Archief

Vorige week Jordanie bezocht;  is een hele  belevenis:

Een reisverslag wordt dit  bewust niet, wel probeer ik te verwoorden welke indruk  sommige momenten op  mij nagelaten hebben.
Op de berg Nebo,waar Mozes  "Het beloofde  land"  aanschouwde en we  een zicht  hadden op de Dode Zee,Jericho,de Jordaan,...gingen volgende mijmeringen door me heen:
Eigenlijk is het leven een eenzame weg  om te gaan, elk op zijn eigenste manier,soms onbegrijpbaar ,ondoorgrondelijk voor een  ander.
Niemand kan mij,kan jou, ten volle begrijpen.
Waarderen we  mekaar daarin ten volle  ?!
Wie wijst me De weg,De waarheid,Het leven ?
't Is zoeken, kijken met  je ogen dicht,maar voelen.
Ook niet proberen  bij jezelf  om alles te  verwoorden, ook anderen daarin niet forceren.
"Gewoon" je eigen weg gaan en anderen ook hun weg laten gaan.

Bij het vergezicht op de  Jordaan-vallei en het meer van Galilea  was het mistig en regenachtig:
Het mysterie  van het leven laat zich niet onthullen; 't zou te  eenvoudig zijn om buiten ons te  vinden wat we zoeken.
Deze dag nodigt uit om binnen in onszelf te zoeken.
Zo laten we  het slechte weer los want het heeft zijn betekenis.

Een vooral innerlijk verrijkende reis !!!

Soms blijven we bij de pakken zitten , zijn  we moe gestapt, twijfelen we of we wel op de voor ons goede weg  zitten, vinden  we de gekozen weg veel te moeilijk, benijden we anderen die precies niet  zoekend  zijn en zo gemakkelijk door het leven gaan.

Als we ooit willen aankomen  is stappen de enige uitweg.  En wachten om er  aan te beginnen tot we over alle  informatie beschikken  is uit den  boze want we moeten voorbij  de  eerste  bocht  zijn  om de tweede te kunnen zien. Durven beginnen is al voor een groot stuk: geslaagd zijn!

Good  luck.

Ben momenteel het  boek: Uw brein als medicijn" van Dr.Servan-Schreiber aan het lezen.
(Door controle te krijgen over het emotionele brein in de hersenen kunnen  stoornissen  ontstaan  uit stress,depressie,...genezen)
Wordt vervolgd...

Alleen zij die onderweg zijn ,
kunnen de hoop koesteren ooit aan te komen.

De echte ontdekkingsreis is niet  van nieuwe landschappen te zien,
maar nieuwe ogen te hebben.

Wie een zonnetje brengt in het leven van de ander,
wordt er zelf ook door verwarmd.

Laat je gevoel spreken,
dan vormen de woorden de juiste zinnen.


Een rijk mens  is niet   iemand die het meeste  heeft,
maar iemand die het minst nodig heeft.

Jullie weten al dat wandelen  me fascineert, zodat ik toch eens per week een 20tal kilometers  in de wijde natuur doorbreng  en vooral op door plaatselijke wandelclubs uitgestippelde wandelingen .
Zo ook vorige  week toen plots op mijn weg een dame  opdook die ik vriendelijk begroette  en zij mij terug  een goeiendag wenste. We begonnen als wildvreemden een één uur durend gesprek waarbij zoveel raakpunten ter  sprake kwamen dat het ongelooflijk leek. Enkele  voorbeelden:
dezelfde vormings cursussen gevolgd, dezelfde interesses, dezelfde mensen kennen, elkaars "buikverhaal"  verstaan, dezelfde Compostella-droom.
Het werd een hartverwarmende ontmoetings-wandeling van twee  totaal onbekenden die mekaar zo wonderlijk goed verstonden  dat dit geen toeval was.
het leven kan toch mooi en boeiend zijn hé.
Wat een gelukzak ben ik toch  !

Voor mij is liefde: mensen in hun "zijn" aanvaarden zoals ze zijn , ook in hun voor mij gans anders-zijn.
Jij mag er zijn zoals je bent ; zo ben je de moeite waard en maak ik tijd voor jou om naar jou te luisteren, me in te leven in je innerlijk leven van gevoelens, gedachten, verwachtingen,...
Misschien geloof je hierdoor wat meer in jezelf, krijg je kracht, voel je wat enthousiasme, krijgt je leven een duwke in de rug.

Heel veel liefde toegewenst op je levenstocht !

Heb de voorbije weken de geest wat laten rusten in de mate dat dat echt mogelijk is.
Binnenkort hoor je terug van mij.

Hoe dikwijls luisteren we niet naar onszelf in plaats van naar de andere.
Hoe snel zijn we niet met een pasklaar antwoord, goeie raad, een oplossing.
Wellicht goed bedoeld, maar wat kan de boodschapper daarmee doen ?
Is het bij luisteren niet eerder te doen om ons hart open te stellen naar de andere en zijn leven bij ons binnen te laten ?
Een uitspraak is meestal ook maar het tipje van de sluier waarachter het echte verhaal schuil gaat.
We laten niet gemakkelijk het achterste van ons tong zien, dat vraagt vertrouwen.
En soms hebben we anderen nodig om te achterhalen wat er in ons diepere ik aan noden zit.
Hiernaar luisteren schept verbondenheid, begrip, warmte, mildheid.
"Ik voel me begrepen en aanvaard" zei me onlangs iemand.
Is het dit niet wat we allen nodig hebben: iemand die ons begrijpt en ons aanvaard , soms in ons gans anders-zijn.
Zo'n gesprekken geven me energie en levensenthousiasme.
groetjes,

Valt het jou ook op dat we door onze omgeving veel sneller een opmerking dan een compliment krijgen?  En dat die opmerkingen, die kritiek een negatief effect op ons hebben ?
Bij mij is dat toch zo. Ik voel me dan kleiner worden; een klein manneken die niks waard is, niets kan en nog dieper in de put kruipt en dus nog meer ineenkrimpt. Pijnlijk !
Een compliment daarentegen doet me groeien, meer geloven in mezelf, maakt me zodanig enthousiast dat ik bergen kan verzetten...geeft me precies vleugels. Heerlijk !
Laten we mekaar eens meer een compliment geven en daar dan ook de volle deugd van proeven, zowel van het geven als van het krijgen.
Misschien zou de wereld er een beetje anders door worden.

Als ik me door mensen geforceerd voel om te moeten veranderen, om aan een situatie  iets te moeten doen, om stappen in mijn leven te moeten zetten, om dat boek te moeten lezen, om rekening te moeten houden met heel veel goeie raad, hoe goed bedoeld ook, dan zak ik door mijn knieen van al dat gewicht. Ik voel me dan rotslecht, ik heb dan het gevoel dat ik niet goed ben zoals ik ben en moet veranderen om ne goeien te worden. Maar bij mij werkt dat niet , dat heeft zelfs een averechts effect. Ik ben niet meer gemotiveerd om te groeien; mijn geloof in mezelf is weg.
Wat ik dan wel nodig heb: liefdevolle mensen die me gaarne zien zoals ik ben !
Die in mij geloven en  me vertrouwen geven . Dan heb ik de moed om stappen te zetten en te groeien.