hallo,

 

Hier ben ik weer eens.

Woensdag ben ik, na mijn afspraak met de tandarts, in een opwelling naar de kapper geweest en om hun advies gevraagd. Het is de eerste keer dat ik bij de kapper kom na mijn laatste chemo. Ik werd er vriendelijk ontvangen en in overleg besloot ik om me er toch maar aan te wagen:  een knip- en verfbeurt stonden op het programma, ik zou er wel een paar uurtjes zoet mee zijn.

Oef!  Uiteindelijk kon ik beslissen om mijn grijze haren toch te laten kleuren. Het heeft toch wat tijd gekost eer ik deze stap wou zetten, ik bleef maar piekeren over wel kleuren of niet. Het is dus beslist, omdat het me niet losliet besloot ik dat ik de stap toch maar moest zetten.

Meer en meer probeer ik gezond en natuurlijk te leven... doch ik vond me na die chemo zo verouderd (het leek me wel of ik 20 jaar). Ik bleef maar mee wikken en wegen en nu is het dan toch gebeurd. Een korte coupe en een kleurtje dus... en weet je? Ik was blij met wat ik in de spiegel zag: jonger en gezonder leek het wel. Wonderlijk wat een kleurtje toch kan doen.

Blij dat ik nog eens iets schreef, ik had er gewoon behoefte aan, al is het niets diepzinnig of zo, het hoort gewoon tot mijn leven van alle dag

groetjes,

 

Uit het boek: “Tegen de stroom in”.

Auteur: Lynn Austin

    (Ik hoop dat de auteur het me niet kwalijk neem dat ik dit uit haar boek opneem omdat ik dit een mooi beeld is om te delen. Wie meer wil weten moet echt het boek maar gaan lezen, het iets om te hebben gelezen)

 

Wil je weten wat het geheim van tevredenheid is?

“We moeten elke dag leven alsof het een geschenk is. God geeft ons elke ochtend als de zon opkomt dat geschenk, zoals de kaartjes die ze je geven als je een treinreis maakt. Dat kaartje is alleen vandaag geldig. Gisteren is voorbij en het kaartje voor die dag is verlopen. We hebben geen kaartje voor morgen omdat het leven geen garanties biedt. Elke dag is een geschenk. En als de zon opkomt moeten we God vragen wat Hij wil dat wij die dag doen. Op die manier zal je voldoening vinden.”

 

Ik weet niet hoe het bij anderen overkomt maar ik wil wel elke dag mijn treinkaartje krijgen en gebruiken, het is een mooie gedachte. We weten het allemaal wel, maar toch. Op die manier je dag invullen heeft iets extra

Toen ik ooit in therapie was stelde de therapeut voor om een briefje op een voor mij zichtbare plaats te leggen met positieve affirmaties. Ik heb dat toen gedaan, ik heb het briefje in het begin regelmatig herlezen, daarna was het zien van het briefje voldoende, ik wist wat het betekende. Het is waar, het heeft me positief naar de mensen, de dingen die gebeuren en mezelf laten kijken.

 

Dus nu dat treinkaartje.

Nu mijn leven zo’n draai en verandering heeft gekregen is het een geschenk om mijn dagen dag na dag positief in te vullen en te beleven. Waar wil God met mij naar toe? Het is me nog niet duidelijk, maar vandaag is begonnen: én ik zit op de trein van het en mijn leven.

 

Groetjes,  Filosoofje

 

't is zover! Ik mocht de 62ste mijn verjaardag vieren. Vorig jaar was het mij niet duidelijk of ik er dit jaar nog zou geweest zijn.

Zoveel veranderd! Bijna een nieuwe geboorte meegemaakt. Bijna volledig afgebroken door de chemo tot het moment dat mijn eigen benen het weinige gewicht dat ik nog had mij niet meer konden dragen. Geen kracht meer, zelfs mijn handen wilden niet meer mee om te schrijven... en hier ben ik nu ... terug... als een verrijzenis. Dag aan dag bouwt mijn lichaam en geest zich terug op. Stap voor stap.

Dit is een groot geschenk voor mij: blij kunnen zijn om het leven dat me gegeven is. Een leven dat ik bewust wil beleven.

Is het een nieuw leven? In vele opzichten is dit zo, een verhuis, nieuwe omgeving, nieuwe mensen en/of andere uitdagingen. Afscheid nemen van het oude en het mooie meenemen en koesteren. Maar ook het nieuwe leven van elke dag omarmen, het leven kan mooi zijn, zelfs als het moeilijk is.

Weet je wat me zo deugd heeft gedaan met mijn verjaardag? Dat zijn de mensen van Bierbeek, ze zijn me ginds nog niet vergeten net als ik hen meedraag en niet vergeten ben. Van sommigen mocht ik een verjaardags-wens, een bloemetje, een zonnestraaltje ontvangen. Soms wou ik dichter bij hen zijn. De afstand is te groot zodat je niet zomaar eens over en weer rijd. Als ik bij de dokter in gasthuisberg moet ga ik steevast langs bij Germaan, naar de woning en omgeving waar ik iets meer dan vijf jaar gewoond heb. Een stukje van mij is ginder nog, er is een plaatsje voor in mijn hart. Het is spijtig dat die ziekenhuisbezoeken altijd op een woensdag zijn. Soms zou ik op een zondag daar willen zijn om er de eucharistie mee te maken en de mensen nog eens terug te zien. Eens doe ik het, dat neem ik me voor. Ik ben iedereen dankbaar die aan me dacht, dit is een heel mooi geschenk.

Zo’n kleine gebaren doen zoveel goed.

Ik kijk er naar uit om terug deel te nemen aan die activiteiten die ik vroeger ook volgde: de samenkomsten van de alleengaanden, de weekenden van de leesgroep, de stiltedagen en wie weet welke ik in de toekomst nog zal kunnen meemaken, het zijn dingen die inhoud aan het/mijn leven te geven, om mensen terug te zien én te ontmoeten. Je medemensen zijn zo belangrijk… soms heb ik daar niet genoeg bij stilgestaan, nu is me duidelijk hoe belangrijk dit is. Ik neem me voor om zo attent mogelijk te zijn, een klein gebaar kan zoveel goeds teweeg brengen, dat weet ik nu. Is dit iets dat bij het ouder worden hoort, is het omdat je meer tijd hebt om aan die dingen meer aandacht aan te geven of is het iets dat sommigen moeten leren?

Dank aan ieder die in mijn leven aanwezig is, mijn dochter en kleinkinderen, mijn broers en zus, Germaan, alle mensen van Msc en de vele andere mensen die ik van dichtbij of van op afstand ken. Teveel om op te noemen. Ze zijn allemaal schakels in mijn leven, mensen als mijn buur waar ik regelmatig van op afstand naar kijk en zwaai, ook zij zijn een schakel, mooi om steeds meer naar het grote geheel te zien.

Er staan zoveel uitdagingen, mooie dingen, te wachten

Ik wens iedereen een mooie dag toe, een vergeet jullie treinkaartje voor vandaag niet. (zie het geheim van tevredenheid)

Groetjes, filosoofje

20 januari!

Geen speciale dag maar toch een dag waarop de zin om te schrijven aanwezig is, ook al heb ik nog geen idee waarover het zal gaan of toch?

Mijn verhuis behoort tot het verleden, alles heeft zijn plaats gekregen; ook de meeste gebeurtenissen uit mijn leven. Toch melden zich, zoals bij de meesten onder ons, ongevraagd dingen uit het verleden die om aandacht vragen. Dingen waar je al lang niet meer aan dacht en ook vergeten bent. Zo gebeurde het kort geleden ook bij mij.

Onlangs zei iemand tegen mij dat ik al kind 'een stoute' was. Ik schrok me bijna dood, waar had men het in hemelsnaam over. Ik zag mezelf altijd een heel brave... was ik een ‘stoute’ als ik klein was? Waarom werd dit tegen me gezegd? Wat heb ik toen gedaan of waar heb ik niet beantwoord aan de verwachtingen die men van mij had?

Natuurlijk bleef dit achteraf bij mij spoken en ik gaf het de nodige aandacht doch ik kan me niet herinneren dat ik stouter was dan ieder ander kind. Waarom is me dit nu gezegd? Is het iets waar de andere mee zit en sleept die andere dit al heel de tijd met zich mee? Wat wil men bereiken door dit nu naar voren te brengen? Is er jaloersheid in het spel? Jaloersheid... maar waarop? Met diegene die me 'stoute' noemde is jaloezie al meer dan eens ter sprake gekomen en alhoewel er toen gezegd werd dat jaloezie een onbekend terrein was, meer en meer besef ik dat er wel jaloezie in het spel was. Dit kan alleen uit een vorm van jaloezie voortkomen, alleen dan kan ik het plaatsen en blijkbaar speelt dit nog. Nu begrijp ik veel meer van de gedragingen van die andere, er moet altijd een soort strijd geweest zijn tussen ons.

Je ziet alle onverwerkte zaken keren terug tot je ze een plaats hebt gegeven. Ook dit gebeuren heb ik een plaats gegeven. Ik heb mezelf onderzocht voor zover ik me dit soort dingen uit het verleden herinner. Ik herinner me heel weinig van dingen als kind, ik weet dat ik me altijd ‘alleen’ voelde en dit kan ik de anderen niet aanwrijven, ik zal daar zeker deel aan gehad hebben. Ik heb wel altijd een soort wedijver gevoeld, een strijd om gelijkwaardigheid, iets wat nog altijd belangrijk is in mijn leven.

Groetjes,

filosoofje

 

Afscheid nemen van 2013 is voor mij afscheid nemen van een heel zwaar jaar.

Er is zoveel gebeurd, zoveel dat ingrijpend was en dat voor de rest van mijn leven.  Het lijkt alsof ik tot op het niets ben afgebroken om me nu stilaan en met kleine pasjes terug opgebouwd te worden.

wie ben ik" is zeker op zijn plaats. Ik heb me nooit kunnen voorstellen dat kanker zoveel  impact kan hebben in iemands leven. Het dieptepunt voor mij kwam toen mijn benen mij niet meer konden dragen. 

Als ik nu in de spiegel kijk staat daar iemand anders... en toch... ik ben het. Vernieuwd, heropgebouwd, 20 jaar verouderd en 40 kg minder. Er was niet alleen een fysieke afbraak maar ook mentaal en psychisch. Kan jij je voorstellen dat je zoveel vergeet, dat je niets meer kan onthouden, dat je geen fatsoenlijke zinnen meer kunt schrijven om nog niet te spreken over het schrijven zelf dat ook al niet meer ging. Het was een gekrabbel dat men met moeite kon lezen. Ik wou het wel maar het ging niet meer.  

2013, was ook het jaar waarin ik mij om deze tijd van het jaar een nieuwe auto kocht en veertien dagen na aankoop te horen kreeg dat ik 'kanker' had. De dokter verzekerde dat ik er van op aan kon dat ik er nog mee zou kunnen rijden, en ja, eind juni reed ik er de eerste keer mee. De hele tijd had hij in mijn garage gestaan. Nu en dan ging ik eens kijken en deed de motor draaien...

Op 12 oktober kwam er nog een verhuis bij. Een verhuisfirma en mijn kleinkinderen deden het werk, ik stond te kijken en gaf aanwijzingen vooral in mijn nieuwe woning om aan te geven hoe en waar alles moest staan. Ondertussen is mijn gelijkvloers appartementje gezellig ingericht en ik begin me hier stilaan te wennen. Ik woon nu dichter bij mijn familie: vooral mijn dochter en kleinkinderen zijn daar heel blij om.  

Door wat je hierboven gelezen hebt merk je dat vorig jaar voor mij vooral gekenmerkt is geweest door ziekte, doorgaan en hopen. De woorden van de dokter: 'alle kanker is uit je lichaam verdwenen' klonken ongelooflijk in mijn oren. Hij toonde mij de foto's opdat ik het met mijn eigen ogen zou zien. De chemo pakte aan maar moest tot het einde gegaan worden. De twee bijkomende kreeg ik niet, mijn bloed is niet in orde en dit liet niet toe om ze nog bij te krijgen. Volgende maand is er opnieuw een bloedcontrole, ik hoop dat mijn bloed verbeterd is anders volgt er een beenmergpunctie en daar ben ik heel bang van. Hoop... daar hou ik mij aan vast. Hoop is die hele tijd belangrijk voor mij geweest, het leek alsof dit het enige was dat ik nog had.  

Het is niet allemaal kommer en kwel hoor, het is een tijd geweest van liefde en vriendschap, van helpen en geholpen worden. Van bewondering voor de dokters die elke dag klaar staan voor ieder van hun patiënten, elk met hun eigenheid, hun sterkte en hun zwakheid. Bewondering voor de vriendelijkheid waarmee het verplegend personeel klaarstaat. Het is hard werken en ik ben hen allen dankbaar.

2013, een jaar van verandering, zo kan ik het wel stellen en ik besef heel goed dat ik door die grote en soms heel moeilijke tijd van verandering de mogelijkheid en de kans krijg, om bijna uit het niets een nieuw leven op te bouwen. 

Ik sta met het begin van 2014 aan het begin van mijn nieuw leven. Mijn leven nu is een geschenk. Een geschenk dat me vrijheid en verantwoordelijkheid geeft. Het is aan mij om er iets van te maken. Liefde moet een grote plaats hebben in dat leven want daar gaat het om!

Groetjes, filosoofje     

Je stem laten horen... 
Laten horen waar je voor staat... 
Delen is vermenigvuldigen...

elke zin spreekt aan, of niet?

Je stem laten horen: ook jou, mijn mening, mijn gedachten tellen, ze kunnen belangrijk zijn en toch...
Ik vind dit allemaal mooi, maar ik heb geleerd mijn mond te houden, te zwijgen want als je een iets andere mening hebt dan als 'normaal' gezien wordt in de groep mensen waar je bij aanwezig bent dan lijkt het alsof men is vastgeroest in bepaalde ideeën, gewoontes, stromingen. Als je dan eens iets anders voorstelt lijkt men je niet te horen of doet men alsof men het niet hoort. Dit is denk ik het gemakkelijkst, want dan kan men doen wat men al zo lang gewoon is. Het nieuwe kadert niet in wat men al jarenlang kent. Het voel niet fijn aan als je niet gehoord wordt, als mijn niet even luisterd of als men wat je aanbrengt neegeert. Menige keer heb ik daardoor afgehaakt in groepen, vergaderingen, daar ga ik niet meer naar toe. Wat zit je in een groep te doen als jou mening niet telt, als men niet naar je luistert, als men niet open staat voor eens iets anders?
Maar is dit wel goed? Wat bereik je door weg te gaan?
Wel voor mij bereik ik ermee dat ik me niet afgewezen of genegeerd voel en ik kan mijn tijd besteden met dingen waar ik me wel goed kan blijven bij voelen en toch... toch blijft het hangen, toch zou je willen dat men naar je luistert...
Ach, jij bent nieuw in de groep, de gemeente, de parochie en zij zijn er al zoveel langer... zij kennen de slag van de zweep... maar zo blijft alles bij het oude; dit is het gemakkelijkste maar toch...
Mensen blijven weg in kerken... een beetje vernieuwing, een beetje tegemoet komen aan zij die andere ideeën hebben opgedaan in hun leven, die misschien opener staan, die niet zo in één richting kijken maar breder zien...
Ach, wat heeft het voor zin?

En toch: delen is vemenigvuldigen. Je mening delen, doorzeggen, doorgeven... misschien ooit wordt het ooit eens herhaald. Misschien ooit is er iemand die de bedenking maakt dat je ook wat te zeggen hebt en dat wat je zegt de moeite waard is. En dan... ja dan, durf je eindelijk meer naar buiten te komen met jouw ideeën, dan is er misschien iets waarvan men zegt: laten we dit eens proberen

Weet je om gehoord te worden moet je in sommige groepen 'hoge diploma's' hebben, dan luistert men naar je, ook al heb je niets nieuw te brengen en is alles al gekend of al gezegd.
Ik wordt er zo moe van... van die mentaliteit... en weet je: het is algemeen aanvaard, hoe je er ook tegen vecht, je wind de strijd niet.

Ik vind het zo erg om steeds te moeten horen: die heeft dit of dat diploma, het zijn bekwame mensen, ook al zie je ze nooit in de kerk... naar hen wordt gekeken, geluisterd

Ik heb afgehaakt, ik ga minder en minder mijn mening naar buiten brengen... gewoon doen wat je van harte doet en de rest laat je aan hen die denken het te kunnen doen zoals het altijd al gedaan is geworden.
 
Verandering gaat niet eenvoudig, men heeft angst voor verandering... ook ik... soms en soms niet.
Ik hou van verandering, ik hou van nieuw... van ontdekken... van proeven en om die dingen die ik waardevol vind in mijn leven waar te maken

Verandering kan vreugde met zich meebrengen, het is de moeite om ze te ontdekken.
Dit wil niet zeggen dat het oude aan de kant moet geschoven worden, nee wat goed is moet men behouden maar men moet wel durven iets nieuw brengen... we moeten durven vooruitgaan
Maar soms belemmerd men je dit te doen en dan denk ik dat je beter je eigen weg gaat

Dit zijn een paar bedenkingen van vandaag, ik ben er nog niet helemaal uit... ik wou dat ik en anderen die iets nieuws laten horen of aanbrengen gehoord werden, dat er geluisterd werd en dat er besproken werd wat en hoe men iets kan inpassen.

Weet je zelf heb ik tegenwoordig niet de energie om te doen, misschien heb ik het opgegeven...
Ik weet alleen dat ik het gevoel heb dat ik er beter geen energie meer aan besteed, dat ik op die manier ook niet ontgoocheld terug kom van één of ander vergadering.

Tevreden zijn met wat je wel hebt, dit is al heel veel
maar soms... dan hoor je iets en heb je een idee die zou kunnen iets betekenen maar je hebt geleerd te zwijgen, men luistert toch niet echt!

Het schreeuwen van de daken bvb, soms zou ik het willen, maar het zou wel eens kunnen dat men zelfs dit niet hoor en daar sta je dan boven op je dan

Ik heb het weer eens afgeschreven wat me bezwaard, me bezig houdt en waar ik me vragen bij stel
Groetjes en tot ...

Straks vertrek ik op weekend in Malle.
Daar komen we dit keer samen voor een herbronningsweekend. Ditmaal is het super belangrijk omdat een nieuwe Coôrdinator gekozen wordt en de nieuwe verkozen afgevaardigde van de verschillende lekengroepjes worden voorgesteld.

Men vroeg me een woordje over de voorbije tien maanden in Open Hart Bierbeek te zeggen. Ik veronderstel dat het niet altijd duidelijk is voor wie niet weet wat Open Hart in Bierbeek eigenlijk is maar je mag het altijd vragen hoor. 

 Dit heb ik er van gemaakt:

Open Hart: Een open huis? Een thuis?

De voorbije tien maanden:

De eerste maanden was het vooral thuiskomen en wennen. Wennen aan het nieuwe, aan de parochie, aan de mensen en tegemoet komen aan de vragen die op ons afkwamen.

We zagen onszelf veranderingen doormaken en groeien.

Groeien in de manier waarin we omgingen met wat zich aanbood en in het zoeken naar manieren hoe we de mogelijkheden die er kwamen konden invullen volgens de spiritualiteit van het H. Hart en dus ook van Open Hart.

Zo zagen we onze manier of moet ik zeggen mijn wijze van het benaderen van mensen die kwamen aankloppen veranderen.  Eerst was het een beantwoorden van hun vraag, daarna kon ik ook echt tijd maken voor hen en naar hen luisteren

Ook in het benaderen van mensen die om financiële steun komen vragen zie ik verandering. We luisteren niet alleen naar hun verhaal, maar vragen hen ook of dorst hebben of als ze al gegeten hebben. Soms bieden we hen een maaltijd aan en soms nemen ze liever iets mee.

Dan hebben we de parochiale vergaderingen die in de pastorie doorgaan. We proberen hen hartelijk te ontvangen en zorgen voor een drankje en een kleine versnapering.

We proberen mensen met een hart te zijn voor mensen, maar we blijven mensen  en soms schieten we al eens tekort, of hebben we een mindere dag. Maar we herpakken ons en gaan door. Ik spreek hier met we, maar ik beken dat ik ook hier eigenlijk ‘ik’ moet zeggen!

Onze leken vergeten we natuurlijk ook niet! Ook hen ontvangen we met hartelijkheid.

Het lekengroepje heeft er zijn thuis gevonden, ik hoop toch dat ik dit zo mag zeggen. Zij komen er maandelijks samen: we beginnen nogal eens met een soep van het huis, soms brengt iemand anders die mee, dit volgens afspraak en eten daarbij elk zijn meegebrachte picknick op. Daarop volgt de eucharistieviering  in de kapel gevolgd door het bespreken van het  item dat door iemand van de groep is voorbereid.

Ook de stuurgroep heeft er zijn plaats gevonden. Op geregelde tijden komen we samen en ook hen proberen een hartelijk welkom te bezorgen.

De stiltedagen die in het huis doorgaan zijn wat minder geworden wat het aantal mensen betreft die belangstelling toont, misschien moeten we een andere formule bedenken. Germaan zou er voor kiezen om dit in handen van de leken te geven.  Vanuit die gedachte zijn een paar ideeën voor de toekomst naar voor gekomen.

Met dit punt gaan we al wat kijken naar de toekomst toe. Hoe zien wij die? Waar dromen wij van?

Mijn droom is het dat steeds meer mensen de weg zullen vinden naar Open Hart in Bierbeek, dat ons huis werkelijk een ‘thuishaven’ kan zijn voor de leken.

Doch dit kan geen werkelijkheid worden zonder jullie (leken).

Tot op heden zijn we slechts met twee: Germaan en ik, maar ergens dromen we van een derde (vierde) aanwezige die met ons meeleeft;

we dromen ook van een grotere aanwezigheid en/of hulp vanuit de lekenbeweging. Dan pas kunnen we bloeien: ‘met meer mensen kan je meer…’

Open Hart heeft zoveel mogelijkheden en mijn vraag naar jullie toe is: Hoe kan de lekenbeweging die mogelijkheden benutten, wat kunnen en willen we er mee doen.

Misschien een voorbeeldje, een mogelijkheid:

 De stiltedagen zouden we graag in handen van leken geven. 

Die gedachten bracht ons bij een volgend voorstel namelijk om deze dag een ‘thuis-kom-dag’ te noemen: namelijk een dag om thuis te komen bij jezelf, bij anderen, bij Onze Heer. 

We dachten er aan om dit telkens de eerste vrijdag van de maand te doen. Daarmee plaatsen we ons in de lijn van een oude traditie uit de H.Hartspiritualiteit, die ook voor Pater Chevalier belangrijk was.   

Volgende week staat een gesprek op de agenda waarin misschien een mogelijkheid ligt om te bekijken of iets concreet uitgewerkt kan worden en dan kunnen we daar mee van start gaan, we zullen zien en hopen dat zo’n dag jullie kan bekoren. Wij zullen je van harte welkom heten.

Een  mogelijke invulling van die dag zou kunnen zijn: zoals de Emmausgangers met een paar mensen op wandel gaan, en praten over wat ons bezig houdt of bezwaart. De omgeving en de mooie natuur

van Bierbeek biedt daartoe ideale mogelijkheden.

 

Of indien men daar voor kiest: invidueel op stap gaan met een bezinningstekst waarna bij thuiskomst, indien gewenst, een gesprek kan ontstaan.

Dit zijn een paar gedachten, mogelijkheden waar we aan denken, maar ik denk en geloof dat wanneer we samen willen nadenken over de mogelijkheden en samen iets willen doen dat we op goede weg zijn en dat Ons Heer tevreden glimlachend bij ons aanwezig is. 

Dank u