Hoe we elkaar ontmoeten.

Flurk was achtergelaten door zijn moeder als jonge kitten en gevonden. 
Hij was, en is dus nog steeds een wilde kat, wat zich van tijd tot tijd uit.  Vooral bij bezoeken aan de dierenarts.
Toen was hij nog klein en vooral stoer, hij kon u spelend aanvallen om dan opeens in slaap om te vallen.  Ge moest dan ook maar snel genoeg zijn om hem op te vangen, maar daar had hij wel alle vertrouwen in.
Hij had ook toen al zijn eigen willetje.  Eerst woonden we nog even bij mijn ouders.  Mijn broer stond 's morgens op om naar school te gaan.  En Flurk wou van hem wel wat eten hebben.  Toen hij dit niet kreeg.  Deed hij even zijn behoefte ten midden van de keuken.  Goed wetend dat hij het in zijn kattenbak moet doen.  Om toch maar duidelijk te maken, dat als hij hier snel geen eten kreeg, hij eens goe zou terroriseren. 
Dit was natuurlijk niet de eerste avond, toen was hij voorbeeldig lief.  Zodat we hem in ons hartje hadden gesloten.  Dit had hij ook al snel door.

(Wat?  Ik heb jeuk!)



(Uitgeteld na een partijtje vechten met de tafelpoot, maar ik heb hem in een houdgreep)



(Aren't I the cutest?)