Berichten van 14 november 2005 tot 20 november 2005

Vrijdagavond een voordracht gehoord van een Compostella-pelgrim.
Geen "show" over alle bezienswaardigheden of praktische informatie,  maar een getuigenis van hoe zo'n tocht je innerlijke mens (je binnenkant)  beinvloedt.
Enkele uitspraken die me bijbleven:

We kiezen deze tocht niet zelf; anderen doen hem ons cadeau.
Ik voelde me gezonden.
Alles wat gebeurt heeft een zin.
Als je vertrouwen hebt  in het leven,
dan gebeuren de juiste dingen op het juiste moment.
Je leert loslaten:  een mooi dorp, een magnifiek gesprek,fijne mensen...
Vertrek  best alleen, zo heb je ruimte om "vreemden" te ontmoeten (jerusalem........emmaus)
Verwacht niet dat er in de slaapplaats-dorpjes iets te doen is.
Soms heb je de pijn van de buitenkant nodig om tot de binnenkant te komen.
Onverwerkte  fasen uit je leven  komen op zo'n tocht naar boven.
Gaandeweg kom je in het reine met jezelf.
Ik zie de mensen weer graag.

Mij heeft die avond in die zin geraakt  dat mijn besluit om volgend jaar op pelgrimstocht te gaan zo goed  als vaststaat en ik hoogstwaarschijnlijk alleen vertrek, iets voor Pasen.

't Geeft me een heel goed gevoel al iets concreet te kunnen en durven zeggen.

Er zijn geen woorden
die de pijn verzachten
de stilte vullen
van de veel te lange nachten...

Er zijn alleen maar mensen
die misschien verstaan
en deze grijze dagen
een eindweegs met je gaan...

En er is Iemand die het lijden kent
en zomaar deze mensen
in je leven zendt...

Jan Coghe


Terzelfdertijd  las ik een artikel over de pastorale werking in een psychiatrisch instituut:

Liefdevolle nabijheid:
---------------------

Mensen aandachtig en liefdevol nabij-zijn.
Voor mensen een luisterend oor en een tochtgenoot zijn.
Mensen respectvol bejegenen,
in hun eigenheid erkenning geven,
ze in hun broosheid dragen en  ondersteunen.

Deze woorden zijn voor mij o zo duidelijk en zijn momenteel de drijfveer in mijn leven.
Heerlijk om dit ook van een ander te mogen lezen.