Tibet

http://www.evawaseerst.be/held.htm

Wie de moeite neemt om zich over Edgar Mitchell te informeren, kan moeilijk anders dan besluiten dat hij een integer, bescheiden en intelligent man moet zijn. Hij werd geboren in 1930 en groeide op in de buurt van Roswell (in de staat New Mexico) waar in 1947 het meest mysterieuze UFO incident aller tijden plaatsvond. Er zou daar namelijk een buitenaards ruimtetuig zijn neergestort (zie de rubrieken over Roswell).

 

Mitchell was sterk onder de indruk van het voorval.

Later zou hij zelfs gaan vermoeden dat de overheid zaken verborgen hield. Maar hij besefte maar al te goed dat hij nooit zou kunnen achterhalen wat er nu precies was gebeurd.

 

Op drieëntwintigjarige leeftijd ging hij bij het Amerikaanse leger waar hij werd klaargestoomd tot modelpiloot. Hij sleepte er de ene erkenning na de andere in de wacht.

In 1966 zou NASA hem selecteren als astronaut. Zijn verleden en toekomst stonden in het teken van de lucht- en ruimtevaart. En van zijn werkgever.

 

Tot de maanlanding zijn leven grondig overhoop haalde. En hij - net als andere astronauten overigens - op aarde terugkeerde met een andere kijk op het leven.

Volgens Mitchell zelf kwam dat doordat zijn geest op de maan een metamorfose had ondergaan. Hij was er als het ware opgenomen geweest in wat hijzelf 'een gemeenschappelijk bewustzijn' noemde. 'Ik maakte er deel uit van een wereld waar geesten elkaar aanvoelden.'

 

Moeilijk te achterhalen of Mitchell al vóór zijn vertrek naar de maan op de hoogte was van vertrouwelijke informatie. Maar dat hij bevriend was geraakt met enkele topfunctionarissen staat vast.

 

Decennia later (eind de jaren '90) zou hij publiekelijk het volgende verklaren: 'De overheid heeft buitenaardse ruimtetuigen onderzocht. Ze is er al zestig jaar van op de hoogte dat de aarde in het verleden werd bezocht door een buitenaardse beschaving'.

En het valt daarbij op dat zijn collega maanlanders hem eigenlijk niet tegenspraken. Integendeel, sommigen gingen zélf verbazingwekkende uitspraken doen. (Of ze gingen zich als fanatieke gelovigen gedragen.)

***

Mitchell heeft op de maan letterlijk en figuurlijk het licht gezien. Het lijdt daarbij geen twijfel dat hij op de hoogte is van top secret informatie. Zowel over Roswell als over de maan. Hij stond nu eenmaal zeer dicht bij de bron.

Hij wil naar eigen zeggen later niet als bedrieger worden afgeschilderd. Vandaar dat hij met zijn verklaringen naar buiten is gekomen.

 

Hij beweert dat hij zijn bronnen niet openbaar kan maken omdat hij daardoor mensen in gevaar zou kunnen brengen.

Voor zijn eigen veiligheid vreest hij niet. En blijkbaar weet hij maar al te goed tot hoever hij mag gaan. 'Ze zullen me met rust laten omdat de buffer die ze (de machthebbers) ondertussen hebben opgebouwd, wel tegen een stootje kan.'

Zijn geloofwaardigheid werd dan ook door de media jarenlang subtiel ondermijnd. Dat was nodig want zijn uitspraken zijn - ook zonder dat hij namen noemt - opzienbarend.

 

Wie documentaires ziet waarin hij aan het woord is, hoort hem vaak zeggen dat de maanlanding een keerpunt was in zijn leven. Maar daar houdt het dan ook op. Over zijn ware overtuiging laat men hem blijkbaar liever niets zeggen.

 

Op de uitlatingen van Mitchell reageert NASA met de woorden: 'Hij is een groot Amerikaan maar we hebben absoluut niets te verbergen ...'.

 

http://www.evawaseerst.be/roswellvv.htm

Roswell: Operatie Paperclip

 

Diegenen die het voor het zeggen hebben, kunnen achteraf de feiten verdraaien en nuanceren. Van een hard bewijs kunnen ze een fait divers maken door de geloofwaardigheid van getuigen in vraag te stellen of door deze - als het echt moet - onder druk te zetten. De aanwijzingen echter, waaruit blijkt dat ze onze ware roots verborgen houden, stapelen zich op.

 

En in één van die aanwijzingen, spelen nazi's - hoe verwerpelijk hun ideeën ook waren - een hoofdrol.

 

De echte nazi leiders hadden duistere banden met al even duistere genootschappen. Zo waren ze bezeten van hun zoektocht naar het godenras. Een zoektocht waar ze onwaarschijnlijk veel tijd, kennis en geld hebben ingestopt.

Hun geleerden waren wereldtop. Hoewel sommige onder hen vandaag al te makkelijk worden afgedaan als fantasten. Vooral omdat ze in latere tijden zouden beweren dat ze beroep hadden gedaan op kennis die afkomstig was van een buitenaardse beschaving.

 

Het heeft er echter alle schijn van dat de nazi's inderdaad op de hoogte waren van geheime kennis. Zo wisten ze wellicht meer over de ware afkomst van de mens.

Dat ze zichzelf graag als afstammelingen van de goden hadden gezien, spreekt voor zich. Zo gaat dat met veroveraars.

 

Het staat trouwens nog steeds niet vast waar het woord nazi vandaan komt. Het zou eerder een duistere mythische achtergrond hebben dan dat het de afkorting zou zijn van 'nationalsozialismus'. Nazi was overigens ook de naam van een god in het oude Soemerië.

 

Als het echter hun bedoeling was zichzelf te vergoddelijken dan waren er wel efficiëntere methoden dan het organiseren van dure en tijdverspillende expedities die hun genetische banden met het godenras moesten bewijzen.

Onder het mom van wat als een zoektocht naar die banden werd gepropageerd - de propaganda was weliswaar meegenomen - stuurde Hitler zijn gezanten naar de verste uithoeken van de wereld. Niet zozeer op zoek naar genetische bewijzen. Maar om buitenaardse technologieën te onderzoeken. Technologieën afkomstig van tuigen die men, onder meer in Tibet, verborgen zou hebben gehouden.

 

Tussen haakjes: de bezorgdheid die Amerika nu voor Tibet toont, mag dan met mensenrechten te maken hebben, het zou niet verbazen dat ze tevens een uitvloeisel is van de banden die de nazi's ooit hadden met de Tibetanen.

 

In 'Operatie Paperclip' liepen de Amerikanen zichzelf op het einde van de oorlog voorbij om de nazi geleerden - bij wijze van spreken - weg te kapen en op de meest geheime locaties onder te brengen. Daardoor zullen wij wellicht nooit weten in welke mate de nazi's hebben bijgedragen tot de gigantische technologische boom van de laatste 50 jaar.

Het moet daarbij wel gezegd dat de Duitse genieën de bui hadden zien aankomen en maar al te blij waren dat ze bij de Amerikanen een luxe onderkomen vonden. Vooral in New Mexico (dus ook in Roswell) zouden ze zeer goed vertegenwoordigd zijn geweest.

 

 

http://www.evawaseerst.be/feit.htm

De piramiden in Egypte: Onmogelijke feiten

 

Van alle mysteries die de piramiden omringen, zijn er twee die men gerust als ‘onmogelijk’ mag bestempelen.

 

Een eerste is het feit dat de farao’s geen tekenen van macht in de echte piramiden lieten aanbrengen. Ze hadden schilders, beeldhouwers en wellicht ook schrijvers ter beschikking. Het schrift bestond namelijk al honderden jaren vóór er van Djoser of Khufu (Cheops) sprake was. En farao’s waren machtsmensen. Daarover bestaat niet de minste twijfel. Zo bewijst de Narmerpallet dat machthebbers hun macht lieten uitbeelden. Iets wat eigen is aan de mens zoals wij hem kennen.

 

Onvoorstelbaar is dat de eerste piramideteksten pas hun intrede doen met de piramide van Oenas, dus pakweg 130 jaar nadat de laatste echte piramide zou zijn opgericht (deze van Menkaure).

 

 

Het tweede onmogelijke feit is de vaststelling dat nergens een aanwijzing te vinden is over de manier waarop de piramiden werden gebouwd.

Volgens de geschiedenisboeken waren er tienduizenden mensen bij betrokken. Ontelbare hooggeplaatste en geniale personen hebben er hun hele leven aan gewijd. En toch vindt men in de vele graven of mastabas niet eens een hint naar de bouw van de piramiden.

 

 

Voor foto’s: zie de link hierboven

 

 

http://www.evawaseerst.be/toekomst.htm

De rubriek werd lichtjes gewijzigd. 
(Vandaar dat dit bericht goed lijkt op het vorige)

Vrouwen die de man trachten te evenaren, hebben een gebrek aan ambitie ... (Timothy Leary, Amerikaans psycholoog)

 

 

Kan de vrouw de toekomst redden?

 

 

Vrouwen waren ooit hoog verheven boven de gewone stervelingen. De goden waren 20.000 jaar lang wellicht uitsluitend godinnen.

 

Van zowat 32.000 jaar tot circa 12.000 jaar geleden moeten vrouwen simpelweg superieure wezens zijn geweest. Het is een vaststelling die uit de oudste kunstwerken naar voor komt.

 

Doch na de megacatastrofen deed er zich een totale ommekeer voor, doordat de supermens van het toneel verdween.

De natuur had de mens gedwongen zich te schikken naar haar wetten. Het spirituele moest plaats ruimen voor machtswellust. En de vrouw werd als het ware de slavin van de man. Een onrecht dat vele duizenden jaren zou aanslepen. Zelfs vandaag nog, wordt ze in heel wat landen op een onmenselijke manier misbruikt.

 

Nu zouden sommige studies zelfs aantonen dat mannen over het algemeen intelligenter zijn dan vrouwen. Daarbij zou de grootte van de hersenen een rol spelen volgens de wetenschappers. Vrouwen hebben nu eenmaal - doorgaans - kleinere hersenen dan de man.

 

Andere studies tonen dan weer aan dat de grootte van het brein een volstrekt onbetrouwbare factor is voor het meten van intelligentie.

 

Geestelijke ontwikkeling was voor de vrouw echter gedurende vele millennia eerder taboe. Het zou daarom een wonder zijn als ze intellectueel niet achterop zou zijn geraakt.

 

Maar zoals iedereen weet, zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

 

Vrouwen hebben - over het algemeen uiteraard - iets meer hersenverbindingen dan mannen. Het heeft er trouwens alle schijn van dat die ervoor zorgen dat de mens is wat hij is: een ongezien wezen op deze planeet.

De verbindingen zouden immers bijdragen tot ons bewustzijn. En dat laatste is - samen met de wijsheid die eruit voortvloeit - niet te meten met de huidige maatstaven.

 

Het peilen van intelligentie richt zich vandaag vooral op kennis die zich in één specifiek deel van de hersenen bevindt. Het zou de man een twijfelachtig voordeel opleveren. Doordat de verschillende regionen in zijn hersenen minder met elkaar communiceren, zou hij beter kunnen focussen.

 

Voorlopig gaat de vrouw echter niet uit van de mogelijkheden die haar brein biedt en meet ze zich te veel aan de criteria die gelden in een mannenwereld. Hierdoor treden vaak net de vrouwen met typisch mannelijke karaktertrekken op het voorplan. Een scenario dat de wereld op termijn nog meer kan doen afglijden.

 

Het lijkt cynisch om te geloven in de kracht van de vrouw als men ziet hoe ze zich nog vaak laat gebruiken door de man. Zo wordt ze door de seksindustrie schaamteloos letterlijk en figuurlijk verkracht. Iets waar het internet ijverig aan meewerkt.

Toch zou net deze absurde trend wel eens de katalysator kunnen zijn die een aantal sterke vrouwen doet opstaan. Vrouwen die de strijd met de man bewust niet aangaan maar vertrouwen op hun eigen waarden. En het internet zou hen daarbij kunnen helpen. Het maakt het voor vrouwen vandaag zoveel makkelijker om hun overtuiging kracht bij te zetten en hun stem te laten horen.

 

 

***

 

 

Waarom de wereld misschien beter door vrouwen zou worden geregeerd.

 

Lange termijn studies - onder meer aan de Universiteit van Valencia - hebben aangetoond dat vrouwen doorgaans meer inlevingsvermogen hebben dan mannen (Spanish Journal of Psychology 2009, Vol.12 No1 76-83).

Eerdere studies hadden al aangetoond dat ze meer last hebben van schuldgevoel. Verder zouden ze spiritueler zijn en vooral een rechtvaardiger oordeel kunnen vellen.

 

Inlevingsvermogen, geweten, aanvoelen van onrecht, eerbied voor alle leven, spiritualiteit (zelfs paranormale gaven) ... het zijn waarden die men eerder in verband zou brengen met vrouwen dan met mannen. Mannen zouden - over het algemeen - meer uit zijn op persoonlijke macht en aanzien.

 

Van kleine gewelddaden tot moord, met alles ertussenin: mannen plegen ontstellend meer misdaden dan vrouwen. Zij verschuilen zich daarbij achter hun testosterongehalte (het zogenaamde mannelijke agressiehormoon). Maar het is zeer de vraag of pedofilie - één van de misdaden waarbij ze oververtegenwoordigd zijn - te maken heeft met testosteron. Het begaan van misdaden lijkt eerder ingegeven door een tekort aan medeleven en schuldgevoel. En dus een teveel aan egocentrisme.

 

Medeleven en schuldgevoel - twee superieure gaven van de mens die voortkomen uit zijn bewustzijn - worden al te vaak als soft omschreven. Een schande natuurlijk. Maar in een wereld waarin alles om de macht lijkt te draaien, niet meer dan normaal.

Als de mens echter niet zelf ingrijpt, dan zullen die gaven van de aardbol verdwijnen.

Dan zal de machtswellust blijven toenemen. Iets waar alle grote profeten ons in het verleden voor hebben gewaarschuwd.

 

 

***

 

 

Om de planeet leefbaar te houden, moet er iets grondig veranderen. En daarom moeten vrouwen eerst in alle landen aan verkiezingen kunnen deelnemen. Want al dragen ze het moederinstinct in zich, het zou niet verbazen als meer vrouwen dan mannen bereid zouden zijn tot het nemen van de meest noodzakelijke stap: het terugdringen van de wereldbevolking door geboortebeperking.

 

Niet alleen geboortebeperking overigens, maar ook een betere opvoeding is broodnodig. Niet macht of aanzien, maar het op de wereld zetten van een 'rechtschapen mens’ zou het hoogste doel moeten zijn. Meer nog: het zou het enige mogen zijn dat er werkelijk toe doet. Hoe soft dit ook moge klinken.

 

Pas nadien kan het volgende punt op tafel komen: het toekennen van rechten aan andere levensvormen. Want jawel, ook planten en dieren zouden een stem in ons rechtssysteem moeten krijgen.

 

Het is echter ondenkbaar dat ze een eerlijke behandeling krijgen zolang de mens zelf de touwtjes in handen houdt. Een rechtvaardige houding tegenover alle leven kan de democratie nooit voor mekaar krijgen. Vrouwen mogen dan nog iets minder egocentrisch dan mannen, het zal wellicht niet baten.

 

Dat macht en rechtvaardigheid niet samengaan, wisten we al. Rechtvaardige leiders kunnen zich onmogelijk handhaven. Hoewel rechtvaardigheid het nemen van bikkelharde maatregelen niet uitsluit, kan het niet op tegen de schijnheiligheid van de intrige. Een wapen waarvan uiteraard niet alleen mannen gebruik maken.

Daarom moeten we via de democratie de fakkel durven doorgeven aan een machtsorgaan dat weliswaar nog moet worden uitgevonden. En dat moet ingaan tegen ons egocentrisme.

 

Toch nog een geruststelling voor diegenen die het met dat laatste niet eens zijn: het is maar wishful thinking.

Niemand weet immers hoe die (virtuele?) leider er dan zou moeten uitzien. Hoe hij in de handen kan blijven van de juiste mensen. Hoe hij voldoende slagkracht zou kunnen krijgen om zijn beslissingen door te drukken. En vooral: hoe men de mens ooit zover zou kunnen krijgen om ervoor te kiezen.

 

Hoewel men diegenen achter de schermen niet moet onderschatten. Ze lijken dan wel als een kip zonder kop profijt te halen uit het alles overwoekerende natuurrecht - dat van de sterkste - maar net zij moeten beseffen dat dit niet kan blijven duren. Dus wie weet wat ze ondertussen aan het uitbroeden zijn?

 

 

http://www.evawaseerst.be/toekomst.htm

Vrouwen die de man trachten te evenaren, hebben een gebrek aan ambitie ... (Timothy Leary, Amerikaans psycholoog)

 

 

Het wordt stilaan duidelijk.

Lange termijn studies - onder meer aan de Universiteit van Valencia - hebben aangetoond dat vrouwen meer inlevingsvermogen hebben dan mannen (Spanish Journal of Psychology 2009, Vol.12 No1 76-83).

Eerdere studies hadden al aangetoond dat vrouwen tevens meer last hebben van schuldgevoel dan mannen.

Verder zouden vrouwen eerder dan mannen paranormale gaven bezitten.

Inlevingsvermogen, geweten, aanvoelen van onrecht, eerbied voor alle leven, spiritualiteit ... het zijn waarden waar vrouwen over het algemeen meer belang lijken aan te hechten dan mannen. Mannen lijken eerder macht en egocentrisme na te streven. (Wie deze site heeft gelezen, weet waarom.)

Van kleine gewelddaden tot pedofilie en doodslag, met alles ertussenin: het percentage misdaden dat door mannen wordt gepleegd, ligt schrikbarend hoog. Iets wat zeker niet het gevolg kan zijn van een teveel aan medeleven of schuldgevoel. Twee superieure waarden die al te vaak als 'soft' worden omschreven. Een schande natuurlijk. Maar in een wereld waarin alles om de macht lijkt te draaien, niet meer dan normaal.

Als de mens echter niet zelf ingrijpt, dan zullen medeleven en schuldgevoel volledig van deze planeet verdwijnen.

Dan zal de machtswellust blijven toenemen. Iets waar alle grote profeten ons in het verleden voor hebben gewaarschuwd.

 

 

Kan de vrouw de toekomst redden?

 

Vrouwen waren ooit hoog verheven boven de gewone stervelingen. De goden waren 20.000 jaar lang, wellicht uitsluitend godinnen.

 

Van zowat 32.000 jaar tot circa 12.000 jaar geleden moeten vrouwen simpelweg superieure wezens zijn geweest. Het is een vaststelling die uit de oudste kunstwerken naar voor komt.

 

Doch na de megacatastrofen deed er zich een totale ommekeer voor, doordat de supermens van het toneel verdween.

De natuur had de mens gedwongen zich te schikken naar haar wetten. Het spirituele moest plaats ruimen voor machtswellust. En de vrouw moest onderdoen voor de man.

 

Nu zouden sommige studies zelfs aantonen dat de man over het algemeen intelligenter zou zijn dan de vrouw. Daarbij zou de grootte van de hersenen een rol spelen volgens de wetenschappers. De vrouw zou namelijk doorgaans kleinere hersenen hebben dan de man.

 

Larie natuurlijk. Vooral omdat herseninhoud er niets mee te maken heeft. Anders zouden Neanderthalers slimmer zijn geweest dan de Homo Sapiens. Of zou de huidige mens het moeten afleggen tegen - pakweg - een walvis. Want die heeft een grotere herseninhoud.

 

Wel werd de vrouw duizenden jaren lang onderdrukt door de fysieke kracht en geldingsdrang van de man. Zij werd zelfs beschouwd als zijn persoonlijke bezit. Het zou daarom een wonder zijn als ze intellectueel niet achterop zou zijn geraakt.

 

Maar zoals iedereen weet, zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

 

De vrouw heeft - over het algemeen uiteraard - meer hersenverbindingen dan de man. En het zijn die verbindingen die verantwoordelijk zijn voor iets dat veel hoger aangeschreven zou moeten staan dan datgene wat men vandaag intelligentie noemt: wijsheid.

Wijsheid is spijtig genoeg niet te meten met de huidige - op egocentrisme gebaseerde - maatstaven. De huidige criteria waarmee men intelligentie tracht te meten, zijn immers te zeer gericht op de mannenwereld. Het zijn criteria die zich toespitsen op kennis die zich in één specifiek deel van de hersenen bevindt. En doordat de verschillende regionen in de hersenen bij de man minder met elkaar communiceren, zou dat de man een twijfelachtig voordeel opleveren. Hij zou beter kunnen focussen.

 

Voorlopig gaat de vrouw echter niet uit van de mogelijkheden die haar brein haar biedt en meet ze zich al te vaak aan de criteria die gelden in een mannenwereld. Veel vrouwen zijn dan ook al zodanig opgegaan in de mannenwaarden dat ze zich eerder als man dan als vrouw zijn gaan gedragen. Een scenario dat de wereld op termijn nog meer kan doen afglijden.

 

Voor alle duidelijkheid: heel wat vrouwen lijken tegenwoordig het tegendeel te bewijzen van wat in deze rubriek wordt beweerd. Maar dat sluit niet uit dat vrouwen inderdaad (voorlopig nog) meer inlevingsvermogen hebben dan mannen en over het algemeen bekeken rechtvaardiger beslissingen nemen. Een trend die door de 'vermannelijking' van de vrouw weliswaar lijkt te verdwijnen.

 

Het lijkt cynisch om te geloven in de kracht van de vrouw als men ziet hoe ze zich nog vaak laat gebruiken door de man. Zo wordt ze door de seksindustrie schaamteloos letterlijk en figuurlijk verkracht. Maar toch zou net deze absurde trend wel eens de katalysator kunnen zijn die het zelfbewustzijn van een sterke groep vrouwen aanwakkert. Misschien dat er op een bepaald ogenblik een aantal vrouwen (en in hun zog ook mannen) zal opstaan die zegt dat het genoeg is geweest. Misschien dat die groep er in zal slagen om de balans te laten doorslaan naar de kant van de morele waarden in plaats van naar deze van de machtswellust en het egocentrisme.

 

Jammer dat mindere geldingsdrang - die haar ironisch genoeg precies boven de man doet uitsteken - de vrouw ervan weerhoudt om zich op te dringen als kandidaat bij verkiezingen om de macht. Een trend waarin langzaamaan verandering lijkt te komen.

En hoe tegenstrijdig het ook lijkt - gezien de vele sekssites - het internet zou daarbij wel eens een grote rol kunnen spelen. Het zou op termijn de aanzet kunnen geven voor een wereldwijde heropleving van de vrouwelijke waarden. Waarden die eerder de wereld willen verbeteren dan beheersen. Vooral omdat het voor de vrouw dankzij het internet makkelijker wordt om haar stem te laten horen.

 

***

 

Toch is de uitdaging gigantisch groot.

 

Leiders - en zeker politieke leiders - moeten zich sinds mensenheugenis gedurende vele jaren opwerken naar de top. Ze ontzien daarbij niets of niemand. De wetten van de macht zijn de enige wetten die ze toepassen.

Met andere woorden: voor de klim naar de top heeft men best niet teveel last van zijn geweten. Spiritualiteit en morele waarden staan die klim in de weg.

 

'Softe' leiders worden op hun weg naar de top meedogenloos uitgeschakeld.

 

(Het is trouwens triest om aan te zien dat vrouwelijke waarden bij verkiezingen - ook door vele vrouwen - als 'zwak' worden afgeschilderd.)

 

 

***

 

Om iets te kunnen veranderen moet eerst echte democratie voor de wereldbevolking een prioriteit worden.

Daarvoor moeten eerst alle vrouwen op deze planeet stemrecht krijgen. En daar zijn we nog lang niet aan toe. Vrouwen steken na duizenden jaren van onderdrukking pas de neus aan het venster. Zo kregen ze voor het eerst stemrecht in Nieuw-Zeeland in 1893, in Amerika in 1920, in Groot-Brittanië in 1928 en pas vele jaren later in de rest van Europa. In heel wat landen is er van vrouwenrechten zelfs nog geen sprake.

 

Opdat de planeet leefbaar zou blijven, moet de mens eerst zijn egocentrische houding opzij schuiven. Een volledige mentaliteitswijziging lijkt echter enkel tot stand te kunnen komen als de media hieraan zouden meewerken. Zij moeten de mens ervan overtuigen dat hij zich niet centraal kan blijven stellen. De mens moet afstand doen van de gedachte dat hij oneindig meer recht heeft op leven dan een ander levend wezen op deze planeet. En ook al dragen ze het moederinstinct in zich. Veel meer vrouwen dan mannen lijken bereid om de stap naar een rechtvaardige opstelling tegenover al dat andere leven te zetten.

 

De meest noodzakelijke stap die men zou moeten nemen, is echter nog veraf.

Het terugdringen van de wereldbevolking door geboortebeperking, is nog lang niet aan de orde.

Niet alleen geboortebeperking overigens, maar ook een betere opvoeding moet er komen. Nu ligt al te veel de nadruk op het bereiken van materiële welstand. Ouders zijn zozeer met zichzelf begaan dat ze te weinig tijd besteden aan een goede opvoeding van hun kinderen. En dit terwijl het op de wereld zetten van een ‘goed mens’ mijlenver boven al het andere verheven zou moeten zijn. Meer nog: het zou het enige mogen zijn dat er werkelijk toe doet.

 

Dus: minder en betere mensen is de enige oplossing voor een betere wereld.

Een wereld die niet alleen rekening mag houden met de mens.

 

En naast het feit dat wij daarvoor eerst ons egocentrisme moeten laten varen, is het nog de vraag hoe wij dit alles zouden kunnen verwezenlijken en onder controle houden.

 

Democratie mag dan niet de perfecte oplossing zijn, ze is voorlopig de minst slechte. Ze garandeert in elk geval dat er achter de leider mensen staan die zijn macht kunnen beteugelen. Zo wordt het bijna onmogelijk dat diegene die enkel op macht is belust, volledig zijn zin kan doordrijven. Hij wordt namelijk door de anderen - die overigens niet beter zijn dan hij - beperkt in zijn macht. Het is een systeem waarbij het egocentrisme ironisch genoeg zichzelf aan banden legt.

 

Of hoe democratie eigenlijk een pervers systeem is, dat gelukkig min of meer blijkt te werken.

 

We moeten echter nog veel verder durven gaan.

Zo moeten we in de toekomst rechten toekennen aan de natuur, aan planten en aan dieren.

Daarvoor zouden we eerst op een rechtvaardige wijze moeten afwegen welke waarde we aan hun stem moeten geven.

Ten slotte moeten we via de democratie de fakkel durven doorgeven aan een machtsorgaan dat kan en moet ingaan tegen ons egocentrisme. Want al is de vrouw op dat vlak beter af dan de man: ook zij is niet meer wat ze ooit is geweest.

 

Hoe dat machtsorgaan er dan moet uitzien, hoe het in de handen kan blijven van de juiste mensen en hoe het voldoende slagkracht kan krijgen om zijn beslissingen door te drukken, is werk voor genieën.

 

www.evawaseerst.be

http://www.evawaseerst.be/magnet.htm

vervolg van vorig bericht

Wat echter nog het meeste opvalt, is dat mensen die een bijna dood ervaring achter de rug hebben, er doorgaans een andere kijk op de dood aan overhouden. Zij die voorheen niet geloofden in het hiernamaals, zien de dood plots niet meer als een eindpunt. Ze worden meer spiritueel en hechten minder belang aan materiële zaken.

De rustige overtuiging waarmee ze door het leven gaan, spreekt boekdelen. Alsof ze lak hebben aan de uitleg die wetenschappers aan hun ervaring trachten te geven.

***

Niet alleen oude religies, mythen en bijna dood ervaringen hebben het echter over een helder wit licht. Ook Apollo astronauten hebben er meermaals verklaringen over afgelegd. Verklaringen die overigens niet alleen gingen over een wit licht.

 

Is er een verband of is het toeval dat uitspraken over het licht, het uittreden uit het lichaam, het universele bewustzijn, de spirituele transformatie ... niet alleen horen bij hen die een bijna dood ervaring meemaakten maar ook bij diegenen die ooit een voet op de maan hebben gezet?

www.evawaseerst.be
http://www.evawaseerst.be/stervenvv.htm

Het witte licht: Bijna dood ervaring

 

 

Bijna dood ervaringen zijn fenomenen die overal ter wereld werden en worden waargenomen. Hun aantal loopt in de vele miljoenen.

 

Sommige studies zouden echter hebben aangetoond dat ze niets met het bovennatuurlijke te maken hebben. Zo zouden bijvoorbeeld de oogirissen van stervenden zich zodanig openen dat ze alle licht doorlaten. Verder zouden patiënten met een bijna dood ervaring op de operatietafel maar al te vaak de witte lamp met het mysterieuze witte licht verwarren. Ook zouden heel wat getuigenissen simpelweg gefantaseerd zijn.

Ondertussen weet iedereen echter dat studies elkaar al te vaak tegenspreken. Er zijn dus ook heel wat studies die aantonen dat de bewuste ervaringen één groot mysterie zijn.

 

Wel lijkt het er sterk op dat vlak voor de dood de hersenen een verhoogde elektrische activiteit vertonen. En welke de oorzaak daarvan ook moge zijn: elektromagnetisme komt alweer om de hoek kijken.

Alweer, want ook in verhalen over UFO's, maanlichten en zelfs in deze over de piramiden lijkt het een sleutelrol te spelen.

 

Ontelbare getuigenissen zijn zo overtuigend dat men ze wel ernstig moét nemen. Daarbij horen er heel wat die afkomstig zijn van kinderen. Van enige beïnvloeding achteraf was na grondig onderzoek geen sprake. Niemand bleek hen bijvoorbeeld ooit iets te hebben ingefluisterd over een wit licht. Hun ervaringen waren authentiek.

Vele waarnemingen gebeurden ook in volstrekte duisternis. Dus zonder dat er sprake was van een reële lichtbron waarmee men het witte licht had kunnen verwarren.

 

Over de hele wereld hebben geleerden het fenomeen door en door onderzocht.

 

Uit de gemene deler van de vele studies kan men volgende conclusies trekken:

 

- de bewuste ervaringen staan los van elke religieuze achtergrond of leeftijd;

- de geest leek uit het lichaam te treden;

- hij leek via een tunnel te worden gevoerd naar een helder wit licht;

- het licht bestond uit bewustzijn en was vredig;

- in het licht voelden de geesten van de overleden mensen elkaar volledig aan;

- materiële dingen waren van geen enkel belang;

 

Een getuige verklaart: 'Iedereen bestond uit licht, ook ikzelf. Het was er vredig en we voelden elkaar aan alsof we één en dezelfde geest waren ...'

***

Niet alleen oude religies, mythen en bijna dood ervaringen hebben het echter over een helder wit licht. Er zijn nog andere mysterieuze verschijnselen waarbij het witte licht steeds terugkeert in de getuigenissen.

 

 

http://www.evawaseerst.be/extreme.htm

Extreme Makeover

  

Wellicht wijzigden onze buitenaardse bezoekers het DNA van een aantal leden van de Homo Sapiens. Doch aangezien de wetenschap slechts van drie procent van dat DNA min of meer weet waarvoor het dient, kan ze voorlopig niet achterhalen hoe de vork in de steel zit.

Iets waar overigens spoedig verandering in kan komen want geleerden maken momenteel reuzensprongen (zie de rubriek over nanotechnologie).

 

In de toekomst zal men de mens volledig verbouwen. Dat staat nu al vast.

Het is dus niet zo onlogisch om te veronderstellen dat buitenaardse wezens - die verder geëvolueerd waren dan wij nu - ooit hetzelfde hebben gedaan. Vooral omdat de huidige mens zowel lichamelijk als geestelijk een aantal ongerijmdheden etaleert, die bij nader toezien niet het resultaat lijken te zijn van een natuurlijke evolutie (zie de vorige rubrieken).

 

Een buitenaardse intelligentie wijzigde niet alleen het DNA van de Homo Sapiens maar paste ook zijn uiterlijk aan. Er werden als het ware halve robots in het leven geroepen.

Men zou dus (met de glimlach) kunnen zeggen dat 'Extreme Makeover' ooit al eens heeft bestaan.

 

Een select groepje mensen staat trouwens op het punt om die makeover binnenkort nog eens over te doen. Artificiële intelligentie, communicatie via hersengolven, futuristisch voedsel, klonen ... de nieuwste technologieën lijken pure sciencefiction in hun mars te hebben. (Is men onze buitenaardse bezoekers - en tegelijk onze onvrijwillige scheppers - aan het inhalen?)

 

Als ze bijvoorbeeld konden toetreden tot een universeel bewustzijn en als ze hun lichaamsenergie konden halen uit een technologie, waarom zouden de zogenaamde robotmensen dan een goed ontwikkelde mond moeten hebben gehad? Als ze zichzelf konden klonen via ongeslachtelijke weg, waarom zouden ze dan geslachtsorganen hebben nodig gehad?

 

De oudste volken in Tibet en Nepal die sinds mensenheugenis in afzondering leven, geloven allemaal in eenzelfde scheppingsverhaal.

Het is een verhaal dat ons bekend in de oren klinkt. Goden uit de hemel daalden neer op aarde. Ze brachten mensen voort die licht van huid en haarloos waren. En die boven de apen uitstaken. (Sommigen beweren dat dit laatste kwam doordat ze rechtop liepen.)

Volgens oeroude teksten die oorspronkelijk in het Oude Testament waren opgenomen, maar er nadien gedeeltelijk werden uit verwijderd, zou de eerste vrouw van Adam Lilith zijn geweest. Een harige aap. Adam voelde zich echter aangetrokken tot Eva, een haarloze vrouw …

 

Behoorden de haarloze menselijke figuren zonder geslachtskenmerken en met een minuscule mond die zowel voorkomen in de oudste kunstwerken, de oudste verhalen als in Roswell getuigenissen, tot de 'verbouwde' Homo Sapiens?

 

En stelde het venusbeeldje de mutant voor die was geëvolueerd uit die robotmens?

 

http://www.evawaseerst.be/bizar.htm

Roswell: Een bizar verhaal

 

In Roswell, gelegen in de staat New Mexico (USA), een plaats die wellicht niet toevallig tot de meest beveiligde plekken ter wereld behoorde, stortte volgens de autoriteiten op 8 juli 1947 een meteorologische ballon neer.

Volgens getuigen daarentegen - waaronder een paar bevoorrechte - ging het niet om een weerballon maar om een UFO of een buitenaards tuig met al even buitenaardse wezens of robotten.

 

De autoriteiten walsten als naar goede gewoonte over de critici heen zodat niemand - 'fantasten' uitgezonderd - eind de jaren 60 nog sprak over Roswell.

 

Na de eerste maanlanding echter - en dat is ook niet toevallig - werd de druk op de Amerikaanse autoriteiten opgevoerd. En die druk bleef groeien. Vooral omdat hij werd gevoed door invloedrijke personen.

Uiteindelijk zouden de autoriteiten in het midden van de jaren 90 met een nieuw verhaal op de proppen komen. Iets wat zo uitzonderlijk was dat het hen alleen maar meer verdacht maakte.

Het zou geen weerballon maar een spionageballon zijn geweest. Rapporten die stukken van mensen hadden gekost, moesten de nieuwe verklaring staven.

In 1947 stond de koude oorlog voor de deur en men zou wel begrijpen dat de eerste verklaring een leugentje om bestwil was geweest. Men had nu eenmaal de Russen niet voor het hoofd willen stoten.

Case closed.

 

Zo gemakkelijk kwamen de autoriteiten er echter niet vanaf.

De vragen gingen zelfs luider klinken.

 

Waarom heeft men de burger vijftig jaar voorgelogen? Waarom kon men niet van in het begin gewoon toegeven dat het om spionage ging? Of dacht men echt dat de Russen (en met hen alle communisten) het weerballonverhaal geloofden?

 

Het nieuwe verhaal is in elk geval - hoewel het dus pakken geld heeft gekost - nogal goedkoop.

 

Het lijkt er dan ook op dat de autoriteiten er alles aan blijven doen om de waarheid verborgen te houden.

 

De waarheid die wel eens als volgt zou kunnen gaan.

 

In Roswell is inderdaad een buitenaards tuig neergekomen. Of het op een speciale manier werd geborgen of uit zichzelf vloog, mag hier in het midden blijven. Maar dat Amerikaanse topmilitairen de 'landing' hebben begeleid, wordt stilaan duidelijk.

Alles was tot in de puntjes voorbereid.

Zo had men zich alle moeite getroost om een eventuele mislukking in te dekken door vóór de berging onder meer honderden valse UFO meldingen de wereld in te sturen. (Ook nadien zouden die valse meldingen trouwens voortduren.)

 

Toch zouden deze voorzorgen decennia later al te doorzichtig blijken.

 

Getuigenissen van kleine burgers kon men nog wel weerleggen. Doch ook prominenten deden in de jaren 50 en 60 uitspraken die hierop neerkwamen: 'Men heeft op aarde buitenaardse ruimtetuigen ontdekt. En de mogelijkheid bestaat dat gelijkaardige tuigen zich nog in het luchtruim bevinden.'

De autoriteiten waren in alle staten. Nuanceringen zouden dan ook spoedig volgen. 'Het was allemaal zo niet bedoeld.'

 

Het vuur werd dus enigszins geblust.

 

Voorlopig.

 

Want de uitspraken zouden blijven nazinderen.

De vlammen laaiden dan ook weer op toen sommige gewetensbezwaarden zich plots geroepen voelden om op het einde van hun leven over te gaan tot een openlijke biecht.

 

Daarbij komt nog dat de verbeterde communicatiemiddelen toelieten dat 'dwarsliggers' de woorden van de prominenten in de verf gingen zetten.

 

Het waren woorden die het lachen bij velen onder ons deed verstommen.

 

http://www.evawaseerst.be/bewustzijn.htm

Wat volgt is uiteraard maar een hypothese. Er zullen dus wel meerdere verklaringen mogelijk zijn voor het fenomeen 'mens'. 'The sky' is immers 'the limit' voor diegenen die openstaan voor datgene waar zoveel aanwijzingen voor zijn, namelijk:

 

Een buitenaardse beschaving heeft de aarde bezocht.

 

 

Vraag en antwoord

 

 

Wanneer kwam die buitenaardse bezoekers op aarde aan?

 

Dat is onmogelijk te zeggen. In elk geval vóór de eerste grotschilders zich manifesteerden. En dat is ongeveer 32.000 jaar geleden.

 

 

Waar kwamen ze vandaan?

 

De kans bestaat dat ze op zoek waren naar een geschikte planeet omdat hun moederplaneet om één of andere reden onleefbaar was geworden.

 

Als het er zou op aankomen te moeten speculeren over de thuisplaneet van één van onze voorouders dan zou een planeet in de buurt van de ster Gliese een geschikte kandidaat kunnen zijn.

De ster is immers extreem oud en stabiel. Hierdoor voldoet het Gliese stelsel aan twee heel belangrijke voorwaarden voor de ontwikkeling van een levensvorm die ver boven de aardse mogelijkheden ligt.

En misschien is de ster bijvoorbeeld zodanig veel kracht aan het verliezen dat een planeet in haar buurt minder en minder levensvatbaar is geworden. Reden genoeg voor de bewoners ervan om op zoek te gaan naar een alternatief.

 

Dat heel wat wetenschappers vandaag met de gedachte leven dat de mens op zoek moet naar een andere leefbare planeet zou trouwens best kunnen verwijzen naar datgene wat onze buitenaardse voorouders tienduizenden jaren geleden hebben moeten doen.

 

 

Waarom konden ze niet op aarde blijven in hun eigen lichaam?

 

Om één of andere reden was deze planeet niet geschikt voor hun levensvorm.

Naast onder meer de zwaartekracht, straling, luchtdruk en chemische samenstelling van de lucht zullen ook virussen en bacteriën een sterke bedreiging hebben gevormd.

 

Het leven op aarde heeft samen een evolutie doorgemaakt van miljarden jaren. De verschillende levensvormen hebben zich door vallen en opstaan gedurende al die tijd aangepast aan elkaar en aan andere obstakels. Het ligt dan ook voor de hand dat een buitenaardse levensvorm snel ten prooi zou vallen aan één van de bedreigingen.

 

Het aardse leven is ‘opgegroeid’ met al die zogenaamde obstakels en heeft er dus geen hinder van, integendeel: het heeft ze zelfs nodig.

Een buitenaardse levensvorm zou er echter wél hinder van ondervinden. Vandaar dat onze scheppers een aards lichaam uitkozen.

 

 

Waarom verkozen ze een Homo Sapiens?

 

De Homo Sapiens was de levensvorm van wie het geestelijk vermogen nu eenmaal het meest was ontwikkeld. Het verschil was evenwel miniem in vergelijking met andere primaten.

Anderzijds is bewezen dat primaten (en dus ook mensen) met voorsprong te verkiezen zijn boven andere zoogdieren daar waar het op klonen en genetisch manipuleren aankomt. Mensen zouden immers na te zijn gekloond - overigens om een onduidelijke reden - veel minder vatbaar zijn voor allerlei ziekten.

 

 

Waarom verkozen ze vrouwelijke exemplaren?

 

Heel wat wetenschappers beweren dat voor een genetische ingreep, de vrouw (om biotechnische redenen) te verkiezen is boven de man.

 

Hedendaagse onderzoekers deden in het 'Kaguya project' - op minieme schaal - na wat onze buitenaardse bezoekers met de Homo Sapiens deden. Ze zorgden ervoor dat het mannelijke exemplaar overbodig werd. Het project toonde aan dat een dier (een muis) zonder tussenkomst van één mannelijke cel enkel vrouwelijke nakomelingen kan voortbrengen.

De naam van het project verwijst naar het meisje uit het oudste Japanse volksverhaal. Kaguya was geboren op de maan en werd door het maanvolk naar de aarde gebracht in een holle bamboestengel. Ze was maar een duim groot maar groeide op tot een mooie prinses. Een verhaal dat precies past in het plaatje over onze buitenaardse voorouders ... net zoals zoveel van de oudste mythen passen in dat plaatje. En dat is wellicht geen toeval.

 

In de mythologie wordt trouwens wereldwijd verwezen naar de ongeslachtelijke voortplanting van de eerste mensen ... naar godinnen die maagd zijn en toch kinderen op de wereld zetten. Ook volgens Plato konden de eerste mensen zich ongeslachtelijk voortplanten.

 

 

Waar zijn de bewijzen dat buitenaardse wezens ooit de aarde hebben bezocht?

 

Alle bouwwerken die van 'de goden' - de gekloonde Homo Sapiens - afkomstig waren, werden overgenomen en later afgebroken en heropgebouwd door de overlevenden van de megacatastrofen.

Wat niet af te breken of na te bouwen was (de piramiden) wordt in een oeverloze discussie betrokken.

Ruimteschepen en andere technologieën worden afgeschermd.

 

De goden hebben overigens nooit de intentie gehad om ons ook maar iets wijzer te maken. Diegenen waar wij van afstammen, bevonden zich nu eenmaal op een veel lager niveau. De goden hadden simpelweg geen interesse voor hen.

 

Tenslotte waren er van 'de goden', net zoals van hun technologieën, maar een beperkt aantal exemplaren op aarde. En ze hebben hier slechts een minieme tijdsspanne kunnen overleven. Zoveel relikwieën zullen er dus ook weer niet zijn.

 

Misschien is een overtuigend argument voor het prehistorische bestaan van het godenras - tenminste voor diegenen die immuun zijn voor de andere aanwijzingen - de vanzelfsprekendheid waarmee de Bijbel en de wereldwijde mythen ernaar verwijzen.

Alsof de goden voortleefden in het collectieve bewustzijn van de taaiste mensen die duizenden jaren na de megacatastrofen - die zo goed als al het intelligente leven op aarde hadden uitgeroeid - aan een heropstanding begonnen.

 

Onze buitenaardse bezoekers waren niemand minder dan diegenen die de gnostici heel geheimzinnig de ‘tussengod’ noemden. Zij bevonden zich tussen ‘de echte God’ en het leven op aarde.

 

 

www.evawaseerst.be

Medeleven en schuldgevoel

 

 

Waarom medeleven en schuldgevoel niet van deze planeet afkomstig kunnen zijn.

 

 

De natuur is onvoorstelbaar wreed. Dieren verscheuren andere onschuldige dieren op de meest gruwelijke wijze. Toch treft hen daarbij geen schuld. Omdat ze geen moreel besef hebben. (Wat niet wegneemt dat we al te vaak de neiging hebben om in hun instincten menselijke eigenschappen te willen zien.)

 

De mens heeft echter een bewustzijn, de basis van al zijn gaven die niet van deze planeet afkomstig lijken.

Daardoor stelt hij zich vragen. Hij kan er op een onvergelijkbare manier problemen door oplossen en bouwen aan de kennis van zijn voorgangers.

Maar het doet hem ook in geweten nadenken over zijn daden. Iets wat geen enkel ander levend wezen op deze planeet ooit doet.

 

Hoe komt het dat sommige mensen bijna letterlijk doodgaan aan schuldgevoel na het stellen van een verwerpelijke daad? Hoe komt het dat sommige mensen een soort ingebouwd rechtvaardigheidsgevoel lijken te hebben waaraan ze - willen of niet - rekenschap moeten afleggen?

Waarom is er bij dieren van medeleven en schuldgevoel geen sprake? Misschien dat sommigen onder ons de kiemen ervan bij dieren willen zien maar daarvoor moeten ze dan toch veel goede wil aan de dag leggen.

 

Kortom: Hoe komt het dat de mens eigenschappen heeft die in strijd lijken te zijn met de miljarden jaren oude wetten die het leven op aarde heeft moeten volgen?

 

Op planeet Aarde draait letterlijk ALLES rond de strijd om te overleven. Op die regel is er maar één uitzondering: de mens.

 

Mensen die het recht van de sterkste opeisen - zij die het meeste streven naar macht - worden hier even buiten beschouwing gelaten. De ergste onder hen lijken overigens echt wel de wetten van het leven op aarde te volgen en zijn daarbij zelfs tot ongekende wreedheden in staat.

 

Sommige mensen dragen oprecht medeleven in zich. Medeleven - zowel tegenover mensen als dieren - dat zo sterk is dat het elk mogelijk evolutionair voordeel overstijgt. En dat dus onmogelijk het resultaat kan zijn van een natuurlijke evolutie.

 

Samen met medeleven, zou het unieke schuldgevoel van de mens ons moeten doen nadenken.

 

Omdat het kenmerken zijn die niet gericht zijn op natuurlijke selectie. Meer nog: ze lijken die selectie tegen te werken. Want ze houden de zwakkere in stand.

 

Het is echter duidelijk dat niet elke mens evenveel medeleven en schuldgevoel in zich draagt.

Alsof in elke mens een unieke mix van twee verschillende werelden aanwezig is. Deze van de dieren, die egocentrisch is en gericht op overleven: een aardse karaktertrek. En een spirituele wereld die afkomstig lijkt van een hogere levensvorm. Deze laatste is niet zozeer gericht op overleven maar wordt gedreven door medeleven en schuldgevoel. Absoluut onaardse karaktertrekken.

 

Toch staat de mens voor een verschrikkelijk dilemma. Egocentrisme en medeleven blijken immers moeilijk met elkaar te verzoenen. Het ziet er trouwens naar uit dat zelfzucht door het leven op deze planeet wordt bevoordeeld. Wat logisch zou zijn, want het zorgt voor de sterkste genen in de strijd om te overleven.

 

Als men de natuur haar gang laat gaan, zullen enkel de sterkste genen uiteindelijk overleven. Voor mensen met veel medeleven en schuldgevoel zou de (verre) toekomst er dan niet rooskleurig uitzien.

 

Gelukkig is de kans reëel dat mensen met het meeste geweten ook het meeste weten. Dat ze met andere woorden de slimste zijn.

 

Laat ons hopen.

***

Eigenlijk lijdt het geen twijfel dat de mens unieke eigenschappen heeft. Eigenschappen die nog niet zo lang geleden als van het ene ogenblik op het andere, zijn ontstaan.

 

 

www.evawaseerst.be

Wat niet weet, niet deert

Door de botsing tussen twee werelden en de vermenging die daaruit is voortgevloeid, is de mens terechtgekomen in een mallemolen. En er is blijkbaar niets dat die molen kan doen stoppen.

Welk nut heeft het dan om alles over onze afkomst te willen weten?

Het ligt zelfs voor de hand dat de waarheid het houvast voor miljoenen mensen - religie - zou wegnemen.

We mogen 'zij die weten' dus niet te snel met de vinger wijzen. Best mogelijk dat ze het beste met ons voorhebben (hoewel de waarheid ondanks alles haar rechten heeft).

 

Edgar Mitchell en Philip Corso verdienen de hoogste geloofwaardigheid. Toch worden ze meedogenloos op de korrel genomen.

Zo zouden ze - naast andere tekortkomingen - mediageil zijn en enkel uit op geldgewin. Beiden hebben onder meer één of meerdere boeken geschreven.

Het is echter de vraag of een boek schrijven niet de beste manier is om de wereld in te lichten.

Hun criticasters hebben in elk geval een onmiskenbaar voordeel: de echte machthebbers willen (voorlopig?) niet dat de waarheid aan het licht komt.

Ondanks het feit dat de media niet anders kunnen dan de verhalen van Corso en Mitchell te brengen, lijkt het steeds alsof de reporters in kwestie meewarig het hoofd schudden bij zoveel onzin.

De zoon van Philip Corso zegt het ietwat verbitterd in het openbaar: 'Mijn vader wordt afgeschilderd als een leugenaar. Dit doet pijn want ik hield zielsveel van hem en hij was een gewetensvol en eerbaar man. Hij werd door de hoogste autoriteiten onder extreme druk gezet om zijn verhaal niet te doen. Ik ben fier dat hij aan die druk heeft weerstaan.'

 

Het is te hopen dat ook Neil Armstrong op een bepaald moment aan die druk zal kunnen weerstaan. Hij lijkt reeds heel wat jaren de grootste gewetensproblemen te torsen. Hij zal zich echter moeten haasten want ook hij nadert het einde van zijn leven.

 

Alles wat uit de conservatieve doos springt, is het doelwit van de jagers op complottheorieën. De bedenkers of 'believers' van dat pseudowetenschappelijk of (erger) geschifte gedachtegoed moeten dan ook tegen een stootje kunnen van de zogenaamde wetenschappers (lees: 'ze moeten een olifantenvel hebben').

En ook al verdienen Corso en Mitchell een standbeeld, hun heldhaftige getuigenis is maar één van de vele puzzelstukjes die ons de ogen zouden moeten openen.

De unieke mens, de grotschilders, piramiden, Egyptische priesters, Plato, universele mythen, geheime genootschappen, Roswell … ze maken allemaal deel uit van een puzzel.

En datgene wat sommige astronauten op de maan hebben gezien en gevoeld, behoort eveneens tot die puzzel.

Toegegeven, de puzzelstukjes zijn niet altijd even duidelijk maar het geheel toont ondertussen wel aan waar de gigantische evolutiesprong van de mens vandaan komt.

 

www.evawaseerst.be 

De wedloop naar de ruimte eindigde daar waar ze moest beginnen: op de maan.

  

De ruimterace

 

 

De echte ruimterace begon na de tweede wereldoorlog. Volgens velen was de koude oorlog en de naijver tussen Russen en Amerikanen er de oorzaak van. Wie als eerste een mens op de maan zou kunnen laten landen, zou als winnaar uit de bus komen.

 

Een reden die bij nader toezien al te simplistisch was. Vooral omdat uit meerdere zaken is gebleken dat de ambitie van zowel Russen als Amerikanen veel verder reikte dan dat.

***

In de wedloop naar de ruimte speelden de nazi's een grote rol.

 

Zij hadden in het begin van de jaren 40 al concrete plannen voor een verkenning van de ruimte. Zelfs de maan stond - toen al - hoog op hun verlanglijstje.

 

Op het einde van de oorlog zouden de Amerikanen echter een geniale zet doen. Ze sluisden de beste nazi geleerden richting USA. Het Amerikaanse ruimteprogramma kreeg vleugels.

 

Een eerste stap zou bestaan uit het lanceren van een satelliet in een baan om de aarde.

Satellieten zouden tal van nieuwe mogelijkheden bieden. Militaire én commerciële projecten schoten eind de jaren 40 dan ook als paddenstoelen uit de grond.

 

Echter, nog vóór de eerste lancering een feit was, leek het alsof de Amerikanen al hun interesse in satellieten verloren.

 

Iets wat niet kon worden gezegd van hun aartsvijand, de Russen.

In oktober 1957 zouden die de eerste satelliet (Spoetnik 1) in een baan om de aarde brengen. En daar hield het niet mee op.

- eerste man in de ruimte in april 1961 (Gagarin)

- eerste ruimtewandeling in maart 1965 (Leonov)

Met daartussenin nog een reeks andere primeurs.

 

Tussen haakjes: velen geloven dat de aanvankelijke primeurs van de Russen enkel te danken waren aan de terughoudendheid van de Amerikanen. Die zou te wijten zijn geweest aan een fenomeen dat voor velen onder ons enkel bestaat in de geest van fantasten. Geloofwaardige getuigenissen die teruggaan tot begin de jaren 50 laten er echter weinig twijfel over bestaan:

 

Men ging ervan uit dat er zich in het luchtruim vreemde ruimteschepen konden bevinden.

 

Vooral Amerikanen uit de hogere militaire kringen hadden ronduit schrik voor wat hun astronauten zou kunnen overkomen. Het was een angst die - zoals achteraf zou blijken - werd ingegeven door wat nazi geleerden te vertellen hadden (zie verder in de Roswell rubrieken).

 

De Russen hadden zich echter niet laten tegenhouden door nazi geheimen en verkeerden in de waan dat ze de ruimterace zouden winnen.

 

Vanaf de tweede helft van de jaren zestig werd het de Amerikanen plots menens.

Ze hadden niet alleen de beste geleerden, maar tevens het beste materieel en het meeste geld. En ze wisten welk onvoorstelbaar geheim de maan wel eens zou kunnen herbergen.

Zo hielden ze er rekening mee dat er op - of misschien wel onder - het maanoppervlak een schat aan buitenaardse technologie voor het rapen kon liggen. Een technologie die de Russen oppermachtig zou kunnen maken. Het spreekt dan ook vanzelf dat de Amerikanen nooit konden toelaten dat de Russen als eerste de maan zouden betreden, buitenaardse dreiging of niet. Want hoe surrealistisch het voor de meesten mag klinken: men achtte het toen niet uitgesloten dat er op de maan ooit een buitenaardse basis was geweest ... die misschien nog in gebruik was.

 

In de jaren 60 zetten de Amerikanen alles op alles. Onbemande capsules als Rangers, Surveyors en Lunar Orbiters brachten de maan tot in detail in beeld. Vele duizenden foto's waaronder een massa close-ups werden naar de aarde gestuurd.

 

Op 20 juli 1969 landde Apollo 11 op de maan.

 

Een nieuw tijdperk zou aanbreken.

 

Maar 40 jaar later staat men nog steeds geen stap verder.