p.s.

niet de stormram der mongolen
maar ongetelde winters
hebben de sjinese muur gesloopt
of kan het
dat het stille tranen waren
van wie nooit 1 paleis betrad
& enkel dromen had

laat mij tijdeloos
nirwana proeven
van je lippen
je adem drinken
oorverdovend stil
de tamtam horen
van je hart

voor jou voor jou voor jou
en vele allen
blijft bewust onzichtbaar
het nauwelijkse trillen
van mijn al te strak gespannen opperhuid

want

ik ben de donkere lichtstad
onder het patin van mijn hongerweelde
miljoenen mijlen uitgehold
door een problemen-metro-net

dat

voor jou en vele allen
onder een beschaafd patin geborgen
glimlachend ongevaarlijk
mijn opperhuid vibreren doet
en soms een beetje scheuren

nooit
heeft ooit
de jakhals van het wereldnieuws
het laatste
dat nooit het laatste is
zijn laatste kreng verslonden
het laatste prille kinder lijk
met veel jargongevoel
en saus van kapitalen
van vetjes en kursiefjes
tot lettertjes gemalen

omdat

milmjarden gieren azen
dagelijks
wekelijks
naar afgekloven knokenbrij
nog vunziger
na de verteringsweg
van het joernalistieke
maagproces
het rotatieve
darmproces
tot faecesvoer
dagelijks
wekelijks

want ook het jakhalsjong moet
eten

sarkasme is een vorm van humor
waarmee weinigen lachen

(en die dus meestal ernstig genomen wordt)

en als dan
kernrampen later
holbewoners
in de aslaag delvend
ons
versteend verstrengeld vinden
zal ik
glimlachend fluisteren
dat hier de tijd heeft stil gestaan

tussen de miljarden woordenschelpen
zit heel soms
één parel
de wijze
herproeft die éne parel
levenslang

niet
van wilde ruiters uitzinnig
de dolle schuimvlokroes
de hoevenhartslag koorts
vloekend & striemend in waanzin
de naakte flank
(de huiver bloed)
omdat het hert ontsnapt
& rillend voor zijn slachter
hatend dankt
bij de herkenning van
het sinjaal jachthoornovervloed 

ontwakend in novembermist
rood & geel & blauw werd grijs
& alle vormen smelten tranend
(zelfs het merg is pijnlijk kil)
ontwaakt de boom verbijsterd
& vraagt het zijn gevallen bladeren
& kreunt tot zijn verstijfde takken
& smeekt zijn wijze wortels
hoe hij was
de droom van de zingende zomer
de roes die spoorloos overging
omdat
(toen)
de zee geen druppels telde

tijdeloos voert de nachtreis
naar het einde van de roes
het duister smelt de maskers
tot naakte mensen spreken
kwetsbaar

want
soms nog
ben ik het hirosjima kind
nasnikkend
ongenoemd de gruwel brandmerk
diep in in mij in huid & hart & oog
geroosterd
toen (in het smeltpunt zon)
granieten tranen schroeiden
& onberoerd slechts bleef
de zelfverklaarde engel

stamelend de taal
van grauwe inboorlingen
(zonder woordenboek immers)
(want wij leden schipbreuk)
(op de kust van dalton city)
(400 jaar geleden)
krassen bloederige vingers
in 1 betonbeschaving
met 1 nieuw foneem
het stigma ons

if you ever kill me please
do so in the morning
early
before I stop
hating anonther ay

dan toch nog
halsaderde oogverduisterend
het trotse oerinstinkt
van de vermoorde volbloed
in onverwachte herfstdrift
ongewild
pijnlijk
het rijten van oude wonden

ik wilde slechts
met lillend puin van luchtkastelen
1 vermoeide negerhut bouwen
voorzichtig

maar in de uitzichtloze jungle
van eksplozieve woorden
heb ik 1 prinses
gekwetst
ik vloek droef
de bittere magie
van mijn woord

huiverend
op het scherpe puin
van verkeerd geleefde levens
dit pijnriziko
the painful scar of your mouth
je ogen
tot vraagtekens gepenseeld
omdat vraagtekens beter zijn
dan het naakte niets

in 1 rijstveld sterven
uiteengereten kinderen
of leven tragisch verder

mateloos
het heimwee naar nirwana

islands never meet
people however
sometimes build bridges

blijf ver van mij
als ik begraven word
verpulverd of verbrand of
tot hondenvoer vermalen
jij
voor wie ik levend niet bestond
kom deze show niet stelen
want
voor wie ik werkelijk bestond
zal doorheen 1 echte traan
vooral 1 stille glimlach zweven

nu de avond valt & ook de herfst
keer ik van verre toppen
gehavend & geschroeid
langs wegen die erosie baande
onwennig 1 vreemde
naar het grijs bevolkte dal
1 outcast
nauwelijks geduld
door de volgevreten kudde
zich verdringend om de trog
omdat ik bedreigend anders ben

er is geen glans meer in mijn ogen
mijn laatste traan is ginds gedroogd
tot 1 kristal van bitterheid
toen rimpelige dijen
openend smeekten om mijn zaad
& dorstgekloven lippen
via vertaling prevelden
dat in deze hel
inguezzam
de stervende 2 maal eten krijgt
als ze zwanger is

ik heb mijn laatste film verschoten
op krachteloze babylipjes
& leeggeschroeide borstenflarden
op toeareg die zwijgend sterven
omdat het de wil van Allah is
die naar verluidt
ook goedertieren is
mijn woordmes heb ik botgekerfd
op de eeltlaag van he westen

plant 1 palmboom
op mijn graf
diep in de sahara
stuur 1 traan elk jaar
& laat targui kinderen
van de dadels eten

                                fjet