neo-descartes

van vader op zoon
zijn wij
epigoon
van
druoon antigoon

de dichter weent slechts inkt
waarmee hij sprookjes liegt
over tot de dood ons scheidt

wasj
dasj?
dasj
hasj!

normaal stinkt vis
niet naar pis
er loopt dus iets mis
als dat wél zo is
en wat rààr is
is dat het wààr is

lichtjaren vèr
van de blacklight borsten
die uitroeptepelend
surfen op hysterische orgasmetoppen
balsemt
in diezelfde uren van de nacht
achter wit gesteven wit
mateloos en onbegrensd
onbenoemde tederheid

toen ik dicht bij jou was
wilde ik dichter worden
maar dat vond jij dan weer iets te dicht

ik heb voetgebald en pingepongd
volksgedanst en koorgezongd
ik heb wijsbegeerd
en muggezift
rotgezooid
en kwakgezalfd
kokgereld
en kokbestoofd
du sollst aber nicht vergessen
jetzt bin ich ganz verschlessen

acht jaar later
kwam de kater
de wederzijdse ergernis
dat de ànder
bedreigend anders is

volgens de fabel
kwam er bij de toren van babel
een serieuze kink in de kabel

ik denk
dus
ik ben

op werkdagen
van 1400 tot 1600 uur

misschien heb ik de charme van een buffel
maar zoals een varken naar een truffel
snuffel
ik naar een knuffel

o fee
o lieve fee
o mooie fee
o zachte fee
o
mijn
 tro
fee

het is hier maar niks
aan de oever van de Styx
hoe kan ik ooit aan de overkant geraken
als veerman Cheiroon door blijft staken

als
jouw weergaloze borsten
op je rug zouden staan
dan zou ik
vaker
en dieper
in je ogen kijken
en verdrinken

sien
ik wil je appels
sien

haha
pel
sien

hap
els
in
haar
appelsien


appelle
sine

zelfs in een éénmans optocht
loop je nog achter een idee aan

het tempo
waaraan de ijsbergen smelten
is
ijzingwekkend

individualisten aller landen
verenigt u
samen
in blok als één man
opkomen voor de eigen mening