STARTBAAN

...wintervoorraad te veel, waar zijn eekhoorns en
evers?

...de regen, mist, is niet meer...de weg naar een
lekkere koffie is ondanks het verdwijnen van deze ongemakken eindeloos
lang...rustbanken onderweg met metalen zit zijn niet aan te raden...te koud nu,
te warm in de zomer....hoor me klagen....te nat, te mistig, te koud, te
warm....als ik met dat klagen alleen ben, zal ik me SCHAMEN... 

In onbruik geraakte SPULLEN etaleren op
vensterblad, moet kunnen.

De mist hult
ons in een geheimzinnig sfeertje....

Dreigende zware lucht voor mij, al rijdend leg ik
dit vast en zoek naar een parking. Hier had ik de schrik van mijn leven, het
werd plots nacht en stortregen overrompelde mij met oorverdovend
lawaai.

een scherm tegen regen, maar wind...storm, deze
man weet het....

Voor ieder met koude of warme voeten, de strijk
laat je maar voor mij...

Knap bij winderig
weer

Zo een scheve auto heb ik
niet...

Een nieuwe brug wordt
ingewandeld

De oude man en de zee...

ROES uitslapen na nachtje stappen...

Mijn blogje is 259 dagen bestaande
En dit is de VijFHONDERSTE foto


Dat ik iets heb met bomen mag na zoveel dagen en foto's wel duidelijk zijn
voor mijn trouwe bezoekers. We schrijven 1978 ergens op verlof in zuid
Frankrijk. Een nagelnieuwe NIKON EL analoge reflex met elektronisch gestuurde
sluiter, in die tijd nog in de kinderschoenen,  was mijn speelgoed. Een boom
midden een klein stukje gerijpte haver was het doel. Na heel wat kruipwerk op
een heuveltje aan de rand kon ik het volgende beeld vastleggen. De wind speelde
mee en maakte een speels kleurverschil in de wiegende havertoppen.
Dit ding, bombastisch omlijst,ook uit de tijd van toen, hangt nog altijd heel
kort in mijn omgeving... Met de beschikbare apparatuur van nu zou deze foto een
betere kwaliteit hebben en in geen tijd gemaakt zijn....zou de belevenis ook zo
groot zijn ?
Groetjes aan ieder en bedankt voor uw trouw bezoek
ENER

Gehurkt zit ik op een smal wandelpad. Rechts van mij een prikkeldraad, links
massa's paddestoelen in miniformaat afgeschermd van het vroege zonlicht door
dichtbegroeide haagbeuk. De vruchtjes worden in mijn kinderlijke fantasie
dorpjes en zie, menig architect zou trots zijn zoiets FUTURISTISCH te kunnen
bouwen.... Enkele wandelaars lopen op de punten van hun tenen, zwijgend voorbij.
En ik droom, nog steeds gehurkt,verder.

Het afscheid nemen van de zomer is in de natuur niet voor ieder hetzelfde. De
ene soort boom blijft langer groen , andere soorten nemen afscheid in prachtige
warme KLEUREN. Een van mijn favorieten is de Amerikaanse eik, hier in Alden
Biezen waar de parking vol staat met tientallen bomen van deze soort. De zon in
tegenlicht kan dat alleen maar onderstrepen...

De bodem van het bos is bedekt met bladeren van de struiken. Bij de eerste
aangewakkerde wind worden ook de kruinen van het bovenbos kaal. De stevige
stammen en takken van deze STOERE KNAPEN dragen een mooi gekleurde kruin als
door duizend spots verlicht. De wind klaart de klus in een paar dagen.....en zij
rusten een tijdje na een vruchtbare zomer...hier sta ik telkens weer van te
kijken....

Zolang er paadjes of voetsporen zijn in het bos ben ik op goede weg, dacht
ik, of toch niet? Het overkwam mij in de buurt van Vaals, drielandenpunt. Het
bos lijkt niet groot maar zonder aanduiding ben je al vlug in rondjes aan het
lopen. Verdwalen was het niet maar als je enkele malen over je eigen
wandel-limiet gaat dan ben je uiteindelijk slachtoffer van de
eigenzinnigheid....een brandende haard zette mij uiteindelijk op het goede spoor, de rook en
geur waren overduidelijk...In het boscafé met toch wel een originele naam"HET
HIJGEND HERT" bestelde ik hijgend, een koffie. De terugweg was veel verder,maar over aangelegde wegen.

Ze zijn nauwelijks zes maanden oud. In die tijd zijn ze dag en nacht bezig,
een dubbel leven als het ware. Niemand treurt er om als ze sterven, het decor
veranderd, een laatste keer maken ze voor ons een TAPIJT van duizenden
kleurtinten om het menselijke knoeiwerk te
verdoezelen...

Met wat verbeelding hoor je de wind spelen in de vleugels van een buizerd
hoog in de lucht. Een stevig omheind begraafplaatsje, midden velden in de
nabijheid van een dorpje, zo klein dat ik zelfs de naam vergeten ben. Met enige
moeite reikt "reflex"over de muur. In de voorziene ruimte is nog plaats voor
een tweetal URNEN. Wij zijn enkele dagen voor één november. Dit is een moment om
samen deze stilte te delen...