij heeft die avond in die zin geraakt dat mijn besluit om volgend jaar op pelgrimstocht te gaan zo goed als vaststaat en ik hoogstwaarschijnlijk alleen vertrek, iets voor Pasen.
't Geeft me een heel goed gevoel al iets concreet te kunnen en durven zeggen.
Donderdag 17 november 2005
Er zijn geen woorden die de pijn verzachten de stilte vullen van de veel te lange nachten... Er zijn alleen maar mensen die misschien versta…
Er zijn geen woorden
die de pijn verzachten
de stilte vullen
van de veel te lange nachten...
Er zijn alleen maar mensen
die misschien verstaan
en deze grijze dagen
een eindweegs met je gaan...
En er is Iemand die het lijden kent
en zomaar deze mensen
in je leven zendt...
Jan Coghe
Terzelfdertijd las ik een artikel over de pastorale werking in een psychiatrisch instituut:
Liefdevolle nabijheid:
---------------------
Mensen aandachtig en liefdevol nabij-zijn.
Voor mensen een luisterend oor en een tochtgenoot zijn.
Mensen respectvol bejegenen,
in hun eigenheid erkenning geven,
ze in hun broosheid dragen en ondersteunen.
Deze woorden zijn voor mij o zo duidelijk en zijn momenteel de drijfveer in mijn leven.
Heerlijk om dit ook van een ander te mogen lezen.
Peru-reis