Archief

Gehurkt zit ik op een smal wandelpad. Rechts van mij een prikkeldraad, links
massa's paddestoelen in miniformaat afgeschermd van het vroege zonlicht door
dichtbegroeide haagbeuk. De vruchtjes worden in mijn kinderlijke fantasie
dorpjes en zie, menig architect zou trots zijn zoiets FUTURISTISCH te kunnen
bouwen.... Enkele wandelaars lopen op de punten van hun tenen, zwijgend voorbij.
En ik droom, nog steeds gehurkt,verder.

Het afscheid nemen van de zomer is in de natuur niet voor ieder hetzelfde. De
ene soort boom blijft langer groen , andere soorten nemen afscheid in prachtige
warme KLEUREN. Een van mijn favorieten is de Amerikaanse eik, hier in Alden
Biezen waar de parking vol staat met tientallen bomen van deze soort. De zon in
tegenlicht kan dat alleen maar onderstrepen...

De bodem van het bos is bedekt met bladeren van de struiken. Bij de eerste
aangewakkerde wind worden ook de kruinen van het bovenbos kaal. De stevige
stammen en takken van deze STOERE KNAPEN dragen een mooi gekleurde kruin als
door duizend spots verlicht. De wind klaart de klus in een paar dagen.....en zij
rusten een tijdje na een vruchtbare zomer...hier sta ik telkens weer van te
kijken....

Zolang er paadjes of voetsporen zijn in het bos ben ik op goede weg, dacht
ik, of toch niet? Het overkwam mij in de buurt van Vaals, drielandenpunt. Het
bos lijkt niet groot maar zonder aanduiding ben je al vlug in rondjes aan het
lopen. Verdwalen was het niet maar als je enkele malen over je eigen
wandel-limiet gaat dan ben je uiteindelijk slachtoffer van de
eigenzinnigheid....een brandende haard zette mij uiteindelijk op het goede spoor, de rook en
geur waren overduidelijk...In het boscafé met toch wel een originele naam"HET
HIJGEND HERT" bestelde ik hijgend, een koffie. De terugweg was veel verder,maar over aangelegde wegen.

Ze zijn nauwelijks zes maanden oud. In die tijd zijn ze dag en nacht bezig,
een dubbel leven als het ware. Niemand treurt er om als ze sterven, het decor
veranderd, een laatste keer maken ze voor ons een TAPIJT van duizenden
kleurtinten om het menselijke knoeiwerk te
verdoezelen...

Met wat verbeelding hoor je de wind spelen in de vleugels van een buizerd
hoog in de lucht. Een stevig omheind begraafplaatsje, midden velden in de
nabijheid van een dorpje, zo klein dat ik zelfs de naam vergeten ben. Met enige
moeite reikt "reflex"over de muur. In de voorziene ruimte is nog plaats voor
een tweetal URNEN. Wij zijn enkele dagen voor één november. Dit is een moment om
samen deze stilte te delen...

Middelheim, beelden, bollen en BOMEN...

Middelheim, beelden en BOLLEN....

Middelheim, statische en levende BEELDEN.

Deze mensen kruisen elkaar, komen en gaan. De schaduwen wijzen altijd in een
richting, worden korter en langer. Gelukkig is dit niet hetzelfde voor de 
mensen....