www.evawaseerst.be

Medeleven en schuldgevoel

 

 

Waarom medeleven en schuldgevoel niet van deze planeet afkomstig kunnen zijn.

 

 

De natuur is onvoorstelbaar wreed. Dieren verscheuren andere onschuldige dieren op de meest gruwelijke wijze. Toch treft hen daarbij geen schuld. Omdat ze geen moreel besef hebben. (Wat niet wegneemt dat we al te vaak de neiging hebben om in hun instincten menselijke eigenschappen te willen zien.)

 

De mens heeft echter een bewustzijn, de basis van al zijn gaven die niet van deze planeet afkomstig lijken.

Daardoor stelt hij zich vragen. Hij kan er op een onvergelijkbare manier problemen door oplossen en bouwen aan de kennis van zijn voorgangers.

Maar het doet hem ook in geweten nadenken over zijn daden. Iets wat geen enkel ander levend wezen op deze planeet ooit doet.

 

Hoe komt het dat sommige mensen bijna letterlijk doodgaan aan schuldgevoel na het stellen van een verwerpelijke daad? Hoe komt het dat sommige mensen een soort ingebouwd rechtvaardigheidsgevoel lijken te hebben waaraan ze - willen of niet - rekenschap moeten afleggen?

Waarom is er bij dieren van medeleven en schuldgevoel geen sprake? Misschien dat sommigen onder ons de kiemen ervan bij dieren willen zien maar daarvoor moeten ze dan toch veel goede wil aan de dag leggen.

 

Kortom: Hoe komt het dat de mens eigenschappen heeft die in strijd lijken te zijn met de miljarden jaren oude wetten die het leven op aarde heeft moeten volgen?

 

Op planeet Aarde draait letterlijk ALLES rond de strijd om te overleven. Op die regel is er maar één uitzondering: de mens.

 

Mensen die het recht van de sterkste opeisen - zij die het meeste streven naar macht - worden hier even buiten beschouwing gelaten. De ergste onder hen lijken overigens echt wel de wetten van het leven op aarde te volgen en zijn daarbij zelfs tot ongekende wreedheden in staat.

 

Sommige mensen dragen oprecht medeleven in zich. Medeleven - zowel tegenover mensen als dieren - dat zo sterk is dat het elk mogelijk evolutionair voordeel overstijgt. En dat dus onmogelijk het resultaat kan zijn van een natuurlijke evolutie.

 

Samen met medeleven, zou het unieke schuldgevoel van de mens ons moeten doen nadenken.

 

Omdat het kenmerken zijn die niet gericht zijn op natuurlijke selectie. Meer nog: ze lijken die selectie tegen te werken. Want ze houden de zwakkere in stand.

 

Het is echter duidelijk dat niet elke mens evenveel medeleven en schuldgevoel in zich draagt.

Alsof in elke mens een unieke mix van twee verschillende werelden aanwezig is. Deze van de dieren, die egocentrisch is en gericht op overleven: een aardse karaktertrek. En een spirituele wereld die afkomstig lijkt van een hogere levensvorm. Deze laatste is niet zozeer gericht op overleven maar wordt gedreven door medeleven en schuldgevoel. Absoluut onaardse karaktertrekken.

 

Toch staat de mens voor een verschrikkelijk dilemma. Egocentrisme en medeleven blijken immers moeilijk met elkaar te verzoenen. Het ziet er trouwens naar uit dat zelfzucht door het leven op deze planeet wordt bevoordeeld. Wat logisch zou zijn, want het zorgt voor de sterkste genen in de strijd om te overleven.

 

Als men de natuur haar gang laat gaan, zullen enkel de sterkste genen uiteindelijk overleven. Voor mensen met veel medeleven en schuldgevoel zou de (verre) toekomst er dan niet rooskleurig uitzien.

 

Gelukkig is de kans reëel dat mensen met het meeste geweten ook het meeste weten. Dat ze met andere woorden de slimste zijn.

 

Laat ons hopen.

***

Eigenlijk lijdt het geen twijfel dat de mens unieke eigenschappen heeft. Eigenschappen die nog niet zo lang geleden als van het ene ogenblik op het andere, zijn ontstaan.

 

 

www.evawaseerst.be

Wat niet weet, niet deert

Door de botsing tussen twee werelden en de vermenging die daaruit is voortgevloeid, is de mens terechtgekomen in een mallemolen. En er is blijkbaar niets dat die molen kan doen stoppen.

Welk nut heeft het dan om alles over onze afkomst te willen weten?

Het ligt zelfs voor de hand dat de waarheid het houvast voor miljoenen mensen - religie - zou wegnemen.

We mogen 'zij die weten' dus niet te snel met de vinger wijzen. Best mogelijk dat ze het beste met ons voorhebben (hoewel de waarheid ondanks alles haar rechten heeft).

 

Edgar Mitchell en Philip Corso verdienen de hoogste geloofwaardigheid. Toch worden ze meedogenloos op de korrel genomen.

Zo zouden ze - naast andere tekortkomingen - mediageil zijn en enkel uit op geldgewin. Beiden hebben onder meer één of meerdere boeken geschreven.

Het is echter de vraag of een boek schrijven niet de beste manier is om de wereld in te lichten.

Hun criticasters hebben in elk geval een onmiskenbaar voordeel: de echte machthebbers willen (voorlopig?) niet dat de waarheid aan het licht komt.

Ondanks het feit dat de media niet anders kunnen dan de verhalen van Corso en Mitchell te brengen, lijkt het steeds alsof de reporters in kwestie meewarig het hoofd schudden bij zoveel onzin.

De zoon van Philip Corso zegt het ietwat verbitterd in het openbaar: 'Mijn vader wordt afgeschilderd als een leugenaar. Dit doet pijn want ik hield zielsveel van hem en hij was een gewetensvol en eerbaar man. Hij werd door de hoogste autoriteiten onder extreme druk gezet om zijn verhaal niet te doen. Ik ben fier dat hij aan die druk heeft weerstaan.'

 

Het is te hopen dat ook Neil Armstrong op een bepaald moment aan die druk zal kunnen weerstaan. Hij lijkt reeds heel wat jaren de grootste gewetensproblemen te torsen. Hij zal zich echter moeten haasten want ook hij nadert het einde van zijn leven.

 

Alles wat uit de conservatieve doos springt, is het doelwit van de jagers op complottheorieën. De bedenkers of 'believers' van dat pseudowetenschappelijk of (erger) geschifte gedachtegoed moeten dan ook tegen een stootje kunnen van de zogenaamde wetenschappers (lees: 'ze moeten een olifantenvel hebben').

En ook al verdienen Corso en Mitchell een standbeeld, hun heldhaftige getuigenis is maar één van de vele puzzelstukjes die ons de ogen zouden moeten openen.

De unieke mens, de grotschilders, piramiden, Egyptische priesters, Plato, universele mythen, geheime genootschappen, Roswell … ze maken allemaal deel uit van een puzzel.

En datgene wat sommige astronauten op de maan hebben gezien en gevoeld, behoort eveneens tot die puzzel.

Toegegeven, de puzzelstukjes zijn niet altijd even duidelijk maar het geheel toont ondertussen wel aan waar de gigantische evolutiesprong van de mens vandaan komt.

 

www.evawaseerst.be 

De wedloop naar de ruimte eindigde daar waar ze moest beginnen: op de maan.

  

De ruimterace

 

 

De echte ruimterace begon na de tweede wereldoorlog. Volgens velen was de koude oorlog en de naijver tussen Russen en Amerikanen er de oorzaak van. Wie als eerste een mens op de maan zou kunnen laten landen, zou als winnaar uit de bus komen.

 

Een reden die bij nader toezien al te simplistisch was. Vooral omdat uit meerdere zaken is gebleken dat de ambitie van zowel Russen als Amerikanen veel verder reikte dan dat.

***

In de wedloop naar de ruimte speelden de nazi's een grote rol.

 

Zij hadden in het begin van de jaren 40 al concrete plannen voor een verkenning van de ruimte. Zelfs de maan stond - toen al - hoog op hun verlanglijstje.

 

Op het einde van de oorlog zouden de Amerikanen echter een geniale zet doen. Ze sluisden de beste nazi geleerden richting USA. Het Amerikaanse ruimteprogramma kreeg vleugels.

 

Een eerste stap zou bestaan uit het lanceren van een satelliet in een baan om de aarde.

Satellieten zouden tal van nieuwe mogelijkheden bieden. Militaire én commerciële projecten schoten eind de jaren 40 dan ook als paddenstoelen uit de grond.

 

Echter, nog vóór de eerste lancering een feit was, leek het alsof de Amerikanen al hun interesse in satellieten verloren.

 

Iets wat niet kon worden gezegd van hun aartsvijand, de Russen.

In oktober 1957 zouden die de eerste satelliet (Spoetnik 1) in een baan om de aarde brengen. En daar hield het niet mee op.

- eerste man in de ruimte in april 1961 (Gagarin)

- eerste ruimtewandeling in maart 1965 (Leonov)

Met daartussenin nog een reeks andere primeurs.

 

Tussen haakjes: velen geloven dat de aanvankelijke primeurs van de Russen enkel te danken waren aan de terughoudendheid van de Amerikanen. Die zou te wijten zijn geweest aan een fenomeen dat voor velen onder ons enkel bestaat in de geest van fantasten. Geloofwaardige getuigenissen die teruggaan tot begin de jaren 50 laten er echter weinig twijfel over bestaan:

 

Men ging ervan uit dat er zich in het luchtruim vreemde ruimteschepen konden bevinden.

 

Vooral Amerikanen uit de hogere militaire kringen hadden ronduit schrik voor wat hun astronauten zou kunnen overkomen. Het was een angst die - zoals achteraf zou blijken - werd ingegeven door wat nazi geleerden te vertellen hadden (zie verder in de Roswell rubrieken).

 

De Russen hadden zich echter niet laten tegenhouden door nazi geheimen en verkeerden in de waan dat ze de ruimterace zouden winnen.

 

Vanaf de tweede helft van de jaren zestig werd het de Amerikanen plots menens.

Ze hadden niet alleen de beste geleerden, maar tevens het beste materieel en het meeste geld. En ze wisten welk onvoorstelbaar geheim de maan wel eens zou kunnen herbergen.

Zo hielden ze er rekening mee dat er op - of misschien wel onder - het maanoppervlak een schat aan buitenaardse technologie voor het rapen kon liggen. Een technologie die de Russen oppermachtig zou kunnen maken. Het spreekt dan ook vanzelf dat de Amerikanen nooit konden toelaten dat de Russen als eerste de maan zouden betreden, buitenaardse dreiging of niet. Want hoe surrealistisch het voor de meesten mag klinken: men achtte het toen niet uitgesloten dat er op de maan ooit een buitenaardse basis was geweest ... die misschien nog in gebruik was.

 

In de jaren 60 zetten de Amerikanen alles op alles. Onbemande capsules als Rangers, Surveyors en Lunar Orbiters brachten de maan tot in detail in beeld. Vele duizenden foto's waaronder een massa close-ups werden naar de aarde gestuurd.

 

Op 20 juli 1969 landde Apollo 11 op de maan.

 

Een nieuw tijdperk zou aanbreken.

 

Maar 40 jaar later staat men nog steeds geen stap verder.

 

 

www.evawaseerst.be

Ten tijde van Khufu - en wellicht lang daarvoor - was het gebruikelijk om graftomben en andere bouwwerken te versieren met schilderingen en andere kunstwerken die aanzien en macht uitdrukten.

Waarom werden er in de echte piramiden dan geen inscripties of tekeningen aangebracht? Waren Khufu en zijn verwanten misschien afkerig van machtsvertoon?

Het zou kunnen maar het rijmt van geen kanten.

 

Aangezien blijkbaar niemand weet door wie en wanneer de echte piramiden werden gebouwd, zou volgende nuance op de alternatieve theorie ook niet misstaan.

 

De piramiden werden 12.000 jaar geleden gedeeltelijk vernietigd door de wereldrampen. Ze werden heropgebouwd door de laatste overlevenden van een supervolk. Een volk dat geen behoefte had aan machtsvertoon en communiceerde op een paranormale wijze.

 

Dit zou veronderstellen dat niet alle leden van het godenras 12.000 jaar geleden van de aardbol werden weggevaagd. Heel lang zouden ze het echter niet meer hebben volgehouden.

De eerste koningen van Egypte zouden echter pas later op de proppen zijn gekomen. Een kloof van honderden of misschien wel duizenden jaren met de laatste leden van het godenras was daarbij niet uitgesloten.

 

Het zou tevens een verklaring geven voor mysterieuze bouwwerken als Stonehenge. Bouwwerken die net als de echte piramiden geen machtsvertoon of (zo goed als) geen geschreven teken vertonen. Die kolossaal zijn en waarvoor men - net als bij de piramiden het geval was - enorme inspanningen heeft geleverd om granieten bouwblokken te kunnen verwerken.

Overigens werd Stonehenge zo goed als zeker na de megacatastrofen opgericht. Wat niet belet dat er een serieuze tijdsspanne moet zijn geweest tussen de bouwers en de ontdekkers van de megaconstructie.

 

Ten slotte: Velen zijn er van overtuigd dat de piramide van Khufu oorspronkelijk de piramide van de godin Isis was. In het oude Egypte was de piramide immers bekend als het Huis van Isis. Uit teksten die men heeft weergevonden, kan men trouwens afleiden dat Khufu de bouw van de piramide in geen geval opeist. Tussen de regels kan men lezen dat hij Isis zelfs als de oorspronkelijke eigenares van de piramide aanwijst.

En aangezien haar cultus blijkbaar al volledig op punt stond lang vóór er sprake was van de oudste Egyptische beschaving, zou het wel eens kunnen dat Isis vóór de megacatastrofen inderdaad diegene was aan wie de piramide toebehoorde.

 

www.evawaseerst.be

Hartelijke groeten

 

Een (te) groot percentage van de astronauten die ooit een voet op de maan hebben gezet, leken achteraf als door Gods hand geslagen.

 

Hadden ze inzicht gekregen in iets waarvan ook de Egyptische priesters duizenden jaren voor hen op de hoogte waren?

 

Het zien van onze blauwe planeet vanuit de ruimte moet ongetwijfeld een fascinerende ervaring zijn geweest voor honderden astronauten. Maar diegenen die ooit een voet op de maan zetten, hebben nadien door hun woorden en daden voor te veel vraagtekens gezorgd.

En de houding van de autoriteiten heeft deze vraagtekens alleen maar groter gemaakt.

 

De plotse stopzetting van het Apolloproject om redenen die achteraf niet klopten, de niet nagekomen beloften, de getuigenissen ... men zou voor minder twijfelen aan de geloofwaardigheid van de autoriteiten.

 

Wat volgt is dan ook maar een klein toemaatje.

 

1972: De onbemande sonde Pioneer X wordt de ruimte ingestuurd met een boodschap bestemd voor een buitenaardse levensvorm, gegraveerd in goud met daarop gegevens over de mens en een soort wegwijzer naar de aarde.

Pioneer XI met een gelijkaardige boodschap zou spoedig volgen.

Later zouden Voyager 1 en 2 meer gesofisticeerde berichten versturen waaronder een veelheid van geluiden en beelden van de aarde, samen met begroetingen in 55 talen, onder meer in een 6000 jaar oude taal. In het Nederlands luidde de begroeting: 'Hartelijke groeten aan iedereen'.

Hoewel de berichten nogal simpel leken, had NASA voor het samenstellen ervan een beroep gedaan op uitgekiende wetenschappers. Wetenschappers die het bestaan van een buitenaardse beschaving al langer welgezind waren maar die ongetwijfeld niet op de hoogte waren van wat NASA ondertussen met zekerheid wist.

Sommigen blijven de berichten beschouwen als een knipoog naar televisieseries als Star Trek. Hoewel vier knipogen - waarvan de laatste twee redelijk vettig - zelfs voor Mister Spock wat van het goede teveel zouden zijn geweest.

NASA had geen alternatief dan de berichten lichtjes te bagatelliseren. Als men het naar buiten toe al te serieus had laten uitschijnen dan zou dat zeker argwaan hebben gewekt. En dat was nu net datgene wat men hoe dan ook wou vermijden.

Het officiële doel van de missies had dan ook niets te maken met het sturen van berichten maar met het onderzoek van ons zonnestelsel. De berichten werden daarom door velen beschouwd als een belachelijke bijzaak. Ze hebben de reputatie van de wetenschappers die eraan meewerkten geen goed gedaan. Iets wat NASA overigens niet aan haar hart liet komen.

 

Wetenschappelijke onderzoeken hebben al langer aangetoond dat bepaalde golven (bijvoorbeeld licht en geluid) elk op hun manier het DNA van de toehoorder magnetiseren en zo informatie overdragen. Hier werd het geluid opgewekt door elektromagnetische golven omdat buitenaards intelligent leven zich misschien in een vacuüm bevindt. En gewone geluidsgolven planten zich in een vacuüm niet voort.

Anderzijds kan elke taal ongeacht wat er precies wordt gezegd, veel informatie bevatten over het DNA van de spreker. En het is best mogelijk dat het leven van onze buitenaardse bezoekers ook draaide rond DNA. Tegen de gevaren van onder meer kosmische straling was het ongetwijfeld opgewassen.

Het gebruik van 55 verschillende talen was dus zeker geen grapje, integendeel.

 

Waarom vond NASA het plots nodig om berichten de ruimte in te sturen?

Niet om de populariteit van de ruimtevaart te verhogen. Maar omdat men op de maan relikwieën had gevonden van buitenaards leven ... waarvan men sinds Roswell - of langer - wist dat het de aarde ooit had bezocht. (En waarvan het menselijk bewustzijn een product moest zijn.)

De berichten waren dan ook bedoeld om contact te leggen met een wezen dat wellicht een gelijkaardig bewustzijn als dat van de mens in zich draagt. Dat de kansen om dat wezen te vinden minimaal zijn, beseffen de machthebbers natuurlijk ook. Maar men weet nu eenmaal nooit.

 

 www.evawaseerst.be

 

Het witte licht: bijna dood ervaring

 

 

Niet alleen oude religies en mythen hebben het echter over een helder wit licht.

 

Bijna dood ervaringen zijn fenomenen die overal ter wereld werden en worden waargenomen. Hun aantal loopt in de vele miljoenen.

 

Sommige studies zouden echter hebben aangetoond dat ze te maken hebben met wijzigende impulsen in de hersenen op het ogenblik dat mensen zweven tussen leven en dood. De oogirissen van stervenden zouden zich zodanig openen dat ze alle licht doorlaten. Vandaar dat het witte licht steeds lijkt terug te keren in de beschrijvingen.

Ondertussen weet iedereen echter dat studies elkaar al te vaak tegenspreken. Er zijn er dan ook heel wat die aantonen dat de bewuste ervaringen simpelweg onverklaarbaar zijn.

 

Dat patiënten met een bijna dood ervaring op de operatietafel een helder wit licht zien, ligt bijna voor de hand. En dat sommigen hun ervaring hebben gefantaseerd, is zo goed als vanzelfsprekend.

 

Doch er zijn ontelbare ervaringen waargenomen in complete duisternis.

 

Sommige getuigenissen zijn dan ook zo overtuigend dat men ze wel ernstig moest nemen.

Onderzoekers wereldwijd kwamen daarop tot volgende conclusies:

 

De bewuste ervaringen staan los van elke religieuze achtergrond of leeftijd. Daarbij komen steeds dezelfde elementen terug:

- de geest leek uit het lichaam te treden;

- hij leek via een tunnel te worden gevoerd naar een helder wit licht;

- het licht bestond uit bewustzijn en was vredig;

- in het licht voelden de geesten van de overleden mensen elkaar volledig aan;

- materiële dingen waren van geen enkel belang;

 

Een getuige verklaart: 'Iedereen bestond uit licht, ook ikzelf. Het was er vredig en we voelden elkaar aan alsof we één en dezelfde geest waren ...'

 

Gelijkaardige getuigenissen kwamen tijdens de onderzoeken bij duizenden terug.

 

 

www.evawaseerst.be

De naakte aap en andere mysteries

 

Waarom heeft de mens zo'n onooglijke lichaamsbeharing? Straffer: waarom is die van de vrouw nog poverder dan die van de man?

Sommigen beweren dat het komt doordat de mens tijdens zijn evolutie veel door het water heeft gewaad. Maar die theorie rammelt langs alle kanten.

 

Alle theorieën ten spijt: de mens als naakte aap blijft een mysterie. Het is een fenomeen waarbij de wetenschappers toegeven dat zelfs hun speculaties nergens op lijken.

 

Het zou natuurlijk opgelost kunnen worden als men zou aanvaarden dat bezoekers van een andere planeet van de Homo Sapiens een naakte aap hebben gemaakt. In een tijd die 32.000 jaar geleden ver voorafging.

De onvermijdelijke mutant die hieruit voortkwam, zou zich vermengen met dierlijke mensenrassen. Wat dan weer zou verklaren waarom de mens nu wél lichaamsbeharing heeft (weliswaar een zeer eigenaardige).

 

Er zijn echter nog wel een paar andere zaken waarvan de wetenschap toegeeft dat ze simpelweg onverklaarbaar zijn.

Naast het bewustzijn, medeleven en schuldgevoel van de mens zijn er ook nog het taalgebruik, de kunst, de religie (of bijgeloof). Tel daarbij het te kleine bekken van de vrouw voor het baren van kinderen. En - weliswaar niet passend in dit rijtje maar daarom niet minder mysterieus - de echte piramiden.

 

Al die mysteries zouden in één klap worden opgelost als de wetenschap zou aanvaarden dat er op een bepaald moment in de evolutie van de mens werd ingegrepen door een hogere macht. Niet door de God waar velen in geloven maar door een veel tastbaarder en logischer wezen: een buitenaards.

 

In de rand van dit alles:

Het is opvallend dat de oudste Egyptische priesters volledig haarloos waren. Zij hadden wimpers noch wenkbrauwen.

Wetenschappers beweren dat ze om hygiënische redenen al hun haar verwijderden. Maar klopt dat wel? Misschien ging het wel om een eerbetoon aan de goden?

 

Philip Corso: ‘De lichamen hadden wenkbrauwen noch wimpers. Ze waren volledig haarloos.’

 

Tussen haakjes: na de megacatastrofen zou alles langzaam veranderen. De man trad op de voorgrond. Uiteindelijk kregen de uitgebeelde figuren weelderige baarden en lange haren. (Ook het uitbeelden van macht, seks en geweld werden schering en inslag.)

www.evawaseerst.be

Extreme Makeover

 

Als de mens niet het resultaat is van een natuurlijk proces, hoe zou men zijn evolutie dan kunnen verklaren?

 

Wellicht muteerden onze buitenaardse bezoekers het DNA van een aantal leden van de Homo Sapiens. Doch aangezien de wetenschap slechts van drie procent van dat DNA min of meer weet waarvoor het dient, kan ze voorlopig niet achterhalen hoe de vork in de steel zit.

Iets waar wel eens spoedig verandering in kan komen.

 

Overigens werd niet alleen het DNA maar ook het uiterlijk van de geselecteerde exemplaren aangepast. Ze werden als het ware halve robots.

 

Men zou dus (met de glimlach) kunnen zeggen dat 'Extreme Makeover' ooit al eens heeft bestaan.

 

Een select groepje mensen staat overigens op het punt om die makeover binnenkort nog eens over te doen. Artificiële intelligentie, communicatie via hersengolven, futuristisch voedsel, klonen ... de nieuwste technologieën lijken pure sciencefiction in hun mars te hebben. (Of is men eerder onze scheppers aan het inhalen?)

 

Als ze bijvoorbeeld konden toetreden tot een universeel bewustzijn en als ze hun lichaamsenergie konden halen uit een technologie, waarom zouden onze buitenaardse bezoekers dan een (goed ontwikkelde) mond moeten hebben gehad? Als ze zichzelf konden klonen via ongeslachtelijke weg, waarom zouden ze dan geslachtsorganen hebben nodig gehad?

 

De mensen die de oudste beeldjes voorstellen, leken maar een minuscule mond hebben. Ze hadden trouwens ook geen wimpers of wenkbrauwen. Vaak waren ze kaal. In andere gevallen was het hoofd bedekt.

En van mannelijke geslachtskenmerken was er ook al geen spoor. Niet in de grotschilderingen (die naam waardig), niet in de venusbeeldjes, niet in de beelden die in de buurt van Göbekli Tepe werden teruggevonden.

 

Philip Corso heeft in Roswell wellicht goed bewaarde mummies gezien. Hij was heel duidelijk over de inzittenden van het ruimtetuig. 'Ze leken op menselijke klonen. Ze hadden geen geslachtskenmerken. Hun mond was klein en gaf niet de indruk functioneel te zijn. Hun hersenen leken voor een deel te bestaan uit computer hardware. Ze hadden geen hoofdhaar, wimpers noch wenkbrauwen. Ze waren zelfs volledig haarloos.'

 

Tussen haakjes: het weinige dat we met zekerheid over de oudste Egyptische priesters weten, is dat ze volledig haarloos waren. Ook zij hadden dus geen wimpers noch wenkbrauwen. Wetenschappers beweren dat ze om hygiënische redenen al hun haar verwijderden. Maar klopt dat wel? Misschien ging het wel om een eerbetoon aan de goden?

 

Zou het kunnen dat al die gelijkenissen toeval zijn?

 

www.evawaseerst.be

 

De evolutieleer had er enigszins anders kunnen uitzien ...

 

 

Alfred Russel Wallace (1823-1911)

 

Darwin was 14 jaar ouder dan Wallace. Beiden waren vrienden en ondernamen heel wat expedities om de evolutie te bestuderen.

Volgens velen zou Darwin echter zijn evolutieleer hebben afgekeken van Wallace. (Sommigen nemen zelfs het woord ‘gestolen’ in de mond.)

In de evolutieleer leidt de strijd om te overleven tussen de soorten op termijn tot een steeds betere aanpassing aan de omstandigheden die de natuur aanbiedt.

Na jaren zou Wallace echter tot de bevinding komen dat het menselijk bewustzijn niet het gevolg kon zijn van de evolutie. Het zou de mens immers zo’n voordeel hebben opgeleverd dat er van een strijd met de andere soorten geen sprake meer kon zijn geweest. Volgens Wallace moest een hogere macht het menselijk bewustzijn hebben geschapen.

Hij was zo van zijn stuk gebracht door dit inzicht dat hij het Darwin niet eens kwalijk nam dat hij met de eer (van de huidige evolutietheorie) ging lopen.

Hij zou zijn verdere leven in het teken van het spirituele stellen.

 

Wallace wist niets af van de mysteries die UFO’s en maanlandingen tientallen jaren na hem zouden omringen. Hij wist ook niets van de onmogelijke sprong die de mens zowat 32.000 jaar geleden moet hebben gemaakt. Maar zijn inzicht was (en is nog steeds) voor velen een openbaring:

 

Alles op deze planeet is te verklaren door de evolutieleer. Uitgezonderd het bewustzijn van de mens.

 

terug, klik hier

 

www.evawaseerst.be
 

Wernher von Braun in 1959: 'We maken kennis met krachten die veel sterker zijn dan we vermoedden. We weten niet waar hun basis zich bevindt. Meer kan ik er nu niet over kwijt.'

Hermann Oberth in 1972: 'We mogen de vooruitgang in de technologie niet op ons conto schrijven. We werden namelijk geholpen door wezens die niet van deze planeet afkomstig waren.'

(De citaten zijn vrij vertaald maar de inhoud klopt.)

Net als Philip Corso deed Hermann Oberth zijn bekentenis op een leeftijd waarop men normaal gezien stilaan afscheid neemt van het leven en dus nog weinig te verliezen heeft. In 1972 was Oberth 76 jaar ...

 

Roswell: de lijst is (te) lang

 

Harde wetenschappers, politici en hooggeplaatste militairen bleken er in de jaren '50 en '60 van overtuigd dat de volgende oorlog zou worden gevoerd tegen een buitenaardse beschaving. Sommigen onder hen behoorden zonder meer tot de beste in hun soort. En u hoeft echt niet te twijfelen aan de mentale toestand van die heren. Ze waren stuk voor stuk kerngezond.

Zelfs Ronald Reagan was beducht voor een buitenaardse invasie. Reagan die - ondanks het feit dat men er al eens lacherig over doet - een wijs man was. (Toch moet gezegd dat een president net iets te veel in de kijker loopt en daardoor wellicht niet behoort tot het selecte groepje machthebbers die weten hoe de vork precies in de steel zit.)

 

Het is een publiek geheim dat Douglas Mac Arthur en George Marshall, twee van de grootste generaals die Amerika heeft gekend, betrokken waren bij de ‘Interplanetary Phenomena Research Unit’. Een duistere organisatie die op het einde van de oorlog werd opgericht en die onder meer het bergen van buitenaardse tuigen als taak zou hebben gehad. Mac Arthur heeft in het begin van de jaren vijftig uitspraken gedaan die nu nog tot de verbeelding spreken. Zo waarschuwde hij voor het gevaar dat er van een buitenaardse beschaving zou kunnen uitgaan. Hij heeft zich daarbij enigszins vergaloppeerd en heeft zijn woorden later genuanceerd door als het ware de filosofische toer op te gaan.

Het was een nuance die gezien de vele gelijkaardige getuigenissen van andere prominenten uit de jaren '50 en '60 niet erg geloofwaardig overkwam. Maar men kan natuurlijk niet verwachten dat generaals de echte machthebbers een duimbreed in de weg zouden leggen.

 

De lijst met opzienbarende getuigenissen over UFO's is zeer lang.

Vooral mensen die op één of andere manier bij de luchtvaart waren betrokken - waaronder vaak hogere officieren - deden uitspraken die men kort als volgt kan samenvatten: 'De rapporten zijn overweldigend: UFO's zijn een realiteit. Het zijn ongrijpbare lichtgevende tuigen. Hun bestaan boezemt ons angst in.'

 

Eén getuigenis om de die angst te onderstrepen.

 

Admiraal Roscoe Hillenkoetter had van 1947 tot 1950 de leiding over het 'Central Intelligence Agency' (CIA). Uit alles wat hij na de oorlog deed, zou ieder weldenkend mens bijna moeten besluiten dat hij afwist van het bestaan van buitenaardse tuigen. Ook was hij vanaf 1957 lid van het National Investigations Committee On Aerial Phenomena (NICAP). Een onafhankelijke organisatie die onderzocht of buitenaardse ruimtetuigen al dan niet de aarde bezochten.

In 1960 richtte Hillenkoetter zich zelfs rechtstreeks tot het Amerikaans Congres. Hij maakte zich - samen met een hele reeks hooggeplaatste personen - zorgen over het mogelijke gevaar dat er van UFO's zou kunnen uitgaan.

Zijn smeekbede voor meer openheid bleef echter zonder resultaat.

 

Een doordenker: Over veel mannen die nooit tot de enkels reikten van Roscoe Hillenkoetter vind je een massa officiële gegevens op het internet. Voor informatie over hem heb je echter een vergrootglas nodig.

 

Het is vandaag moeilijk om te geloven, maar al deze toplui hadden dus schrik voor een buitenaardse invasie.

En de gewone burger dan? Die haalde doorgaans de schouders op. Volgens Hillenkoetter - en volgens vele anderen - omdat de overheid niets deed om de ernst van de zaak te laten doordringen. In het bewuste verzoek tot het Congres beweerden de initiatiefnemers zelfs dat de overheid de burgers een rad voor de ogen draaide door de hele kwestie te bagatelliseren.

 

Sommige topfunctionarissen wisten veel. Ook dat er op aarde daadwerkelijk buitenaardse tuigen waren teruggevonden.

Toch was er iets wat ze niet wisten.

 

Namelijk, dat de angstwekkende luchtfenomenen in feite ongevaarlijk waren omdat ze van een heel andere aard waren dan de tuigen die men op aarde had teruggevonden.

 

Van die tuigen moet men hoe dan ook heel wat hebben opgestoken.

 

Het kan immers geen toeval zijn dat de groei van de ruimtevaart vanaf de jaren vijftig explosief de hoogte in schoot. Vanaf de jaren tachtig was de technologische boom zelfs zo fenomenaal dat elke andere periode in de wereldgeschiedenis erbij verbleekt. Het had veel tijd gevergd om de buitenaardse geheimen te ontrafelen maar eens het hek van de dam, was er blijkbaar geen houden meer aan.

In de veronderstelling dat de Dow Jones (Amerikaanse beursindex) al 5000 jaar zou bestaan dan zou de groei van de laatste vijfentwintig jaar enorm zijn geweest. Kredietcrisis of niet. En daarbij mag men gerust rekening houden met steen- ijzer- en andere tijdperken.

 

 

www.evawaseerst.be

Atlantis: Plato de profeet

 

Plato had inzichten verworven die hij wilde doorgeven. Het waren inzichten waarmee hij zijn doodvonnis zou hebben getekend als hij ze open en bloot zou hebben verkondigd. Hij heeft ze dan ook als het ware ingepakt op een geniale manier.

Het mysterieuze Atlantis, de onmogelijke details ... ze zouden er voor zorgen dat de eigenlijke boodschap tot vandaag blijft nazinderen.

Overigens behoren Timaeus en Critias niet toevallig tot zijn laatste werken. Het gebeurt namelijk wel meer dat mensen in het reine willen komen met zichzelf op het einde van hun leven.

 

Wat leert Plato ons in Critias?

 

- tot de megacatastrofen verbleven er goden op aarde. Plato vermeldt het alsof het vanzelfsprekend was;

- ze waren moreel hoogstaand, vroom, niet op macht belust en geweldloos;

- op Atlantis hadden ze lange tijd leiding gegeven aan een hoogwaardige beschaving. Het was een beschaving die zich niet had vermengd met dierlijke mensenrassen;

- rond de tijd van de megacatastrofen (zowat 12.000 jaar geleden) zou die beschaving echter decadent zijn geworden door vermenging met dierlijke mensenrassen. Zelfs de goden zouden zich hieraan hebben bezondigd;

- de weinige overlevenden van de megacatastrofen waren mensen die zich in de bergen ophielden. Ze waren echter te weinig ontwikkeld om het verhaal te bewaren voor het nageslacht. Alsof enkel de minst ontwikkelde mensen de megacatastrofen hadden overleefd;

- vrouwen en mannen werden ten tijde van Atlantis als gelijkwaardig beschouwd. Dit was op zich al een gedurfde stelling in het Athene van toen. Zeggen dat vrouwen ooit superieur waren aan mannen zou zijn dood hebben betekend.

 

Tussen haakjes: het is zeer merkwaardig dat Critias abrupt stopt, in het midden van een zin. Een deel ging blijkbaar verloren.

 

Zijn volgende vragen vergezocht?

- Is het toeval dat 32.000 jaar geleden in de buurt van de plaats waar Atlantis zou hebben gelegen, de eerste Cro Magnon verscheen?

- En hoe komt het dat zowel de goden als de eerste bewoners van Atlantis doen denken aan de eerste grotschilders? Uit de oudste grotschilderingen blijkt namelijk een soort morele integriteit door de afwezigheid van tekenen van seks, geweld en macht.

- Waarom zou de reden voor de degeneratie van de Cro Magnon wel eens dezelfde kunnen zijn geweest als deze die in Critias wordt beschreven (vermenging met 'aardse' mensen)?

 

Hebben de Egyptische priesters Plato gebruikt om de mensheid in te lichten?

 

In dat geval was hun boodschap (die vaak doet denken aan de Bijbel) duidelijk:

- er was ooit een godenras op aarde (in de Bijbel: Nephilim = zij die uit de hemel neerdaalden);

- de leden ervan waren rechtschapen en hadden bovennatuurlijke krachten. Ze konden wonderen verrichten;

- ook de eerste mensen waren rechtschapen maar zouden later degenereren door vermenging met aardse mensen (in zonde vervallen);

- een wereldwijde catastrofe (de Zondvloed) roeide de elite van de mensheid uit;

- de ziel is onsterfelijk (ze komt vrij bij de dood);

- de mens moet streven naar een leven vrij van zonden (een zuivere ziel);

- er is een God die boven de andere goden (Nephilim) staat en die onbereikbaar is;

- volgens Timaeus heeft God het goede in de mens ingeplant;

 

***

 

De laatste werken van Plato waren meer dan een schets van de ideale maatschappij.

Ze hielden een profetische boodschap in die verwees naar een mysterieus volk. Een boodschap die door talloze profeten - en voor zover de geschiedenis van de mens bekend is - zou worden overgenomen: 'Medeleven en een zuivere ziel zijn het hoogste goed. De machtswellust van de mens zal zijn ondergang betekenen'.

 

Medeleven, rechtvaardigheid, spiritualiteit ... het zijn geen waarden die voortkomen uit de dromen van onderdrukte volken (zoals sommigen beweren).

Eerder integendeel: het zijn waarden die de mens heeft overgeërfd van een superieur mensenras, een godenras als het ware.

De authentieke Egyptische priesters wisten dat. En sommige bijzondere mensen wisten het ook ...

 

terug, klik hier

 

www.evawaseerst.be

Atlantis, een grond van waarheid?

 

Plato (427 - 347 v.Chr.) heeft het in zijn laatste werken (Timaeus en Critias) over het eiland Atlantis. Timaeus is een filosoof en Critias was een verwant van Plato. Zij voeren in de gelijknamige werken het woord.

 

Vooreerst enkele niet onbelangrijke details:

Het is opmerkelijk dat de overtuigingen van Socrates, Plato en Jezus (meer dan 350 jaar later) zo sterk op elkaar lijken. Zo predikten ze alle drie rechtschapenheid, geweldloosheid, medeleven ... en een zuivere ziel.

En zowel Socrates als Jezus werden door de machthebbers ter dood veroordeeld omwille van hun overtuiging. Plato glipte dan wel door de mazen van het net maar hij heeft zich daarvoor in heel wat bochten moeten wringen. Een deel van Timaeus en Critias is dan ook ongetwijfeld verzonnen om de machthebbers siroop aan de baard te smeren. Zo kon er ten tijde van Atlantis nooit sprake zijn geweest van (heldhaftige) Atheners.

Ook waren Socrates, Jezus en Plato leerlingen geweest van de Egyptische priesters. Het verhaal over Atlantis was trouwens gebaseerd op een overlevering van die priesters. Het stelt op zich niet zoveel voor. Een samenvatting in drie zinnen:

 

Een beschaving gevestigd op Atlantis, was eerst puur spiritueel, moreel hoogstaand en welvarend.

Later werd ze decadent en op macht belust.

De decadente Atlantiërs werden eerst verslagen door de (heldhaftige) Atheners maar ze zouden uiteindelijk samen met hen ten onder gaan in een reusachtige natuurramp.

 

Plato geeft nog een gedetailleerde uitleg over het uitzicht van het eiland en van de wijze waarop de maatschappij er was georganiseerd. Maar dat alles lijkt nu eerder een afleidingsmanoeuvre te zijn geweest voor het verkondigen van zijn echte boodschap. Waarover later meer.

 

Velen zijn er van overtuigd dat Atlantis nooit echt heeft bestaan.

Toch was Plato duidelijk. Zo stelde hij uitdrukkelijk dat Atlantis geen fictief eiland was.

En eigenlijk was het feit dat hij hier zo de nadruk op legde van groot belang. Hij vertelde dan wel vaak parabels maar of hij zijn reputatie te grabbel zou hebben gegooid door expliciet te liegen, betwijfelen velen.

Plato geeft verder een aantal details waardoor zijn profetische boodschap bijna 2500 jaar na zijn dood de mensheid blijft boeien.

 

Zo verging Atlantis meer dan 9000 jaar eerder (dus meer dan 9000 jaar vóór Plato's tijd).

 

In één apocalyptische dag verdween het onder het water waardoor de oceaan op die plaats lange tijd onbevaarbaar bleef. Het zou zich namelijk maar net onder de waterspiegel hebben bevonden waardoor er zich op geringe diepte een grote modderpoel vormde.

 

Hij was ook duidelijk over de locatie van het eiland. Het was gelegen in de Atlantische oceaan, voorbij van de Zuilen van Hercules (het huidige Gibraltar).

 

Waarom vermeldde Plato het tijdstip, de aard van de catastrofe en de plaats waar Atlantis was gelegen?

 

De meest logische reden hiervoor was dat hij zeker was van zijn stuk. Hij legde trouwens ook opmerkelijk sterk de nadruk op de omvang van de catastrofe. Iets wat nergens voor nodig was. Alsof hij zijn eerdere statement over de echtheid van Atlantis kracht wou bijzetten.

 

Toch was het volgens vele wetenschappers onmogelijk dat een eiland in één dag onder water kon verdwijnen.

Ook het tijdstip van de ramp kon onmogelijk kloppen. Plato was toch geen helderziende?

En de locatie moest hij eveneens uit zijn duim hebben gezogen.

 

Kortom: al wie in Atlantis geloofde, was een fantast.

 

Tot duidelijk werd dat de onmogelijke details wel eens konden kloppen.

 

Wat er precies is gebeurd, weet niemand met zekerheid maar er zijn wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat een komeet 12.000 jaar geleden de aarde heeft getroffen. En er is geen wetenschapper die kan voorspellen wat er zou gebeuren als een komeet bijvoorbeeld zou inslaan op een kilometersdikke ijskap. Ook staat het ondertussen vast dat kometen niet noodzakelijk sporen nalaten. Wat met zich meebrengt dat het misschien om meer dan één komeet (of brokstukken van een komeet) ging. Een groot deel van de ijskap zou in geen tijd zijn gesmolten. Een gigantisch deel ervan zou zijn verschoven en in de Atlantische oceaan zijn beland. De vloedgolf die daardoor ontstond zou ronduit onvoorstelbaar zijn geweest. Tevens bracht de komeetinslag ongetwijfeld nog andere natuurrampen met zich mee zoals wereldwijde aardverschuivingen, superorkanen en stortregens.

Het is de tijd waarin men de legendarische zondvloed zou kunnen situeren.

 

Dus niet alleen het bepalen van het tijdstip van de ramp, ook de beschrijving van de aard van de catastrofe zou wonderlijk genoeg wel eens juist kunnen zijn geweest.

En als toemaatje: ook de ligging van het eiland was misschien wel correct. Hoewel de meest geschikte locatie eerder ten noorden van Gibraltar gelegen is. Wat niet noodzakelijk in tegenspraak is met Plato.

Een geschikte locatie bevond zich eerder ten noordwesten van Spanje, op de toenmalige onderzeese rand van wat men nu het West-Europese bekken noemt. Op de rand van dat bekken gaat het vandaag plots van circa 100 naar meer dan 4000 meter diepte.

 

Atlantis zou een eiland kunnen zijn geweest waarvan het grootste deel zich 12.000 jaar geleden maar net boven de zeespiegel bevond. Overigens staat het zo goed als vast dat er in die tijd wel meer stukken land boven de zeespiegel uitstaken dan nu het geval is.

 

In de oceaan zijn er ter hoogte van Portugal sinds de 14° eeuw al minstens 18 reusachtige aardbevingen geweest waarvan deze in 1755 één van de grootste was uit de recente geschiedenis (geschatte kracht: meer dan 9 op de schaal van Richter). Het hoeft dus geen betoog dat die aardbevingen ook in prehistorische tijden zijn voorgekomen. En hoewel een 10 op de schaal van Richter zich in de gekende geschiedenis nog nooit heeft voorgedaan, zou dit best wel eens het geval kunnen zijn geweest ten tijde van de megacatastrofen. Bij 10 en meer kan men achteraf de landkaarten hertekenen.

Best mogelijk dat alles wat van Atlantis overbleef, door aardverschuivingen en vloedgolven in de diepzee werd gesleurd.

Van een bouwwerk dat 12.000 jaar geleden naar de 4000 meter diepe oceaanbodem zou zijn gestort, kan men zo goed als onmogelijk nog iets terugvinden. De stroming heeft immers duizenden jaren de tijd gehad om de brokstukken weg te sleuren of te bedekken met tonnen sedimenten.

Overigens is de druk van het water al op een diepte van meer dan 1000 meter zodanig hoog dat een onderzoek van de zeebodem alleen mogelijk is met de meest gesofisticeerde apparatuur die dan nog alleen maar geschikt is voor kleinschalige projecten.

 

Conclusie?

Wie Atlantis naar het rijk der fabelen verwijst, zou het wel eens bij het verkeerde eind kunnen hebben.

 

Echter, voor de duidelijkheid: Atlantis was een geniale truc, maar het was bijzaak. De eigenlijke boodschap was veel belangrijker (zie rubriek Plato, de profeet).

***

 

Voor wat het waard is:

 

Volgens de geschiedschrijver Strabo, was er ooit een eiland gelegen in de Atlantische oceaan vanwaar 'heilige maagden' het vasteland bezochten ...

Eigenaardig is dat ook de druïden een oeroud geloof hechtten aan het bestaan van een eiland in de Atlantische oceaan waar het leven volgens hen ontstond.

De druïden waren de priesters van de Kelten. Hoewel hun oorsprong zo mysterieus is dat het best wel eens zou kunnen dat ze zich lang vóór er van de Kelten sprake was, ophielden in de bossen aan de Franse westkust.

 

Ook in de oudste scheppingsverhalen zouden er verwijzingen naar Atlantis kunnen voorkomen.

Zo zouden volgens de Egyptenaren de eerste goden op een eiland hebben geleefd. Op dat eiland zouden grote bouwwerken hebben gestaan.

Wetenschappers nemen aan dat de Egyptenaren hier zinspeelden op de steeds terugkerende overstroming van de Nijl waardoor er wellicht ook sprake zal zijn geweest van het tijdelijk ontstaan van één of meerdere kleine eilandjes.

Toch lijkt het er op dat de oude Egyptenaren hier verwezen naar een echt eiland.

terug, klik hier