Archief

http://www.evawaseerst.be/goud.htm

Goud, nanotechnologie en de goden van het oude Egypte

 

 

Al in de eerste geschreven teksten uit het oude Egypte komt goud ter sprake. Ook werd de godin Isis vaak afgebeeld knielend op de hiëroglyfe die het woord voor ‘goud’ voorstelde. Volgens de oude Egyptenaren was het kostbare metaal afkomstig van de goden. Hun lichaam zou volgens hen zelfs (gedeeltelijk) uit goud hebben bestaan.

 

Goud heeft unieke elektromagnetische eigenschappen. Daarbij is het - in tegenstelling tot andere metalen - niet onderhevig aan corrosie. Net daardoor zou het als geleider van elektrische signalen voor sommige toepassingen onontbeerlijk zijn. In de nanotechnologie spelen nano goudpartikels dan ook een cruciale rol. De revolutionaire technologie zou echter te danken zijn aan ‘reverse engineering’ van de technologie van onze buitenaardse bezoekers, voor wie goud dan ook van groot belang moet zijn geweest.

 

Eén en ander wijst er dus op dat de oude Egyptenaren wisten waarover ze het hadden als ze beweerden dat goud een goddelijk metaal was. Dat ze in latere tijden goud, god, zon en farao met elkaar vermengden, zou wel eens te wijten kunnen zijn geweest aan de hoogmoed van de farao. Maar dat sluit niet uit dat er tijdens de eerste Egyptische dynastieën nog kennis kan hebben bestaan die weinig of niets met verbeelding te maken had. Velen zijn er daarom van overtuigd dat de allereerste verwijzingen naar de goden op realiteit berustten.

 

De oudste Egyptenaren concludeerden dus dat goud afkomstig moest zijn van de goden. En men zou inderdaad kunnen aannemen dat dit voortkwam uit hun fantasie. Het is nu eenmaal een schitterend metaal. Maar pas in recente tijden ontdekte men de unieke eigenschappen van goud. En nog recenter heeft men vastgesteld dat het absoluut noodzakelijk is voor een technologie die door onkreukbare getuigen van vandaag - raar maar waar - wordt toegeschreven aan buitenaardse bezoekers (of zo men verkiest: aan de goden). De oude Egyptenaren en de moderne mens komen dus elk langs een andere weg tot dezelfde conclusie.

 

Kan dit toeval zijn?

 

Sommigen beginnen zich toch wat in de haren te krabben.

 

 

http://www.evawaseerst.be/mliegen.htm

Alles wat men nodig heeft in het leven is onwetendheid en vertrouwen ... (Mark Twain, meester vrijmetselaar)

 

Gij zult niet liegen

 

 

Apollo astronauten werden letterlijk en figuurlijk grondig doorgelicht. Op een paar uitzonderingen na bekleedden ze hoge rangen in het Amerikaanse leger. Ze hebben zonder enige twijfel allemaal dure eden gezworen. Elke uitspraak over wat ze op de maan hadden meegemaakt, zou worden gewikt en gewogen.

 

Astronauten zijn echter ook maar mensen ... die af en toe last leken (lijken) te krijgen van hun geweten.

 

Op 20 juli 1994 sprak de eerste man op de maan, Neil Armstrong - Apollo 11 - tot een groep uitverkoren jonge studenten op zeer emotionele toon:

‘Jullie zijn in staat om de grootste dingen te ontdekken op voorwaarde dat jullie de beschermende lagen van de waarheid kunnen weghalen.’

Armstrong is een zeer bescheiden man en dat siert hem. Maar waarom is hij zo terughoudend en waarom gaf hij (zo goed als) geen interviews?

Hij had toch kunnen voorzien dat hij als eerste man op de maan een legendarische figuur zou worden die eigenlijk de morele plicht zou hebben om zijn ervaringen te delen met de mensheid?

En als hij al eens iets zegt, waarom spreekt hij dan zo'n cryptische taal?

 

In een interview op CNN Met Larry King in 2007 zei een luchtige Buzz Aldrin - Apollo 11 - dat ze een licht zagen dat ze niet konden identificeren. Het leek alsof het licht hen volgde.

Uit de lichaamstaal van Aldrin blijkt dat hij zich ongemakkelijk begint te voelen als de reporter blijft aandringen over wat hij precies heeft gezien. Hij vraagt of die dan alles kan verklaren wat hij meemaakt in zijn leven en verandert daarna snel van onderwerp.

Aldrin voert al jaren bij wijze van spreken een promotiecampagne voor NASA. Hij heeft nu ook een boek geschreven. Hij lijkt zijn leven weer in de hand te hebben. Maar dat was ooit anders.

Na zijn terugkeer van de maan raakte hij verslaafd aan alcohol en sukkelde van de ene depressie in de andere.

Zijn geloof in God zou naar eigen zeggen zijn redding zijn geweest ...

 

De bemanning van Apollo 11 in 2004 bij president Bush in het Witte Huis. Van links naar rechts Collins, Bush, Armstrong en Aldrin.

(Foto: Wikimedia Commons)

 

Alan Bean - Apollo 12 - 'Ik weet zeker dat de maan de spiritualiteit in de mens versterkt'. Bean is nu kunstschilder en zijn schilderijen slaan maar op één onderwerp: de maan.

‘Ik heb nog meer verhalen te vertellen dan dagen te leven’

 

James Irwin - Apollo 15 - stierf op 61 jarige leeftijd aan een hartaanval.

Hij heeft meermaals gezegd dat op de maan alles voor hem duidelijk werd.

Een tweetal quoten van hem: 'Ik kan me geen heiliger plek indenken dan de maan'. 'Ik maakte er deel uit van een allesomvattend bewustzijn'.

 

Irwin zou op een onbewaakt moment ook zaken hebben gezegd die de wenkbrauwen doen fronsen. Zo zou hij onder meer het volgende hebben geantwoord op de vraag of hij op de maan bewijzen had gezien van het bestaan van een buitenaardse beschaving: ‘Ik kijk uit naar mijn pensioen, ik heb een familie waar ik moet voor zorgen en ze hebben me gevraagd om het met rust te laten …’

Irwin was het toonbeeld van de nuchtere wetenschapper.

Na zijn terugkeer van de maan begon hij plots te zoeken naar de Ark van Noach. Hij zou er zijn verdere leven aan wijden.

 

Charles Duke - Apollo 16 - stond geenszins open voor spiritualiteit op de maan. Hij was een man die enkel aan zichzelf dacht. Na zijn maanlanding werd hij een toegewijde christen. Nu heeft hij een kerk gesticht en legt zich vooral toe op de spirituele wereld.

 

Eugene Cernan - Apollo 17 - 'Ik weet nu zeker dat er iets is dat veel groter en sterker is dan de mens'.

 

Het lijkt alsof sommige astronauten een bovennatuurlijke ervaring beleefden op de maan.

Anderen deden dan weer alsof er niets aan de hand was. De drang om de waarheid te zeggen is nu eenmaal niet bij iedereen even sterk of misschien was niet iedereen even gevoelig voor het fenomeen. Of wilden ze op die manier verwarring zaaien? Want het hoeft geen betoog dat NASA niet opgezet was met de ontboezemingen.

 

Alleen nog maar Edgar Mitchell - Apollo 14 - en James Irwin, die beiden eerder iets hebben gevoeld dan gezien, zouden ons dan ook met verstomming moeten slaan. Mitchell windt er geen doekjes om (daarover later meer) terwijl Irwin het blijkbaar iets subtieler aan boord wou leggen. En wie weet wat hij ons nog allemaal zou hebben verteld als hij nog had geleefd.

Hun woorden en daden zijn zo overtuigend dat ze de grootste scepticus aan het denken zouden moeten zetten.

Conclusie? Het blijkt zelfs voor de sterkste persoonlijkheden en ondanks de duurste eden aan hun opdrachtgevers heel moeilijk om de mensheid te blijven voorliegen. Gelukkig voor die opdrachtgevers geloven de mensen enkel datgene wat ze hen laten geloven. Wat niet door de media wordt ondersteund, is als het ware ook niet gebeurd. Hoewel Mitchell beweert dat NASA haar geheim niet lang meer zal kunnen bewaren.

***

Het is zonder onderschriften, het vergt enig zoekwerk en het zijn uiteraard geen exclusieve bekentenissen, maar voor diegenen die de bovenvermelde toespraak van Neil Armstrong en de interviews met Buzz Aldrin willen bekijken en/of beluisteren:

http://www.evawaseerst.be/roswellbisv.htm

De mens gaat nano

 

Nanotechnologie staat voor de deur.

 

De revolutionaire technologie zal van sciencefiction werkelijkheid maken. Op nanoschaal - één nanometer is een miljoenste van een millimeter - zal de mens letterlijk alles kunnen ontleden, onderzoeken en verbeteren. Hij zal de atomen van bouwstoffen zelf kunnen rangschikken en daarbij de natuur ver overtreffen. Het menselijk lichaam zal tot op een niveau dat honderd keer kleiner dan een menselijke cel worden ontrafeld. Artificiële intelligentie, menselijke robots ... het is nog een kwestie van tijd vooraleer ze hun intrede doen.

Materialen zullen zodanig licht en sterk worden dat ze voor een globale omwenteling zullen zorgen. De toepassingsmogelijkheden zullen eindeloos en fascinerend zijn.

 

Foto: (voor foto's zie link hierboven)

Links op de foto, een recente Japanse realisatie. De echte mens en de robot worden steeds moeilijker te onderscheiden. Sommige wetenschappers gaan ervan uit dat er tegen 2050 zelfs huwelijken zullen worden afgesloten tussen echte mensen en robots.

 

Vraag is: waar zal men ( = de beperkte groep wereldleiders die zich achter de schermen bevinden) het eerste mee beginnen? Alles is dan wel met elkaar verbonden maar toch.

Levensverlenging zal wel hoog genoteerd staan op het verlanglijstje.

Nanorobotten zullen straks als een vakman in een huis, de menselijke cel binnengaan om ze te repareren. (De schaalverhoudingen zouden overigens wel eens kunnen kloppen.)

Bij honderden miljoenen zullen die robotten in onze bloedbaan worden gepompt om evenveel slechte cellen te herstellen of als het moet te vernietigen. Nadat hun taak is volbracht, zullen ze langs natuurlijke weg het lichaam verlaten. Dat zowat alles aan ons zal worden gedupliceerd, staat nu al vast. Geen tekorten meer aan donornieren of wat dan ook. Geen afweerreacties. Grote kuis van de hersencellen? Geen probleem. U zegt het maar.

 

Kanker zal men in het vroegste stadium - één enkele kwaadaardige cel - kunnen opsporen en genezen. Bestaande kankers zal men kunnen uitroeien door er geprogrammeerde nanopartikels op af te sturen.

Hoe lang het nog zal duren vooraleer sciencefiction werkelijkheid wordt, weet niemand. Maar het lijkt er sterk op dat men in het grootste geheim bezig met de onmogelijkste dingen. En dat het hier onder meer gaat over iets waar vooral de machthebbers altijd hebben van gedroomd (onsterfelijkheid) is ondertussen duidelijk. Dat ALLE middelen zullen worden ingezet, spreekt voor zich. Het zou dus wel eens sneller kunnen gaan dan men denkt. Het zou trouwens steeds minder wetenschappers verbazen als een aantal van een hele reeks mirakels zich al binnen de tien jaar zou voordoen.

 

Overdreven?

 

Absoluut niet!

 

Meer nog: de kans is reëel dat wie vandaag vijftig is zijn levensverwachting mag verdubbelen. En wie weet hoever men binnen pakweg zeventig jaar al gevorderd is op de weg naar de - ondanks alles relatieve - onsterfelijkheid.

 

Augustus 2009: Wetenschappers van de Stanford Universiteit melden dat ze nanopartikels programmeren om genen af te leveren in kankercellen. Die genen produceren een stof die kankercellen verhindert om proteïnen aan te maken. Gevolg: zieke cellen sterven af terwijl gezonde cellen ongemoeid worden gelaten.

Daniël Anderson van het MIT (Massachussets Institute of Technology) zegt in een geschreven verklaring: 'Klinische proeven op mensen starten wellicht binnen het jaar'.

 

Foto

Een nanorobot aan het werk in het lichaam. Nanorobots kunnen zonder problemen door de poriën van de menselijke cel dringen.

 

Opwekken en opslaan van zuivere energie zullen ook wel hoog op het verlanglijstje staan. Het is niet voor niets dat de media ons al jaren een geweten aan het schoppen zijn in de strijd tegen de opwarming.

 

Nieuwe bouwmaterialen voor zowat elke commerciële toepassing dienen zich aan.

 

Toch moet men ook met tegenstand rekening houden.

 

Dat we met de gevaren van nanotechnologie om de oren zullen worden geslagen, staat vast. Angst opwekken - terecht of onterecht - doet nu eenmaal verkopen.

Maar er zijn echter ook andere weerstanden.

Olie zou wel eens binnen pakweg twintig jaar als achterhaalde energiebron kunnen worden bestempeld. Doch wat zullen de machtsstructuren doen die er vandaag achter schuil gaan? Misschien kiest men er wel voor om olie nog wat extra tijd te gunnen.

***

Nanotechnologie zal ook een gigantische doorbraak betekenen voor de ruimtevaart.

Ze zou de snelheid van een ruimteschip op termijn zodanig kunnen opdrijven dat naburige sterrenstelsels binnen bereik komen.

Ruimteschepen die gemaakt zijn van ultralichte materialen die tegelijk onvoorstelbaar sterk zijn, atoomcomputers, uitrusting van astronauten ... futuristische aandrijving. Ook hier is het rijtje quasi eindeloos.

En als kers op de taart:

Er dagen steeds meer wetenschappers op die beweren dat nanotechnologie het in de (verre?) toekomst mogelijk zal maken om via wormgaten te reizen. Wormgaten zouden te vergelijken zijn met snelwegen in de ruimte. Ze zouden deel uitmaken van een onzichtbare wereld, heel vaak voorkomen en zelfs overal rondom ons zijn.

 

Sommigen zeggen dan weer dat reizen via wormgaten te hoog gegrepen is. Omdat de gigantische druk alles dat er doorheen zou moeten, uit elkaar zou rukken.

 

Wat er wel ongeschonden door zou kunnen, is elektromagnetische straling.

(Zie rubriek 'Het Witte Licht: de reis')

***

Waar komt die onwaarschijnlijke technologie zo plots vandaan?

 

Richard Feynman was de eerste die in 1959 met het idee op de proppen kwam. De geleerde die in het rijtje past van von Braun, Oberth en Oppenheimer zou volgens hardnekkige geruchten wrakstukken afkomstig van Roswell hebben onderzocht. Een paar jaar vóór de crash was hij in elk geval werkzaam in het 'Los Alamos Laboratory', net als Roswell, gelegen in New Mexico. Best mogelijk dus dat de autoriteiten hem hebben opgezocht om technologieën waar ze zelf kop noch staart aan kregen, te onderzoeken.

 

Foto

Richard Feynman (centraal) met Robert Oppenheimer (rechts) in Los Alamos. (Foto: Wikipedia)

 

Getuigen blijven ook onverstoord beweren dat men na de crash in Roswell een soort metaal heeft teruggevonden dat zich liet plooien om daarna uit zichzelf weer terug te keren in zijn oorspronkelijke vorm. Alles wijst er nu op dat dit 'vloeibaar' metaal enkel met nanotechnologie kan zijn gemaakt ...

 

 

http://www.evawaseerst.be/oudste.htm

Raadsels rond de oudste kunst

 

Grotschilderingen stellen bijna allemaal dieren voor. Het gaat dan vooral om stieren, paarden, bizons, mammoeten, leeuwen ...

Had de mens angst voor deze dieren? Wilde hij hen in zijn macht krijgen door ze af te beelden?

Best mogelijk dat zoiets in recentere tijden het geval was, maar het brein waaruit de kunstwerken 32.000 jaar geleden ontsproten was toch van een ander kaliber. Het was van een niveau dat wilde dieren met gemak de baas moet hebben gekund. Het lijkt er trouwens eerder op dat de artiest een mateloos respect voor hen had. Sommige werken zijn tevens zonder meer fijnzinnig, surrealistisch eigenlijk. Alsof fantasie werkelijkheid moest worden en de dieren op één of andere manier tot leven moesten worden gewekt. Picasso zou volmondig toegeven dat moderne kunst 32.000 jaar geleden al eens werd uitgevonden.

 

Voor foto's: drukken op link hierboven

 

Getuigen beweren: de dieren lijken echt te leven (Chauvet). Sommige lijnen werden bewust niet getekend om de suggestie van beweging te creëren.

(Foto: www.bradshawfoundation.com)

 

 

Waarom werden de schilderingen zo diep in de grotten aangebracht? Vaak moest de kunstenaar honderden meters op handen en voeten door smalle gangen kruipen om op de plaats van bestemming te geraken. Nu is het wel zo dat grotten in prehistorische tijden dienst deden als woonruimte of opslagplaats. Ongetwijfeld boden ze tevens beschutting aan de kunstenaar. Maar dat die daarom zo diep in de grotten zou doordringen, is toch wat overdreven.

 

Vaak werden er handafdrukken op de rotswand afgebeeld. Men deed dit door verf met een blaaspijp over de hand te blazen.

Veel van de oudste handafdrukken blijken afkomstig van kinderen. Hieruit - en ook nog uit andere werkstukjes die duidelijk de sporen van kinderhanden hebben nagelaten - mag men veronderstellen dat de kunstenaars vaak vergezeld waren van kinderen.

 

Tegelijk met de eerste grotschilderingen duiken er ook andere vormen van hoogstaande kunst op. Zo heeft men gegraveerde kunstwerkjes en prachtige gebruiksvoorwerpen teruggevonden in het zuiden van Frankrijk en Duitsland en het noorden van Spanje en Italië. Het hoeft dan ook geen betoog dat de grotschilders hun genen het eerst hebben verspreid over de naburige landen.

 

FOTO

Een circa 30.000 jaar oud beeldje van een mensenfiguur met een leeuwenhoofd, teruggevonden in het zuidwesten van Duitsland. Lange tijd noemde men het de 'Leeuw-Man'. De laatste tijd houdt men het meer en meer op een 'Leeuw-Vrouw'. Of op een wezen zonder geslacht.

 

Rond dezelfde periode verschijnen al even plots de venusbeeldjes.

Dit zijn kleine beeldjes uit gebakken klei. Bijna altijd lijken ze een zwangere vrouw voor te stellen. Een gelaat hebben ze niet. Net als de grotschilderingen en alle andere kunstwerken stralen ze eigenlijk niets seksueels uit. Merkwaardig, vooral omdat de gekende geschiedenis van de mens (en zeker die van de man) eerder rond seks lijkt te draaien dan rond voortplanting.

 

 

Venusbeeldjes. Sommige lijken surrealistisch. Alsof ze zijn ontstaan in de geest van een Picasso (Foto: Wikipedia). Over de leeftijd van het oudste beeldje tot nu toe gevonden - Hohle Fels in het zuidwesten van Duitsland - bestaat enigszins discussie maar volgens een aantal archeologen is het beeldje ongeveer even oud is als de oudste grotschilderingen (Chauvet).

Het venusbeeldje bleef trouwens gedurende vele duizenden jaren een soort afgodsbeeld. Alsof het de eerste moeder van de mens voorstelde.

 

Sommigen beweren dat de primitieve mens zich niet kon voorstellen hoe de voortplanting in zijn werk ging. Daarom werden de vruchtbaarheidskenmerken van de vrouw zo sterk benadrukt dat het niet mooi meer was. De primitieve mens zou de vrouw hebben aanbeden als een soort godin omdat ze volgens hem uit het niets kinderen ter wereld bracht. Vandaar ook dat de hele cultus rond de moedergodin zou zijn ontstaan.

Het is echter moeilijk te begrijpen dat de toenmalige mens geen idee zou hebben gehad over de rol van de man in het voortplantingsproces. Het kan niet anders dat de kunstenaar die met een gedetailleerde nauwgezetheid alles rondom zich observeerde, wist hoe de voortplanting in zijn werk ging. Het heeft er echter alle schijn van dat de daad zelf hem niet interesseerde. Want anders zouden zijn werken er helemaal anders hebben uitgezien.

 

 

 

 

http://www.evawaseerst.be/naakte.htm
 

De naakte aap en andere mysteries

 

Waarom loopt de mens op twee benen en niet op benen en knokkels zoals sommige apen? Wie rechtop loopt, is trager en stelt zichzelf bloot aan verwondingen van buik en ingewanden. En met een kwetsuur aan één been zou vluchten uitgesloten zijn.

Kon de mens door het dragen van wapens en proviand misschien niet meer op vier poten lopen? Het ene zou het andere wellicht niet hebben uitgesloten.

 

De wetenschap staat blijkbaar niet alleen voor torenhoge raadsels daar waar het over het bewustzijn van de mens gaat. Ook zijn lichaam is één groot mysterie.

 

Zo zorgt zelfs het kleine bekken van de vrouw voor vraagtekens. Bij heel wat vrouwen is het namelijk totaal ongeschikt voor het baren van kinderen. Alsof de vrouw zich in een vorig leven op een andere manier voortplantte.

 

De mysteries zouden in één klap worden opgelost als de wetenschap zou aanvaarden dat er op een bepaald moment in de evolutie van de mens werd ingegrepen door een hogere macht. Niet door de God waar velen in geloven maar door een veel tastbaarder en logischer wezen: een buitenaards. De overvloedig behaarde Homo Sapiens werd omgevormd tot een naakte, mooi rechtop lopende mens. Hij werd een soort robotmens.

De onvermijdelijke mutant die hieruit 32.000 jaar geleden voortkwam, zou zich uiteindelijk vermengen met dierlijke mensenrassen. Waardoor de huidige mens wat meer ging lijken op zijn natuurlijke voorouder. Hij kreeg bijvoorbeeld weer wat lichaamsbeharing.

 

In de rand van dit alles:

Het is opvallend dat duizenden jaren na de megacatastrofen machthebbers weelderige haren en baarden hadden. Terwijl er daarvóór gedurende meer dan 20.000 jaar lang op afbeeldingen van de mens (vrouwen) geen haartje te bespeuren viel. Tenminste, daar lijkt het op.

Opvallend ook dat Egyptische priesters volledig haarloos waren. Zij hadden wimpers noch wenkbrauwen.

Wetenschappers beweren dat ze om hygiënische redenen al hun haar verwijderden. Maar klopt dat wel? Misschien ging het wel om een eerbetoon aan de goden?

 

Philip Corso: ‘De lichamen hadden wenkbrauwen noch wimpers. Ze waren volledig haarloos.’ Corso leek er overigens van overtuigd dat het om robotmensen ging.

 

Vandaag staat de mens overigens op het punt om die robotmens opnieuw uit te vinden.

 

http://www.evawaseerst.be/taal.htm

De belangrijkste dingen in het leven zijn het moeilijkste om te verwoorden omdat woorden ze afzwakken. (Stephen King, Amerikaans schrijver).

 

 

Woorden schieten tekort

 

 

Spreken zonder woorden ... elkaar aanvoelen ... uitdrukkingen als 'daar zijn geen woorden voor' ... 'niet onder woorden te brengen' ...

Ze wijzen er ons op dat er iets veel sterker is dan woorden.

 

Van grotschilderingen tot piramiden wijzen heel wat tekenen op het bestaan van een superintelligent wezen.

 

Toch was er blijkbaar geen geschreven taal. En dit gedurende minstens 20.000 jaar. Terwijl alleen al de magistrale grotschilderingen aantonen dat er al die tijd van een superintelligentie sprake moet zijn geweest.

 

Zou het kunnen dat het ontstaan van een taal eerder een signaal was van afnemende dan van toenemende gaven van de mens?

Was geschreven taal wel die ongelooflijke uitvinding waarover men het zo vaak heeft? Zo ja, waarom blijkt dan dat die uitvinding op meerdere plaatsen in wereld zowat gelijktijdig het licht zag? Het wordt namelijk stilaan duidelijk dat de geschreven taal niet alleen in Soemerië werd uitgevonden. En het lijkt er zelfs sterk op dat sommige talen - geschreven zowel als gesproken - zich niet alleen gelijktijdig maar ook volledig onafhankelijk van elkaar ontwikkelden. Alsof ze ontstonden uit noodzaak.

 

Heeft de mens zijn buitenaardse gave om te communiceren - eerst geleidelijk, maar na de megacatastrofen totaal - moeten prijsgeven? En ontstond daardoor eerst de gesproken en later de geschreven taal?

 

Ook nu nog zijn er mensen die ervan overtuigd zijn dat ze anderen zodanig aanvoelen dat woorden overbodig zijn. Of die beweren dat ze buiten hun lichaam kunnen treden.

Zouden het echt allemaal bedriegers zijn? Of voelen ze door een genetisch toeval nog flarden in zich van de wonderlijke gaven die de voorouders van de huidige mens ooit bezaten?

 

Philip Corso: 'Hun hersenen bestonden voor een deel uit computer hardware. Ze leken hun gedachten op een paranormale wijze te kunnen overbrengen.'

 

 

http://www.evawaseerst.be/tibet.htm

Roswell: Tibet, het dak van de wereld

 

Een klooster in Tibet (Foto: Wikipedia) (voor de foto’s: zie link hierboven)

 

Sinds de inval in 1950 maakt Tibet deel uit van China. En hoewel de Chinezen alle moeite van de wereld doen, het lukt hen maar niet om hun wil op te dringen aan de Tibetanen. In feite wordt Tibet dus nog steeds geregeerd vanuit India door een Tibetaanse regering in ballingschap. En de dalai lama voert er - eveneens vanuit India - het hoogste woord.

 

Tibet is bekend als het dak van de wereld. Het is misschien wel de meest onherbergzame streek op aarde. Er zouden weliswaar olie en kostbare mineralen in de grond zitten maar wie een blik op de bergen werpt, weet dat ontginning zo goed als onbegonnen werk is.

Toch lijken de Amerikanen zeer begaan met het lot van de Tibetanen. De banden die ze met hen hebben, zijn in elk geval niet van de minste. Zo zijn er vandaag connecties tot in de hoogste kringen van de Amerikaanse politiek die teruggaan tot eind de jaren 40.

 

Dachten de Amerikanen daarmee het communisme een halt toe te roepen? Uiteraard kan men steeds alles verstoppen achter de strijd tegen het communisme.

Of zijn ze oprecht begaan met het lot van de Tibetanen?

 

 

De dalai lama bij George Bush en andere topfiguren van de USA. Hij stond gedurende decennia op de loonlijst van de CIA, net als twee van zijn broers. Ondertussen heeft ook president Obama zijn officiële ontmoeting al achter de rug, ondanks verzet van China (Foto: Wikipedia).

 

 

Maar is dat echt de reden waarom de USA (en andere) het bewind van China niet erkennen? Of voelen de Amerikanen zich om één of andere reden toch wat schatplichtig tegenover de Boeddhistische monniken?

 

Het heeft er alle schijn van dat men dat laatste toch niet volledig mag uitsluiten.

 

Dat de nazi’s in de jaren 30 en 40 zeer goed bevriend waren met de Boeddhistische monniken, is publiek domein. Dat ze een hele reeks expedities hebben ondernomen in Tibet, waarbij ze gangenstelsels onder de Himalaya hebben doorzocht, is voor velen ook geen geheim. Niemand die nog verwacht dat men met een officiële verklaring over de reden van die zoektocht naar buiten zal komen. Maar dat velen ervan overtuigd zijn dat de nazi’s op zoek waren naar buitenaardse kennis, staat vast.

 

Doch niet alleen de nazi’s, ook Chinese onderzoekers hebben de gangenstelsels doorzocht. In 1938 zouden ze in één ervan 716 stenen schijven met mysterieuze groeven - de zogenaamde Dropa schijven - hebben ontdekt. (Dropa is de naam voor een Tibetaans volk.) De schijven en de legenden van de Dropa stam werden onder de loep genomen. Resultaat: het Dropa volk zou volgens de overleveringen afstammen van buitenaardse wezens die 12.000 jaar geleden met hun ruimteschip in de Himalaya neerstortten. En de schijven zouden afkomstig zijn van dat ruimteschip. Ze leken enigszins op grammofoonplaten. Toen men ze op magnetische signalen onderzocht, ontdekte men dat ze een vibrerend gezoem produceerden.

Van de onderzoekers is echter geen spoor meer te bekennen. Wat daarom nog niet wil zeggen dat ze niet hebben bestaan.

 

Sommigen beweren dat gelijkaardige schijven circa 5000 jaar geleden deel uitmaakten van een dodencultus. Ze zouden dus gefabriceerd zijn door gewone mensenhanden. Hoewel anderen dan weer menen dat ze net vanwege hun goddelijke afkomst werden nagemaakt.

 

Uiteindelijk zou de hele geschiedenis als ongeloofwaardig worden afgedaan. Vaak was de naam van de auteur daarvoor al voldoende reden. Het was immers bestsellerauteur Erich von Däniken geweest die de historie in 1968 naar buiten bracht. En die heeft nu eenmaal geen al te beste reputatie.

Nu blijkt echter dat het verhaal al in de jaren 60 was opgedoken in een Sovjet tijdschrift. En dat een Oostenrijks onderzoeker, Ernst Wegerer, in 1974 een paar van de schijven heeft gefotografeerd in een Chinees museum. De directeur van dat museum zou later verklaren dat de schijven na het bezoek van Wegerer spoorloos verdwenen. Overigens is er geen spoor van de 716 schijven overgebleven.

 

Of het relaas met de werkelijkheid overeenstemt, weet niemand. Doch als het zou kloppen dan hoeft het hoe dan ook geen betoog dat men dit nooit zal toegeven. Anders zou men in één adem ook de waarheid over piramiden en maanlandingen kunnen bekendmaken.

 

Het enige wat men echter met zekerheid kan zeggen, is dat Tibet sinds de jaren 30 in verband wordt gebracht met het buitenaardse. En dat het verhaal over de Dropa schijven los staat van dat over de nazi’s. Waardoor de stelling dat de nazi's in de Himalaya buitenaardse technologie zochten nog aan geloofwaardigheid wint.

 

Opmerkelijk is ook dat de Dropa historie al bestond, vele jaren vóór de beslissing van de Amerikanen om hun Voyager plaat de ruimte in te sturen. En hoewel de Dropa schijven uit steen bestonden - steen met metaal overdekt volgens de overlevering - en de Voyager plaat uit goud, de gelijkenissen zijn frappant. Beide hadden ongeveer dezelfde doorsnede (30 cm), met een gat in het midden en ze waren voorzien van groeven die duidelijk een communicatief doel hadden (of zouden hebben gehad).

 

Foto’s

Links: de gouden plaat van Voyager 2 uit 1977.

Rechts: één van de weinige foto's die van de Dropa schijven bestaat (foto genomen door de heer Wegerer).

 

Zowat alle serieuze wetenschappers waren het er in 1977 over eens. 'Hoe komt NASA erbij om een grammofoonplaat de ruimte in te sturen? De kans dat buitenaards leven de plaat hoe dan ook zou vinden is belachelijk klein. Net zoals het zo goed als uitgesloten is dat aliens over dezelfde zintuigen als de mens zouden beschikken. En dat ze hun platenspeler zouden bovenhalen is simpelweg een giller.'

Of wist NASA wel beter en hebben ze zich geïnspireerd op schijven die ze op aarde hadden teruggevonden?

 

Ten slotte herinnert Tibet nog aan het buitenaardse omwille van een heel ander aspect. De boeddhistische cultuur in Tibet is - meer dan waar ook ter wereld - gebaseerd op principes, wijsheid, medeleven en spirituele verbondenheid. Toevallig allemaal kenmerken die nauw in verband staan met datgene wat de mens zo speciaal maakt. En die dus een buitenaards tintje hebben.

 

http://www.evawaseerst.be/held.htm

Wie de moeite neemt om zich over Edgar Mitchell te informeren, kan moeilijk anders dan besluiten dat hij een integer, bescheiden en intelligent man moet zijn. Hij werd geboren in 1930 en groeide op in de buurt van Roswell (in de staat New Mexico) waar in 1947 het meest mysterieuze UFO incident aller tijden plaatsvond. Er zou daar namelijk een buitenaards ruimtetuig zijn neergestort (zie de rubrieken over Roswell).

 

Mitchell was sterk onder de indruk van het voorval.

Later zou hij zelfs gaan vermoeden dat de overheid zaken verborgen hield. Maar hij besefte maar al te goed dat hij nooit zou kunnen achterhalen wat er nu precies was gebeurd.

 

Op drieëntwintigjarige leeftijd ging hij bij het Amerikaanse leger waar hij werd klaargestoomd tot modelpiloot. Hij sleepte er de ene erkenning na de andere in de wacht.

In 1966 zou NASA hem selecteren als astronaut. Zijn verleden en toekomst stonden in het teken van de lucht- en ruimtevaart. En van zijn werkgever.

 

Tot de maanlanding zijn leven grondig overhoop haalde. En hij - net als andere astronauten overigens - op aarde terugkeerde met een andere kijk op het leven.

Volgens Mitchell zelf kwam dat doordat zijn geest op de maan een metamorfose had ondergaan. Hij was er als het ware opgenomen geweest in wat hijzelf 'een gemeenschappelijk bewustzijn' noemde. 'Ik maakte er deel uit van een wereld waar geesten elkaar aanvoelden.'

 

Moeilijk te achterhalen of Mitchell al vóór zijn vertrek naar de maan op de hoogte was van vertrouwelijke informatie. Maar dat hij bevriend was geraakt met enkele topfunctionarissen staat vast.

 

Decennia later (eind de jaren '90) zou hij publiekelijk het volgende verklaren: 'De overheid heeft buitenaardse ruimtetuigen onderzocht. Ze is er al zestig jaar van op de hoogte dat de aarde in het verleden werd bezocht door een buitenaardse beschaving'.

En het valt daarbij op dat zijn collega maanlanders hem eigenlijk niet tegenspraken. Integendeel, sommigen gingen zélf verbazingwekkende uitspraken doen. (Of ze gingen zich als fanatieke gelovigen gedragen.)

***

Mitchell heeft op de maan letterlijk en figuurlijk het licht gezien. Het lijdt daarbij geen twijfel dat hij op de hoogte is van top secret informatie. Zowel over Roswell als over de maan. Hij stond nu eenmaal zeer dicht bij de bron.

Hij wil naar eigen zeggen later niet als bedrieger worden afgeschilderd. Vandaar dat hij met zijn verklaringen naar buiten is gekomen.

 

Hij beweert dat hij zijn bronnen niet openbaar kan maken omdat hij daardoor mensen in gevaar zou kunnen brengen.

Voor zijn eigen veiligheid vreest hij niet. En blijkbaar weet hij maar al te goed tot hoever hij mag gaan. 'Ze zullen me met rust laten omdat de buffer die ze (de machthebbers) ondertussen hebben opgebouwd, wel tegen een stootje kan.'

Zijn geloofwaardigheid werd dan ook door de media jarenlang subtiel ondermijnd. Dat was nodig want zijn uitspraken zijn - ook zonder dat hij namen noemt - opzienbarend.

 

Wie documentaires ziet waarin hij aan het woord is, hoort hem vaak zeggen dat de maanlanding een keerpunt was in zijn leven. Maar daar houdt het dan ook op. Over zijn ware overtuiging laat men hem blijkbaar liever niets zeggen.

 

Op de uitlatingen van Mitchell reageert NASA met de woorden: 'Hij is een groot Amerikaan maar we hebben absoluut niets te verbergen ...'.

 

http://www.evawaseerst.be/roswellvv.htm

Roswell: Operatie Paperclip

 

Diegenen die het voor het zeggen hebben, kunnen achteraf de feiten verdraaien en nuanceren. Van een hard bewijs kunnen ze een fait divers maken door de geloofwaardigheid van getuigen in vraag te stellen of door deze - als het echt moet - onder druk te zetten. De aanwijzingen echter, waaruit blijkt dat ze onze ware roots verborgen houden, stapelen zich op.

 

En in één van die aanwijzingen, spelen nazi's - hoe verwerpelijk hun ideeën ook waren - een hoofdrol.

 

De echte nazi leiders hadden duistere banden met al even duistere genootschappen. Zo waren ze bezeten van hun zoektocht naar het godenras. Een zoektocht waar ze onwaarschijnlijk veel tijd, kennis en geld hebben ingestopt.

Hun geleerden waren wereldtop. Hoewel sommige onder hen vandaag al te makkelijk worden afgedaan als fantasten. Vooral omdat ze in latere tijden zouden beweren dat ze beroep hadden gedaan op kennis die afkomstig was van een buitenaardse beschaving.

 

Het heeft er echter alle schijn van dat de nazi's inderdaad op de hoogte waren van geheime kennis. Zo wisten ze wellicht meer over de ware afkomst van de mens.

Dat ze zichzelf graag als afstammelingen van de goden hadden gezien, spreekt voor zich. Zo gaat dat met veroveraars.

 

Het staat trouwens nog steeds niet vast waar het woord nazi vandaan komt. Het zou eerder een duistere mythische achtergrond hebben dan dat het de afkorting zou zijn van 'nationalsozialismus'. Nazi was overigens ook de naam van een god in het oude Soemerië.

 

Als het echter hun bedoeling was zichzelf te vergoddelijken dan waren er wel efficiëntere methoden dan het organiseren van dure en tijdverspillende expedities die hun genetische banden met het godenras moesten bewijzen.

Onder het mom van wat als een zoektocht naar die banden werd gepropageerd - de propaganda was weliswaar meegenomen - stuurde Hitler zijn gezanten naar de verste uithoeken van de wereld. Niet zozeer op zoek naar genetische bewijzen. Maar om buitenaardse technologieën te onderzoeken. Technologieën afkomstig van tuigen die men, onder meer in Tibet, verborgen zou hebben gehouden.

 

Tussen haakjes: de bezorgdheid die Amerika nu voor Tibet toont, mag dan met mensenrechten te maken hebben, het zou niet verbazen dat ze tevens een uitvloeisel is van de banden die de nazi's ooit hadden met de Tibetanen.

 

In 'Operatie Paperclip' liepen de Amerikanen zichzelf op het einde van de oorlog voorbij om de nazi geleerden - bij wijze van spreken - weg te kapen en op de meest geheime locaties onder te brengen. Daardoor zullen wij wellicht nooit weten in welke mate de nazi's hebben bijgedragen tot de gigantische technologische boom van de laatste 50 jaar.

Het moet daarbij wel gezegd dat de Duitse genieën de bui hadden zien aankomen en maar al te blij waren dat ze bij de Amerikanen een luxe onderkomen vonden. Vooral in New Mexico (dus ook in Roswell) zouden ze zeer goed vertegenwoordigd zijn geweest.

 

 

http://www.evawaseerst.be/feit.htm

De piramiden in Egypte: Onmogelijke feiten

 

Van alle mysteries die de piramiden omringen, zijn er twee die men gerust als ‘onmogelijk’ mag bestempelen.

 

Een eerste is het feit dat de farao’s geen tekenen van macht in de echte piramiden lieten aanbrengen. Ze hadden schilders, beeldhouwers en wellicht ook schrijvers ter beschikking. Het schrift bestond namelijk al honderden jaren vóór er van Djoser of Khufu (Cheops) sprake was. En farao’s waren machtsmensen. Daarover bestaat niet de minste twijfel. Zo bewijst de Narmerpallet dat machthebbers hun macht lieten uitbeelden. Iets wat eigen is aan de mens zoals wij hem kennen.

 

Onvoorstelbaar is dat de eerste piramideteksten pas hun intrede doen met de piramide van Oenas, dus pakweg 130 jaar nadat de laatste echte piramide zou zijn opgericht (deze van Menkaure).

 

 

Het tweede onmogelijke feit is de vaststelling dat nergens een aanwijzing te vinden is over de manier waarop de piramiden werden gebouwd.

Volgens de geschiedenisboeken waren er tienduizenden mensen bij betrokken. Ontelbare hooggeplaatste en geniale personen hebben er hun hele leven aan gewijd. En toch vindt men in de vele graven of mastabas niet eens een hint naar de bouw van de piramiden.

 

 

Voor foto’s: zie de link hierboven