Een Oase in Almere.

In de stad is het warm en ik moet nog een uur wachten tot mijn volgende afspraak.Ik wil niet op een terasje gaan zitten in de zon.Ik wil op een bankje zitten in de schaduw.Maar waar vind ik zo'n bankje in Almere.Het marktplein valt af;geen rust en te lawaaiig.Langs het Weerwater valt ook af;te warm en veel te hel licht.Ineens sta ik voor een oase vol groen,met rozen en grote bomen en vele bankjes.Ik ben verbaasd ,waar ben ik beland en waarom kende ik deze oase niet?Ik neem plaats op een bankje en kijk om me heen.Mijn uitzicht is op een gracht waar op de kant een paar eenden liggen te zonnen.Aan de overkant is een betonnen trap begroeid met planten,daarachter staan pastel geschilderde huizen.Achter mij staat De Kiekendief een verzorgingstehuis in Almere met zijn prachtige lavendelthuin.Er komt een meneer op een ander bankje zitten en ik maak een opmerking over die oase.Hij vertelt dat hij hier graag luncht,hij werkt in het centrum.Maar vertelt hij,ik weet niet hoelang ik hier nog kan van genieten.De gemeente heeft besloten hier hoge appartementencomplexen van veertien,zes en drie verdiepingen te bouwen.Ik val bijna van mijn bankje.De bewoners van De Kiekendief zullen hier ook niet blij mee zijn,maar om nu zo'n oase op te ruimen dat vind ik niet leuk.Andere steden zijn zuinig op hun groen en proberen hun stad groener te maken.Almere was een groene stad en veel bewoners hadden er voor gekozen om hier te komen wonen voor de gezonde lucht.Hopelijk gaan die plannen niet door.
















