Archief

Spiritualiteit van beneden / symbolen en tekens / vrijheid in omgaan met emoties:

Graag vertel ik een voorbeeld wat ik heel recent mocht zien of herkennen of hoe je het ook wilt noemen. Eigen ervaring:

De laatste dagen had ik het nogal moeilijk met iets (een uitdrukking van een verlangen naar de toekomst toe) wat ik ter bespreking naar een groep mensen had gebracht en waar ik slechts onrechtstreeks een paar reacties kreeg en die waren niet erg positief te noemen. Geen van de mensen die aan de bespreking deelnamen, sprak me aan, ik had zelfs het gevoel dat ze me uit de weg gingen.

Ik hoorde hoe persoonlijke ervaringen van mensen uit die groep mijn vraag en hun reactie er over bepaalden.

Op 25 oktober werd ik wakker en mijn eerste gedachten gingen weer daarover. Hoe meer ik er over dacht hoe kwader ik me voelde worden. Hoe kwader ik werd, hoe ongemakkelijker ik mij voelde, hoe meer ik ook lichamelijke pijn voelde.

Ik wou er van af en probeerde het los te laten, het af te geven… maar het lukte me niet. Ik bleef er over na-denken. Ik zat echt diep op dat moment, hoe ik ook probeerde ik kon aan niets anders denken, kon niets anders doen, ook al probeerde ik het. Het leek wel of mijn eigen denken mij verlamde.

De gedachte kwam in me op: “ik moet hier met iemand over praten want het lukt me niet. Het lukt me niet alleen, zo kan het niet verder”. Ik zou een afspraak maken met mijn vertrouwenspersoon en hulp vragen. Op dat moment kon ik mij ook richten tot de Heer, (eerder lukte dit me ook niet): “Heer, ik kan het niet… help me, het lukt me niet om het los te laten”!

Ik was er mij heel erg bewust van dat ik diep zat en dat ik niet op die manier kon voortgaan, dat het zelfs lichamelijk niet goed was om in die negatieve cirkel te blijven. Toen gebeurde iets!

Een gedachte kwam in mij op: “Kwaadheid roept kwaadheid op”

Ik liet mijn gedachten daar een tijdje verder op in gaan en wist dat dit juist was. Ik moest de cirkel doorbreken maar hoe? Op dat moment zag ik het niet al wilde ik het wel.

Toen kwam het volgende woord:  “LIEFDE.” 

Dat is het dacht ik, dat is het! Ook hier bleef ik in gedachten even bij.

En ook nu wist ik dat dit de enige mogelijkheid was. Wat nu volgde was voor mij een heerlijke en duidelijk voelbare beleving:

Het was alsof vanaf dat moment alles weer anders werd, alles leek zachter te worden, ik kon ook weer anders denken.

Ik kon die groep mensen anders benaderen, ik kon hen vanuit liefde bekijken en ook begrijpen. Ik voelde mijn gespannenheid wegvloeien, net als de lichamelijke pijn die ik ervaren had. Eindelijk kon ik loslaten en andere dingen gaan doen.

Brenda, mijn kleinkind, verjaarde een paar dagen later: Ik moest haar kaartje nog posten, dus maakte mij er voor klaar en stapte in mijn wagen. Als ik de sleutel omdraai en kontact krijg dan slaat mijn radio ook aan.

Het eerste wat ik hoorde waren volgende woorden:

 “You can make your day to a hell or to a heaven…”

Dit was de eerste zin dat ik hoorde, klaar en duidelijk waren de woorden over gekomen. Ja, dacht ik, zo’n verschil is het inderdaad!

Mijn dag had een hel kunnen zijn vandaag, gelukkig voelde ik de hemel nu dichterbij!

Het viel me op dat ik zo bezig geweest was met het, volgens mij negatieve gedeelte, dat ik mij slechts eventjes had kunnen blij voelen  met het heel mooie en positieve antwoord dat ik wel had mogen ontvangen.  Dat positieve antwoord dant in feite veel belangrijker Voor mij veel belangrijker was, was op de achtergrond gekomen door het andere. Nu pas kon ik weer het mooie daarvan zien! Nu pas kon ik er terug blij en gelukkig mee zijn.
Het is inderdaad zoals Charles Aznavour zong: "Je kan je dag tot een hel of tot een hemel maken" aan ons de keuze!

En het is nog niet gedaan. Om twee uur wordt er aan de deur gebeld, het was de postbode met een pakje! Ik was nogal verwonderd: Ik verwachte geen pakje... wat en van wie kon het zijn? Het kwam van iemand in de groep die deel genomen had aan de bespreking!

Ze stuurde mij een Braziliaanse kleine "lembraça" een kleine herinnering van pater Raf, die het achterliet en die zij mocht geven aan wie zij wilde.
Ze schreef er bij: "bloemen voor een iemand speciaal... met God's zegen!" ik voelde me heel ontroerd.

Ik dacht: wat ben ik toch een klein mens! Het kan zijn dat mijn schrijven als een verhaal overkomt, maar ieder woord is waar, ieder woord heb ik die dag beleefd. Ik dan de Heer voor deze "hemelse" dag!

Toelichting:

Pater Raf: Hij werkt als missionaris in Brazilië, ik had hem onlangs leren kennen toen hij op vakantie in België was.

Ik wens jullie allen een "hemelse" dag toe,
Lieve groet,
filosoofje

Stiltedagen

Stiltedagen

Stille, dagen

Samen komen voor stilte

Verbondenheid door de stilte

Laten gebeuren…

Wonder van de stilte

Geraakt worden zonder je het wilde

Zalig thuiskomen

Vervulde dromen

Weten…

Heerlijk gevoel

Geen enkel gewoel

Enkel maar zijn
een schijn
Je-Zelf

Symboliek en synchroniciteit?

Het kuisen van een frietpot…

Jullie kennen die toestellen wel van het merk Frifri of andere maar volledig in inox. Heel mooi ongebruikt, blinkend en statig staat hij daar mooi te wezen tot… je hem gebruikt…

Vingerafdrukken alom, je probeert ze af te kuisen maar dat lukt maar half en je geeft het op… je wrijft en wrijft maar eens je droog blijven steeds sporen over.

Gisteren vond ik dat het tijd werd om het frituurvet te verversen. Geen enkel probleem dacht ik, want die toestellen pakken volledig uit elkaar. Tijd dus om ook van de gelegenheid gebruik te maken om hem eens volledig onder handen te nemen.

Zo gezegd, zo geprobeerd want hoewel ik nu niet zo frequent frieten bak, het vet kleeft er aan vast…

En met mijn gebroken pols gaf ik het na een tijdje op. “Ach” dacht ik, “straks als mijn zus of mijn dochter komt geef ik hem even mee om in hun afwasmachine te steken”… Mijn dochter had me verteld zij dit ook deed en dat dit goed ging en dat de onderdelen er heel mooi en vetloos uitkwamen.

Dus daar stond hij… klaar om mee te geven

Doch, ik weet niet hoe dit bij jullie is maar het zien staan van dat ding gaf me geen goed gevoel en  ik dacht: “wie weet wanneer mijn zus of dochter kwamen. Moest ik hem nu eens laten weken in soda?”

Zo gedacht, zo gedaan, het sopje werd gemaakt en warempel het ging.

Ik weet niet hoe het met jullie is maar bij mij is een afwas een ideale gelegenheid waarbij mijn gedachten nogal eens geordend worden…

Volgende week vertrek ik, net als ik vorig jaar voor de eerste keer deed, voor de “stiltedagen bij MSC”.

Ik moest daaraan denken en daarbij kwam de herinnering aan hoe ik me toen voelde en hoe ik dacht om datgene wat ik daar gevonden had nooit meer kwijt te spelen. Iets zo mooi wou je toch niet kwijt?

Ik kon er toen niet bij dat je daar terug weg van kon gaan, dat je dat mooie gevoel, die intense verbondenheid met God nog ooit zou willen verliezen en dat je niet alles zou doen om dit te behouden…

Nu een jaar later ontdek ik bij mezelf dat ik daar ver van afgedwaald ben.

Hoe kan dat nu? Hoe is dit kunnen gebeuren? Hoe heb ik dit mooie zo kunnen laten ontsnappen? Ik kon er niet goed bij en wou dit wel eens voor mezelf uitzoeken.

De eerste weken, zelfs maanden had ik dit intense gevoel kunnen bewaren, ik bleef bij en in mezelf en vond daar rust Doch geleidelijk aan komen dingen en of mensen op je weg (val-strikken) die je aandacht vragen waardoor de tijd die je neemt voor meditatie en gebed geleidelijk aan opgeschoven worden. Het gebeurt éénmalig en je neemt je voor om ’s anderendaags je opgebouwde routine te hernemen… en ja, het lukt je, je doet het ook. Maar zo begint het: de volgende dag is er weer iets weer iets waardoor je routine verstoord wordt en opnieuw denk je: “morgen ben ik er opnieuw”, maar die “morgen” wordt steeds vaker uitgesteld. Jouw eigen leven, je dagelijkse zorgen en/of dat van anderen eisen je aandacht op. Het gebeurd zonder dat je er erg in hebt. Eerst is het maar één dag dat je afwijkt van een patroon waar jij je zo veilig, geborgen en goed bij voelt en weldra is er nog één dag, en nog één…

Net als bij de frietpot: eerst één vlekje, je kuist het op maar er komt nog één en nog één, je slaat er niet echt aandacht meer op tot het je begint te ergeren…

Zo ook is het mij in het voorbije jaar gegaan.

Vandaag heb ik mijn frietpot mooi gemaakt: helemaal rein en zonder vlekjes…

Volgende week ga ik voor mezelf: ik hoop mezelf weer net zo rein te krijgen als mijn frietpot, ja, natuurlijk zijn er sporen van gebruik, maar hij blinkt weer, zo hoop ik weer in kontact te komen én met mezelf, mijn innerlijke zelf, mijn ziel én het belangrijkste voor mij dan, met God!

Groetjes aan ieder,

Vorige zaterdag ben ik gevallen en heb daarbij mijn pols gebroken. Morgen zou ik ergens naar toe gaan om overmorgen wat te gaan helpen. Het is een feit dat ik er graag heen ga, ik word er steeds heel hartelijk ontvangen en het is voor mij een tot rust komen op een andere plaats dan in mijn eigen woning

Omdat de dokter me rust voorschreef voor mijn arm voorschreef en ik, omdat ik graag wou gaan, heb ik uitgeprobeerd of het me zou lukken om toch te gaan. Ik ondervond dat het eigenlijk wel heel belastend was maar toch had ik het heel moeilijk om af te zeggen.

Telkens opnieuw woog ik het één tegenover het andere af. Gisterenavond schreef ik dan het volgende:

Mag ik aan mezelf denken?

Mag ik aan mezelf denken zonder dat men mij dit kwalijk neemt?

Weet je: eigenlijk is dat niet de vraag!

De vraag is:

Sta ik mezelf toe om nu (met een gebroken pols) in de eerste plaats aan mezelf te denken?

Sta ik mezelf toe om mezelf, mijn gezondheid en mijn specifieke noden van dit moment op de eerste plaats te zetten zonder me schuldig te voelen?

Kan ik dat?

Denk ik al niet veel aan mezelf?

Ben ik al niet teveel met mezelf, mijn ontwikkeling, mijn gedachten, mijn voelen, mijn "zijn" bezig?

Ben ik al niet teveel "ik" gericht bezig?

Zie je, zo werd ik heen en weer geslingerd van zorgen voor mezelf naar zorgen voor een ander.

Het werd me duidelijk hoe moeilijk ik het heb om die rust te nemen die me voorgeschreven is...

Communicatieve confrontatie:
                                        
Stil en zwijgend met
veel mensen om me heen
Teruggetrokken en stil
'k voel me wat alleen
'k zeg geen woord
Er is geen enkele zin dat
zich in mijn mond vormen wil

'k ga dus mijn weg
even alleen...
Ieder heeft zijn weg
ook ik heb er één
Kunnen aanvaarden 
met een open hart
't verschil van mens tot mens
Dit is mijn eigen kleine wens
                                    (filosoofje - 2 juli 2005)

Intens leven betekent dat je oog hebt voor de kleine momenten in het leven.
Auteur onbekend

Omdat ik me, sinds een nog niet zo lange tijd, geraakt voel door God en daar gevolg aan gegeven heb en geef, dit na jaren van stilte op dat gebied, ligt het voor de hand dat ik mij meer en beter wil informeren over het leven van Jezus.

Begin dit jaar kreeg ik, op een vraag van mij, een studie over het Marcus evangelie aangeboden die ik mocht gebruiken om het evangelie te bestuderen.

Ondertussen heb ik mij door deze curus heen gewerkt: Dit evangelie voelt voor mij heel uitnodigend aan vooral een uitnodiging tot een leven in liefde en ook een liefdevol omgaan met de mensen.

Dit evangelie stelt Jezus als voorbeeld van hoe wij, ook de dag van vandaag, ons leven kunnen leven, een leven volg begrip- en liefdevol omgaan met de anderen. Het toont ons een Jezus voor wie de kleinste onder ons het meest van zijn aandacht krijgt. Het toont ons hoe Hij hen die geloven helpt, geneest en rein maakt. Het is geen hooghartige Jezus maar een man die eenvoudig blijft ondanks wie Hij werkelijk is.

Natuurlijk kwam ik ook teksten tegen die toch wat inzicht vroegen maar ik herinnerde mij de woorden van de pater toen hij mij die curus gaf: bestudeer hem vanuit liefde. En ja, Liefde is het toverwoord, een tovergegeven: het maakt zacht en begrijpend.

Wetende dat ook de bijbel is geschreven en dan nog eens samengesteld is door mensen en wetende dat wat ik zelf schrijf ook getint is door mijn eigen visie en zijn en deze tijdsperiode dan voel ik dat ik veel vrijer tegenover de inhoud en samenstelling van de opgenomen teksten sta. Ondertussen heb ik een tweede cursus gekregen, het evangelie volgens Johannes ditmaal, hij ligt klaar maar tot op heden ben ik er nog niet aan begonnen.

Toen ik vorige week in de Carrefour liep zag ik een boek liggen, ik zie altijd wel boeken liggen, waant boeken trekken me aan gelijk magneten, dus ik zag een boek liggen die ik meteen kocht. Het heeft de titel: Volgens Maria Magdalena en is geschreven door Marianne Fredriksson (auteur van het jaar 1998). Daar ben ik nu in aan het lezen.

Door het lezen van dit boek komt ppnieuw komt de vraag in me op: hoe zit het met de vrouwen gedurende het leven van Jezus. Ergens voel ik het gemis van vrouwen in de bijbel. Het lijkt dat ze zorgvuldig uit de bijbel zijn geweerd… Hier en daar worden ze even aangehaald maar waarom is er geen evangelie door hen geschreven in de bijbel opgenomen? Het lijkt me logisch dat die vrouwen ook hun verhaal hebben gedaan. Deze vraag komt geregeld terug, doch ze is niet als een verwijt bedoelt. We kunnen de geschiedenis niet meer veranderen, we kunnen de beslissingen die toen genomen zijn niet zomaar doen ongedaan maken, maar we kunnen ons wel de vraag stellen hoe wij, vrouwen het er van af zouden gebracht hebben.

Zouden wij het zoveel beter hebben gedaan.? Zou bij ons het gevoel van macht niet aanwezig geweest zijn? Zouden er andere verhalen en waarheden naar buiten gekomen zijn? Jezus maakt geen onderscheid tussen een man en een vrouw en God is liefde, hoe kan je dan de één meer waarde geven dan de andere?

Als we kijken naar vrouwen in de politiek bvb. Doen zij het anders dan de mannen? Toch raar hoe mensen veranderen naarmate ze in een positie komen waarin aanzien speelt….

Bij deze vragen en dit schrijven laat ik het vandaag, ieder mag er voor zichzelf over nadenken en voor zichzelf een antwoord geven.

In de mailgroep Hand in hand gaat het onderwerp deze week over een "spiegelwereld". Vandaar volgende overdenking:
Weet je waar ik net aan denk:
Spiegelwereld - spiegelen - het beste van jezelf geven...
Daarbij kwam een flitsgedachte binnen, weet je aan welke mensen we ons het liefste spiegelen? Aan die mensen die een stukje van onze bewondering meedragen. Met bewonderen bedoel ik dat er iets is in die mens dat ons aantrekt en dat we herkennen maar nog niet bij onszelf ontdekt hebben, of onvoldoende bij onszelf herkennen of zien. Het is er, anders is er geen herkenning maar ergens denken we dat we het niet in ons hebben en toch, dat weet ik nu zeker is het er altijd geweest!
Dus dat spiegelen zet ons aan om die bepaalde eigenschap die we in de andere bewonderen ook in ons leven een plaatsje te geven. Op dat moment leggen wij daar ons eigenlijk een beetje op toe. Diegene waar we ons aan spiegelen is op dat moment ons voorbeeld, die heeft iets dat we graag zien en dat we ook zelf willen uitstralen.
Als ik zo denk en voel dan bevestigd dit wat twijfelaartje schreef en wil de mens zich verbeteren, als ieder van ons zich verbetert dan verbeterd het geheel, dus komen we vanzelf in een betere wereld. We gaan er we stap voor stap op vooruit.
Enkele dagen geleden las ik in een boek volgende zin: De Heer schept nu, op dit moment. (nota van mij: en wij scheppen mee!)
Lieve groet,
filosoofje

Gebroken vleugels

Voor niemand zichtbaar

Stap ik schijnbaar           

Geheel gezond

In deze wereld rond

Pijn uit het verleden

Remt in het heden

Als onverwacht

Iemand naar me lacht

Niet onbevangen

Doch vol verlangen   

Wil ik buiten zinnen

Kunnen beminnen

Wie hoort mijn lied

Wie danst mijn dans

Wie voelt mijn hart

Zo verward

12 september 2003 filosoofje

Maak tijd – uitsluitend voor jezelf

* * * * * * *

“Wanneer je de moed hebt om alleen te zijn,

dan kun je ook ontdekken hoe mooi het kan zijn

om

eens helemaal op jezelf te zijn,

op niets te hoeven pochen,

niets te hoeven bewijzen,

je niet te hoeven rechtvaardigen.

Dan kun je misschien ervaren dat jij helemaal één bent met jezelf.”

                                                   Uit het kleine boekje Geluk van Amselm Grün