Hallo bloggertjes,

Zeer interessant artikel dat je eens zou moeten lezen.

Hoe natuurlijk is seksuele trouw?

Tekst: Dagmar van der Neut

Keizerpinguïns blijven levenslang bij elkaar, rietgorzen gaan stiekem vreemd en haringen doen het met iedereen – allemaal ten dienste van het nageslacht. Waarom mensen monogaam zijn (maar niet helemaal).

Verliefde mensen doen rare dingen. Ze willen elkaars hand vasthouden. De hele dag samen zijn. Ze vormen een stelletje. Als alles goed gaat, gaan ze samen in een huis wonen en slapen ze elke nacht in een tweepersoonsbed. Vaak beloven ze elkaar zelfs eeuwige trouw. Ze houden een ritueel en doen elkaar een ring om. Alle vrienden en bekenden zijn erbij, want ze willen dat iedereen weet: wij horen bij elkaar! Toch gaat het heel vaak mis. Niet zelden omdat er een ander is. Seks met een ander mag namelijk niet. En verliefd worden op een ander is minstens zo erg.
Waarom eigenlijk? Andere dieren pakken het heel anders aan in relaties. Haringen, bijvoorbeeld, beloven elkaar helemaal niets. Ze storten zich het liefst in orgiën van anonieme seks. No strings attached. En bij de naakte molratten doet bijna niemand het: alleen de koningin heeft een paar vaste minnaars, de rest is aseksueel. Maar ook dieren die nauw aan ons verwant zijn, hebben heel andere gewoontes. Een gorilla houdt er bijvoorbeeld meerdere vrouwen op na, en bij de bonobo’s doet iedereen het met iedereen – even goede vrienden. De mens lijkt in zijn gedrag misschien nog het meest op een vogel. 90 Procent van de vogels gaat namelijk monogame relaties aan. Van alle zoogdieren houdt slechts 3 procent het bij één partner. Waarom wil de mens zo graag monogaam zijn? En waarom lukt het toch vaak niet om het te blijven?

groetjes,

floeremutske

Een liefdevolle streling roept diepe geluksgevoelens op, versterkt het immuunsysteem en vermindert pijn. Babyratjes stoppen zelfs met groeien als ze niet gelikt worden. De wonderlijke effecten van aanraking.

Tekst: Edwin Oden.

‘Kleine garnaaltjes’, zo noemen verpleegkundigen de te vroeg geboren baby’s die in couveuses liggen: zo klein, zo kwetsbaar, dat je bijna bang bent om ze aan te raken. Lange tijd was dat dan ook streng verboden, om het zenuwstelsel van deze tere poppetjes niet te beschadigen. Er hingen bordjes op hun glazen kooitjes: ‘NIET AANRAKEN’. Het wanhopige gehuil van couveusebaby’s ging zelfs de grootste kinderhater door merg en been, maar de zusters en broeders van kraamafdelingen wisten het met veel discipline te negeren. Toch bleef er een probleem: ondanks de ideale temperatuur, de uv-stralen, de perfecte zuurstofregeling en vochtigheidsgraad en een voeding die tot op de milligram nauwkeurig was afgemeten, namen de hummeltjes nauwelijks toe in gewicht. Pas als ze uit de couveuse kwamen, begonnen ze normaal te groeien. Totdat in de jaren tachtig de artsen in een Amerikaans ziekenhuis iets opmerkelijks ontdekten. Sommige couveusekinderen groeiden namelijk wél normaal. Er werd een onderzoek ingesteld, en wat bleek: de ‘normaalgroeiers’ werden allemaal in de gaten gehouden door dezelfde nachtzuster, die nog maar kort op de afdeling werkte. De doktoren moesten haar een beetje onder druk zetten, maar uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: de verpleegster vertelde dat ze het huilen niet had kunnen verdragen en al een paar weken de rug van de kleine patiëntjes streelde, om ze te kalmeren. Ze had zich in het begin heel schuldig gevoeld – aanraken was immers streng verboden. Maar toen ze merkte dat de kinderen ervan genoten en dat ze er geen schade van ondervonden, was ze ermee doorgegaan.Wereldwijd zijn er talloze wetenschappelijke experimenten gedaan naar de effecten van aanraking. Inmiddels is duidelijk dat aanraken een eerste levensbehoefte is, net als eten en drinken. Toch rust er tegenwoordig ook een taboe op. Uit een onderzoek van Psychologie Magazine blijkt bijvoorbeeld dat maar liefst eenderde van de Nederlanders voorzichtiger is geworden met het aanraken van anderen, met name andermans kinderen (zie pagina 19). Vooral in Amerika, maar ook in Nederland, is het riskant geworden om zomaar iemand aan te raken: het kan je je carrière kosten, een smet werpen op je reputatie, of je kunt ervoor de gevangenis indraaien. In de geestelijke gezondheidszorg bestaan strenge regels: patiënten raak je alleen aan indien strikt noodzakelijk. Een dokter mag wel lichamelijk onderzoek doen, maar geen aai of een knuffel geven. Ook psychotherapeuten geven een keurige, officiële hand, geen hug of een zoen. Alleen intimi kunnen we ‘zonder gevaar’ aanraken. Maar in de couveuse of in het bejaardenhuis is er meestal geen ouder of geliefde in de buurt om in die behoefte te voorzien. In onze angst om de verkeerde signalen uit te zenden, dreigen we daarom een heel belangrijk instrument te verliezen. Want aanraken houdt ons geestelijk en lichamelijk gezond.

groetjes,

floeremutske

Voeding, afslanking >   Voeding en gezondheid

Food in Action: gezondheid in actie!

Ongeveer vier op de tien volwassenen kampen met overgewicht, één op de vijf kinderen is te dik, één op de vijf mensen eet nooit groenten, de diëten volgen elkaar op, maar zijn allemaal één pot nat, slechts één op de vier doet elke week aan lichaamsbeweging. Voor de rest is het al repressie wat de klok slaat en bitter weinig preventie. Nee, de gemiddelde Belg leeft niet bepaald gezond! Tijd dus voor reflectie en vooral actie.

04/10/2005
Nicolas Rousseau, diëtist en voedingsspecialist